Uit de oude doos.

Mevrouw Rafel is al wat ouder en af en toe 

hoor 

ik het mezelf zeggen:

"vroeger..."

O,o,o,

er gaat dan ook altijd in mijn achterhoofd een liedje spelen.

"Heel lang geleden, toen elfjes nog bestonden

en

een heks in een huisje van koek."

Dat leuke liedje van Yentl en de Boer.

Als je het niet kent moet je heet\eerdaags toch even opzoeken 

op You Tube.

Waarom ik aan vroeger dacht:

Ik kon het sokken breien toch niet laten.

Ik wist dat ik een jaar of 7 geleden materiaal kocht voor deze sokken.

Samen met dat leuke boekje van Soxx.

Het kwam er niet van.

Telkens als ik mijn atelier opruimde 

kwam ik het weer tegen.

Ja, ooit, ooit ga ik dat doen.

Dus nu maar proberen.

Ook met het thema vroeger: dit boek met een gedeeltelijk

historische achtergrond.

De Finse domineesdochter Jenny zet zich in voor betere 

huisvesting van de fabrieksarbeiders.

Hierbij komt ze stevig in aanraking met de zoon van de eigenaar 

van de katoenfabriek.

Of het goed afloopt?

Er schijnen nog meer delen te komen.

Maar ik heb ervan genoten.

Een heel ander boek:

Wondermond van Anne-Gine Goemans.

Jaren geleden, o, daar heb je het weer, las ik 

haar debuut: 

Ziekzoekers.

Inmiddels schreef ze veel meer boeken, maar was ik haar een beetje

uit het oog verloren.

Misschien maakte Ziekzoekers

indruk op me doordat ik ook via het 

familiebedrijf de bollenhandel kende.

Ziekzoeken doe in de bollen op het land.

Een zieke bol kan heel wat schade aanrichten.

En als kleine meisje liep ik wel met mijn vader door

de bollen ziek te zoeken of te ziekzoeken?

Dat weet ik niet hoe je dat moet zeggen.

Maar ik had het boek nog en dat wil

zeggen dat het indruk gemaakt had.

Wondermond verscheen deze zomer en 

weet een vissersdorp. een parenclub, beleggingsfraude

een scheepsramp

aan elkaar te koppele.

En is daarbij ook een geweldige 

coming-of-age roman.

Anne-Gine Goemans weet 

allerlei ander feiten en feiten ook in haar boeken 

te verwerken.

Daar moet heel veel onderzoek aan te pas komen.

Of een hele grote algemene kennis!

De boeken hebben ook af en  toe een rauw randje.

Maar wat mij betreft ook een 

aanrader.

Zou het ook goed doen op de leeslijst voor 

de middelbare school.

 

Huishoudstress.

Mevrouw Rafel heeft last van huishoudstress.

Het is zo'n ochtend waarop allerlei  klussen

ineens

op lijken te dagen.

Dingen ineens geregeld moeten worden

en 

de honden met roetzwarte poten thuiskomen.

Dat vraagt allemaal actie.

Gelukkig heb ik tegenwoordig een grote industriële 

wasbak.

Daar passen de hondjes mooi in.

Maar Puck wil niet.

Hij blijft echt niet staan en weet het altijd zo te draaien 

dat hij kletsnat wordt.

Keesje daarentegen begrijpt het.

Hij blijft rustig staan en alleen de poten worden nat.

Je begrijpt dat daarna dat hele 

washok gepoetst en gedweild moet worden.

Mijn makerswerkjes zijn eigenlijk een kwestie 

van doorzetten.

Lapjes rijgen en breien.

Het gaat allemaal gewoon door.

Het breimandje ziet er wel heel anders uit.

De sokken zijn gebreid.

Nu zijn de wantjes aan de beurt.

Ik las een stapeltje "koude boeken".

Al die verhalen speelden zich af in koude en sneeuw.

Wel passend voor de winter.

Ik ben echter niet echt fan van kou en sneeuw.

Waarschijnlijk doordat ik als kind meestal op

wintersportvakantie ging.

Mijn vader kon in de zomer moeilijk weg.

O, was vond ik dat vreselijk.

Toch lees ik graag over Scandinavië .

En andere noordelijke streken.

Ook op tv kijk ik graag naar Het Hoge Noorden.

Maar dan wel de Belgisch versie.

Vanavond weer> Leuk!

Het nieuwste boek van Karen Swan is weer een aanrader.

Vol verrassende wendingen. 

Ik koop zelfs heel veel van mijn kleding in

het hoge noorden.

In Zweden.

Een merk dat zegt duurzamer te produceren.

En dat veel natuurlijke materialen verkoopt.

Hoe leuk is het dat de truien tegenwoordig een 

klein garenkaartje meekrijgen.

De kleding gaat echt lang mee is mijn ervaring.

Omdat veel gebreide kleding ook 

jacquaar gebreid is wil er nog weleens zo'n

kleine nogal dun draadje los gaan.

Hoe leuk is het dat ik dan kan repareren.

Nog even terug naar het woord makerswerkjes.

Ja, zelf verzonnen.

Tegenwoordig noem ik mezelf maar een "maakster".

Want breister, quiltster dekt allang de lading niet meer.

Wantjesweer.

Volgens mij bestaat dat woord niet eens:

wantjesweer.

En het is ook twijfelachtig of het wel

weer is voor wanten.

Vanmorgen op de radio hoorde ik dat dit jaar 

het allerwarmste was sinds de metingen in 1901.

Vooral 's morgens vroeg heb ik toch wel een paar nodig

als ik de hondjes uitlaat.

Over hondjes gesproken:

"waar is Keesje?"

Hij hoort hier op het atelier te zitten maar hij heeft 

een gekke gewoonte:

in de kast met mijn schoenen kruipen 

en dan 

op de schoenen gaan kluiven.

Even kijken.

Ja hoor, zo, onder de arm en mee naar het atelier.

O ja, we hadden het over wanten.

Mijn oude paar, helemaal rechts is versleten.

En gestopt.

Ik kan er geen afscheid van nemen.

Terwijl er toch een nieuw paar klaar ligt.

En ik een nieuw paar aan het breien ben.

Tja, breien? 

Het schiet nog niet erg op.

Al eerder vertelde ik dat ik het verschil in kleur 

nauwelijks kan zien door het donkere weer.

Dus dat werk wacht op betere tijden.

Wel leuk: de steken voor de duim zet ik op een 

veiligheidsspeld.

Dat werkt prettiger dan op een draad.

En handiger dan een naar verhouding 

grote stekenhouder.

Verder breide ik nog een proefje om de volgende

want met een spie voor de duim te breien.

Dat moet je maar geloven, want er is geen foto van.

Verder gebeurde er niet zoveel.

Rond Kerstmis lees ik graag iets in de sfeer van Kerst.

Dit boek van Jenny Colgan was heel leuk.

Het is een vervolg op een eerder boek

over de boekhandel waar Carmen werkt.

Het speelt zich af in een koud Edinburgh.

Een stad die ik wel heel mooi maar ook altijd al 

heel somber vind.

Maar goed. 

Het was weer ouderwets genieten. 

Een beetje onrealistisch.

Maar het stoorde niet.

Kom ik ga eens winkelen.

Kijken of ik nog wat wantjeswol op de 

kop kan tikken  met wat lichtere kleuren.

Een mooie en veilige jaarwisseling! 

Pas goed op jezelf en de hondjes,

die niet bang zijn zeggen nog:

"pas op de dieren!"

 

Nog eentje dan.

 Nee, geen volgend drankje.

Mevrouw Rafel is niet van de alcohol.

Gelukkig is het veel onschuldiger:

nog een blokje rijgen.

De afgelopen dagen groeide de 

"lieve Lita"quilt lekker.

Er kwamen 24 blokken bij.

Het begint wat te worden met in totaal 80 blokken.

Maar ik wil hem veel groter.

Het leuke is dat een blokje ook echt klaar is.

Telkens zet ik er een rij aan.

Zodat de quilt rechthoekig blijft.

Zo is deze quilt altijd "af".

De achterkant is ook spannend.

Zo leuk, al die lapjes.

Allemaal met een verhaal.

Ik werk me door het boek van Ailish Henderson heen.

Narrative Textiles.

Verhalend textiel.

Ik ben er nog lang niet doorheen.

Ik vind het leuk en leerzaam om te lezen hoe 

zij zich laat inspireren.

Maar in mijn quiltje zijn ook heel wat verhalen 

gestikt.

Dat merkte ik toen ik hem mee nam 

naar een Bee.

Kijk: dat lapje kreeg ik van N.

En o, dat kochten we bij die en die quiltwinkel.

Joh, die bestaat allang niet meer! 

Dat heel druk doorstikken is overigens wel een

aanslag op mijn handen.

Ik krijg nogal eens de vraag van

"waar komt de inspiratie voor die blokjes vandaan?"

Op You Tube staan een aantal fimpjes van 

Teesha Moore.

Onder de titel fabric journal.

Daarin legt ze de techniek uit.

Heb je gezien dat ik weer foto's kan plaatsen?

Een heel gedoe.

Op de een of andere manier willen 

Blogger en Google foto's niks meer met elkaar 

te maken hebben.

Dus moet ik via een omweg de foto's op de 

laptop krijgen.

Het lukt.

Maar ze zijn wel een beetje klein.

Ik moet nog wennen aan alle nieuwe 

snufjes op mijn  telefoon.

Nog een keertje proberen.

Daar is mijn nieuwste haakwerk.

Een dekentje in linnensteek.

Er ligt nog een flinke rest vrij dikke katoen.

Precies genoeg voor een dekentje.

Dat haken is vooral therapie voor mijn handen.

Door te haken hou ik mijn vingers soepel.

Plakken.

Afgelopen week was er eentje van 

aan-de-bank-geplakt-zitten!

"Volg je de Olympische Spelen?" vroeg mijn pedicure. 

"Veel te veel" was mijn antwoord.

Tja, het was af en toe zo spannend.

En daarbij was het ook nog best warm.

Dus heerlijk bankhangen ging heel gemakkelijk.

Dat plakken is verder ook heel actueel want 

wat is het vandaag heet!

De Tour de Femmes, de vrouwentour 

komt vanmiddag bijna langs mijn achtertuin.

Op 5 minuutjes lopen.

Maar ik denk niet dat ik ga kijken: veel te warm.

En voor je het weet is zo'n 

wielerkaravaan voorbij. 

Woesjjj.

Ik zat de laatste tijd ook veel al lezend aan de bank geplakt.

Dit stapeltje werkte ik de afgelopen veertien dagen weg.

Eerst maar de tegenvaller: de laatste van Corina Bomann.

Vreselijk: saai, braaf, voorspelbaar.

De hoofdpersonen lijken nog het meest op onzekere pubers.

Ik werd er ongedurig van: doe iets, schiet op!

Ik lees haar boeken graag. 

Maar dit was een afknapper.

Is dit de schrijfster die de fantastische trilogie 

rond Agneta"s erfenis schreef?

Het boek is in Duitsland al in 2016 uitgegeven.

Misschien onervarenheid?

Ik denk dat de Nederlandse uitgever toch iets wilde brengen.

Maar het is tenenkrommend slecht.

Dan "Het Franse geheim" van Karen Swan.

Ontbraken de plotwendingen in het boek van Corina Bomann.

Hier wel spannende verrassingen rondom een 

appartement vol kunst dat al sinds WOII niet meer is betreden.

En het laatste boek:

"De vrouwen van het Grand Hotel"

van Ruth Kvarnström-Jones.

Wat een heerlijk boek, deels op historische grondcn,

deels fictie.

Voor mij een echte pageturner.

Het verhaalt over het Grand Hotel in Stockholm 

aan het begin van de 20 ste eeuw en de rol die vrouwen kregen in 

het reilen en zeilen.

Het hotel bestaat nog steeds.

En ik zocht het even op via Google.

Ik zou het zeker aanraden.

Kijk, daarom ook plakte ik vast aan de bank.

Natuurlijk breide ik ook een steekje en hexte ik voort.

Maar daarover de volgende keer.

Veerkracht.

 Afgelopen week kwam dit boek binnen,

Resilient stitch van Claire Wellesley Smith.

De schrijfster van Slow Stitch.

Resilient zou ik vertalen 

als veerkracht.

Flexibliteit kan ook! 

Nou, wat veerkracht is dat weten we nu wel na

meer dan een jaar corona.

Iedereen had een flinke portie 

flexibiliteit nodig 

om zich staande te houden.

Het boek was al af voor de coronacrisis.

Er is wel een extra hoofdstuk 

aangeplakt over een online project.

De schrijfster woont en werkt in Noord Yorkshire.

Daar was veel textielindustrie.

Dat bracht welvaart.

Maar sinds de jaren 70 stopte die productie

en werd het een arme streek.

De schrijfster doet daar projecten  met textiel in het 

in het kader van historie van de streek,

duurzaamheid,

sociale projecten: mensen verbinden en

zo gezondheid bevorderen.

Duurzaamheid staat voorop.

Er wordt gewerkt met oude textiel.

De historie op zich:

wat is de geschiedenis van het stuk.

Hoe is het gemaakt.

Werk wordt uitgehaald en weer in elkaar gezet.

Dit is een eerste overzicht,

Het boek is nog lang niet uit.

Maar er komt ook niet zoveel werk uit m'n handen.

Een haaksteekje, af en toe een tekening.

De oude mevrouw Rafel viel weer:

blauw oog, neus gehecht,

rare wond op haar hand.

De arts van de huisartsen post was er zondag een 

uur mee bezig! 

Dat gaat natuurlijk ooit fout.

Af en toe moet ik gewoon een oogje dicht knijpen

want ik kan het niet allemaal bijhouden,

Even kijken of mijn mail alweer binnenkomt.

Ik ging de financien doen.

Maar de server ligt eruit.

Bij alle storingen ziet de KPN bloedrood.

Lastig ! 

Nog even een plaatje uit de oude doos:

mijn vader als soldaat in de Irene Brigade

in 1943

in Engeland,

Met een neefje en nichtje.

"Oom Gerard werkt voor de Nederlandse Koningin",

zeiden ze altijd.

Geen oorlogsheld hoor.

Mijn vader was al uit dienst in 1944.

Als kind had hij tbc gehad en hij kon niet meevechten\tot 

de brigade overstak naar Europa.

Nee, hij begon op Covent Garden fruit and vegetablemarket 

een bedrijfje.

En de Nederlandse regering in ballingschap waren allang 

weer bij dat ze een mons minder hoefden te voeden,

Snijbonen

Soms krijg ik de vraag:

"Anny, wat eet je vandaag?"

Nou, dat is deze week niet zo moeilijk:

Anny eet snijbonen.

Omdat het zulk slecht weer werd

bestelde ik al mijn boodschappen online.

Om 's morgens om 7 uur naar de supermarkt te gaan

leek me niet zo'n goed plan. 

Het ging ook prima.

Allleen: niet alle verse groenten 

waren er:

tot mijn verbazing zag ik 4 zakken snijbonen

te voorschijn komen! 

Dat wordt creatief met snijbonen.

Met verwondering zie ik alle opschudding

over de sneeuw en de mogelijkheid

om te schaatsen.

Ik haar dit weer.

Het allerliefste zit ik op de bank

met een dekentje.

Om te haken of om onder te lezen.

De laatste week las ik 

Zo'n leuke leeftijd.

Een ongemakkelijk boek met als thema rassenongelijkheid.

Het duurde ook eventjes voordat ik er doorheen was.

Het boek van Bibi Dumon Tak

was een echte pageturner.

En: De jongen, de mol, de vos en het paard

is een troostend boe dat we allemaal 

wel kunnen gebruiken.

Ik kocht het in het Engels.

O, dit wordt een  rommelig blogje.

Ik doe twee dingen tegelijk.

Want tussendoor zit ik te appen met familie in Engeland.

Mijn one-a-day 

project nam een andere afslag.

Eerlijk gezegd had ik nog geen goed thema.

Maar ik besloot me te richten op 

portretjes.

Dat is iets wat ik al eerder deed

en wat ik nog verder wil ontwikkelen.

Het wordt nu een combinatie van tekenen

en borduren.

Want een portretje per dag borduren

is natuurlijk niet haalbaar,

Net als iedereen mis ik de voeding die ik krijg 

als ik andere creatieve mensen ontmoet.

Dus kocht ik nummer 47 van Uppercase.

Daar staan veel zelfportretjes in.

Dus inspiratie genoeg.

Nu nog tijd reserveren.

 

 

 

Beetje saai.

Daar hebben heel veel mensen last van:

dat het een beetje saai is.

Hoewel mijn leven niet zoveel verschilt van 

wat ik zou doen zonder

de covid maatregels

is het toch saai.

Ik kom op de een af andere manier ook niet aan

 werken toe.

Werk.

Nou ja, iets leuks met iets creatiefs.

Huishoudelijke klussen die echt 

moeten zijn er genoeg.

Ik borduur hapsnap een portretje.

Dat kost ontzettend veel tijd.

Hoewel je het er niet van af ziet.

En ik maak ook mijn eigen werk.

Al heel lang ga ik niet meer naar cursussen.

Maar ontdek een beetje 

op eigen houtje.

Vorig jaar pakte ik slow stitch op.

Dat is goed bevallen.

Daar ga ik ook mee door.

Dit jaar wil ik iets doen met 

deze twee boeken.

Een schetsboek en iets op stof.

Alleen heb ik een geweldig excuus om het maar uit te stellen:

Mijn bestelde schetsboeken 

zijn er nog  niet.

Meestal heb ik wel wat op voorraad.

Maar met alles dicht schiet het niet op.

Ik deed halfhartig wat in een tekenboek.

Eigenlijk wil ik alles een beetje bij elkaar houden.

Het is  nogal moeilijk een start maken komt ook

omdat de  voorbeelden 

in de boeken 

intimiderend mooi zijn.

En hoewel het daar niet om gaat 

is er altijd een stemmetje in me 

dat zegt:

zo'n boek moet mooi worden.

Terwijl het alleen voor mezelf is. 

Ik deed ooit een cursus 

text,textiel,textuur.

Daar kwamen o.a. deze leuke "taal"blokjes uit.

Even foto's zoeken hoor.

Want dat is zo lang geleden! 

Maar wel een leuke basis om op voort te borduren. 

 

Frankrijk.

"Ik ga naar Frankrijk

en

ik kom nooit meer terug!"

(een liedje van de Amazing Stroopwafels).

Nee hoor , ik ga niet naar Frankrijk.

Ik deed maar alsof.

De tuin bij de oude mevrouw

is altijd het laatste aan de beurt

met werken.

Het gras stond er 3 kontjes hoog.

Van verschillende mensen die in huisje in

Frankrijk hebben

hoorde ik dat ze stevig aan de slag 

moesten om alles weer in orde te krijgen.

Na al die maanden dat het niet mocht

waren al die tuinen

verwilderd.

Nou, daar hoef ik niet voor naar Frankrijk.

Nee, als ik een huisje 

zou kunnen hebben

in het buietnland

dan werd het Cornwall

in Engeland.

Beetje lastig, beetje ver,

altijd vliegen,

te duur 

en niet duurzaam.

Maar ik ben wel verliefd geraakt op de streek.

Bovendien lees ik alles wat 

los en vast zit over de streek.

Zo las ik verleden jaar 

"Het zoutpad"

van Raynor Winn.

Over Ray die dakloos, 

met een terminaal zieke man

het 

South West Coast Path

gaat lopen.

1000 km.

Van Minehead naar Poole.

En dat is echt geen Pieterpad.

Klimmen en dalen vaakover een pad niet breder

dan 30 cm.

Nu is er een tweede boek.

"De wilde stilte"

Daarin lezen we hoe moeilijk voor Ray was om 

weer 

terug te keren in de maatschappij.

En ze schrijft fantastisch!

Nee, als ik ooit een huisje zou hebben...

Op de verwilderde tuin terug te komen:

vandaag is de oude mevrouw jarig.

103.

Geen visite,

geen drukte,

geen burgemeester of wethouder! 

We zijn nog voorzichtig want de corona 

is nog niet weg.

Heerlijk, die rust.

Voor omi is het zowel goed.

Ieder jaar ziet ze als een berg op tegen de drukte.

O a, die tuin,

nou vroeger toen mijn vader nog 

leefde 

moest die er 

voor 

haar verjaardag altijd piekfijn uitzien.

Dus ruimde ik uit gewoonte ook maar.

Maar niet zo precies als mijn vader:

die had graag iedere grasspriet recht liggen! 

Duurzaam.

De hele week was ik al van plan om even

over te steken.

De overbuurvrouw-van-de-quilts

had niet een maar zelfs 

2 quilts klaar! 

Gelukkig was ze vanmorgen 

op onze maandelijkse Bee 

en  kon ik daar een foto maken.

Dit is een quilt gemaakt van oude overhemden.

Eindelijk is ie af!
Want het was jaren oude overhemden sparen.
En ik weet dat buuv af en toe
bijna op de schaar moest gaan
zitten
om die niet in een langskomend
overhemd te zetten.

Het is een echt waardevol stuk geworden.
Met zelfs hexjes van piepkleine
overhemdjes van haar zonen.

En zo leuk:
de quilt heet "duurzaam".

Even kijken of ik de foto van het geborduurde
label kan vinden.

Dat wist ik tot vanmorgen niet.

Het komt zo goed uit met het thema
waarmee ik al een paar weken bezig ben.

Dat komt door dit boek van
Katrina Rodabaugh.

Het is een boek om in kleine hapjes
tot je te nemen.

De schrijfster leeft al jaren heel duurzaam.
Niet alleen let ze op textiel,
maar ook op alle andere aspecten van het leven.

En dan bekruipt me af en toe een gevoel van
wanhoop.

De hele textielproductie en verwerking
is ontzettend vervuilend.
Zomaar je gewoonten veranderen
gaat ook niet van de een op de andere dag.

Ik let er wel op met kleding.
Maar ook niet altijd.
De lekkerst zittende spijkerbroeken
zijn niet altijd de de meest schoonste.

Alleen al voor de productie van een zo'n broek
is 8000 liter water nodig las ik .

Die mooi doorgestikte spijkerstof
uit het boek spreken
veel mensen aan.

Nou ga ik daar gezien mijn leeftijd niet
meer aan beginnen.

Heel toevallig had iemand op de Bee
dit Duitse tijdschrift gekocht.
Speciaal omdat er een artikel over het boek in stond.

Ik ben nog lang niet klaar met het boek.
Maar inspirerend is het zeker.

Zelf  en ik niet zo productief als de buurvrouw!

Wel werk ik af en toe een draadje weg
in mijn
stekendagboek.
Dat is nog steeds leuk!
Lekker doen waar je zin in hebt.

En o ja, het lapje was een restje.
Daar vroeg een van mijn lezers naar na het vorige blogje.

Ik startte een gehaakt dekentje.
En breide een sjaal af.
Maar die komen vast wel terug in een volgend blogje.

Net als de andere quilt-van-de-buurvrouw.

Verstellen.

De dag voor Kerstmis,

het was al laat in de middag 

kwam ik een buurvrouw tegen die verzuchtte:

"Heb jij alles al klaar?"

Maar dat waren we.

Helemaal klaar met al die boodschappen,

dingen regelen

en zorgen maken of het allemaal wel zou lopen.

Het enige dat we nog wilden was:

een kop koffie, een berg chocolade,

een boek

en

een dekentje.

Op de bank.

Pfffft.

Ik dacht:

geen quilt.

Nee, een echt wollen dekentje.

En dat heb ik wel.

Een mooie plaid van Schotse wol.

Ooit geweven door een Schotse fabriek

die door een overstroming onder water liep

en door de wol voorraad op te weven

en plaids te verkopen 

er zo weer bovenop wilde raken.

Een echt wollen dekentje dus.

Tot  mijn afgrijzen zag ik dat er verschillende 

gaten en gaatjes inzaten.

Motten! 

Nu kwam dat wel aardig uit.

Al maanden wachtte ik op dit boek.

Het is namelijk helemaal in om

zichtbaar te stoppen.

Allemaal in het kader van 

duurzaamheid en hergebruik.

Het eerste boek raakte zoek in de post.

Het tweede was weken onderweg in de 

sinterklaas en kerstdrukte.

Maar op oudejaarsdag lag het toch eindelijk in de bus.

Nu heb ik op de huishoudschool

eindeloos leren verstellen.

Lappen met 1 hoek, 2 hoeken,

4 hoeken,

overhemden ophogen, nieuwe boorden en manchetten opzetten.

Van oude herenhemden babyhemdjes maken.

Zelfs nieuwe kruizen in onderbroeken zetten.

Het was een gevreesd vak op school.

En we hadden maandtaken.

Die werden afgetekend op gele kaarten.

Ik weet dat sommige lezers al zitten te rillen

bij het woord alleen al.

Later, toen ik als echte stapelaar op dezelfde school

les gaf waren die gevreesde dingen er nog.

En ik weet nog wel dat dat verstellen me niet zo goed afging.

Natuurlijk leerde ik ook stoppen en mazen.

En dat kwam me nu goed te pas! 

Alle gaten zijn nog niet dicht.

En het boek geeft heel veel manieren

waarop je dat 

versierend stoppen  kunt aanpakken.

Gelukkig is er hier op het dorp nog stopwol te koop.

Op de Woensdagse markt.

Zo meteen nog wat leuke kleurtjes scoren! 

Slow Stitch.

Ik vind het moeilijk om een sluitende recentie 

over dit boek te schrijven.

Het is een prachtig boek.

Mooi uitgevoerd.

Een mooie textielkaft, zoals alle textielrelateerde 

boeken van Batsford.

Mooie illustraties.

Geweldige revieuws op internet.

En toch.

Ik heb het boek al sinds de vorige herfst in huis.

Neem het telkens op.

En leg het weer weg.

Wat is het dat me dan toch niet zo aanspreekt?

Misschien is het het gegeven "slow'".

Slow zoals in cita-slow.

De beweging die uitging van lokaal geproduceerd voedsel.

Nu is slow voor alles in.

Als het maar lokaal is.

En dat is waar dit boek ook naar toe werkt.

Naar duurzaamheid.

En werken met lokale producten.

Voor textiel ligt dat best ingewikkeld.
De schrijfster woont in het noorden van
Engeland .
In een plaats waar veel wolindustrie was.

Maar lokaal je stoffen betrekken?

We weten allemaal dat de productie van textiel
helemaal niet duurzaam is.
Dat voor katoenproductie ontzettend veel water nodig is.
Dat verfstoffen erg vervuilend kunnen zijn.

Om over de kledingindustrie maar te zwijgen.

De wereld wordt overspoeld voor
goedkope kleding, misschien wel gemaakt door
kinderhanden,
voor een te laag loon, onder slechte werkomstandigheden.

En we kopen steeds meer!

Deze week las ik bij de BBC een bericht dat de
sinds 1980
de gemiddelde Brit 5 keer zoveel kleding koopt.

Om toch duurzaam te werken
geeft de schrijfster als advies om stoffen te hergebruiken.

Noemt technieken als kantha en boro.
Waarbij oorspronkelijk uitgegaan werd van een vorm van
verstellen.

Er wordt aandacht besteedt aan het zelf verven
van draden met planten uit de omgeving.

Dat is natuurlijk hardstikke leuk.
Tenminste, ik vind het leuk om te doen.
En er staat inmiddels een pot met uienvellen
in de vensterbank, in het zonnetje.

En een pot met rozemarijnblad.

Dat levert maar een kleine hoeveelheid stof en draad op.
Maar voldoende om mee te borduren.

Ooit leerde ik plantaardig verven.
En zo schoon is het nu ook weer niet.
Om de kleuren voor langere tijd te behouden
moet je ze wel fixeren.
En dat is vaak niet zo vriendelijk spul.

Voor een eigen project werkt dat best.
Vooral als je ook bewust wilt werken met duurzaamheid.

Maar: "je kunt geen wereldbevolking voeden met een moestuintje!"
zeg ik dikwijls als voedingsdeskundige
als iemand weer aankomt met zo'n kleinschalig project.

Het is leuk,
zo zogenaamd duurzaam werken,
het geeft je misschien een goed gevoel.
Waarna je direct daarna met het vliegtuig naar Bali gaat om daar vakantie
te houden!

Kortom: het zet geen zoden aan de dijk
voor ons klimaat.
Maar iedere stap is er toch maar weer een!

Het boek is een roep om ook in het werken
met textiel
balans te zoeken.
Ik denk dat dat de beste vertaling van slow is.

Een ander aspect van dat slow
is het kalmerende effect dat uitgaat
van de regelmatige beweging
die het zetten van een steekje teweeg brengt.

De schrijfster houdt al jaren, ik geloof zelfs sinds
2013
een stekendagboek bij.
Gewoon een lap waarop wat steken gezet worden en
die eventueel vergroot wordt als dat nodig is.

Gewoon, hoe druk het ook is:
iedere dag een steekje.
Waarbij geen ingewikkelde borduurtechnieken worden gebruikt.

Dat deel spreekt me wel aan.

Er wordt ook werk van andere borduursters getoond.

En dat is ook waardoor ik het een boek met
"weerhaakjes"
vind.

Het werk is niet zo vernieuwend.
Maar ik loop al heel wat jaartjes mee in de textiel
En heb best wat textiele kunst gezien.

Toch laat het me niet los!
Dat lees je wel.
Het zal nog wel heel lang op mijn tafel blijven liggen
vrees ik.