Het voelt als allemaal kleine kruimeltjes.
Heel veel kleine gelukjes kwamen er de afgelopen weken
voorbij.
Ik maakte een slinger van bladeren voor het keukenraam.
(En je krijgt meteen een kijkje in mijn vintage keuken.
Ik kan wel een nieuwe betalen maar zie op tegen de rommel!)
Super simpel, groot effect.
Gewoon een malletje maken van een afgevallen blad.
Omtrekken op papier.
Ik nam een oud boek.
Uitknippen, rijgen: klaar.
Ook af: mijn pinwheel sjaal.
Nog even terug naar die bladeren:
door te werken met foto's kun je ook een heel mooi effect bereiken.
Nog iets simpels:
ik naaide een kussenovertrekje.
Hier op mijn atelier heb ik geelgroene gordijnen met
het bekende Orla Kiely motiefje.
En de woninginrichter bracht alle restjes stof
die over waren ook mee.
Kijk, alles gezellig klaar voor de herfst.
Met een gezellig blad op tafel.
Het is weer weer voor kaarsjes.
Af en toe een slow stitch steekje (ja dat is dubbel)
Terwijl in het hoekje van de foto nog een aanzetje is voor een
scroll.
Zo'n rol weet je wel.
Ik weet echt niet hoe je zo'n rol in het Nederlands noemt.
Je weet wel: zo'n rafelige lange reep stof die
opgewerkt wordt.
Ik geloof niet dat dat iets voor mij is.
Terwijl ik toch echt Mevrouw Rafel ben.
Natuurlijk hoeft niet alles wat je maakt "iets" te worden.
Maar dit voelt zo onnodig.
Nee, daar moet ik geloof ik geen tijd insteken!
Maar ik twijfel nog.
Wordt vervolgd.
Overigens: dit blog is niet gemaakt met AI.
Het is gewoon mensenwerk.
Ik heb er moeite mee dat ook zoveel creativiteit verloren gaat
door overal AI voor in te zetten.
Doe het lekker zelf.
Dat voelt zeker beter.
