Men neme...

en dan volgt er meestal een recept.

Nu moet ik zeggen dat het verdraaid 

moeilijk

is geworden om een kilo bloem te bemachtigen! 

Nu iedereen thuisbakt.

Nee, in dit geval is het:

men neme een laken.

Op Instagram zong het al een tijdje

rond:

een projectje om iedere dag iets te borduren

om zo het thuisblijven leuker te maken.

Nou ben ik wel van de 

meerdaagse projecten.

Ooit deed ik 365 beestjes.

En in 2011 een mailart project.

Dat herinner ik me nog goed 

omdat 

mijn arm toen gezwachteld was 

en ik grootste moeite had 

met slapen en de gewone dingen.

Maar nu was het dus 

op zoek naar stof.

Meestal koop ik de allerkleinste hoeveelheid 

stof.

Ik heb wel veel. 

Veel kleine stukjes.

En ik wilde er niks voor kopen.

Ik hang de halve dag al achter de pc.

Vanwege mijn leeftijd mag ik niet naar winkels etc.

Omdat ik omi verzorg doe ik het ook niet.

Alles gaat online.

Ik bestelde net nog 15 kg hondenvoer.

De winkel zit op 3 minuutjes lopen! 

(Niks tegen de hondjes zeggen 

hoor van dat eten,

Want ze vinden dat ze veel te weinig krijgen!

En met zo'n grote zak kan er toch wel

een extra brokje af!)

O ja, ik was op zoek naar stof.

Kijk, dat is gelukt.

En de eerste borduurtjes komen ook tevoorschijn.

Het project is van 

Sara van a little happy place

Op Instagram @sarahedgarprettyfabrics

en 

het project vindt je op 

Instagram @sewalittlehappinesseveryday

Het gaat uit van een raster van 20 bij 20 inches.

Daarna kun je de blokgrootte zelf bepalen.

En ik kreeg de smaak echt te pakken!

Zo'n wit werkje is natuurlijk niks voor buiten.

Daar haak ik bloemetjes en spijker ik mijn

tuinkennis bij.

Marja van "De Pluktuin"

was zo lief om behalve mijn bestelde

bos bloemen

ook  bloemenzaad mee te nemen.

Door de nieuwe schutting is het hier en daar nogal

kaal.

Af en toe moet ik de auto uitlaten

anders raakt de accu leeg of krijg ik bobbelbanden,

Dat uitlaten is zoleuk.

Ineens merk je dat er naast het rondje om de kerk

met de hond 

nog een wereld bestaat.

Ikzou het bijna vergeten. 

 Gelukkig staan er onderweg

stalletjes met planten

waar ik ook wel koop.

Maar deze soorten moet je toch zelf zaaien.

Nu nog potgrond! 

Lummelen.

Even een kop koffie.

Oh, nee, niet even.

Met mezelf heb ik afgesproken dat ik de dingen

niet meer

even doe.

Dat even klinkt alsof alles een beetje haastig gaat.

Zeker vandaag is dat niet waar.

Vrijdag is (ahum) mijn vrije dag.

Zoals je weet ga ik wel bij omi koken.

Maar vandaag is het helemaal wel een dag van

tuttelen en lummelen.

Ik begon met de bodem te haken voor een mandje.

Met touw erin gaat dat vast wel goed komen.

Ik kan het niet laten om allerlei dingen te proberen.

Op het plaatje in mijn hoofd is ie al af! 🙂

Even, oh, nee dat mag niet meer.

Nou, dan naar het dorp.

We doenniet aan politiek maar dankzij de 

besluiteloosheid

in Engeland waren mijn favoriete tijdschriften er nog.

Het werd een duur uitstapje.

De nieuwste van Lucinda Riley

wilde ook wel mee.

En Koningsdag?

We zijn er bijna klaar voor.

Een tiara (ja, echt!) voor Liz en Puck.

Kunnen ze even op de foto.

Daarna kan ik er zelf lekker mee voor gek lopen die dag.

Ik haak ook nog een minislinger.

Het patroontje vond ik op wolplein.nl 

Zo, nu nog een kop koffie.

Met een tijdschrift.

Draadjes.

Maandagmorgen vroeg mocht hij voor 

het eerst mee naar buiten:

Mijn nieuwe zigzagsjaal.

Ik moest de draadjes nog afhechten 

maar kon de verleiding niet weerstaan.

‘s Morgensvroeg kan het best al koud zijn. 

En soms is het ook nog niet helemaal licht. 

Mevrouw Rafel is geen liefhebster

van herfst en winter.

Opde radio hoor ik al reclame over kerstpakketten.

Er wordt alweer over Zwarte Pieten 

gesproken.

Nee, Rafeltjes kerstspullen passen tegenwoordig 

in een schoenendoos. 

Het wordt tijd om het binnen weer gezellig 

te maken.

Koffie, chocolade wat gezelligs te lezen 

maken het binnen gezellig.

De achterkant van The Simple Things

is deze maand speciaal voor mij gemaakt lijkt het wel! 

In ieder geval kan ik genieten

van mijn nieuwe sjaal

gebreid van 3 verschillende kleuren Lang wol.

Plaatje.

Alleen al voor de cover zou ik hem kopen.

Het juninummer van The Simple Things.

Een textielcollage van Lucy Levenson.

Er kwam deze week weinig handwerk uit m’n handen.

Gaf de tuin van de oude mevrouw 

eens een goede schoonmaakbeurt.

Het lijkt wel of alles tegelijkertijd in bloei staat.

Zelf geniet ik van mijn New Dawn rozen.

Ze duren maar zo kort.

En het zijn echte Ramblers.

Dus groeien ze als kool,

dus moet ik goed blijven snoeien.

Anders gaan ze op bezoek bij

mijn buurman 

die daar helemaal niets van moet hebben.

Even kennismaken.

Ken je Trui al? 

Natuurlijk ken je de Linda of de Wendy.

Maar de breisters hebben Trui. 

Elke kwartaal mooie patronen, handige tips 

en leuke technieken. 

Zelf koop ik hem altijd via Bol. 

Maar ook veel handwerkwinkels verkopen 

het blad. 

Er is ook een website

truimagazine

 Jammer genoeg ontbreekt me de tijd 

om er nu ook echt iets 

uit te maken.

Druk, druk, druk. 

Af en toe een snel blogje 

op mijn tablet.

Dat is het wel. 

De oude mevrouw gaat steeds meer 

achteruit met haar gezondheid. 

En dan is er onze Puck nog. 

Hij en zijn zusje moeten nodig naar buiten. 

Gelukkig schijnt het zonnetje. 

En hoeft hij niet in zijn van Liz 

Geërfde regenjasje naar buiten. 

Hij schaamt zich heeeeeel erg.

Voor dat jasje. 

Maar het was gisteren wel gemakkelijk: 

er viel hier in Westland wel 50mm regen, 

Mottenballen.

Buiten waait de wind om het huis...

Binnen haalde 

Mevrouw Rafel haar klosjesblokken

uit de mottenballen. 

Nu het weer snel donker wordt 

is het heerlijk om

weer met lapjes aan de slag te gaan. 

Ik heb altijd moeite met die lange 

donkere avonden! 

Gelukkig is er de chocoladetherapie! 

De nieuwste Engelse tijdschriften 

zijn ook weer binnen. 

Genoeg om het hier gezellig te maken. 

Bodem.

Misschien herinner je je die 

pizzareclame 

nog wel.

Mario, de pizzabakker

moest onderaan beginnen

met de bodem. 

Mevrouw Rafel waagt zich aan 

mochila haken.

En ook zij begint onderaan

met de bodem. 

Niet 1 keer,

niet 2 keer,

Nee, 3 keer,

Verkeerd geteld,

verkeerde kleur,

verkeerde manier van vasten haken! 

Gelukkig hoeft ze het niet alleen te doen.

Aan het einde van de zomer 

kocht ze

het mochila-hakenboek.

De techniek wordt er 

prima in uitgelegd.

Je kunt het dus heel goed uit

een boekje leren.

Achterin het boek staat ook 

hoe je banden kunt vlechten

en koorden daarvoor kunt draaien.

Oei,

met de boor! 

Dat is natuurlijk niks voor Mevrouw Rafel.

Daar moet ze nog iets op vinden.

Voorlopig is het nog hard oefenen

om 

een regelmatige hand

van haken te krijgen. 

Wie weet kan ze eerdaags pronken met 

dit tasje. 

Er ligt natuurlijk nog wel wat werk.

Deze grannies waren 

heerlijk om even buiten 

in het zonnetje te haken.

Het patroon vond ik 

bij Lucy van attic24.

Lucy zette de blokken op kleur aan

elkaar.

Rafeltje deed maar wat.

Kijken wat werkt 

en 

wat niet.

Natuurlijk blijft dit dekentje geen poppenmaatje! 

Nu de zomer voorbij is.

(Jammer, jammer, jammer!)

Is er "s avonds weer tijd om te handwerken. 

Geen vogeldrinkbakjes meer met mooie blaadjes,

Gelukkig bloeit de cosmos nog eventjes door.

Is er nog hop.

En moeten de druiven 

nog eventjes rijpen.

Het wordt nu weer gezellig binnen

met een kaarsje aan

en een haakwerkje onder handbereik.

Tenslotte nog een dienstmededeling: 

Er wordt in een vreemde  taal 

gereageerd op m'n blog.

Ik haal het zoveel mogelijk weg.

Maar klik er niet op! 

Ik zal zo eventjes kijken hoe ik 

de boel wat beter dicht kan timmeren.  

  

Nuttig.

Komt dat even goed uit: 

ik wacht op de loodgieter.

Nee, gelukkig geen lekkages.

Het is hier in het westen op 1 nacht na

vreselijk meegevallen met 

het weer.

Nee, ik moet gewoon een 

nieuwe keukenkraan.

De oude zit er al in sinds ik in 1980

in dit huis kwam wonen.

En verder kan ik niks.

Nou ja, ik zou wel wat anders kunnen gaan doen hoor.

Maar buiten kan echt niet.

Die "murenmannen"

van de buren maken toch een 

zooi! 

M'n tuintje heb ik al -tijdelijk- opgeheven.

En overal loopt rood baksteenstof van de ramen en muren! 

En binnen kun je nauwelijks denken door het lawaai.

Het werd zo leuk.

De eerste aardbei.

Alweer een dikke week geleden.

En de eerste  courgette.

Mmmm...  ratatouille! 

Af en toe een tekeningetje om mezelf aan 

te sporen mijn vrije dag niet te verlummelen.

Eindelijk komt er schot in het middenstuk 

van "ontploft". 

Ik probeerde wat te journallen.

Met zelfgetekende fantasiebeestjes

volgens het boek van Carla Sonheim.

In de krant stond een inspirerend

stukje over de lege dierentuin in Emmen. 

Daar wonen volgens mij nog wel meer 

fantasiedieren.

Hoewel... al die slakken meten zonder huisje 

in de tuin zijn wel een kwelling hoor.

Ze eten alles op en 

zolang het niet droger wordt 

tieren ze welig. 

Iech, ze (die murenmannen) zetten een soort 

hogedrukspuit op m'n ramen om alles schoon te wassen,

dat doen ze dan wel weer! 

Wie weet stoppen ze wel snel voor vandaag.

Ze waren er tenslotte al om 7 uur vanochtend 

en het is nu kwart over twee.

Het merklapje van de Quilthoeve is ook af! 

In 4 weken! 

Let wel: dat is een persoonlijk record.

Ingrid van de Quilthoeve zei nog optimistisch:

"Maar dat is toch voor het eind van de zomer wel af"

toen ik zei:

"Het wordt wel een meerjarenplan hoor"

Oh, ik hoop wel dat dat niet het eind van de zomer betekend.

Voorlopig ga ik maar weer verder met mijn 

"Lieve Lita" lapjes.

Lieve Lita,

Af en toe val ik voor de charmes van een lief 

borduurlapje.

Dat is allemaal goed en wel

maar

er gaat zoveel tijd in zitten.

Het lapje gaat zo meteen in het 

borduurkoffertje

en 

ik doe er niks meer mee.

Waarom doe ik het.

En is het nog af te leren? 

Toch benieuwd of Lita raad weet. 

Kleine dingen.

Wie weet geinspireerd  door het Flow-kalenderblad van 

vandaag pakte ik wat kleine dingen op 

waarmee ik mensen blij ging maken. 

Eindelijk het decembernummer van Quiltnieuws naar m'n

quiltende overbuurvrouw gebracht.

O,o, hij lag al daaaaaaaaagen op de trap.

En ik had een aantal mensen stekjes van de klokjesbloem

beloofd.

Het was echt tijd dat ik ze wegbracht.

Het werden al hele planten.

Door ervaring wijs geworden doe ik er tegenwoordig altijd een

labeltje aan. 

Dan kan ik de stekjes voor de deur zetten als 

de tuinliefhebber niet thuis is. 

En... nee, hij is niet terug.

Mijn hondje Melvin.

Alweer bijna 30 jaar geleden ving ik het hondje op nadat 

het als puppy was mishandeld en verwaarloosd.

O, wat was dat een portret! 

Anderhalve kilo en een echte terrier.

Wat een kleine duvel.

Om de paar weken probeerde hij de macht over te nemen. 

Als ie lief was noemde wij hem Melletje.

Bij stoute buien was het Vinnetje. 

Voor mij was het een trouwe hond maar 

anderen mochten eigenlijk niet in huis. 

Overigens had hij niet zo'n jasje hoor! 

Wel een haarspeldje af en toe omdat hij anders niet kon zien.

Tegenwoordig kun je ook zelf dit soort jasjes breien

voor de hond leerde ik een paar weken geleden 

in de boekwinkel.

(Brr, ik moet er niet aan denken!) 

Maar het kussentje... tja dat kon ik niet laten liggen. 

Creatief dagje.

Tja, dat was vorige week!

Deze week zat zo'n dagje er niet in.

Verder was er ook weinig tijd voor wat prikwerk.

Ik zette welgeteld 8 kleine vingerhoedlapjes aan elkaar.

Dat maakt nog geen quilt.

Met het mooie weer werkte ik veel in de tuin 

bij de oude mevrouw.

En 's avonds zat ik slaperig van zoveel weelde op de bank en 

probeerde een toertje te breien.

Gelukkig was er nog het creatieve dagje vorige week vrijdag.

Eindelijk tijd om het in stof omgezette journal af te maken.

Ze zijn bijna helemaal hetzelfde.

 Ik ben heel tevreden met de manier waarop ik diverse 

elementen omgezet heb in stof of borduurwerk.

Nu moet het miniquiltje , ja, het is echt een quiltje nog verwerkt 

worden tot een boekenkaft.

Deze stippenstof

(je weet Mevrouw Rafel is dol op stippen) 

is misschien wel wat om de kaft van te maken.

Eerlijk gezegd is het waaibomenstof.

Hele slechte kwaliteit waarschijnlijk ooit gekocht op de markt.

Dus ik moet nog even denken.

Zo'n dagje op het atelier is echt om te niksen.

Nou ja niet echt niksen.

Lekker iets doen wat niet direct nut heeft.

Dat is het.

Zo komen er nieuwe ideetjes en nieuwe plannen.

Een beetje dwalen met het hoofd.

Om niet te verdwalen kocht ik de dag ervoor de nieuwste

Hollandse Paper.

Gewoon voor wat ideetjes.

Wat eenvoudige hartjes stikken tot een kaart bijvoorbeeld.

Er stond ook een boekje in gemaakt van oude enveloppen.

Een ienienienie boekje.

Nu had ik al heel lang geen boekje meer gemaakt

dus dat leek me wel wat.

O, o, oude enveloppen.

Terwijl het hier uitpuilt van prima papier! 

Maar goed, plaatje erop uit de voorraad.

En dan moet er nog iets in.

Wat doe je met een lege envelop?

Als boodschappenbriefje gebruiken of lekker op doodelen.

Dus vulde ik het kleine ding met kleine zentangles. 

Het was een heerlijk dagje dwalen! 

Er ontstond nog meer moois.

Maar dat moet nog even rijp worden.