999, 1000!

Poeh! Na bijna 4 jaar zitten er 

1000 kleine vingerhoedjes aan elkaar. 

Nu klinkt het net alsof ik er 4 jaar op heb zitten zwoegen! 

Maar dat is natuurlijk niet waar.

Het grootste deel van de tijd is de quilt met vakantie. 

Maar zo besloot ik een paar maanden geleden:

nu moet ie af. 

Hij meet 95 bij 95 cm.

Nog niet voldoende om er een lekker onder te kruipen. 

Lapjes zijn ook niet het enige wat ik doe! 

Het is vooral ook een middel om mijn sociale contacten 

in de quiltwereld (Zo leuk, zulke gezellige mensen!) 

een beetje op peil te houden.

Zonder Bee's zou er helemaal niks van terecht komen. 

Er moet ook tijd overblijven voor een beetje tekenwerk en voor de 

journals.

Zoals het "buurmeisjesproject".

Dat was deze keer een makkie.

Regelmatig kijk ik op journal 52 wat de weekopdracht is.

Een week of wie weet misschien al twee weken terug was het "cards"

Tja en dan is Queen of Hearts wel heel voor de hand liggend. 

Vrijdagavond. Om half tien was het dan 

e-i-n-d-e-l-ij-k

tijd om dit snoepgoed te voorschijn te toveren.

Materiaal en patroon voor mijn Christel Seyfarth 

vogelsjaal.

Het lijkt wel of mijn hele leven wordt bepaald door 

die leuke kalenderspreuken van Flow. 

Maar het kwam net weer mooi uit:

Just start! 

Eerst een proeflapje.

Maar ja, de proef slaagde zo goed 

dat Rafeltje besloot maar door te breien.

Het is weer een project van lange adem! 

Dit inbreien gaat tijd kosten.

Maar dat mag.

De sjaal hoeft niet snel af. 

Het is meer een uitdaging voor mezelf om zo'n toch wel 

ingewikkeld patroon in te breien.

 O, wat is het moeilijk om van het mandje af te blijven.

Fair isle breien doe ik zoooooooo graag.

Mocht je je afvragen hoe het toch met de retrosjaal is..

Wel die is geemigreert.

Dat werd niks. 

Het werk was zo stijf als een plank en veel te breed.

Voorlopig is ie lekker aan het uitrusten in een leuk mandje.

Ik zag me het ding ook niet dragen en...

het lijkt erop dat de oude Mevrouw gelijk had met haar 

museumstuk. 

Rafeltje vind dat je geen energie moet verspillen aan 

nutteloze zaken die toch niks worden. 

Aan dit dode paard blijft ze echt niet trekken! 

Afspraakje.

Afgelopen week had ik een afspraakje met Rocco.

Rocco? Ja, Rocco.

Nee, ik kende hem nog niet zo goed.

Dus mag je het gerust een blind date noemen. 

Rocco dus.

Nou kende ik tot voor kort maar een Rocco.

Rocco Granata.

Een zanger die midden 50er jaren een hit had met 

het liedje "Marina".

En die ervoor zorgde dat ik ooit een klas had 

waar 3 Marina"s in zaten.

Tot grote hilariteit van de leerlingen haalde ik ze altijd

door elkaar! 

Nee, die Rocco zou het niet zijn. 

Stel je voor dat deze Rocco zou lijken op 

de hoofdpersoon 

uit "Het Rosie Project"! 

Een boek waar ik al maanden omheen liep omdat ik dacht 

dat het niet leuk zou zijn om te lezen en 

dat nu een waren page turner blijkt! 

Maar waarin de autistische hoofdpersoon

alles extreem op tijd doet. 

En op zoek is naar de Ware.

Een hilarisch en vooral heel lief boek.

Maar niks van dat alles! 

Blijkt Rocco een konijn te zijn.

Een Stonefieldskonijn.

Maar vooral een blij konijn.

Maar geen type als het witte konijn uit 

Alice in Wonderland 

die constant "te laat, te laat!' riep.

Nee hoor deze Rocco vond het helemaal niet erg 

dat het al bij half twaalf was toen

hij eindelijk op zijn lapje heen en weer sprong.

Het was een heerlijk productief weekje! 

Ik zette de laatste steekjes aan de bloemensjaal! 

En wat was ie heerlijk warm afgelopen koude week.

Het project had ook niet veel langer moeten duren want ik hield 

deze twee ieniemienie bolletjes wol over.

Mevrouw Rafel is bij het begin van een nieuw breiwerk altijd 

bezorgd dat ze niet voldoende materiaal heeft!

Het is maar goed dat ik niet wist hoe krap het zou worden.

Het schijnt dat voor het nieuwste project, 

de retrosjaal van Wieke van Keulen ook nog 

wat wol moet worden bijgekocht.

Ach dat zie ik wel als het zover is.

Naast het breien ben ik weer helemaal in de ban van de vingerhoedjes.

Oh, wat is ie roze! 

En dat is niet alleen op de foto.

Hij is echt zo roze. 

Maar zo verslavend om te doen! 

Straks gezellig weer wat blokjes aanzetten.

Jammer dat de koude over is.

Het was zo gezellig binnen met een dikke bos 

tulpen op het kastje.

Ik denk dat ik in het voorjaar om blog maar omdoop.

Rafels en tulpen...

Nee, dat klinkt niet he?  

Kletsnat!

Alweer een kletsnatte dag! 

30 mm regen in Hoek van Holland.

Gelukkig is het inmiddels droog zodat de hondjes 

zich zo meteen even kunnen uitleven.

Maar wat doe je op zo'n dag?

Nou, eerst maar eens de kast in het atelier opruimen

zodat Keesje weer gezellig met Knuf kan kletsen.

Soms zou ik weleens een hobby willen die niet zoveel troep

met zich meebrengt.

 Gisteravond zag de tafel in de woonkamer er na 5 minuten al zo uit.

Nauwelijks een plekje om te werken.

En gewerkt wordt er:

Voor de Stonefieldsblokken tekende ik een geitje. 

Is het geen schattig portretje geworden? 

Nog even het buitenrandje vast zetten en dan staat

Mevrouw Geit er toch deftig op? 

Dit jaar teken ik op mijn dagboekpagina's een klein 

ja, tekeningetje onderaan.

En ineens wist ik het:

ik doe geen plaatjesstof maar borduur zelf wat. 

Het borduurgaren was nog dichtbij 

want dit weekend maakte ik mijn kerstborduurtje af.

Hier moeten we dus weer bijna een heel jaar op wachten! 

De bloemensjaal is bijna af.

Bijna! 

Nog even afkanten en de rand vastzetten. 

Maar nu eerst de hondjes uitlaten. 

En hopen dat de zon die dit weekend zo heerlijk door 

de tulpen scheen weer snel te voorschijn komt. 

Mrs. Perfect.

Een gebrekkig opdrachtsbewustzijn

noemen we het in het onderwijs.

Oei.

Of was het meer een zaak van haastige spoed?

In ieder geval is een goed begin het halve werk! 

Mevrouw Rafel zette voor de retrosjaal de 

beginsteken op met de verkeerde kleur! 

Ha, ha, is ie nu al uniek.

Want ik ga het niet overdoen.

Waarschijnlijk komt het door de voorbeeldfoto's.

Die laten de manier van beginnen zien met 

een lichte kleur.

Dus begon ik met licht.

En dat was nou net niet de bedoeling. 

Overigens is het een prima werkbeschrijving.

Niks op aan te merken. 

Maar eerst de bloemensjaal af! 

Nog 9 toeren van de rand.

Nog even doorbreien.

Een toer duurt ongeveer anderhalf uur om te breien.

 Eventjes doorzetten dus!

En dan aan de slag met deze mooie kleurtjes.

Maar...

Mevrouw Rafel is niet Mrs. Perfect! 

Oh deer, oh deer!

Zomaar, onverwacht sloeg de winter toe.

Maar of ik de winter ook vier?

Brrr.

De sneeuw is wel mooi 

maar op die gladde wegen zit ik echt niet te wachten! 

Op tweede kerstdag snoeide ik in de tuin nog 

de druiven en de blauwe regen! 

De neusjes van de scilla's kwamen al boven de grond. 

Maar binnen is het warm en gezellig! 

Ik brei aan de rand van de bloemensjaal

Heerlijk warm, zo'n lap breiwerk op schoot.

Hoewel het op de foto nogal meevalt zit er erg weinig 

kleurverschil tussen de twee draden en moet ik echt overdag 

breien! 

Anders kan ik het verschil niet zien! 

En er staat weer een nieuw fair isle breiwerk op stapel.

Wieke (klik) gaat een retrosjaal breien in 

13 wekelijkse afleveringen.

Ik verheug me er al op! 

En de bolletjes Rowan Tweed liggen al klaar.

Nu nog even in plastic.

Omdat ik erboven zit te watertanden. ;-) 

Kerstmis is heel rustig verlopen. 

Gelukkig maar want de afgelopen weken waren nogal rommelig.

Wel heb ik er een kerstboom bij.

In de voortuin had ik dit boompje met lichtjes erin op de tuintafel gezet.

Nou was die tafel al oud en in het voorjaar van

2011 vervangen door een nieuwe.

Maar 't is zo handig he: een tafel voor.

Leuk voor planten en om even aan te eten als het heel heet is.

Eigenlijk moest ie naar de gemeentewerf.

En nu.

Nu is de buurpoes er door gezakt! 

Nou moet ik hem wel wegbrengen.

En ik had een boompje over.

Op Pinterest zag ik allemaal hele leuke sobere boompjes.

En ik vind hem erg lief geworden.

Ergens in een doos vond ik nog zelfgehaakte sneeuwsterren en

met wat papieren sterren is het boompje af. 

Heel anders dan de chaotisch gekleurde die ik normaal maak.

Kijk het is wel een heel verschil.

Wie weet volgend jaar toch maar eens een kalmer boompje.  

Huiswerk.

Het lekkerste heb ik voor het laatst bewaard.

Het bloempotblokje van de Stonefieldsquilt.

Nu is het ook het laatste blokje van de opdracht voor deze maand.

Maar o, wat was het moeilijk om hem echt voor het laatst te bewaren.

Pas las ik over iemand die zei: "het lekkerst eet ik altijd het eerst op,

stel je voor dat je later geen trek meer hebt, dan smaakt het lang zo goed niet!"

Maar volgens mij heb je van deze quilt nooit je buikje vol! 

Zoals je in mijn kopfoto van dit blog ook al kunt zien heb ik

een zwak voor bloempotjes.

Ik weet ook niet waar dat vandaan komt.

Misschien omdat ze in quilts vaak zo aandoenlijk zijn.

Met kleine bloemhoofdjes op te dikke stelen.

En met hier en daar een blaadje. 

Mevrouw Rafel geeft het maar toe:

ze is toch met die lieve quilt begonnen.

Eerst voorzichtig wat gansjes en bloemen van hexjes voor de rand.

Maar al snel lagen er er 4 sterren  klaar.

De volgende blokken waren niet zo ingewikkeld.

Klaar in een avondje.

Nou ja, dat is dan 4 avondjes he! 

De blokken met de rondjes waren wat meer werk.

Voor de perfecte cirkels kocht ik eerst speciale mallen 

want zoals ik in een eerder blogje al vertelde:

alsmaar kartonnetjes knippen voor de

perfecte cirkel is wel erg veel werk als ik zie hoeveel cirkels er wel niet 

in de hele quilt zitten! 

Maar juf, ik heb m'n huiswerk af! 

Je ziet Mevrouw Rafel hoeft niet altijd met heel felle stoffen te werken.

Deze vergrijsde tinten spreken haar ook aan.

De kleurtjes bewaar ik voor de gossip. 

Ja, die is even met vakantie.

En zometeen ga ik eens kijken of de leuke 

Pockets of Posies 

niet erg jaloers geworden is door alle aandacht voor deze quilt.

Mag ik weer aan de bloemenmandjes! 

Bijna net zo leuk als bloempotjes! 

Afgelopen week had ik ook tijd om de bloemensjaal door te knippen.

Nu de rand nog.

Dat is een van de vervelendste werkjes aan een sjaal:

al die rondbreinaalden die van het werk 

een soort egel met stekels maken...

En dan die lange toeren.

Het rondbreien is heel leuk.

Maar die rand... 

Vrolijk weerzien!

Afgelopen weekend zocht ik mijn crisisdekentje maar weer op! 

Het is voor mij altijd weer een verrassing om te zien 

hoe leuk ie eigenlijk is. 

Begonnen met restjes sokkenwol 

( vandaar het crisis in de naam). 

Maar allang een project waar hogere economie aan te pas kwam 

omdat ik toch maar een paar bollen jeanskleurige sokkenwol toevoegde! 

En dus dekt de naam niet helemaal meer de lading! 

Het is heerlijk breien

met telkens een kleine dominosquare. 

Mijn bloemensjaal is op de rand na klaar.

En...

de knipbies moet nog afgezigzagd 

(is dat wel goed Nederlands?).

Daar moet ik even de tijd voor nemen.

Griezelig vind ik het niet meer maar het moet wel 

rustig gebeuren en niet eventjes tussendoor

 zoals het knippen van twee mandjes van de Pockets of Posies.

Dit is de Bee week! 

De Bee's die ik meestal bezoek vallen allebei in  dezelfde week

en dan moet er een werkje klaarliggen toch? 

Van vroeg tot laat.

Heel lang geleden werkte ik hier in het dorp 

als lerares op de huishoudschool.

Af en toe kom ik dus ook oud-leerlingen tegen. 

Zo ook vanmorgen.

"Juf, (sommigen zeggen nog steeds juf ook al zijn ze inmiddels oma!) 

het is buiten 23 graden hoor! 

En 't is pas september!" hoorde ik.

Ha, ha, ik kocht alvast deze leuke kerstboom.

Beetje vroeg, kijk eens buiten daar is het hardstikke warm maar 

och ik wilde er eens een keertje vroeg bij zijn. ;-) 

Hij blijft niet staan hoor.

Morgen gaat ie even naar de zolder. 

Precies op tijd ben ik met m'n breiwerk.

Nog 3 toeren en ik kan de knipbies vastnaaien en

beginnen aan de rand. 

Mooi op tijd om mee te gaan doen aan de nieuwste 

knit-a-long (KAL)

van Rowan

Zij hebben een mysterie ontworpen door

Kaffe Fassett.

Er zijn door de garenfabrikant in samenwerking met Kaffe 

4 mooie kleurcombinaties samengesteld.

Jammer dat het materiaal wel erg prijzig is! 

Maar ik denk er ernstig over na. 

De bedoeling is een deken te breien van negen verschillende

blokken die elk zeven keer worden herhaald.

Nee, echt achter loop ik pas met mijn Pockets of Posies.

Ik maakte de mand nu voor de derde keer.

Eindelijk ben ik tevreden.

Nog niet alles staat vast maar dat is een mooi werkje als ik 

zo de laptop voor deze week afsluit.

Even niet online. 

Even wat anders. 

  

Overrekenen

Op dit moment voel ik me als

"Hansje in Bessenland". 

Of out of my comfort zone 

zoals we dat in goed Nederlands zeggen. 

Alle felgekleurde lapjes zijn even aan de kant. 

Dat komt door al die mooie klassieke stofjes.

 De Pockets of Posies quilt die ik in mijn hoofd heb 

is helemaal niet zo kleurig.

En zeker niet zo kleurig als het eerste blok dat ik maakte.

Overrekenen dus.

Uithuilen en opnieuw beginnen.

(Er is overigens geen traan gevallen hoor!) 

Uithalen is ook niet aan de orde.

Dit eerste blok laat ik nu even liggen.

Wie weet komt er ooit een kleurige Posies.

Maar eerst wat zachtere tinten. 

En dat valt niet altijd mee.

ik werk niet vaak met deze stoffen.

Alleen dat plaatje in mijn hoofd...

Dat moet ook uit mijn handen komen. 

Daarom maak ik eerst een aantal kleinere blokken en 

ga daarna weer aan de centrale mand beginnen.

Waar ik niet hoef over te rekenen is mijn breiwerk voor 

de bloemensjaal.

Ieder vrij momentje pak ik de naalden weer op. 

Jammer voor de gehaakte deken.

Die heb ik maar even op vakantie gestuurd! 

Onder het breien is er ook nog iets te snoepen.

Druiven uit eigen prieel.

En ja, Westlandse meisjes: jullie zien het goed,

Mevrouw Rafel had dit jaar geen tijd om haar druiven te krenten.

(Krenten is de kleine korrels verwijderen als de druiven 

net gezet zijn zodat een mooie tros ontstaat). 

Maar ze smaken er niet minder om.