Posts tonen met het label lieve lita quilt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lieve lita quilt. Alle posts tonen

maandag 4 augustus 2025

Terwijl de was droogt 2.0

Wat was er nou met die was zullen

veel lezers gedacht hebben na de kop 

van het vorige blogje gelezen te hebben.

O, door die stoute Kees op de trap was ik dat 

beginnetje helemaal vergeten.

Ik wilde vertellen dat ik veel 

creatieve klusjes

tussendoor doe.

Even de natte keukendoeken 

boven ophangen.

Daarna wat tussenvulling snijden voor 

de "Lieve Lita" quilt.

Of na het stofzuigen even gaan zitten met '

tekenwerkje.

Je ziet: er gebeurt hier veel even.

Nu dan even achter de laptop.


Gisteravond zette ik de laatste steekjes 

aan de 

"Lieve Lita" quilt.

Hij is af.

En ik kan verzekeren:

Dat was echt niet eventjes werk.

Dat wordt vandaag weer hexjes rijgen.


En de blauwe hexagonquilt verder doorrijgen.


Voor de nieuwe hexjes kan ik ook weer

putten uit de nieuwe lapjes

van de stoffenclub 

van de Quiltster uit Kerkwerve.

Zo'n stoffenclub is telkens weer een klein 

cadeautje om te ontvangen.

En omdat ik graag scrappy werk 

geeft het de nodige afwisseling.

Echt heel veel creatief werk deed ik niet de 

afgelopen week.

Mijn huisje was hard toe aan een stevige 

schrobbeurt.

Dus bleef er niet zoveel energie over voor 

iets gezelligs.


Maar alles is weer schoon.

Er staat weer een klein bloemetje op mijn slaapkamer.

Dat is echt een stukje kleine geluk.


Gewoon een klein boeketje. 



maandag 28 juli 2025

Terwijl de was droogt.

Allereerst even Keesje van de trap plukken!

Die ligt gewoon halverwege op een tree 

te slapen.

Iech!

Ondertussen hou ik ook mijn 

Whatsapp bij.

Ik heb maar 2 handen hoor.

Maar: die zijn wel altijd iets aan het doen.


Zo pakte ik het rode hexjes rijgen weer op.


De "Lieve Lita" blokjes zijn bijna klaar.

Nog 2.

En dan nog 2 rijen aan de quilt zetten.

Die ik al volop gebruik.

Nou ja, nu is het wel een beetje warm.

En het is hier hardstikke droog.

Er valt geen druppel.

De regenton is helemaal leeg.

En dan te bedenken dat vorige week de A20 bij 

Vlaardingen nog onder water stond.

Nou, hoe ver is dat nu weg? 

Misschien 10 kilometer?


De eerste rode hexjes zitten al meer dan een jaar 

opgeprikt.

En al die tijd staan ze ook in de woonkamer

tegen het achterraam.

Dus het werd tijd.


Ik las het boek: "De Ierse sleutel"

van Daisy O'Shea.

Lekker zomerlezen.

Het is een flinterdun verhaaltje.

En ik moest er eerst even inkomen in 

welke tijd het speelde.

Nou, eerst werd er gesproken over de aanschaf van een

elektrische schrijfmachine.

O, die gebruikte ik in de jaren 80! 

Maar al snel ging het over een computer met 

floppy's.

O, wie weet nog wat dat waren.

Ik heb er goede herinneringen aan.

Je had een opzetdiskette.

Als dat vreselijke ding het niet meer deed

zette je zo de boel weer goed.

Dat vreselijke ding is natuurlijk de computer.

Voor mij blijft het een haat-liefde verhouding.

Ik moet nog steeds mijn printer aan deze nieuwe 

laptop hangen.

En waarom dat nou niet lukt?

Ik moet nu echt hulp in gaan roepen.

Maar ik dwaal af.

Dat boek.

Gezellig zomerlezen dus.

Het verhaal gaat niet zo diep.

De hoofdpersoon verlaat met haar dochtertje haar man 

in Engeland.

Ze gaat naar Ierland.

Van haar Ierse grootmoeder heeft ze de sleutel

van haar huis daar gekregen.

En natuurlijk loopt het goed af. 





 

maandag 21 juli 2025

Alleen op Maandag!

Alleen op Maandag vechten de hondjes

om een plekje 

in het atelier.

Ze willen allebei eerste rang zitten 

om naar buiten te kijken.

Dus staat Keesje bovenaan de trap

Puck op te wachten.

Om hem eerst een beetje te plagen.

Verderop in de week doen ze het nooit.

Ze kunnen overal vrij lopen als ik boven ben.

Misschien is het omdat we allemaal

tegelijk naar boven gaan.

 

De "lieve Lita" quilt groeide maar met 1 blokje. 

Het is echt zomer en komkommertijd.

Verleden week kon ik ook niet meer rekenen: 

24 min 16 was ineens 6.

Waar komt dat vandaan.

Diëtisten rekenen zich over het algemeen ongans de hele dag.

Dus dat kan beter.

Nou, nu nog 7 te gaan.

 


Eindelijk kon ik aan de eerste mouw van het vestje beginnen.

Het is maar goed dat het mooi weer is.

Want het jurkje waar het vestje bij moet is best wel warm.

Dat komt vast wel goed.


Zomertijd: tijd om te lezen in de tuin onder de boom.

Twee aanraders.

Een ouwetje: De Lelievallei van Tracey Rees.

Eind 19e eeuws drama. 

Leest lekker weg.

En "Als scheuren in de aarde."

Ik liep er eerst een beetje omheen.

Het werd aangeprezen als een boek dat zich zou kunnen meten met 

"Daar waar de rivierkreeften zingen".

Een boek waarin ik verdwaalde.

En dus nooit uitlas.

Dat boek speelde in de VS.

En daar lees ik gewoon niet graag over.

Dit speelt in  het VK. In Dorset.

Kijk, dan heb je me al.

Maar dat Dorset speelt helemaal geen rol.

Mooie plotwendingen.

Maar ook een beetje voorspelbaar.




 

maandag 14 juli 2025

Dak.

Een spreekwoord zegt:

"Je moet het dak repareren als de zon schijnt is"

Nou, dat deed Mevrouw Rafel ook.



Maar dan met haar wantjes.

Sinds februari lag er al een halfaffe want in een breimandje.

Dus het werd tijd om die eens op te pakken.

Dat ging nog best vlot.



Alleen die duimpjes.

Dat is een vreselijk pruts werk met ieniemienie naaldjes.

Die eigenlijk ook net te dun zijn voor het garen.

Hoeps, weer een naaldje eruit.

Nee, dat is geen werk om naar uit te zien.



Verder werkte ik aan de 
 
"Lieve Lita" blokjes.

Dat gaat niet hard meer.

Ik wil naar 12 x 16 blokken.

Er moeten nog 2 x 12 blokken aan.

Maar het dichterbij het einde in zicht komt,

hoe langzamer ik ga werken.

Van de 24 zijn er nu 16 af.

Nog 8 blokjes.

Ik ga het nog missen! 




 

maandag 14 april 2025

Alweer groen.

Maar nu gaat het over al dat groen ineens buiten.

Wat een rijkdom.


 Als ik naar buiten kijk, hier op mijn atelier

zie ik alleen maar roze van de bloeiende boom.

En binnen is het ook al zo feestelijk

met een dikke bos lathyrus.


Van vorige week had je nog wat groene tenen

tegoed.

Zo, het sokkenbreiseizoen is gesloten.

Nu eerst mijn vestje afbreien.


Ja, ik ben alweer een stukje verder.

Die is de foto van vorige week.

Zo lastig: ik moet nog steeds foto's apart in deze computer 

laden.

Want Blogger en Google foto's willen niks meer met elkaar

te maken hebben.


Die computers blijven toch af en toe een raadsel.

Het lukt wel.

Als ik van te  voren maar even bedenk welke 

foto's ik wil gaan gebruiken.

Dan zou ik even op kunnen laden van de telefoon.

Alleen, die ligt beneden aan de stekker.

Dus volgende keer beter.


Lieve Lita kreeg er ook weer een randje bij.

Hij is nu 14 x 11 blokken.

Ik denk dat ik naar de 16 x 12 ga.

Voorlopig heb ik er nog veel plezier in.



Al die kleine blokjes zijn ook zo fotogeniek.



Afgelopen week las ik

"Kleine heilige dingen"

van 

Annemieke Dannenberg.

Een prachtig debuut.

Het verhaal gaat over Judith die opgroeit in een 

orthodox christelijke omgeving.

En hoe je je geloofsovertuiging en alles 

wat er in het dagelijks leven afspeelt met elkaar 

"rijmt."

Een verhaal waarin religieuze extase en waanzin 

naderen.




maandag 31 maart 2025

Saai.

Het is een beetje saai op mijn blog.

Niet dat mijn leven saai is.

Maar... op het lapjes- en draadjesfront 

gebeurt er niet zoveel.


Mijn dagboek is bijna vol.

Dus maak ik een nieuw borduurwerkje 

voor de cover,

Ik maak die werkjes al jaren en 

sommige zijn ingelijst.

En ook wel een beetje dierbaar.

ik breide aan een sok: saai! 

En ik reeg aan de "Lieve Lita" blokjes.

Voordat er weer een rand aan de quilt kan 

moet ik eerst 14 blokjes rijgen.

Ik geloof dat ik nu aan blokje 11 bezig ben.

Het is wel heel leuk dat ik de quilt al volop in gebruik heb.

Heerlijk zo 's avonds op de bank.



En lezen, altijd eventjes voordat ik ga slapen.

Ik koos dit boek van Kristin Hannah.

"Als de wolven huilen".

Echt een aanrader, zoals alle boeken van deze schrijfster.

Over een meisje dat gevonden wordt in een

dorpje met een wolf in haar armen,\.

Ik had het boek net gekocht toen het 

ook werd aangeraden in de boekenrubriek

van de talkshow Eva.

Overigens zou je het boek kunnen kennen.

Het werd eerder onder een andere titel uitgegeven.




vrijdag 24 januari 2025

Rafeltjes.

Aan het einde van een rafelige week

toch nog een blogje.

Meestal blog ik op maandag.

Tja, daar komt weleens wat tussen.

Niet dat er zoveel schokkends gebeurt.

De hondjes kosten tijd en mijn huisje

ruimt zich ook niet vanzelf op.


 Bijna zijn  er weer 10 blokken klaar voor de 

Lieve Lieta quilt.

"Maak je geen inslagje?"

hoor ik dikwijks.

Nee! Mevrouw Rafel is Mevrouw Rafel

(O, dat klinkt als minister Faber: "ik ben het beleid".)

Dat inslagje is echt niet nodig.


Met een steekje er omheen is het stevig genoeg.

Ook best wel rafelig zijn de sokken.

Vanmiddag hoop ik het 6e paar van deze winter 

af te breien.

De teen nog.


Ik heb een scrappy paar klaar.

Vrolijke sokken waar in ieder geval 

Mevrouw Rafel heel blij van wordt.

Het andere paar is groen met oranje en rood.

Op de foto valt het niet zo erg op,

maar dat rood is wel heel bloederig rood! 

Op een bol kun je dat niet zo erg zien.

Al breiend wordt dat pas duidelijk.

Ik stop nu met sokken breien.

Er gaat alleen nog een sok op de naalden

om anderen het breien van de hiel uit te leggen.

Mijn voorkeur gaat altijd uit naar een zgn'

hollandse hiel.

Veel mensen breien een boemerang hiel.

Die ken je misschien van fabriekssokken.

Ik vind het of niet mooi: de manier met een gaatje bij 

de mindering. Iech!

Of lastig breien.

Dan wordt voor de boemeranghiel ook wel een steek

dubbel naar achter getrokken.

Heel mooi.

Maar wat een gedoe om die steek te breien.

Ik kies voor makkelijk.

Bovendien past zo'n hollandse hiel

geweldig en kun je ook nog de hiel versterken.



maandag 9 december 2024

Lappenmand.

Een kort blogje deze keer.

Mevrouw Rafel is een beetje in de lappenmand.

Hoewel ze al wel weer wat opknapt.

Bovendien gebeuren er helemaal geen spannende dingen.


 De kerstboom mocht weer op.

Wat is dat toch gezellig.

Na jaren een boom met witte versiering gehad 

te hebben, 

is het al weer een paar jaar een gezellige 

bonte boom.

En de echte boom is geruild 

voor een neppe.

Dat is toch wel handig hoor.

Lichtjes er al in.

Wat een drama was dat vroeger thuis in de jaren '50.

De echte boom,

vreselijk groot en meestal krom

werd aan een deurknop gebonden.

Je kon alleen nog de kamer in via de keuken.

En er werd de hele dag geroepen:

"Denk om de boom!"

Nee, een kerstboom moet echt niet in de weg staan.

Verder werd dat bakbeest altijd de dag na Kerst

afgehaald.

Op een verjaardag zag mijn moeder dan haar zusjes,

waarna de competitie begon:

"is jouw boom al weg?"

Tegenwoordig mag mijn boom tot 

Driekoningen staan.

Tja, waar zou dat vandaan komen?

En wat er verder gebeurde?


Lapjes rijgen voor de "Lieve Lita  quilt.

Het is een vreselijk werk.

Maar het resultaat is zo leuk.

Door het doorrijgen wil iedereen erover aaien.

Wordt hij helemaal niet vies van...

Voorlopig ga ik nog even door.

Dat zo intensief doorrijgen is wel heel 

zwaar voor mijn handen.

En... het hoefde nog niet: de watermeter opnemen.

Iedere keer als ik mijn mail open denk ik:

nee, toch de watermeter nog niet....



maandag 14 november 2016

Alweer

een week voorbij gevlogen! 


Het was de week van de 
stapeltjes.

Een stapeltje 


blokken voor de
Lieve Lita quilt.


Op een van die blokje moest natuurlijk
zo'n klein dametje. 

Die quilt heet niet voor niks 
"Lieve Lita".
Oh, je weet niet wie dat was: Lita.

Wel dat was ooit een 
rubriek waarin levensvragen 
behandeld werden 
in de Libelle.

En ik koos Lieve Lita 
omdat het een beetje een rare quilt is.


Grof doorgeregen blokjes
met af en toe iets extra's. 

Daar was een beetje moed voor nodig
want het is een beetje anders dan anders.
En daar houden quilters niet zo van 
leerde ik door de tijd. 
Het is al snel een beetje te! 


Er was nog een stapeltje:
klosjesblokken.

Die klosjes zijn ideaal
om onder de koffie
te maken bij de oude Mevrouw Rafel.

Dus heten ze van nu af 
koffieklosjes.


Ik zet ze per 16 
aan elkaar. 

Zo kan ik in het laatst een beetje 
met de blokken varieeren.
Dan komen niet telkens dezelfde 
stoffen dichtbij elkaar terecht.


Die mutsjes komen er niet op hoor! 
Hoewel nu ik het zo op de foto zie 
weet ik het nog niet! 
Want ik maak die blokjes ook om 
oude kleine werkjes en proefjes 
onder te brengen.


Nee, die mutsjes zijn voor de 
aktie van Innocent.
 Mutsjes breien.
 Van de flesjes die 
verkocht worden met een mutsje
gaat 20 eurocent naar de ouderenzorg! 

Maar ja, moet ik dat wel willen? 
Als voedingsdeskundige..

Zo'n flesje van 250cc
bevat zevenentwintig en halve gram suiker! 

Normaal ga ik de discussie over voeding
nooit aan.
Er doen zoveel indianenverhalen
de ronde.
Daar is geen weerleggen aan.


Ik merk wel dat het heel moeilijk is om
goede informatie te krijgen.

Het boek 
"Eet als een expert"
Volgt de nieuwste aanbevelingen van het 
Voedingscentrum.
En is geschreven door 4 voedings- of gezondheidswetenschappers
waarvan er 3 ook nog diëtist zijn. 

De nieuwste inzichten worden 
vertaald naar leuke recepten. 
Kortom een aanrader voor iedereen
die wat aan z'n voeding wil veranderen. 

Ze hebben ook een leuk blog

Twijfel alom dus! 
En tja, 80 cent voor 4 mutsjes
is ook geen vetpot! 


Gelukkig past een van mijn  gebreide vogeltjes
de mutsjes ook! 
Hij wil alleen niet herkenbaar op de foto
want hij moet nog een snavel en oogjes! 


donderdag 13 oktober 2016

Koekje erbij?


De "Lieve Lita"quilt 
wordt een verzamelplaats voor 
allerlei kleine werkjes 
die nooit een plaatsje vonden 
op ander werk.

In mijn borduurkoffertje 
vond ik dit 


Maria koekje.

Nou ja koekje,
deftig gezegd is het een biscuitje
maar wij zeggen hier gewoon 
kaakje hoor! 

Echte Hollandse zuinigheid dus. 


maandag 27 juni 2016

Nuttig.

Komt dat even goed uit: 

ik wacht op de loodgieter.
Nee, gelukkig geen lekkages.

Het is hier in het westen op 1 nacht na
vreselijk meegevallen met 
het weer.

Nee, ik moet gewoon een 
nieuwe keukenkraan.

De oude zit er al in sinds ik in 1980
in dit huis kwam wonen.

En verder kan ik niks.


Nou ja, ik zou wel wat anders kunnen gaan doen hoor.

Maar buiten kan echt niet.

Die "murenmannen"
van de buren maken toch een 
zooi! 


M'n tuintje heb ik al -tijdelijk- opgeheven.

En overal loopt rood baksteenstof van de ramen en muren! 

En binnen kun je nauwelijks denken door het lawaai.


Het werd zo leuk.

De eerste aardbei.
Alweer een dikke week geleden.


En de eerste  courgette.
Mmmm...  ratatouille! 


Af en toe een tekeningetje om mezelf aan 
te sporen mijn vrije dag niet te verlummelen.


Eindelijk komt er schot in het middenstuk 
van "ontploft". 


Ik probeerde wat te journallen.
Met zelfgetekende fantasiebeestjes
volgens het boek van Carla Sonheim.

In de krant stond een inspirerend
stukje over de lege dierentuin in Emmen. 


Daar wonen volgens mij nog wel meer 
fantasiedieren.

Hoewel... al die slakken meten zonder huisje 
in de tuin zijn wel een kwelling hoor.

Ze eten alles op en 
zolang het niet droger wordt 
tieren ze welig. 

Iech, ze (die murenmannen) zetten een soort 
hogedrukspuit op m'n ramen om alles schoon te wassen,
dat doen ze dan wel weer! 

Wie weet stoppen ze wel snel voor vandaag.
Ze waren er tenslotte al om 7 uur vanochtend 
en het is nu kwart over twee.


Het merklapje van de Quilthoeve is ook af! 

In 4 weken! 

Let wel: dat is een persoonlijk record.

Ingrid van de Quilthoeve zei nog optimistisch:
"Maar dat is toch voor het eind van de zomer wel af"
toen ik zei:
"Het wordt wel een meerjarenplan hoor"

Oh, ik hoop wel dat dat niet het eind van de zomer betekend.


Voorlopig ga ik maar weer verder met mijn 
"Lieve Lita" lapjes.

Lieve Lita,

Af en toe val ik voor de charmes van een lief 
borduurlapje.
Dat is allemaal goed en wel
maar
er gaat zoveel tijd in zitten.

Het lapje gaat zo meteen in het 
borduurkoffertje
en 
ik doe er niks meer mee.

Waarom doe ik het.
En is het nog af te leren? 

Toch benieuwd of Lita raad weet.