Komkommertijd.

 Het is echt zomer.

En heel erg komkommertijd wat betreft

creatieve dingen.

Bovendien gebruikte ik de afgelopen weken 

hele andere begrippen dan

kruissteek, halve vast of 250 grams papier.

Nee! 

Het was 

schakelbak of automaat,

benzine of elektrisch.

Of misschien full hybride.

Het was auto's kijken.

Mijn trouwe beestje wordt nu wel heel oud en

telkens heeft hij kleine mankementen.

Tijd voor een nieuwe.

Dus op zoek naar een lief klein 

stadsautootje.

Alleen:

daar is weinig keuze in.

Door de milieumaatregelen zijn er niet heel veel.

Mijn oude merk heeft gewoon niks.

Voor een full hybride autootje rij ik te weinig.

Dan laadt de batterij niet voldoende op.

Daar zei mijn buurman overigens van:

O, Anny, daar kan Max Verstappen ook niet in rijden!"

Geloof maar dat ik dat nog vaak moet horen.

Een klasse hoger leek hopeloos ouderwets.

En zo begon de zoektocht naar een autootje.

Inmiddels is de zoektocht geslaagd.

Dus kan ik al die info weer vergeten.

Overigens werd het een schakelauto op benzine.

Ja, ik zou best elektrisch willen rijden,

maar wat er op de markt was waren allemaal een 

soort koekblikjes op wielen.

Ik wilde me wel vertrouwd voelen in de auto.

Gelukkig was er het nieuwe boek van Sarah Lark.

Oh, ik ben een echte fan.

Ook dit keer weer een prachtig verhaal spelend in

Nieuw Zeeland en de Chatham eilanden.

Rond 1830-1845.

De boeken van Sarah Lark hebben altijd een 

min of meer historische basis.

Het verhaal speelt zich af rond een stel

missionarissen die (goedbedoeld) de oorspronkelijke 

bevolking willen bekeren tot het Christendom.

Ook op de foto: een nieuw Sophie Scarf sjaaltje.

Breien is heerlijk rustgevend en zo'n 

eenvoudig werkje paste goed bij de afgelopen week.

Steekje.

Hoe is het spreekwoord ook al weer?

Iedere dag een steekje is een hemdsmouw in het jaar!

Nou, dat deed mevrouw Rafel afgelopen week.

Ze ging ervan uit dat als ze regelmatig

zou werken al die halfaffe dingen 

wel ooit af zouden komen.

Elke dag wat naalden breien zouden ervoor zorgen dat 

vest ooit af zou komen.  

Een voorpand van het vest af is.

Kijk, nu nog maar een voorpand en 2 mouwen.

 De bloemenhexjes kwamen uit hun winterslaap.

En ook de wollen grannies werden weer aangevuld.

Ik moet er wel een beetje om l;hen.

Want bij dat regelmatig werken kwam ook nog 

een rondje fietsen.

O,o, dat zorgde er zelfs voor dat er verleden week geen 

maandags blogje klaar stond.

Het heeft afgelopen week 1 keerje geregend.

Precies op die maandagochend en precies 

op de tijd dat ik ging oefenen.

Ja, toen ik naar de schuur liep spetterde het een 

klein beetje.

Maar vooruit: fietsen.

Nou, ik was doorweekt.

En zo verschrikkelijk laat dat ik maar een 

weekje het bloggen oversloeg.

Ook vandaag was het er bijna bij ingeschoten.

Met Puck en Keesje maakte ik het dorp onveilig.

Wat was het druk.

En wat een troep op de kleedjesmarkt.

Maar ook zo gezellig.

En nee, we deden geen spectaculaire vondsten.

Al zouden de hondjes wel heel rijk kunnen 

worden als ze per knuffel betaald werden.

Want daar zijn ze heel gul in.

En natuurlijk ik las ook.

Het tweede deel van Corina Bomann 

van de Rozenhaagserie.

Over de vrouwen die een opvanghuis voor vrouwen willen oprichten.

Dit was weer een echte Bomann zoals we die kennen.

Hij moest uit! 

En nu:

eerst alles klaarzetten voor de tekenles van morgen.

Alweer de een na laatste.

Officieel heet het botanisch tekenen.

Maar ik hou het op natuurtekenen zoals ik pas ook schreef.

Zo helemaal precies hoeft voor mij niet.

Kikker gaat fietsen.

Af en toe heb je zo'n zinnetje in je hoofd

dat telkens terug komt.

En dat is dat "kikker gaat fietsen" als ik naar de 

schuur loop om mijn nieuwe fiets te pakken.

Bij kikker gaat fietsen denken de meesten van jullie vast aan de leuke 

groene kikker met de rood-wit gestreepte zwembroek

uit de boeken van Max Velthuijs.

Maar dat boek bestaat helemaal niet.

Er is wel een boek van hoogleraar 

Maarten van Buuren

dat zo heet.

Een vreselijk boek over hoe hij een 

depressie overwon.

Ik herinner me dat ik me er doorheen heb geworsteld.

Nee, waar dat kikker vandaan komt? 

Ik moet nog heel erg wennen.

Het is ook wel iets heel anders dan een gewone fiets.

Voorlopig ga ik nog niet naar drukke plekken.

In ieder geval is hij goedgekeurd door Puck en Keesje.

Naast het kikker boek ligt de het boek dat ik deze week uitlas van 

Karen Swan:

"Een jaar om nooit te vergeten."

Het viel een beetje tegen.

Het was zo'n onvoorstelbaar verhaaltje.

Ik heb ze van Karen Swan wel beter gelezen.

Kom, we duiken in de breimandjes.

Heel braaf brei ik iedere avond 4. 5. of 6 naalden  

aan mijn vest.

O, vreselijk die dikke pennen.

Maar ja, ik wil heel graag zo'n vest.

En in de winkel vind je die niet.

Dus zit er niet anders op dan doorzetten.

En bij de koffie: lekker simpel een 

Sophie Scarf breien.

De mosgroene is af.

De kerrie kleur wordt heel klein.

En het donkerrode werk wordt ook een sjaal.

Mijn moeder noemde dat een melkdoekje.

Een driekantige sjaal.

Ergens in mijn hoofd zit een plannetje om erop te gaan 

borduren.

Ik vond nog 2 meter in wateroplosbaar vlies....

Maar dat is voor vandaag nog niet aan de orde! 

Rupsje nooit genoeg.

Voor een nieuw brei prtoject

koop ik altijd wat extra materiaal.

Een of 2 bollen meer.

Rupsje -nooit - genoeg dus.

Maar meestal blijven die ook weer over en

die belanden dan in een bak.

Zo spaarde ik een hele doos vol.

En zou ik die ooit nog opmaken?

Dus ging de doos naar de kringloop.

Natuurlijk hield ik wat achter.

Zo vond ik heerlijke merinowol.

Waarschijnlijk precies genoeg voor zo'n leuke

Sophie scarf van Petite Knit.

Even breien onder de koffie.

Want van scrollen op de telefoon wordt ik niks wijzer.

Alweer een werkje erbij.

Ik startte ook met dat leuke mohairvest.

Op naalden 8 en 10.

Dat lijkt op te schieten.

Maar niks is minder waar.

Want breit dat toch onhandig.

Daarom ook dat kleine mosgroene werk.

Op de bank kan ik dit echt niet breien.

Dan maai ik de hondjes er vanaf.

Of steek in in hun ogen, want ik brei bijna nooit

met van die lange naalden.

Meestal op korte naaldjes met een draad.

Het andere vestje is klaar.

Nog even in een sopje.

Precies op tijd met dit mooie weer.

Vorige week had ik geloof ik geen lees-updat.

Nu 3 boeken.

"Tante Stoel" herlas ik.

Een indrukwekkend verhaal over een neef die

de zorg opneemt voor een tante die op 

17 jarige leeftijd ernstig gehandicapt werd door een 

verkeersongeluk.

Vooral alle overwegingen die mensen die ouder worden 

maken over afscheid nemen van het leven.

Hoe je wel iets kunt willen maar het leven toch

 

anders loopt.

Daar sluit het boek van Anna Enquist mooi op aan.

"Het einde van Erna Ankersmit".

Anna is inmiddels 80 jaar oud.

En is bekend met wat het betekent om ouder te worden.

Het is een prachtig boek dat heel gemakkelijk wegleest.

Alleen welke taken de thuiszorg doet en wat de 

wijkverpleging....

Dat loopt in dit boek een beetje door elkaar.

En dat vond ik storend.

Omdat ik zelf ook geen 20 meer ben moet ik zelf telkens 

denken: "O, maar dat kan ik nog wel!"

Het laatste boek noemde ik vorige week:

"Een Sarah Lark light!"

Opaal.

Het eerste boek in de serie brengt je naar 

Schotland,  Ceylon en Australië.

Het is misschien iets minder gelaagd als de boeken van Sarah.

Maar nog steeds een aanrader.

Zoek!

 Waar is de week gebleven? 

Als ik terugkijk heb ik niet zoveel gedaan 

op creatief gebied.

Misschien bleef het bij dromen.

Ik bestelde materiaal voor een vest.

Zo'n heerlijk groot, pluizig vest waar je in kunt wonen.

Maar... ik mag er nog niet aan beginnen.

Eerst mijn andere vestje af.

Dus zit ik bij de koffie ijverig te breien.

Nog een halve mouw! 

Van die schattige wanten is er eentje af.

Nu de tweede.

Het is een hele klus.

Maar dan heb je ook wat! 

Lezen, dat gaat altijd door.

Dit keer 

"De verborgen geschiedenis van Audrey James.

O, wat was dat een prachtig boek.

Wel indringend.

Het verhaal speelt zich af in het Duitsland van de jaren "30 en 

tijdens de oorlog.

En er is een link met het heden.

Voor iedereen die moeite heeft met de huidige 

politieke situatie misschien geen aanrader.

Kleuteren voor gevorderden.

Op de vraag: "wat deed je de afgelopen week 

is het antwoord eigenlijk:

"kleuteren voor gevorderden! 

Eieren verven om straks verder te beschilderen 

voor Pasen.

Ja, dat kan een kleuter ook.

En ja, waar laat je die geverfde, nog natte eieren dan?

Nou, aan de lamp in mijn atelier.

Ze hangen nu recht boven mijn hoofd.

Elke dag een kleurtje.

Wat is dat lang geleden dat ik dat deed.

 Toen ik voor een nieuwe pollepel

naar de Xenos ging kwam ik zakjes met

te beschilderen eieren tegen.

Die kon ik niet laten liggen.

Kom, we kleuteren verder.

Een werkje voor bij de koffie:

het vest.

De mouwen.

Dat is makkelijk breien.

Lekker alleen recht in het rond.

Alleen schiet het nog niet erg op.

Maar ik ben echt geen snelle breister.

Ook breien, maar dan wat moeilijker:

een want.

Met Letse vlechtjes.

Ik kocht op internet 2 schattige pakketjes bij bregina.

Met de kerstwanten ben ik even gestopt.

De wol waarmee ik brei is gewoon veel te stug.

Ik zou er een breiarm van krijgen.

Eerdaags ga ik eens kijken voor soepeler wol.

Dat werk rust even uit.

Dan nog een proeflapje.

Ze noemen het geloof ik mozaïk borduren.

Aansluitende kleine stopjes.

Dat wilde ik heel graag proberen.

En nam verschillende soorten draad.

Blijkt een restje sokkenwol het beste resultaat te geven.

Of het ooit echt iets wordt?

Geen idee.

En dan nog een boekentip.

Dit boek mag in de boekenkast.

De meeste boeken die ik koop en lees krijgen een 

tweede leven.

Ze gaan naar mijn nichtjes, de kringloop 

of sinds kort ook onze quiltgroep.

Maar deze niet.

Het was een verhaal dat me nog lang bij blijft.

Er spoelt een kindje aan in een dorpje aan zee in

Schotland.

En door de koude winter kan er niet gezocht worden waar het jongetje

vandaan komt.

Het is het begin van de 20ste eeuw.

 De verzorging van het kind

terecht bij de plaatselijke schooljuf, die ooit 

een zoontje van ongeveer dezelfde leeftijd verloor 

door verdrinking.

De emoties die dan loskomen worden zo 

prachtig omschreven.

Dit boek wil ik nog weleens lezen.

Waar is de emmer!

Je kunt hem onmogelijk over het hoofd zien.

Een knalroze emmer.

De laatste dagen heeft hij een vaste plaats in de keuken.

Eerst vanwege de sneeuwtroep in de gang.

Daarna pakten de hondjes een vies virusje op.

En lag hun maaltijd ergens in huis.

Puckje was snel beter.

Maar Keesje heeft het goed te pakken.

Daar was ik net nog mee naar de dierenarts.

Die arme hond spuugde alleen nog maar bloed.

Hij moet zichzelf echt forceren om te spugen.

Nu maar hopen dat de medicijnen helpen.

Wat een week hebben we achter de rug.

En dan zijn wij hier aan de kust er nog goed van afgekomen.

Het lijkt wel alsof ik creatief ook een beetje

ondergesneeuwd was.

Zoveel kwam er niet uit m'n handen.

Pas vrijdag haalde ik de kerstboom af.

Ja, dat is laat! 

Maar niet zo laat als een van mijn buurvrouwen,

die deed het pas gisteren.

Kan ik eindelijk mijn elfje laten zien .

Ik maakte het speciaal voor de kerstboom.

Want ik heb geen piek.

Even dichterbij.

En verder ziet het kleine snijmatje op tafel er indrukwekkend uit.

Maar er gebeurde niet zoveel.

Beetje grannies haken, een stukje breien,

een beetje tekenen.

En gezellig lezen.

Een lekker dik boek met columns van Sylvia Wittemen.

Hele oude, maar ook recentere.

 

Code oranje!

Het land ligt stil vanwege de sneeuw!

Zo! Dat is een mooie dag om 

je quiltwerk op te pakken 

las ik her en der.

Nou, hier zit er geen beweging in.

Ik ploegde met de hondjes door de sneeuw.

En kwam thuis met doornatte wantjes.

Ik leek wel een kleuter.

Gelukkig liggen er er nu weer 2 paar klaar.

Precies op tijd.

Eigenlijk zou ik de kerstboom afhalen.

Maar binnen is het zo gezellig.

Die mag nog eventjes blijven.

Ik ben geen fan van de winterperiode.

Maar zo aan het eind van de middag heb ik er 

altijd wel vrede mee.

De granny deken groeit elke week een stukje.

Zo blij dat ik toch nog eens een wollen heb gestart.

En nu met het nieuwe jaar duiken allerlei jaarprojecten op.

Zo vond ik op eddna de bloemetjes van een 

temperatuurdeken.

Ik maak er geen 365 dagen project van.

Maar maak af en toe een bloem om later aan 

elkaar te zetten.

Ik zie wel wat er van komt.

Het patroontje kun je downloaden van hun website.

www.eddna.nl

Ik hoop dat het linkje werkt.

En mocht je nog iets te lezen zoeken,

dan is dit boek misschien iets voor jou.

Het wonder van het Noorden

van 

Annemarie Ros.

Een historische roman over een 

kluizenaarster 

in de 12e eeuw.

Ik zeg het zo vaak, ik ben geschikt als kluizenaarster,

ik zou wel in zo'n kluisje bij de kerk kunnen.

Waarop er dan iemand zegt:

Ja, maar die werden ingemetseld.

Ik leerde uit dit boek dat dat wel zo is,

maar dat deze racluses ook dikwijls bij elkaar

op bezoek gingen en reisden.

Het waren vrouwen die in een tijd dat de vrouw

erin de kerk niet aan te pas kwam 

zich konden meten met de pastoor van zo'n kerk.

Echt een aanrader.

O, en ik leerde toch zoiets geks zonet: 

ik vertelde al dat ik foto's vanaf mijn telefoon 

naar de laptop stuur via mijn Gmail.

En weet je wat: een foto met als onderwerp 

"want"

stuurt Meneer Google niet door.

Ongepaste inhoud.

Heel gek...

Nou ja, dan niet.

Oeps, bijna vergeten:

nog een Gelukkig Nieuwjaar! 

 

Rommelig.

Zo aan het einde van het jaar is het vaak 

een beetje rommelig.

Al die feestdagen, de boodschappen eromheen en

allerlei visite en op visite.

En wat was het koud beide Kerstdagen.

De hondjes vinden het heerlijk.

En blijkbaar blijven allerlei lekkere geurtjes ook

beter bewaard.

Ze blijven overal treuzelen.

Dan moet ik echt echte wanten aan.

Niet die waar mijn vingertjes nog uitpiepen.

Dus op zoek naar een paar echte wanten.

Hier naar een patroon uit Estland.

Uit het boekje "Warme handen".

Veel tijd om te breien bleef er niet over.

Het patroon tekende ik wel over op ruitjespapier.

Vorige week wilde Meneer Google foto's met dit patroontje

niet doorsturen.

Niet lachen: de inhoud van mijn mailtje met een iets andere 

inhoud, werd als onbehoorlijk beoordeeld.

Computer says No! 

Idioot.

Nu lukte het wel.

Voor lezen blijft altijd wel een momentje op een dag over.

Een familielid schreef zijn levensverhaal en nam meteen 

de geschiedenis van het familiebedrijf mee.

Ik vond het facinerend om te lezen.

Maar: er is een grote maar: er wordt verteld dat mijn oma

(van vaderskant) en mijn tante stierven aan lympheklierkanker.

Dat is pertinent onwaar.

Ze overleden aan borstkanker.

Mijn oma bracht het BRCA1 gen in de familie.

Een gen dat de kans op borst- en eierstokkanker heel groot maakt.

Dat raakt me wel.

Want meer dan 25 jaar geleden liet ik dat uitzoeken.

Bijna iedereen weet wel dat ik al 35 jaar na de kankerdiagnose nog steeds leef.

En ja, dat is voor mij ook een wonder.

Maar goed, ik vind dit zo pijnlijk.

Want door screening kan veel leed worden voorkomen.

En wat iedereen vergeet is dat mannen ook borstkanker 

kunnen krijgen als ze gendrager zijn.

En het zeker kunnen overdragen aan hun kinderen.

Ik heb 25 jaar geleden iedereen zelf dat hele verhaal moeten vertellen.

Ik ging iedereen langs.

Soms was het alsof ik met een mandje eieren langs de deuren ging.

Soms werd ik bij familie niet eens binnengelaten 

en deed ik het verhaal in de gang.

Tegenwoordig worden mensen daar goed in begeleid.

Maar daar was eind 2000 nog geen sprake van.

Gelukkig had ik mijn ervaring als dietist in het voeren van 

lastige gesprekken.

Maar het was wel pijnlijk.

Je ziet het:

Zo'n boek haalt ook nogal wat oude koeien uit de sloot! 

Ik moest dit gewoon even kwijt.

En dat andere boek dan? Zul je je afvragen.

Iemand met dezelfde achternaam?

Nee, geen familie.

Wel een goed leesbaar boek over allerlei  gebeurtenissen

waardoor we zelfredzaam moeten zijn 

en waarom al dat gedoe er is over noodpakketten.

Het lijkt heel eng.

A; die mogelijke oorzaken.

Maar ik vond het een gerustellend boek.

We zien het wel! 

In ieder geval is 2025 bijna voorbij.

Een veilige en gezellige jaar wisseling.

 

Gemene Kat!

 Op Internet volg ik een aantal 

creatieve mensen 

die net als ik een update geven van hun 

afgelopen week.

En wat roept iedereen?

O, het was zo druk!

Ik heb niet veel gedaan.

En:

Ik was nogal uithuizig.

Dat is precies wat de hondjes ook vinden.

Ze vragen nog net niet het nummer van de 

dierenbescherming.

Maar ze vinden wel dat ze heel veel op 

het huis moesten passen de afgelopen week.

Zo erg, dat jarige Puck alleen met uitgestoken tong 

op de foto wilde.

Een soort opgestoken middelvingertje zeg maar.

Wat heeft een gemene kat daar nou weer mee te maken 

vraag je je vast en zeker af.

Nou, kijk, ik heb in de jaren 80 heel veel katten getekend.

En zou dat graag weer oppakken.

Dat deed ik.

Met als resultaat deze gemeen kijkende kat.

Nee, het is nog niet goed. Oogjes te groot en 

te dicht  bij elkaar.

Maar elke morgen kijkt hij me vuil aan vanaf de eettafel.

Goedemorgen!

Dar vraagt nog wat studie.

De kerstboom mocht weer op.

Dit jaar een bonte boom.

Natuurlijk mocht mijn grote vriend Takkie er ook weer in.

Vorig jaar gebeurde er iets rampzaligs volgens een klein 

meisje dat de boom kwam bewonderen:

Takkie had zijn staart verloren.

Gelukkig woonden er bij de HEMA heel veel nieuwe Takkies.

Sint bracht werk met zich mee.

Bollen felted tweed voor wantjes.

Dank U Sinterklaasje.

Een Secret Sint feestje bracht een gezellige

"bejaarden"kaars.

En natuurlijk was er tijd om te lezen.

Lex Paleaux:

Liften naar de hemel.

Een prachtige page-turner.

Een coming-of-age roman.

Met een autobiografische achtergrond.

Een ontroerend boek, rauw maar ook humoristisch.

De jonge Quintin gaat naar Canada om te proberen zijn leven 

weer op de rit te krijgen.

Daar valt het niet mee om zich te handhaven.

Maar uiteindelijk komt het toch nog goed. 

Inpakken.

Zo'n Sinterklaasweek gaat vooral over 

inpakken en uitpakken.

Een tijdje geleden vertelde ik al over dit boek.

En over het leuke project wat ik daarin vond.

Een UMO maken.

Een unindentified meaningful object.

En toevallig deze week legde ik het wel drie keer 

aan iemand uit.

Het lijkt me ook zo mooi om te doen.

En eerlijk: dat komt nog wel.

Het proces s als volgt:

misschien heb je een geheim of iets waar je mee zit en over piekert,

maar wat je nog niet wilt of kunt delen 

met anderen.

Je neemt een steen en schrijft daar een 

steekwoord op.

Die steen ga je liefdevol verpakken in

draden, vulsel en stof.

Totdat een bol ontstaat.

Je stof ga je bewerken met naald en draad.

In plaats van een steen kun je ook iets anders nemen,

bijvoorbeeld een zaaddoos.

Overigens vind ik zo'n boek altijd een beetje

intimiderend.

Zoveel informatie.

Ik doe er best lang over om het me eigen te maken.

Wat ik leuk vond in het boek is dat een van de schrijfsters ook zegt: 

"neem telkens ergens in het boek een hoofdstukje of 

bladzijde.

Doe dat iedere dag en schrijf op in een boekje

wat je er aan opviel".

Dat werkt voor mij goed.

En het is ook leuk om gedurende de dag eens te bedenken 

wat ik ermee kan.

Daar heb ik heerlijk tijd voor om te doen als ik

met de hondjes ga lopen.

Wat was het vanmorgen koud.

Wantjesweer!

Maar: ik liet mijn wanten ergens liggen.

Dus de oude wantjes maar opgezocht.

Een goede reden om mijn nieuwe wanten

snel af te maken.

Verder was ik vreselijk veel weg afgelopen week 

en kwam er verder niet veel uit mijn handen.

Lezen.

Dat deed ik wel.

 Twee heel verschillende boeken.

Het boek van Jenny Colgan was weer absurd.

Eerst moest ik aan Harry Potter denken,

daarna aan Narnia.

Maar je weet: haar boeken volgen nooit de werkelijkheid.

In een van de series heeft de hoofdpersoon een papagaaiduiker

(dat is een vogel)

in huis. 

En ik weet dat ik het las alsof het heel gewoon was.

Zo neem je dat in dit boek ook weer aan.

Alleen: wat was het er koud.

Ik las het voor het slapengaan en dacht meerdere keren:

O, nee, niet dat koude Schotse kasteel.

Het tweede boek is van @demammavan.

Mensen die op Insta zitten hebben haar vast weleens langs zien komen.

Zoals ze zelf schreef rolde ze onvoorbereid in de rol van influencer.

Het overkwam haar.

En nu is er een boek, vooral over de lelijke reacties die ze krijgt.

En dat voelt heel pijnlijk.

Je mag het niet maar haar eens zijn.

Maar dat hoef je nog wereldkundig te maken.

Al met al vond ik het een vreselijk boek.

En blijft het idee achter dat deze vrouw in een fuik is 

gezwommen waar ze nauwelijks uit kan.

zeker omdat dit werk, want het is gewoon werk

veel geld in het laatje brengt en ja,

zeg daar maar eens nee tegen.