Een kloentje.

He, wat?

Een kloentje?

Ja, een bolletje wol.

Dat noemen wij hier in Westland een kloentje.

Maar of het woord nog veel gebruikt wordt?

Ik denk het niet.

Zoals ik al vertelde probeer ik iedere dag een paar naalden 

aan het groene vestje te breien.

Maar de draad was op.

Die hele ragfijne draden.

Dus moest ik strengen opwinden.

En dat is een hele klus met die spinrag dunne draden.

Bovendien moest ik van 2 strengen 3 bolletjes maken.

Dus de keukenweegschaal erbij.

Maar kijk het is gelukt.

Voor het gemak deed ik ze eventjes in mijn  boodschappenmand.

Ik deed niet zo heel veel de afgelopen week.

Donderdag ben ik aan staar geopereerd.

En de dagen ervoor gingen op aan allerlei dingen regelen.

Ja, iedereen zei wel van: dat valt allemaal wel mee.

Toch zorgde ik voor een flinke voorraad boodschappen.

Waarschijnlijk zou ik niet kunnen rijden.

Maar dat valt reuze mee.

Maar toch, even pas op de plaats is ook wel lekker.

Dus volgt nu na het roze boodschappenmandje nog een

mandjesparade.

Met de kleine en grote Sophie scarf.

Lekker allebei af.

En de donkerrode waarop ik wil gaan borduren.

En het beruchte groene vestje.

Tja, een mens wil wel eens wat.

Leuk he, een hobby?

Het is een hele onderneming dat vestje.

Tenslotte nog een mandela update.

Af en toe bekruipt me het gevoel dat zo'n werk met me

op de loop gaat. 

Kikker gaat fietsen.

Af en toe heb je zo'n zinnetje in je hoofd

dat telkens terug komt.

En dat is dat "kikker gaat fietsen" als ik naar de 

schuur loop om mijn nieuwe fiets te pakken.

Bij kikker gaat fietsen denken de meesten van jullie vast aan de leuke 

groene kikker met de rood-wit gestreepte zwembroek

uit de boeken van Max Velthuijs.

Maar dat boek bestaat helemaal niet.

Er is wel een boek van hoogleraar 

Maarten van Buuren

dat zo heet.

Een vreselijk boek over hoe hij een 

depressie overwon.

Ik herinner me dat ik me er doorheen heb geworsteld.

Nee, waar dat kikker vandaan komt? 

Ik moet nog heel erg wennen.

Het is ook wel iets heel anders dan een gewone fiets.

Voorlopig ga ik nog niet naar drukke plekken.

In ieder geval is hij goedgekeurd door Puck en Keesje.

Naast het kikker boek ligt de het boek dat ik deze week uitlas van 

Karen Swan:

"Een jaar om nooit te vergeten."

Het viel een beetje tegen.

Het was zo'n onvoorstelbaar verhaaltje.

Ik heb ze van Karen Swan wel beter gelezen.

Kom, we duiken in de breimandjes.

Heel braaf brei ik iedere avond 4. 5. of 6 naalden  

aan mijn vest.

O, vreselijk die dikke pennen.

Maar ja, ik wil heel graag zo'n vest.

En in de winkel vind je die niet.

Dus zit er niet anders op dan doorzetten.

En bij de koffie: lekker simpel een 

Sophie Scarf breien.

De mosgroene is af.

De kerrie kleur wordt heel klein.

En het donkerrode werk wordt ook een sjaal.

Mijn moeder noemde dat een melkdoekje.

Een driekantige sjaal.

Ergens in mijn hoofd zit een plannetje om erop te gaan 

borduren.

Ik vond nog 2 meter in wateroplosbaar vlies....

Maar dat is voor vandaag nog niet aan de orde! 

Inpakken.

Zo'n Sinterklaasweek gaat vooral over 

inpakken en uitpakken.

Een tijdje geleden vertelde ik al over dit boek.

En over het leuke project wat ik daarin vond.

Een UMO maken.

Een unindentified meaningful object.

En toevallig deze week legde ik het wel drie keer 

aan iemand uit.

Het lijkt me ook zo mooi om te doen.

En eerlijk: dat komt nog wel.

Het proces s als volgt:

misschien heb je een geheim of iets waar je mee zit en over piekert,

maar wat je nog niet wilt of kunt delen 

met anderen.

Je neemt een steen en schrijft daar een 

steekwoord op.

Die steen ga je liefdevol verpakken in

draden, vulsel en stof.

Totdat een bol ontstaat.

Je stof ga je bewerken met naald en draad.

In plaats van een steen kun je ook iets anders nemen,

bijvoorbeeld een zaaddoos.

Overigens vind ik zo'n boek altijd een beetje

intimiderend.

Zoveel informatie.

Ik doe er best lang over om het me eigen te maken.

Wat ik leuk vond in het boek is dat een van de schrijfsters ook zegt: 

"neem telkens ergens in het boek een hoofdstukje of 

bladzijde.

Doe dat iedere dag en schrijf op in een boekje

wat je er aan opviel".

Dat werkt voor mij goed.

En het is ook leuk om gedurende de dag eens te bedenken 

wat ik ermee kan.

Daar heb ik heerlijk tijd voor om te doen als ik

met de hondjes ga lopen.

Wat was het vanmorgen koud.

Wantjesweer!

Maar: ik liet mijn wanten ergens liggen.

Dus de oude wantjes maar opgezocht.

Een goede reden om mijn nieuwe wanten

snel af te maken.

Verder was ik vreselijk veel weg afgelopen week 

en kwam er verder niet veel uit mijn handen.

Lezen.

Dat deed ik wel.

 Twee heel verschillende boeken.

Het boek van Jenny Colgan was weer absurd.

Eerst moest ik aan Harry Potter denken,

daarna aan Narnia.

Maar je weet: haar boeken volgen nooit de werkelijkheid.

In een van de series heeft de hoofdpersoon een papagaaiduiker

(dat is een vogel)

in huis. 

En ik weet dat ik het las alsof het heel gewoon was.

Zo neem je dat in dit boek ook weer aan.

Alleen: wat was het er koud.

Ik las het voor het slapengaan en dacht meerdere keren:

O, nee, niet dat koude Schotse kasteel.

Het tweede boek is van @demammavan.

Mensen die op Insta zitten hebben haar vast weleens langs zien komen.

Zoals ze zelf schreef rolde ze onvoorbereid in de rol van influencer.

Het overkwam haar.

En nu is er een boek, vooral over de lelijke reacties die ze krijgt.

En dat voelt heel pijnlijk.

Je mag het niet maar haar eens zijn.

Maar dat hoef je nog wereldkundig te maken.

Al met al vond ik het een vreselijk boek.

En blijft het idee achter dat deze vrouw in een fuik is 

gezwommen waar ze nauwelijks uit kan.

zeker omdat dit werk, want het is gewoon werk

veel geld in het laatje brengt en ja,

zeg daar maar eens nee tegen.

 

 

Huishoudstress.

Mevrouw Rafel heeft last van huishoudstress.

Het is zo'n ochtend waarop allerlei  klussen

ineens

op lijken te dagen.

Dingen ineens geregeld moeten worden

en 

de honden met roetzwarte poten thuiskomen.

Dat vraagt allemaal actie.

Gelukkig heb ik tegenwoordig een grote industriële 

wasbak.

Daar passen de hondjes mooi in.

Maar Puck wil niet.

Hij blijft echt niet staan en weet het altijd zo te draaien 

dat hij kletsnat wordt.

Keesje daarentegen begrijpt het.

Hij blijft rustig staan en alleen de poten worden nat.

Je begrijpt dat daarna dat hele 

washok gepoetst en gedweild moet worden.

Mijn makerswerkjes zijn eigenlijk een kwestie 

van doorzetten.

Lapjes rijgen en breien.

Het gaat allemaal gewoon door.

Het breimandje ziet er wel heel anders uit.

De sokken zijn gebreid.

Nu zijn de wantjes aan de beurt.

Ik las een stapeltje "koude boeken".

Al die verhalen speelden zich af in koude en sneeuw.

Wel passend voor de winter.

Ik ben echter niet echt fan van kou en sneeuw.

Waarschijnlijk doordat ik als kind meestal op

wintersportvakantie ging.

Mijn vader kon in de zomer moeilijk weg.

O, was vond ik dat vreselijk.

Toch lees ik graag over Scandinavië .

En andere noordelijke streken.

Ook op tv kijk ik graag naar Het Hoge Noorden.

Maar dan wel de Belgisch versie.

Vanavond weer> Leuk!

Het nieuwste boek van Karen Swan is weer een aanrader.

Vol verrassende wendingen. 

Ik koop zelfs heel veel van mijn kleding in

het hoge noorden.

In Zweden.

Een merk dat zegt duurzamer te produceren.

En dat veel natuurlijke materialen verkoopt.

Hoe leuk is het dat de truien tegenwoordig een 

klein garenkaartje meekrijgen.

De kleding gaat echt lang mee is mijn ervaring.

Omdat veel gebreide kleding ook 

jacquaar gebreid is wil er nog weleens zo'n

kleine nogal dun draadje los gaan.

Hoe leuk is het dat ik dan kan repareren.

Nog even terug naar het woord makerswerkjes.

Ja, zelf verzonnen.

Tegenwoordig noem ik mezelf maar een "maakster".

Want breister, quiltster dekt allang de lading niet meer.