Op steeltjes.

De meeste patroontjes die ik voor de 

"ontploft"quilt gebruik 

knip ik uit de hand.

Niet omdat ik denk 

dat ik het beter kan! 

Nee hoor, het is gewoon gemakzucht.

"Oh, dat kan ik wel even zelf". 

Ook de stoffen die ik gebruik 

(heel vaak Kaffe Fasett stofjes) 

vragen om 

werken zonder patroontje. 

Het is erg leuk om 

de bak met stofjes door te ploegen 

(en een vreselijke bende te maken!) 

op zoek naar het juiste stukje.

Veel lapjes zien er ondertussen 

dus ook uit als een grote 

gatenkaas. 

Het eerste 

bloemenmandje is af.

Het is een woud van steeltjes geworden.

Wat ook niet hielp was het 

hengseltje.

Daarvoor koos ik een lichtgroen ruitje.

Door alle steeltjes zie je het bijna niet meer.

Dat  moet bij het volgende 

mandje anders. 

Ik speel ook weleens leentjebuur hoor.

Tegen de bij van Susan Smith 

kan niemand op.

Ik heb het patroon.

Dus wat let me om hem te gebruiken? 

Zonder dat ik het patroon had zou ik 

het minder gemakkelijk doen.

Midden jaren 90 deed ik 

een deel van de Bee's bij Ted Storm.

Voor iedere Bee maakte ik een 

werkje met patroontje.

En het was altijd zuur om te zien 

dat die patroontjes gewoon gekopieerd

en verkocht werden.

En ik hoefde er niet van te leven.

Het moet wel leuk blijven! 

Dus betaal ik voor wat ik gebruik.

Dat slaapt lekkerder. 

Ook met steeltjes:

de rozen.

Heel veel lezers zullen zich afvragen 

waarom het blog toch rafels en 

rozen 

heet.

Rafels, ja dat spreekt vanzelf.

Maar waar zijn die rozen? 

Hier! 

Mijn favoriete roos:

New Dawn. 

Hij bloeit maar kort.

Is een rambler.

En heeft uitlopers van wel 10 meter.

Dus is flink snoeien. 

Maar zo mooi. 

De tuin is nu op z'n mooist.

Zeker nu het zulk heerlijk weer is.

Eindelijk strandweer! 

Hoe ik daar naar verlangde blijkt wel 

uit deze tekening van 

9 november van vorig jaar... 

Ontploft.

Bij het woord ontploft denk

ik meestal eerst aan Twitter.

Ooit, in een heel ver verleden 

toen Twitter pas begon 

was ik er ook wel te vinden.

 Al die hijgerigheid

tegenwoordig is niks voor mij.

Nee, ik bedacht dat de nieuwste 

quilt waaraan ik werk 

en die de werktitel 

"Dresden plate quilt"

had 

 ontploft ga noemen.

Gewoon omdat binnen de 

kortste keren mijn atelier bezaaid is met lapjes.

Maar ook omdat ik hem

helemaal vol ga appliceren.

Mijn voorbeeld  is de hele drukke quilt 

in het boek van Margaret Sampson George. 

Dat wordt nog een flinke klus.

Heerlijk op m'n gemakje 

"eilandjes"

maken van de verschillende onderdelen. 

Margaret schreef in haar boek: 

maak eerst heel veel mandjes, steeltjes en 

bloemen want mand voor mand werken 

 is het niet...

(om de quilt zit namelijk een rand 

met heel veel bloemenmanden) .

Dus dat deed ik vandaag 

op m'n vrije dag.

En nee, de vogeltjes hebben 

nog steeds geen pootjes. 

ik denk dat ik ze maar borduur

want die van stof worden wel heel plomp. 

Kruissteekjes.

Niks is zo ontspannend 

dan een eenvoudig kruissteekborduurwerkje.

Afgelopen vrijdag ging ik even 

haast-je-repje

naar de Quilthoeve 

voor dat heerlijk dunne garen 

om mee te appliceren.

Ik ben druk bezig met wat als

werktitel

de "dresden plate quilt" heet.

Maar ik kon het niet laten om 

leentjebuur te spelen.

Die ontwerpen van Margaret Sampson

zijn zo leuk.

En ik heb het boek.

Dus wat let me.

Soms geef ik er mijn eigen draai aan.

Soms volg ik 

een patroontje.

Zoals bij deze vogeltjes.

Je ziet, ze moeten nog pootjes.

Dat wordt nog wat.

Maar eigenlijk ging het over kruissteekjes.

De Quilthoeve kan tegenwoordig

zelf patronen maken 

en startte met een serie schoollapjes.

En die kleine merklapjes hebben een 

warm plekje in mijn hart.

Dus vertrok ik met een kruissteekpatroontje.

Het groen in de lap vond ik wat fel.

Dus koos ik voor rood.

Maar uiteindelijk werd het toch weer 

groen.

Maar dan een iets ander groen 

dan aangegeven.

Voor mijn gevoel iets zachter van kleur.

Met Ingrid sprak ik af dat het lapje 

na de zomervakantie af is..... 

Pfft. Zo'n borduurster ben ik 

nou ook weer niet.

Gelukkig spraken we niet af 

welke

vakantie! 

Het was een drukke rommelige week.

Ptolomy was toch nog niet beter.

Dus stond ik weer 3 nachten op straat.

Inderdaad met 

hond, gieter en bezem. 

Tja, als dat geen buurtpreventie is.

Gelukkig lijkt nu alles 

weer in orde na weer een 

kuurtje antibiotica. 

Gelukkig maar, want gisteren werd

ik voor de 29ste keer 39! 

Ja, daar is een speciale mok voor:

"Comme je dis toujours,

quand un age vous convient,

n 'en changez pas! 

(Als een leeftijd je bevalt

moet je hem niet veranderen!)  

En dat doe ik ook niet.

Met 39 was er nog van alles mogelijk.

En het klinkt zo lekker jong. 

Verder werkte ik veel in de tuin (en) .

De tuin van de oude Mevrouw Rafel

heeft op dit moment weinig kleur.

Maar is verder prachtig.

Deze week komt er ineens

heel wat in bloei en dan 

wordt het echt een feest.

Ik maakte voor de oude Mevrouw een mand met kruiden.

Dan kan ze die knippen om 

het hoekje van de keukendeur.

Want wat verder lopen naar een 

hoekje met kruiden achter

wordt lastig met een klein trapje af en

een opstapje op! 

Omdat het zo leuk werd maakte ik

voor mezelf ook maar zo'n mand.

Het ruikt heerlijk, zo bij de keukendeur. 

Aan de slag.

Heus, Rafeltje doet echt nog wel wat! 

Maar ja, met deze kleine patiënten 

schiet het werk niet zo hard op.

De boefjes hadden een hele apotheek nodig

om weer op de pootjes te komen.

Maar nu lijkt het toch de goede kant uit te gaan. 

Tussen al het andere werk door legde ik 

af en toe wat blaadjes en bloemetjes 

op het dresden plate quiltje.

Ik zie helemaal geen dresden plates,

zul je misschien denken.

Dat klopt.

Die komen nog. 

Het is ook nog maar een werktitel

voor de quilt. 

M'n inspiratie komt vooral 

uit het werk van

Margaret Sampson George.

Daarom doe ik de boodschappen ook in stijl.

Voor de broodnodige inspiratie. 

Maar je snapt dat na een rommelige week 

met niet alleen zieke hondjes

maar ook nog mijn jaarlijkse ziekenhuisrondje

(alles is nog in orde!)

niet zo productief was.

Tijdens het wachten in het ziekenhuis 

werkte ik aan een Lieve-Lita-blokje.

"Lieve Lita,

zal ik er een borduurlapje op naaien?

Iets dat ik ooit maakte met de machine

en een beetje met de hand?"

Lieve Lita vond het wel een 

aardig idee... 

Het quiltje groeit wel stiekem door.

En de achterkant is minstens zo leuk. 

Heerlijk, 

als alle lapjes aan elkaar zitten 

is het werk ook klaar.

Niks meer sandwichen of quilten.

Geen bies eraan...

gewoon af. 

Hoewel quilten,

het is natuurlijk gewoon doorrijgen. 

Nee, dit is quilten.

Ik kan het wel maar heb er een 

bloedhekel aan.

Dus hou ik het voorlopig maar 

op een kanthasteek.  

Even voorstellen:

Dit is Wolfje.

Een kleine hond.

En oh, wat is ie trots 

op z'n strikje. 

En kijk: rode laarsjes voor de regen,

Dag giraffe!

Oh, nee, dat is een heel ander verhaaltje. 

Afgelopen week kwam Wolfje bij ons wonen.

Heerlijk zo'n klein prutswerkje.

Het lijkt heel erg op 

poppenkleertjes naaien als klein meisje.

Maar ik vertelde het al eerder:

een deel van Mevrouw Rafel werd 

nooit ouder dan 8. 

Het was een rare week,

afgelopen week.

Met een zieke hond.

En geen kaboutertjes 

om te helpen.

Bolletje had een darmontsteking. 

Iedere nacht stond ik wel 

drie, vier keer op straat.

Een buurman merkte op

dat onze straat niks van de "bandenprikker"

had te vrezen.

Anny zweeft de hele nacht op straat 

(met hond, gieter en bezem!)

Inmiddels is er een verdachte van het bandenprikken

(meer dan 300 autobanden 

werden hier in Westland 

de laatste maanden lek gestoken) 

opgepakt.

Een triest verhaal: 

19 jaar en dus "volwassen"

Dus niet meer vallend onder jeugdhulp. 

Geen hulp willen accepteren

terwijl de omgeving ziet dat het fout gaat!

Maar goed, geen kabouters dus.

Ik had nog een kinderserviesje.

Het mocht wel weg.

Maar niet zomaar naar een kringloop.

Ik zocht en vond 

een adresje waar de kaboutertjes 

nog jaren met plezier kunnen wonen 

met goede verzorging.

En eindelijk: 

het boek van Margaret Sampson-George.

Ik zag in de vorige Quiltmania dat er een 

boek van haar werk uitkwam.

En kon haast niet wachten.

Haar werk is zo lekker vrij en creatief.

Even een bloemetje proberen voor mijn 

dresden plate quilt. 

Goochelen

Er zijn van die weken 

dat het mij de grootste moeite kost 

om alle bordjes 

omhoog te houden ;-) 

Het lijkt alsof er niks uit mijn handen 

komt.

Maar achteraf moet ik toegeven 

dat het 

nog best meevalt.

Ik werkte aan een cactus.

Haakte onder de koffie 

af en toe een granny.

Kijk, dat wordt toch al een 

lief dekentje! 

En oh, wat was het 's avonds koud.

Tijd voor een breiwerkje.

En maakte een beginnetje met de 

fair isle sjaal no. 2 van Wieke. 

De lente leek nog heel ver weg! 

Af en toe dwarrelden er zelfs wat 

blaadjes 

op mijn werkblad. 

En nee, ik weefde het niet zelf! 

Maar er kwam een nieuw vloerkleed

voor de woonkamer.

Natuurlijk echte rafeltjes.

Hoe kan het ook anders

bij Mevrouw Rafel.

Maar het is wel een voddenkleed 2.0.

In blokken. 

En in werkelijkheid wat roder 

dan op de foto. 

Zie je wel: achteraf viel het nog al mee 

met de productiviteit.

Er is geen bordje gevallen. 

Hoogste tijd om de bloemetjes

eens buiten te zetten.

Een kijkje in de keuken.

In de lapjeskeuken hoor! 

Voor mijn nieuwste project 

ben ik druk bezig om onderdeeltjes 

te maken.

Meestal knip ik de patroontjes

zo uit de hand. 

Het ontwerp zit in mijn hoofd.

Maar het "uit m'n handen  laten komen"

kost veel meer tijd. 

Ja, ik heb min of meer een 

papieren ontwerpje 

maar zo iets eigens 

moet gewoon tijd hebben om te groeien. 

Vanmiddag in het zonnetje 

nog wat deeltjes gemaakt:

dresden plates.

Een van mijn favoriete blokken.

Toch maakte ik er nooit een 

quilt mee.

Kopje koffie erbij.

Radio aan.

Sinds een jaar heb ik een klein

DAB+ radiootje.

Het doet me denken aan 

min tienertijd

toen ik zo'n klein 

draagbaar radiootje had. 

Heerlijk om overal mee naar toe te nemen.

Hij plukt de radio 

zo uit de lucht.

Alleen af en toe even opladen. 

De tuinengel in mezelf 

wordt ook weer langzaam wakker.

Zullen we toch maar eventjes 

nar de echte keuken  gaan? 

In de vensterbank staan wat AH moestuintjes.

De buurmeisjes haalden ze niet meer op 

en ik vond het jammer om ze niet gebruiken.

Meestal koop ik kleine 

plantjes. 

Maar nu heb ik rucola,

courgette en komkommer gezaaid. 

Benieuwd of er ook een oogst komt! 

Heerlijk lente! 

De magnolia is nu op z'n mooist. 

Fijn weekend!