Wat een dag!

Nog nooit was 29 mei, afgelopen Hemelsvaartdag zo koud.

En ik kan het weten want het is mijn verjaardag! 

Meestal is het heerlijk Hollands zomerweer.

En nog nooit was mijn verjaardag zo chaotisch.

's Morgens vroeg werd ik wakker van de hondjes.

En niet zomaar:

Tolly had een maagbloeding.

De kleine schooier! 

Je begrijpt dat er ineens heel wat op te ruimen viel en 

dat ik zo snel als het kon verdween naar de dierenarts.

Het is een raadsel hoe die bloeding is ontstaan.

Niks gemerkt van maagklachten de weken ervoor.

Ook had hij geen vreemde dingen (vergiftiging) of scherpe 

dingen gegeten. 

Daar let ik altijd goed op.

Een ontploffende tumor lijkt het ook niet.

Dus was het een bacterie of virus. 

Inmiddels is de kleine zieke aan de beterende hand.

Gelukkig maar.

Hij krijgt weer praatjes en zat net de buurkat nog achterna!

Maar m'n verjaardag viel danig in het water.

Hoewel de cadeautjes toch wel binnen kwamen

waaronder een aanvulling van m'n Bunzlau servies.

Zoals je weet heb ik een "serviezenverslaving".

Ik ben gek op serviesgoed en mix & match van alles bijelkaar.

 En de verjaardag: die doen we eerdaags nog maar eens dunnetjes over! 

Een mens wordt maar een keer 65! 

Ja, vijfenzestig! 

Het doet geen zeer hoor

en 

gelukkig is van binnen een stukje altijd 8 gebleven! 

Zinnia.

Helaas heb ik geen foto van de lieve kleine 

gele, oranje, hardroze en rode bloemetjes, die Zinnia's 

worden genoemd.

Maar de meesten kennen deze een beetje ouderwetse bloem wel.

De leden van onze oude quiltgroep denken bij zinnia aan 

iets heel anders:

TANTE Zinnia! 

Met haar gekke hoeden en idiote ideetjes. 

Na elke bijeenkomst tekende ik een strip waarin ik 

dingen verwerkte die we gedaan of besproken hadden. 

De hoofdpersonen waren de jongens:

mijn 2 toenmalige hondjes Jimmy en Nikki.

Beiden hadden een vriendinnetje.

Tante Zinnia met haar hoedenwinkeltje (hier links op de tekening) en

Frederiekje, een bril en beugeldragend onhandig ding.

Hier rechts. 

Niet iedereen stelde de strip op prijs maar ik had veel plezier in het maken en 

ging er tot op het eind mee door. 

Je verwacht dus dat als ik zeg dat een hoekje in mijn kamer 

is geverfd met "zinnia" iets roods of rozigs.

Maar kijk: zinnia is blauwgroen. 

Deze kleur moest ik zelf schilderen want de woninginrichter die hier al  jaren komt 

wil m'n kamermuren alleen wit sausen.

Ik begrijp dat wel.

Op de muren zit boerenpleister en dat rolt heel lastig! 

Maar ja, ik geef een droom niet zo snel op.

"If you can dream it you can do it". 

Maar het was best een reuzeklus en 

"It always seems impossible until it's done". 

kwam meer in de richting. 

Het muurtje is nu af. 

 En ik ben zeker heel tevreden.

Maar het eindresultaat blijft nog even geheim.

Een blauwgroen muurtje is maar een blauwgroen muurtje! 

Eerst inrichten. 

N.B. de gebruikte kaarten zijn van zintenz.com. 

Een nieuw thuis.

Mevrouw Rafel is er wel, maar ze is er niet! 

Deze zin leerde ze van de eekhoorn uit de verhalen van Toon Tellegen.

Die eekhoorn is er ook weleens niet terwijl hij gewoon thuis is. 

Nee, Mevrouw Rafel ruimt haar woonkamer leeg.

Het hele huis staat vol met dozen. 

Er komt een nieuwe vloer.

En er moet geschilderd.

EN:

Dit Hollands kabinet uit 1860 

moet weg! 

Het kastje krijgt een nieuw thuis.
Volgens mij  krijgt hij daar weer de liefde die hij verdiend.
Je hoeft dus niet meer te reageren.
Dank je wel voor alle leuke reacties. 

Het grenen kabinetje heeft leuke oude details.

En hele oude scharnieren. 

Het kastje bestaat uit 2 delen.

Het is 88 cm breed, 48 cm diep (de commode) en 180 hoog. 

Het onderste deel kan ook als commode gebruikt worden.

Het bovenste deel heeft een uittrekbaar schrijfdeel met leuke vakjes.

Het is niet m'n gewoonte om m'n blog als "marktplaats" te gebruiken.

 Een eerdere liefhebber haakte op het laatste moment af ! 

En naar de stort is ook zo wat! 

Je begrijpt dat ik weinig tijd heb om bij jullie allemaal 

te reageren! Maar dat komt wel weer.

 In een gestolen halfuurtje blijf ik wel jullie blogs lezen! 

Dodenherdenking.

Dit gedicht van Henk Fedder leerde ik als jong meisje om voor te dragen op mijn examen van de middelbare school.

Joods kind.

Zij wacht hem elke avond aan de trein.
Het meisje met de on-arisch zwarte haren.
Met ogen, die verstrakken in een staren
of vader gauw de tunnel door zal zijn.

Forensen schuif'len langs de binnendeur
en schieten van de trap in daag'lijks jachten.
Het donkre kind kan enkel staan en wachten
vlak bij het hokje van de conducteur.

Dan zwaait een mannenarm een verre groet.
Op 't klein gezicht bloeit plotseling herkennen.
Ze moet op slag hard naar haar vader rennen.
Hij bukt zich laag en zoent haar smalle toet.

Nu gaan ze samen door de late dag.
De man gebogen en van zorg gebeten.
Het ratelstemmetje wil erg graag weten
waarom ze nog niet naar het zwembad mag.

O Heer, ik heb vandaag een bede maar.
Elk Joods gezin wordt haast vaneengereten
laat de Gestapo deze twee vergeten.
Laat die in Jesus' naam toch bij elkaar.

Bloggen.

Even langs de tijdschriften is een van de kleine genoegens van het 

boodschappen doen.

Gezellig even zitten met een tijdschrift:

daar kan ik reuze van opknappen na een dag allerlei dingen regelen. 

(Ik wilde zeggen werken,

maar echt werken, dat doe ik niet meer.) 

Vanmorgen viel de nieuwste Libelle me op door de tekst:

"Ik blog dus ik besta."

Op deze teaser lukte het dus om het blad aan me te verkopen.

Het artikel stelde niet zoveel voor.

Er is een wedstrijd om blogger te worden op libelle.nl

En dat begeer ik niet.

En... wordt het blad niet uitgegeven door Sanoma, hetzelfde bedrijf dat het 

klaar speelde om onze web-logs voorgoed te doen verdwijnen van internet?

Toch eens lezen wat ze erover vertellen.

Er werden wat mensen geintervieuwd.

Iedereen verzekerde met klem dat het aantal lezers en volgers er niet toe deed.

Maar ik moet toegeven dat ik het toch wel leuk vind om gelezen te  worden!

Dus bij deze: leuk dat je steeds m'n blog bezoekt en soms zelfs volgt.

Al boodschappen verzamelend liep ik een beetje te denken over

de vraag waarom ik eigenlijk blog?

Die vraag is nog niet eens zo makkelijke te beantwoorden.

Het is allereerst een leuke manier om mensen die dichtbij me staan 

op de hoogte te houden van wat ik doe.

Ik hou van schrijven. 

Als 7 jarige beweerde ik altijd dat ik schrijfster zou worden.

En ik zou schrijven over een ooievaar die 7 kikkers opat.

Helaas ik het daar nooit van gekomen. Van die ooievaar en die kikkers.

Tot vandaag.

Echt schrijven is er nooit van gekomen, hoewel ik dagboeken vol heb geschreven!  

En bloggen geeft aandacht. 

Wie wil er nou geen aandacht? 

Zo ijdel ben ik ook wel weer! 

Bij de kassa gekomen miste ik ineens de jam voor omi.

En thee, waar is de thee? Ook vergeten!  

Ja, dat komt ervan als je al shoppend een blogje in elkaar draait! 

Schortenbont.

"Wat een lief stofje is dat", zei de oude Mevrouw Rafel

over de stof waarvan ik het vogeltje maakte.

"Het lijkt wel een beetje schortenbont!"

En inderdaad: het blauwe stofje dat ik gebruikte lijkt wel een beetje op de 

stoffen die vroeger werden gebruikt om schorten van te maken. 

Maar wie draagt er vandaag-de-dag nog een schort? 

Nou, de oude Mevrouw.

Maar wel een cocktailschortje hoor.

Dat is een half schortje zonder bovenstukje: het hartje.

Rare naam trouwens voor een schort: cocktailschort! 

Op de foto is zo'n half schortje te zien met zakken gemaakt van hexjes.

Zo deftig heeft moeders ze niet! 

Maar zelf maken hoeft ook nog niet:

m'n hofleverancier (de  HEMA) verkoopt nog schortjes. 

Nee, dat schortje staat op de foto omdat ik al hexjes rijgend dacht aan dit 

boekje: Lapjeswerk. 

M'n allereerste patchwork en quiltboek.

Uit 1967.

Een uitgave van Vermande uit IJmuiden.

Die gaven ook het blad "Bijvoorbeeld" uit.

Stapels heb ik ervan gehad met de mooiste ontwerpen voor stofversieren zoals we het 

toen noemden. 

Maar wie weet zou de inhoud nu tegenvallen en romantiseer ik het een beetje. 

In het lapjeswerkboekje wordt alle patchwork gemaakt om een 

vorm van ivoorkarton. 

Alles omgeregen dus! Ook als het om eenvoudige vierkantjes gaat. 

Maar nog even terug naar de schortjes.

Vroeger was het heel gewoon en droeg iedereen een schort tijdens het werk.

Hier op de foto een groep druiven krentsters halverwege de jaren '30.

Allemaal een schort. En waarschijnlijk niet hun allerbeste want het druivenkrenten 

(de kleine korrels uit de tros halen, zodat er een mooie volle tros ontstaat)

gaf nogal eens hardnekkige vlekken. 

De oude Mevrouw had trouwens een ochtend- en een middagsschort! 

Een ouwetje voor het vuile werk en 's middags een schoon schort om het goeie goed niet 

te bederven.

Zo'n schort was trouwens overal goed voor.

Willy schreef pas een heel geweldig verhaal over haar oma's schort.
Dat moet je zeker even lezen.

En wil je meer weten over de druiventeelt in het Westland in het verleden
ga dan eens naar themapark de Westlandse druif

Aftuigen en opruimen.

Het opruimen van alle kerstversiering geeft me altijd een weemoedig gevoel.

Een ideaal klusje voor oudejaarsdag dus.

Nou vooruit: de boom mag nog 1 dagje.

Maar alle die leuke hoekjes met rood en glim moeten nu maar opgeruimd. 

Het blad op m'n eettafel hou ik winterswit.

Met dit alvast uit de kerstboom geplukte hertje en 

dit oude glazen beursje.

Dat komt nog uit de kerstboom van mijn moeders ouderlijk huis.

Het is inmiddels bijna 80 jaar oud.

Vlak voor kerstmis 1934 of 1935 ging een van omi's broers samen met een 

buurman en gewapend met bijl en zaag naar de Hoekse Bosjes.

Daar zaagden ze een echt dennenboompje om.

Zo'n grove den met van die lange naalden.

Intussen legde mijn moeder en haar zusje en broers die nog thuis

woonden geld bij elkaar en ging een van hen een doos kerstversiering kopen. 

Met dit glazen beursje.

En nu hangt het in mijn boompje.

Je begrijpt dat ik er trots op ben! 

Een rustige en veilige jaarwisseling.

Ptolomy en Lizzy hebben er echt zin in en ze vinden dat vuurwerk wel leuk.

Het valt me op dat de meeste Cavalier King Charles Spaniels 

niks geven om al die knallen!

Samen met mij wensen zij iedereen alle goeds voor 2014.

Dag 2013!  

When I am sixty-four...

Het leek altijd zo ver weg!

-many years from now-

Maar nu is het nog maar een nachtje slapen.

Wat is het hard gegaan. Het lijkt wel gisteren dat ik nog een kleine Anny was.

Hier op de foto ben ik 15 maanden.

Het lijkt of ik meespeel in een film van Hitchcock.

Maar nee, het is m'n grootvader van vaderskant waarbij we inwoonden want er was in Nederland van de begin jaren 50 grote woningnood.

Ja, deze peuter zat nog in de kinderwagen.

En wat voor eentje: een hele hoge. 

Dat zag je niet veel in die tijd en mijn moeder werd ook altijd nageroepen:

"Vrouw, je moet er een hond onder zetten!"

(In die tijd mocht een kar nog door een hond getrokken worden.)

We hebben hem nog. Op zolder een echte Silver Cross.

Het verhaal wil dat de Engelse koningskinderen ook in zo'n wagen vervoerd werden.

Dus was ik in goed gezelschap??? 

Mijn tante bracht hem mee uit Engeland en hij was een beetje roestig.

Op het dek van de Harwichboot had hij een lading zeewater over zich heen gekregen...

Moederdag.

De oude Mevrouw Rafel... al bijna 64 jaar moeder (oef...when I am 64 ... nou binnen een paar weekjes, niet verder vertellen hoor!) :-(

doet niet aan Moederdag ... zegt ze altijd.

Maar tegen een taart en dan het allerliefste zo'n mooi hart

zegt ze geen nee! 

Woensdag mandjesdag.

Hoewel ik niet meedoe met iedere dag een mandje maken is het

wel heel handig om op een vaste dag 

m'n vorderingen te laten zien.

Even dichterbij kijken:

Er staan nu 36 mandjes aan elkaar (nee, ik heb nog niks gestreken!) 

en in totaal heb ik er nu in de 90...

Ik ga niet door tot in de 300 hoor, dat is een beetje te groot.

De quilt moet ook nog gequilt en dat heb ik in geen 10 jaar gedaan ;-(

Dat wordt nog even oefenen!

Rokjesdag.

Volgens het nieuwsappje van de NOS is het vandaag rokjesdag.

Maar of Martin Bril dit bedoelde met rokjesdag? 

Ik weet zeker van niet! 

Wellicht ten overvloede:

rokjesdag is de eerste dag in het jaar waarop de meeste vrouwen kiezen voor een

rokje en blote benen. Brrr.

Rokjesdag werd een algemeen begrip na een column van Bril in de Volkskrant in 2004.

Al eerder schreef hij over rokjesdag in Het Parool. 

Helaas overleed Martin Bril veel te jong -49- in 2009.

En... zoals je kunt zien valt mijn rokjesdag waarschijnlijk flink later in het seizoen. 

Overigens ben ik wel heel benieuwd hoe Meneer Google dit gaat vertalen. 

Jonge blom.

Leuk, al die jonge blommen op de blogs. Nadat Mienke (klik) ermee was begonnen kwamen er steeds meer jonge koppies op de verschillende blogs te voorschijn. Natuurlijk wil Rafeltjes niet achterblijven. Het was even zoeken... er is geen foto waar ik alleen op sta. Ongetwijfeld het gevolg van het feit dat mijn moeder altijd foto's zonder hoofd afleverde!

Op m'n 21ste zat ik in het derde jaar van de opleiding tot huishoudlerares. Op de Huishoudschool Laan van Meerdervoort in Den Haag. Of eigenlijk moet ik zeggen 's Gravenhage, want haagscher kon je het niet krijgen. Brave meisjes waren we. Parijs 1968, Woodstock, Kralingen, de bezetting van het Maagdenhuis, het ging allemaal aan ons voorbij. Brave meisjes in een uniform: een blauwe vormeloze jurk en een witte verpleegstersschort, zo eentje waarvan de losse knopen altijd zoek waren! Ik heb goede herinneringen aan die tijd. De school was een moederlijke school waar we onder de theorielessen potten thee zetten, die we opdronken bij chocolaadjes van Maison Krul, even verder op De Laan. Nou wil je het nog Haagscher?
Door een tekort aan leerkrachten stond ik ook al regelmatig voor de klas. Ik woonde nog thuis. Op kamers ging je pas als je echt studeerde! Maar ik had wel een kleine rood autootje dat me in een kwartiertje naar school bracht, waar bus en tram er anderhalf uur overdeden. Na de lerares opleidng wilde ik nog graag de opleiding tot dietist doen en ik had nog niet zoveel idee hoe ik m'n leven verder zou gaan inrichten.

Papieren maandag.

Let it snow!

Het was even zoeken, maar ik wist wat ik zocht: een journal uit 2009. 

Gemaakt op 1e Kerstdag.

's Avonds even lekker smeren met verf en lekker raak plakken om een dag opzitten en pootjes geven goed af te sluiten.

Inmiddels sneeuwt het hier goed door:

Dikke vlokken zorgen al voor een flink pak. 

Aan het eind van de middag kom ik vast weer familieleden tegen van

hem of van

haar.

En nu al ziet het er vanuit het raam van m'n atelier zo

uit! 

Poetsen.

Mevrouw Rafel poetst haar huisje...

Ze is een gewillig slachtoffer van de kamerplantenhandel: kerstboom eruit: kamerplant erin! 

Dus kocht ze wat nieuwe planten.

Een verse bos bloemen.

En zo meteen als alles klaar is en ze even een slaapje heeft gedaan... 

dan gaat ze beginnen met het werkje van Jeanny (klik)

Eigenlijk zit ze te poppelen! 

Tot morgen! 

Stempel.

Bij het tuincentrum vond ik in de kersttijd dit koekjesstempel. Uit de serie Natuurlijk Yvon... welke Yvon vroeg ik me af. Maar het was de Yvon van "Boer zoekt vrouw!" Die ziet ook overal brood in. Nou hoef ik niet zo nodig meer aan m'n koekjes het stempel eigengemaakt meegeven... maar ik dacht dat het een leuk stempel was om labels te maken aan zelfgemaakte spullen. Alleen... zou ik hem nu direct in de stempelinkt dopen of toch eerst koekjes maken?... Kleuter!

Verkeerd?

Nee, je bent niet per ongeluk terecht gekomen op een ander blog! Mevrouw Rafel wilde het wat frisser en moderner. En... of dit blijft weet ze nog niet.

Handige hulpjes

Jaren lang had ik maar 1 handig hulpje (het meest linkse) om de dikte van mijn breinaalden te meten. Ik kreeg het bij een aflevering van Het Komplete Handwerken en bewaarde het al die tijd heel zuinig. En nu heb ik er ineens 3! Het middelste kaartje kreeg ik cadeau en vanmorgen kocht ik de nieuwe Simply breien en wat zit daarbij: een uil om de dikte van je naalden te meten!

Dag Sinterklaasje!

Is dit chocolade-hulp-sinterklaasje nou zo verlegen of is ie bang om opgegeten te worden?

Tussen haakjes: Rafeltje kreeg een Sinterklaasje maar wist niet waar ze hem zo gauw moest laten... voor de hondjes is chocolade gevaarlijk en Sint is zo lief... die mag even in het zicht. Alleen klimt onze eigen Busy Lizzy overal bij... Vandaar dit plaatje... In de lepelpot dus maar!

Leuk he, computers.

Wat een gedoe zeg, die computers... Nu zit er weer een lek in Microsoft internet explorer.... Dus heb ik nu maar Chrome gedownload... En ik ben toch al geen techneut! M'n ziel had ik toch al aan Google verkocht toen ik met blogspot startte. Het betekent ook dat ik eventjes m'n favorietenlijstjes kwijt ben. Het lukte me niet om die te importeren. En het is toch al zo'n rare dag: Lizzy en Tolly hebben allebei een darmonsteking... Ik ben gesloopt! Ik denk, ruik en zie poep... Terwijl alles toch opgeruimd is... 3 volle wasmachines vol. Twee vloeren geschrobd en gedweild. Ontelbare gieters water op de buurstoepjes uitgestort en weg gebezemd...

Ja, hier zitten ze nog in goede doen achter de naaimachine... normaal doen ze al het stikwerk voor me... Maar vannacht was het bal! Geen uur geslapen. Wel geprobeerd het vanmiddag even in te halen. Maar dat werkt niet echt. Eerst een nachtje erover heen laten gaan. Ondanks hun misere zaten de beestjes al om acht uur in de auto. Kletsnat want het goot. Maar ze mochten gelukkig op een spoedje komen... Ja zij slapen nu hun roes uit. Maar Rafeltje zit katterig achter haar computer. Kom even de zinnen verzetten. Eventjes op blogreis. Het belangrijkste is dat de beestjes weer beter worden.

Schaapje...schaapje...

wat heb je witte wol... Zo op de foto te zien is er niks bijzonders aan dit schaap... maar als je dan verder kijkt

dan zie je dat de schapen midden in het dorp bij de watertoren grazen...

Op het hoekje van deze drukke rontonde. Ze houden het gras regelmatig kort en vormen een hele bezienswaardigheid. Volgens mij zijn de schapen van de Westlandse schaapskudde. Ik vond er meer info over op deze site (klik) Maar of dit de officiele site van de Westlandse kudde is weet ik niet. Die site is namelijk al jaren niet meer bijgehouden...
In ieder geval genieten m'n hondjes enorm van de kudde. Ze zijn niet bij het hek weg te slaan en blijven kijken en kijken...