maandag 25 mei 2026

Een echte.

Een echte Anny!


 Dat was de reactie toen ik deze foto doorstuurde 

naar een mede quiltster.

Na vorige week zaterdag bijna anderhalf uur

op de grond van de woonkamer te hebben gelegen

en

duizendmaal een hondje te hebben 

weggestuurd was dit het resultaat van heel veel

blokjes stikken.

Ze lagen al tijden in het washok.

Want daar zijn heel veel planken om iets op 

te bergen.

Ja, het is een echte Anny.

Lekker veel kleurtjes en heerlijk scrappy.

Bovendien niet te lastig om te maken.

Niet te precies.


Inmiddels lukte het ook om al die slierten aan elkaar te zetten.

En zelfs om er nog 2 extra blokken in de breedte bij 

te maken.

Want heel erg groot wordt de quilt niet.


In datzelfde washok vond ik ook een mandje met 

een zomerwerkje.

Een dekentje in linnensteek.

Echt alleen voor buiten.

Want echt stil zitten op een bankje, dat is niks voor 

Rafeltje.


Terwijl Keesje dat weer erg goed kan,


Mijn rabarberplant doet het prima, zo in een pot.

Ik redde hem als zielig stekje bij de Welkoop.

En kijk nou eens.

Dat wordt weer rommel maken in de keuken.


Af en toe is het een heerlijke chaos.

Gisteren kwam ik op het idee om een 

fishpie te maken.

En ik ben een rommelige kookster.

Ik heb heel bewust geen afwasmachine.

Dan raak ik een kastje kwijt.

En dat kan ik echt niet missen.

Bovendien had mijn moeder al een jaren 50 een afwasmachine.

En ik haatte dat ding.

We hadden heb wel nodig want de hele zomer

hadden we logees.

Dat heb je met veel familie in het buitenland.

Nou, ik mis het niet.

Ik heb hier ook maar 1 bed.

Kunnen er geen logees bij.

Overigens heb ik wel een 

volautomatische vloerreiniger:

heb je onze Puck gezien?

Puckje-lust-alles houdt de vloeren bij.


En de pie?

Die is prachtig gelukt.





maandag 11 mei 2026

Een kloentje.

He, wat?

Een kloentje?

Ja, een bolletje wol.

Dat noemen wij hier in Westland een kloentje.

Maar of het woord nog veel gebruikt wordt?

Ik denk het niet.

Zoals ik al vertelde probeer ik iedere dag een paar naalden 

aan het groene vestje te breien.

Maar de draad was op.

Die hele ragfijne draden.

Dus moest ik strengen opwinden.


En dat is een hele klus met die spinrag dunne draden.

Bovendien moest ik van 2 strengen 3 bolletjes maken.

Dus de keukenweegschaal erbij.


Maar kijk het is gelukt.

Voor het gemak deed ik ze eventjes in mijn  boodschappenmand.

Ik deed niet zo heel veel de afgelopen week.

Donderdag ben ik aan staar geopereerd.

En de dagen ervoor gingen op aan allerlei dingen regelen.

Ja, iedereen zei wel van: dat valt allemaal wel mee.

Toch zorgde ik voor een flinke voorraad boodschappen.

Waarschijnlijk zou ik niet kunnen rijden.

Maar dat valt reuze mee.

Maar toch, even pas op de plaats is ook wel lekker.

Dus volgt nu na het roze boodschappenmandje nog een

mandjesparade.


Met de kleine en grote Sophie scarf.

Lekker allebei af.

En de donkerrode waarop ik wil gaan borduren.


En het beruchte groene vestje.

Tja, een mens wil wel eens wat.

Leuk he, een hobby?

Het is een hele onderneming dat vestje.


Tenslotte nog een mandela update.

Af en toe bekruipt me het gevoel dat zo'n werk met me

op de loop gaat. 




maandag 4 mei 2026

Zomerproject.

Oei, alsof ik al niet genoeg te doen heb 

startte ik een zomerproject.

Afgelopen dinsdag was het weer botanisch tekenen.

De quiltster waarmee ik deze lessen doe 

geeft ook les in mandela tekenen.

En het bleek dat er nog een mandelatekenlerares

(wat een woord!) 

in de groep zat.

Ik vertelde dat ik in het verleden heel 

veel intuitieve mandela"s heb getekend en geborduurd.

Dat is wel iets anders dan de berekende mandela"s.

Maar goed.

N. en ik maakten een plannetje om deze zomer het 

mandela borduren op te pakken. 

Grote plannen verdienen grote namen.

Zo ontstond ons zomerproject.

Heel vrij. Borduren en steekkeuze vrij.

En wat mij betreft ook de kleurkeuze.


Zo ontstond dit beginnetje.

De regels die er zijn zijn simpel:

In het midden beginnen en alles naar 4 kanten herhalen.

Al werkend ontstaat dan soms een 8 of zelfs 16 verdeling.


Speciaal voor het blog haalde ik dit koffertje 

vol borduurwerk van stal.


En vond daarin twee geborduurde mandela"s.

Een blauw. Die wat mij betreft af is.

En ook in een lijst heeft gezeten.


En deze rode. Daar kan ik nog mee verder!

Ooit.

Dus weer een werkje erbij.

Wat deed ik het een tijd niet, dat geborduur.

Maar het is wel weer heerlijk ontspannend.

Lekkerder dan dat gedoe met het groene vest.


Wat een gehannes met die dikke naalden.

Als een braaf negentiende eeuw's weesmeisje brei ik iedere dag 

mijn naaldjes.


Ik heb nog een bloemetje voor iedereen.

Een roos.

Sneeuwwitje.

Vandaag voor het eerst open.

Een mooie gelegenheid om uit te leggen waarom dit 

blog 

rafels en rozen heet.

Rafels is denk ik wel logisch.

Rozen omdat ik daar van hou.

En vroeger (grootmoeder vertelt!)

had ik prachtige New Dawn rozen op een pergola.

Helaas stortte die net voor de corona periode in! .