maandag 12 juli 2021

Update.

Ach, dacht ik, 

welke titel zal ik nu weer eens verzinnen?



Ik ben er weer? 

Ik was er al die tijd al.

Beetje rommelig nog steeds.
Beetje druk.

Ik haalde de intkpot te voorschijn en
ging helemaal los.

In de rode vlekken
noemde ik de tekening.

Hij hangt nu bij de oude mevrouw in het 
verpleeghuis.
En iedereen wordt er heel vrolijk van.

Eens even de foto's van de afgelopen tijd bekijken.


Ja, ik breide nog wat.

Zo'n eenvoudig werkje is lekker troostend.

Want ik liet afgelopen donderdag 
Lizzy
inslapen.

Het ging echt niet meer.
En het duurde wel een week piekeren 
voordat ik de beslissing nam.

Maar ze werd steeds zieker en 
zat alleen nog maar onder de tafel.
Niks was meer leuk.

Veel onstekingen met daar bovenop
de gistinfectie die steeds verder liep en\
vreselijk jeukte.

Het is goed zo.


Dag lieve Lizzy!

Je was een fantastische hond.
En je wordt gemist.
Je hebt een mooi hondenleven gehad.

Toen ik na afloop de brug over ging bij de dierenarts
voelde het als een enorme opluchting.
Eindelijk was ze weer vrij.

En dan komt er niet zo heel veel uit je handen! 
Tenminste bij mij niet.

Maar we gaan weer verder:
morgen hoopt de oude mevrouw 104 te worden.

Hoe dat precies gaat?
Zelf snapt ze het ook niet.
Gewoon doorgaan zegt ze, 
matig met alles.
En dan ben je ineens bijna 104....

We maken natuurlijk geen groot druk feest.
Maar gevierd wordt het zeker.




 

vrijdag 25 juni 2021

Inhaalslagjes.

Ja, ja, ik ben er nog steeds hoor.


 Snel even een cappucino samen drinken?


Voor het eerst in maanden een bakkie dat ik niet zelf hoefde te zetten.


Vanmorgen was ik in de Pluktuin.
Wat kleine plantjes halen voor mijn moeder 
die verhuisd is naar een verpleeghuis 
heel dichtbij.

Een nog niet zo'n oud huis:
een jaar of 8 a 9.

Met een eigen kamer met badkamer
en openslaande deuren 
naar buiten.

Ik kan er nog niet over uit
zoals we daarmee geboft hebben.

Er zijn in het huis maar weinig plekken voor 
lichamelijk slechte ouderen.

En er was een plaats open.

Nooit gedacht dat het zo zou kunnen.

De oude mevrouw heeft het er vreselijk naar haar zin! 
En de goede zorg geeft mij een
gerust gevoel.

Niet dat ik de boel al op orde heb hoor! 

In het blog van Teunie van 
eenvoudig leven 
las ik dat zij inhaalslagjes doet.

Nou die doe ik ook.
Iedere dag iets extra's wegwerken.
Want er ligt een rijstebrij berg aan werk 

Van iets met de handen doen komt het nog niet zo vaak.



Hoewel de tuin wel op orde is achter,


Lizzy heeft nog steeds haar gistinfectie.
Kijk eens wat een mooie sokken!
Alleen zitten ze op het einde van de dag helemaal gedraaid.
Dus deze dame moet nog steeds elke 3 dagen gewassen worden.


Ik haalde mijn Tour de France haakwerk 
weer uit de mottebalen.
Lekker Tour kijken hoort bij mij bij de zomer.
Maar...
de handjes moeten wel iets te doen hebben.
Deze grannydeken begon ik vorig jaar.
En haken is ideaal om toch even iets te doen zonder dat 
het veel troep maakt of veel tijd kost.



Had ik deze la laten zien?
Nog niet af.
Maar de weerslag van een atelierochtendje.


Lezen! 
Dat doe ik altijd.
Eeen kwartiertje voor het slapen gaan. Altijd.
Wel iets luchtigs.
Dit is een aanrader!
Jammer dat ie uit is....
Ik heb nu iets liggen over een 79 jarige die nog heel wat gaat ondernemen.
Iets met Missy in de titel.
Even kijken,



Daar is ie hoor! 
Het is wel schandalig: net nieuw en nu al een ezelsoor aan de kaft.

Oh, en daar komt Puck naar het atelier.
Die wil uit.
Ja, Puck we gaan! 



woensdag 9 juni 2021

Rommelig.

Eindelijk weer een een blogje van mij.

Ik was jullie nog helemaal niet vergeten hoor! 

Maar de afgelopen weken waren erg rommelig.

De zaterdag voor Pinksteren viel

de oude mevrouw 

zo lelijk dat het nu toch niet zo verder ging.

De wijkverpleging kon de zorg niet meer aan.

Er moest een spoedplekje gezocht.

En dat met Pinksteren.


Maar het lukte.


En nu is ze in een verpleeghuis in Delft.

Best ver weg omdat het zo 

lastig rijden is.

De hele stad door.

Of vis de snelweg die altijd vaststaat.


Door de COVID mag er ook nog niet veel.


Het is heel triest maar het kan niet anders.

En nu na tweeenhalve week heeft ze zich er wel bij

neegelegd.


Rommelige tijden dus.



Ik doe nog wel wat! 

Een beetje haken, in de tuin werken,

wandelen met de hondjes.

En veel praten onderweg, want in de buurt wil iedereen

weten hoe het gaat.

Dat is erg lief.

Heerlijk om je verhaal kwijt te kunnen. 



Hondjes nemen het leven zoals het komt.

En onze Lizzy mst haar plekje op de bank
bij omi wel.
Ze was en is echt omi's hondje.


Puckje vindt het allemaal wel goed. 

In de tuin is hij graag dichtbij mij.
Ook op een stoel.
En wat is er nou lekkerder dan 
je kop
na een drukke dag op tefel leggen en heerlijk te dromen. 






 

dinsdag 4 mei 2021

Veerkracht.


 Afgelopen week kwam dit boek binnen,


Resilient stitch van Claire Wellesley Smith.

De schrijfster van Slow Stitch.


Resilient zou ik vertalen 

als veerkracht.

Flexibliteit kan ook! 


Nou, wat veerkracht is dat weten we nu wel na

meer dan een jaar corona.

Iedereen had een flinke portie 

flexibiliteit nodig 

om zich staande te houden.

Het boek was al af voor de coronacrisis.

Er is wel een extra hoofdstuk 

aangeplakt over een online project.


De schrijfster woont en werkt in Noord Yorkshire.

Daar was veel textielindustrie.

Dat bracht welvaart.

Maar sinds de jaren 70 stopte die productie

en werd het een arme streek.

De schrijfster doet daar projecten  met textiel in het 

in het kader van historie van de streek,

duurzaamheid,

sociale projecten: mensen verbinden en

zo gezondheid bevorderen.

Duurzaamheid staat voorop.

Er wordt gewerkt met oude textiel.

De historie op zich:

wat is de geschiedenis van het stuk.

Hoe is het gemaakt.

Werk wordt uitgehaald en weer in elkaar gezet.

Dit is een eerste overzicht,

Het boek is nog lang niet uit.


Maar er komt ook niet zoveel werk uit m'n handen.

Een haaksteekje, af en toe een tekening.

De oude mevrouw Rafel viel weer:
blauw oog, neus gehecht,
rare wond op haar hand.
De arts van de huisartsen post was er zondag een 
uur mee bezig! 

Dat gaat natuurlijk ooit fout.
Af en toe moet ik gewoon een oogje dicht knijpen
want ik kan het niet allemaal bijhouden,

Even kijken of mijn mail alweer binnenkomt.
Ik ging de financien doen.
Maar de server ligt eruit.

Bij alle storingen ziet de KPN bloedrood.
Lastig ! 


Nog even een plaatje uit de oude doos:

mijn vader als soldaat in de Irene Brigade
in 1943
in Engeland,

Met een neefje en nichtje.
"Oom Gerard werkt voor de Nederlandse Koningin",
zeiden ze altijd.

Geen oorlogsheld hoor.
Mijn vader was al uit dienst in 1944.
Als kind had hij tbc gehad en hij kon niet meevechten\tot 
de brigade overstak naar Europa.

Nee, hij begon op Covent Garden fruit and vegetablemarket 
een bedrijfje.
En de Nederlandse regering in ballingschap waren allang 
weer bij dat ze een mons minder hoefden te voeden,




dinsdag 13 april 2021

Het roer om!

Het is eventjes wennen, want ik heb een nieuwe laptop.


Die oude was helemaal op en ik zat meer 

bij de computerboer

dan erachter.


Ik besloot ook weer een 

losse muis te nemen.


Eentje met de trackbal bovenop.

En dat is wennen, hoewel ik 

er tot de vorige laptop altijd eentje had.

Beter voor mijn handjes.


Wat doe ik nou helemaal? 

dat vroeg ik me af deze week.

Het is veel op de bank en haakt.


Wel leuk.

Maar ook wel makkelijk.


Ik moet weer een project op poten zetten. 


IK had wilde plannen om weer op een 
theedoek te gaan borduren.

Maar zo'n plannetje moet wel helemaal 
uitgewerkt worden.

Dus de dagelijkse, nou ja,
bijna dagelijkse tekeningen
omzetten in borduurwerk.
Want borduren is toch echt mijn basis.

Als je als 3 jarige al driftig bezig bent
is dat echt voor de rest van je leven. 


Of het echt zo divers wordt weet ik nog niet.

Ongeveer 11 jaar geleden borduurde ik ook 
een theedoek.


Huishoudstress.

Heb ik af en toe nog steeds last van...

Terwijl ik echt de boel hier tegen twaalven op dinsdag
onder controle heb.

Bovendien heb ik er een diploma voor.

Huishoudlerares....

Het lastige is dat Lizzy elke derde dag 
gewassen moet worden.
Dat is echt een KLUS,

De hele douche moet ik daarna schoonmaken.
En ze is zeker een dagdeel boos! 


Bovendien is ze ook heel zielig! 

Och, ze is ook zo oud.
Gelukkig zit ze als de Koningin van Lombardije 
in haar wagentje.

Ze is nog niet toe aan de hondenhemel.
Blijft wel erg kwakkelen.









 

donderdag 1 april 2021

Op wieltjes.

Lizzy heeft het reuze naar haar zin in haar buggy>


Samen met de oude mevrouw hebben we heel wat wieltjes
grapten we. 

Nu Liz in de hondenbuggy.

Omi met 3 rollators of is het 
rollatoren? 

Een beneden,
een boven 
en 
eentje, een zwaardere voor buiten.
die bijna niet meer gebruikt wordt.

Dan een duwrolstoel.

Dan hebben we drie vuilnisbakken 
op wieltjes.

Ikzelf heb een auto.
Weer vier wielen.

En een goed bewaard geheim: 
ik heb ook een scootmobiel.

Zo suf.

Ik zou graag fietsen,
maar dat is met mijn spieraandoening niet haalbaar.

O ja,ik heb hier op mijn atelier 
ook nog een
bakkerskar op wieltjes.

En zo' leuke Ikea trolly.

Wieltjes genoeg.

Maar of alles op rolletjes gaat? 

Wat doe ik eigenlijk? 


Nou, een beetje tekenen.


Een beetje haken. 
En vooral niet de draadjes afhechten.

En heel veel regelen.

Zo wil het pensioenfonds een 
bewijs van in leven zijn van moeders.

Dat is altijd een heel gedoe.

Want de Gemeente moet je zien.
Anders kunnen ze niet vaststellen dat je leeft! 

Grr, ze denken toch niet dat ik dode omi 
in de vriezer bewaar!

Wat is dat toch voor bureaucratische onzin! 

Dat gebeurt toch bij nooit.







 

donderdag 25 maart 2021

Kunst en vliegwerk.

 Zo snel was ik nog nooit! 

Misschien toen ik net blogde.

De volgende dag alweer een blogje.

Maar na alle lieve reacties naar aanleiding van

de gezondheid van Lizzy 

even een update.



Hier is ze hoor!

Ik dacht dat er heel wat aan de hand was.

Ze jammerde en piepte de hele dag door.

Rende als een kip zonder kop 
door het huis.

Wat blijkt nu:
ze heeft een gistinfectie.

En dat jeukt geweldig.

Geen wonder dat ze zich zo gedroeg.

Vooral haar pootjes, oksels en liezen jeuken.

Ze heeft nu goede medicijnen 
en ze is al veel rustiger.

Pfffft.

Wel een oude dame maar nog niet helemaal versleten.


Al tikkend hou ik een oog op de straat.

Weken geleden heb ik een vloerkleed besteld.
En dat zou vanavond nog worden
bezorgd.

Volgens het voorlopig planbericht.

Het definitieve bericht kan ik niet in.
Grr...foutmelding op foutmelding.

 

Het is wel een geweldig kleed.

Orla Kiely.

Ik hou wel van een seventies sfeertje.
En het leuke is dat je 
een voorproefje kan maken 
hoe het staat in huis.

Ik wacht maar rustig af.

Maar denk wel dat het verstandig is om 
even het oude te laten liggen
nu  Liz's pootjes gemakkelijk bloeden.

O ja, ze moet ook een paar keer in bad met speciale shampoo.

Oei, ik voel het zweet al op mijn rug parelen.
Ik heb het er graag voor over!








woensdag 24 maart 2021

Dag mevrouw!

Nee, ik ga niet weg hoor! 

Maar ik moest een beetje lachen

toen ik dit



leuke tasje bestelde bij Mevrouw Kleur.

Mevrouw Rafel,
Mevrouw Emmer,
Mevrouw Knot
en nu 
Mevrouw Kleur 

op Internet kom ik een heleboel 
mevrouwen tegen.

Ik ben bang dat het misschien wel
"Dag Juffrouw Ooievaar" wordt.


Juffrouw Ooievaar is 
het koosnaampje voor onze Lizzy.

Ze is natuurlijk niet jong meer.

Maar tobt de laatste tijd zo erg 
dat we morgen wel gaan overwegen of 
ze nier naar de hondenhemel moet.

Reuma in haar rug.
Vaak een blaasontsteking,
een zere poot.
Open zooltjes.


Lopen is moeizaam.
En haar buggy is een uitkomst.
Ze vindt het ook geweldig
maar of dat nou echt leuk is voor een hond?

Die wil hollen en spelen 
en onderweg overal ruiken.

Puck is een lief broertje.

Hij loopt netjes naast de wagen,
terwijl hij o zo graag ook een ritje 
zou willen.

Een moeilijke  beslissing  dus.

Tja, ook dat hoort erbij als je dieren hebt.

Ik hoop deze afloop niet.
Maar dit heb ik niet in de hand. 


Er komt niet zoveel werk uit m'n handen.

Ik brei de color block sjaal af.

Ben van plan om een zomers vestje te gaan breien.
Maar eerst dit af.


Af en toe een tekening lukt ook wel.

Ik wacht af en zie wel hoe de dingen lopen met Liz. 










 

woensdag 10 maart 2021

Om het hoekje.


Even om het hoekje kijken! 

Is iedereen er nog?
Ik heb mijn blog schandalig verwaarloosd!

Het is een saaie tijd 
en 
alle dagen lijken op elkaar.

Ik denk de hele dag al dat het donderdag is.
Terwijl ik weet dat het woensdag is en 
ik zo meteen even naar de markt ga
voor groenten.

Even naar de markt is gewoon een uitje geworden om
naar uit te kijken! 
Bovendien ga ik iets te lezen scoren.
Joehoe! 
Het lijkt wel een verjaardag.

Saaie dagen.
En van bloggen kwam het maar niet.


Ik tekende veel de afgelopen weken.

Het one-a-day project 
ontwikkelde zich tot portretjes borduren.

Nou ja,borduren: de hele maand lukte het niet om een
naai of borduurnaald vast te houden.
Een flinke snee in mijn duim.


Haken ging wel! 

Al die draadjes! 

Die moeten nog afgehecht.
Mijn hele grote hobby: draadjes wegwerken.

Nee, ik zat vaak op de bank met een haakwerkje. 
Deed ik verder nog iets.
Iets leuks.

De foto's doorgenomen.

Nee, eigenlijk niet.

De zorg voor de oude mevrouw kost ook tijd.
Maar vooral ook veel energie.

Het is gewoon zwaar.
En hoewel ik altijd zorg dat er 
leuke dingen zijn die me energie geven
begint het af en toe wel te piepen en te kraken.

Bovendien is er door de covid niet veel mogelijk.

O ja, wat ik ook deed:
mijn belastingaangifte.

Eindelijk lekker op tijd.
Goed zo Anny! 

 






 

 

woensdag 10 februari 2021

Snijbonen

Soms krijg ik de vraag:

"Anny, wat eet je vandaag?"

Nou, dat is deze week niet zo moeilijk:

Anny eet snijbonen.


Omdat het zulk slecht weer werd

bestelde ik al mijn boodschappen online.

Om 's morgens om 7 uur naar de supermarkt te gaan

leek me niet zo'n goed plan. 


Het ging ook prima.

Allleen: niet alle verse groenten 

waren er:

tot mijn verbazing zag ik 4 zakken snijbonen

te voorschijn komen! 

Dat wordt creatief met snijbonen.


Met verwondering zie ik alle opschudding

over de sneeuw en de mogelijkheid

om te schaatsen.


Ik haar dit weer.




Het allerliefste zit ik op de bank

met een dekentje.

Om te haken of om onder te lezen.


De laatste week las ik 
Zo'n leuke leeftijd.

Een ongemakkelijk boek met als thema rassenongelijkheid.

Het duurde ook eventjes voordat ik er doorheen was.

Het boek van Bibi Dumon Tak
was een echte pageturner.

En: De jongen, de mol, de vos en het paard
is een troostend boe dat we allemaal 
wel kunnen gebruiken.

Ik kocht het in het Engels.

O, dit wordt een  rommelig blogje.

Ik doe twee dingen tegelijk.

Want tussendoor zit ik te appen met familie in Engeland.



Mijn one-a-day 
project nam een andere afslag.

Eerlijk gezegd had ik nog geen goed thema.

Maar ik besloot me te richten op 
portretjes.

Dat is iets wat ik al eerder deed
en wat ik nog verder wil ontwikkelen.

Het wordt nu een combinatie van tekenen
en borduren.
Want een portretje per dag borduren
is natuurlijk niet haalbaar,


Net als iedereen mis ik de voeding die ik krijg 
als ik andere creatieve mensen ontmoet.

Dus kocht ik nummer 47 van Uppercase.
Daar staan veel zelfportretjes in.

Dus inspiratie genoeg.
Nu nog tijd reserveren.



 









 



 

woensdag 27 januari 2021

Een per dag.

 Even een snel blogje.


Het is een beetje een vreemde dag.

Onze Lizzy heeft geregeld een blaasontsteking.

Dus vond de dierenarts het tijd voor een foto

om te kijken of ze blaasstenen heeft.

Daarna zou ze dan direct geopereerd worden.


Vanmorgen vroeg was het zover.

Met nog een aantal zielige honden en poezen 

stonden we buiten in de miezer 

te wachten.


Gelukkig was ik nog niet thuis 

of

de dame mocht alweer worden opgehaald!

Geen stenen.



Echt een dag om onder een dekentje 
door te brengen.

Ja, ik begon weer een dekentje.

Ik denk dat ik veel behoefte heb aan
veiligheid en geborgenheid.


Creatief is het soms ook lastig.

Eigenlijk heb ik net als iedereen
mensen nodig die me inspireren.

Maar bijelkaar komen of een cursus volgen
is er nu niet bij.

Ik ben begonnen met een 1per dag projectje.
Altijd stimulerend als je toch creatief wilt zijn.

Ik deed het al eerder.
Met de 365 beestjes.
Een heel jaar.

En ook met mailart deed ik heteen maand
in mei 2011
toen ik met een gezwachtelde arm zat.

Nu ben ik geinspireerd door het boek


Sketchbook Explorations.

Het lastige is dat dat boek zulke ontzettend mooie 
plaatjes heeft.

Zo gaat dat natuurlijk niet als je net begint.

Wat ik zelf erg leuk vind
zijn de labeltjes
die erin zitten.

Dus dacht ik: ik ga voor labeltjes. 


Dat is bovendien lekker overzichtelijk. 










woensdag 20 januari 2021

In de krant.

Hier in het Westland zeggen we:

"Dat mag wel in de Grote Rotterdammer!"

Als er iets gebeurt wat je 

helemaal 

niet verwacht had.



Kijk!

De quilt die iedereen heel goed kent
omdat hij de kop van dit blog 
vormt.

Hij heeft 
e-i-n-d-e-l-ij-k
een binding! 

Ik had altijd het idee om hem nog groter
te maken.

En er liggen ook best wat blokken klaar.

Het is de quilt die het dichtste bij mezelf ligt.
Die het meeste verteld 
wie ik ben.

Wat ik leuk vind.


Ik ben gek op rode ruitjes.

Ze doen me denken aan de keukengordijntjes
die mijn moeder maakte 
toen ik een kleutertje was.

Er bleef genoeg stof over voor een schortje voor de pop.
En een schortje voor mij.

Daarom noemde ik de quilt  "kitchen".

Kitchen heeft ook een klein zusje.


Je ziet dat deze kleine blokjes om de blokken heeft.

De grote quilt maakte ik quilt-as-you-go.

Want mijn handen zijn zo slecht door 
artrose
dat gewoon quilten 
of een grote zware lap niet meer gaat.

Daarom gebruikte ik ook een
rijgsteek 
om de delen aan elkaar te zetten.

Ik had hem machinaal kunnen laten quilten.
Maar daar ben ik geen fan van.

Het accepteren dat ik een rijgsteekje 
moest gaan gebruiken
was best wel moeilijk.

Maar het is niet anders.
Met het eindresultaat ben ik zeker tevreden.

Dus: hij is af en het mag in de krant.

Over krant gesproken:

Ik ga nu even Lieve Lita spelen.

Ik kreeg de vraag:"wat is nou eigenlijk slow stitch?"

Goed vraag!

Dat hoor ik iedereen op tv en radio
alsmaar zeggen.

En een vraag die niet zo makkelijk te beantwoorden is.

Het slow slaat op de slow beweging.

Die gaat uit van duurzaamheid en lokaal produceren.

Dat lukt natuurlijk niet met textiel.
Tenminste, meestal niet.

Of je moet zelf weven en spinnen
met 
eigen wol of vlas bijvoorbeeld.

Zelf verven met veilige materialen.

En dat is wat slow stitch doet.

Eigenlijk is het ook de bewustwording
dat textiel heel vervuilend is. 

Slow staat ook vooral voor het langzame proces.

Het doen en ontwikkelen van patronen staat voorop.
Niet enig nut. 


Voor mij is het gewoon een manier van mindfull bezig zijn
en te experimenteren.