zaterdag 13 november 2021

Uitgebreid oranje.

Vaste lezers weten het wel:

mevrouw Rafel is gek op oranje.

Alleen niet op dit oranje.


Dit is de code die mijn moeders verpleeghuis

gebruikt

als er verdenkingen van corona zijn.


Je mag er wel in, maar liever niet.

En het zijn allemaal dagkoersen.


Jammer dat het weer zover heeft moeten komen.

Maar ik zet de schouders er weer onder.

Ik leef graag.


Er is bij mij altijd wel een lichtpuntje.



Ook met oranje! 

Ik nam het mochilla haken, waarbij je 
de draden meeneemt
om later in te haken
weer op.

Was er al langer mee bezig.
Maar het was ook wel meters maken.

Ik had de slag in ieder geval niet snel te pakken.


Klein beginnen: 
de bodem van het kleinste tasje uit het boek is klaar.

Nu komt het leuke deel:
een mooi patroon inhaken.

Eigenlijk deed ik niet zo heel veel de 
afgelopen weken.

Ik kon heel veel uitgestelde zorg inhalen.
Eindelijk.

En eindelijk weer nieuwe protheses
en armkousen.

Daar moet je ook altijd een paar keer terugkomen.

Was er maar druk mee.

Ooit beloofde ik mezelf
zo'n leuk konijn van
Julie van little cotton rabbits te gaan breien.



Nou ja, het werd een hond.
Na zo'n uitputtende dag 
is een armpje van 14 steken en 25 toeren nou
net wat ik nodig heb:
toch iets af.

Wij zeggen hier: het is op een oor na gevild.

Ha, nog een oor.

En waar ik het meest tegenop zie:
beentjes met schoentjes.

Komt vast goed.

Herinner je die mouwen van mijn roze vest nog:
dat viel erg mee.

Maar dat breien is saai.

En het is zo gezellig met een goed gevulde 
mand op de bank.


Ik ging nog even mijn foto's door:
niks spannends! 

Ik sluit af met een foto van het dorp
met de Oude Kerk
en een stukje van het 
Heilige Geesthofje.

Dat hofje borduurde ik ooit voor mijn persoonlijke merklap.



Natuurlijk is ie niet af.

Maar hij ligt onder handbereik.



En daar is het Hofje.


En de hele lap.

Ik denk ook dat ik hem nooit afmaakte omdat mijn moeder 
nog leeft.

Heel gek.
Wat het precies is weet ik niet.
Maar iets houdt me tegen om de lap nu af te borduren.

Bovendien ben ik geen fan meer van 
kruissteek.

Wie weet komt ie ooit af. 
Hij gaat weer de kast in. 




 

4 opmerkingen:

  1. Wat jammer, die code oranje. Je oranje katoentjes zijn dan weer wel leuk. Ik vind je borduurwerk enig, maar snap dat je even niet verdergaat.
    Fijn weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, dat je het borduurwerk laat liggen kan ik ook wel begrijpen. Kan later nog wel…dan maar liever bezig met vrolijk haakwerk ( ook nog niet zo simpel!). En natuurlijk die beeldige diertjes van Little Cotton Rabits. Zó schattig!
    Weer zó naar, die code oranje in het huis waar je moeder woont. Hebben we nu niet geleerd, dat eenzaamheid op de loer ligt? Met zorgvuldige voorzorgsmaatregelen moet er toch wel bezoek mogen komen? Wel fijn, dat je nu ook wat zelfzorg hebt kunnen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. I really like the blog and I hope people will have a new blog, thanks for the blog
    Casino Online

    BeantwoordenVerwijderen
  4. he wat vervelend nou, van code oranje bij Omi. Het soort druk,druk wat jij beschrijft ken ik ook wel, zal wel bij de veranderingen in ons leven horen. Je merklap is superschattig en komt ooit vast wel af, ben erg benieuwd naar je hond in wording,maak die eerst maar af dan ;)

    BeantwoordenVerwijderen