Kerstwensen.

Als ik meer tijd heb

schrijf ik 

weer een blogje.

Nu doe ik het even met mijn

miniquiltje

“When we were young And Christmaseiland trees were tall”.

Fijne kerstdagen allemaal! 

Klein geluk.

Het wordt hoog tijd om een wat van me te laten horen!

Mijn vorige blogje 

was alweer 2 weken geleden.

En ik moest toch de laptop erbij pakken

omdat ik een rokje 

moest bestellen voor de oude mevrouw.

Bloggen op de laptop

gaat toch het gemakkelijkst! 

Nog steeds ben ik erg druk met de mantelzorg.

Toch waak ik ervoor om niet over

mijn grenzen heen te gaan.

Ooit heel lang geleden had ik al eens een

burnout.

En ik hoef dat echt geen tweede keer.

Toen noemden we het ook nog niet zo.

Ik verdedig dus mijn grenzen
misschien wel een beetje te fanatiek.

Wat ik er vooral van leerde is dat
je het kleine geluk
niet moet overslaan.

Dat kleine geluk is voor iedereen anders.

Voor mij is dat even tekenen,
een lapje aan elkaar zetten,
toch dat stekje uit de tuin verpoten,
ook al denk je wat een werk!

Schepje halen, lapjes snijden,
tekenspullen voor da dag halen.

Een halfuurtje eerder naar bed met een
gezellig boek.

Zo lukte het om een sliert mandjes aan elkaar
te zetten.

Er ligt nog zeker een stapel van
40 kant en klare mandjes.

En heel veel setjes liggen gesneden en wel klaar.

Ik maakte zelf 4 nieuwe mandjes de
afgelopen week.

De kerstboom staat.

Nee, ik hoef er niet het halve huis voor te verzetten!

Vroeger thuis hadden we altijd een
gigantische boom.
De stoelen moesten opzij.
Er werd een deur afgesloten.
En mijn moeder, die altijd bang was dat het gevaarte
om zou vallen, bond die boom met een touwtje
aan de deurknop.

"Niet aan de deur! Denk om de kerstboom!"

heeft zo'n indruk achtergelaten
dat ik ervoor pas om
zoiets ook te proberen.

Trouwens, de hele versiering past in 1 schoenendoos.

Wat ik ook nog deed:
een halfuurtje schilderen.

Soms is dat ook gewoon genoeg.
Af en toe kost het tijd om na te denken
hoe het nu verder gaat....

Nog een nieuwtje:
ik zit tegenwoordig op Instagram.

Lange tijd wist ik Facebook
buiten de deur te houden.

Maar dan komt de dag
dat het zonder Whats App lastig wordt.

Dan ook maar naar Insta.

Veel mensen die ik volgde op hun blog doen dat
allang niet meer.
En nu vind ik iedereen weer terug.

Toch wel handig.

Op
@rafelsenrozen
kun je me vinden.

Kerstmis.

Gezellige Feestdagen!

Grijs.

December was in 30 jaar 

niet zo grijs lees ik op een nieuws app. 

Tijd voor een opbeurend kleurtje. 

Een week of twee geleden startte ik met een 

nogal bonte sjaal! 

Nu is het nog een schattige mandala. 

Een haakwerkje is heerlijk in 

drukke tijden: 

je kunt het makkelijk even oppakken. 

Niet dat ik zo uitpak met Kerstmis hoor! 

Welnee! 

Rafeltje is nog bezig haar tuin winterklaar te maken.

Over Kerstmis gesproken:

iedereen mooie dagen gewenst. 

Ik sluit af met een bijzondere kerstkaart. 

Haar trotse moeder stuurde hem naar mij. 

En van Puck 

mag de kaart op mijn blog. 

Ze maakt geweldig werk. 

Dikwijls met een humoristische inslag. 

Zo hoop ik dat er 

bij jullie diner niemand 

-met fles en al- 

onder tafel beland! 

Meer zien van het werk van Puck Koper?

Hier is haar website. 

Een mooi kerstfeest! 

Sneeuw.

Vanwege de sneeuw 

wordt de middagwandeling afgelast!

Ik geloof niet dat onze Liz 

dat heel erg vindt. 

Bij veldje waar een aantal honden 

helemaal uit hun dak gingen

stond ze wat 

aarzelend om zich heen te kijken. 

Daar ging ze zich niet mee bemoeien! 

Inmiddels ligt ze heerlijk bij de verwarming. 

En Mevrouw Rafel? 

Die pakt haar nieuwe boek erbij. 

Met Jenny Colgan zit de kerststemming er zo in. 

Haakwerkje erbij. 

Een zomerse omslagdoek. 

De kerstboom staat. 

Wij kunnen dit nog wel eventjes volhouden

zo knusin huis. 

Op de loop.

Heb jij dat ook weleens:

dat een werkje waar je mee bezig bent

met je op de loop gaat? 

Mij gebeurde het gisteravond nog! 

Het was helemaal niet de bedoeling 

om dit werkje af te maken.

Eerlijk gezegd 

O, even wachten:

Lizzy klimt bijna in de kerstboom.

Dat heeft ze nog nooit gedaan! 

Ze wilde hem al heel graag aan iedereen 

laten zien.

Maar nu zit ze gebiologeerd

onder het krukje naar de lichtjes te kijken.

Maar daar blijft het bij.

(Hoop ik) 

Waar waren we ook weer gebleven?

O ja, bij werk dat met me op de loop ging.

Ik wilde een van de geborduurde hoofdjes 

weleens een lijfje geven.

Daarna moesten de laarsjes rood

en leek het mevrouwtje wel heel erg op

een van de bejaarde dames die 

ik 's morgens vroeg weleens tegenkom

met een klein hondje.

Jammer dat er geen hondje meer bij kon op het lapje.

Het inspireerde me tot de tekst:

"Please, take me home for X-mas".

De oude mevrouw noemt het altijd mijn

streetcornerwork:

Bij mijn rondjes met de hondjes

kom ik heel wat stokoude vrouwen tegen 

met ook meestal een stokoud hondje.

En dan maak ik maar weer een praatje want 

misschien ben ik wel 

de eerste die deze mevrouw vandaag spreekt.

En leef ik mee met de avonturen van Sjakie of Guusje! 

En nu: nu had ik er zomaar eentje geborduurd.

Al die eenzaamheid! 

Ik heb en had duidelijk last van de Kerstgedachte! 

(Weer een half uur voorbij!) 

Nou en daarna was het nog even doorzetten om 

het werkje af te maken.

Het mocht ook wel:

inmiddels was het half twaalf!

Eigenlijk was ik van plan om een derde bloemenmandje 

voor m'n quilt te maken! 

En om het polswarmertje eventjes ;-) af te breien. 

Langzamerhand komt al het werk van het atelier

naar beneden.

En hoopt het op in een mandje.

Zo met de kerstboom is het beneden

toch veel gezelliger dan boven op het atelier. 

Onmogelijke klussen.

December is de maand van de 

onmogelijke klussen. 

Maar wat in ieder geval

geen klus meer is die vragen oproept

is het doorrijgen van 

de bokkenpootjes, eh, berenpootjesblokken 

dankzij alle leuke reacties die ik erop kreeg.

Niet iedereen is een geboren quiltSTER. 

Maar dat doorrijgen mag natuurlijk niet te ver gaan! 

Mijn  volgende bloemenmandje is af.

Maar kijk goed:

de rijgdraden zitten er 

nog in! 

Zo'n haast had ik om hem even bij mooi 

licht op de foto te zetten.

Het blijft heerlijk om te doen.

Telkens nieuwe blommen te ontwerpen.

Al is het vaak wel 

een beetje van mezelf en een beetje van iemand anders. 

Al blijven deze zwierige

"Annybloemetjes"

wel mijn favorieten.

Maar we hadden het over 

onmogelijke klussen.

Het kopen van een kerstboom

bijvoorbeeld.

Nou ja,meer de vraag: 

"hoe krijg ik hem thuis?"

En het is er niet eentje,

het zijn er twee.

Want de oude mevrouw

wil er ook wel een boompje.

Kijk, hij staat al.

Dus zo onmogelijk was het blijkbaar nou ook weer niet.

Maar oh, dat gedoe.

Hoedenplank uit de auto,

achterbank omlaag,

Boom 1 erin sjorren,

Dan boom 2! 

En thuis alles weer in omgekeerde 

volgorde.

Brr. Klusje half geklaard.

Die van mezelf zet ik tegen

het einde van de week wel op.

Voorlopig maak ik het gezellig 

met een mini boompje

van de supermarkt.

En in december wacht er nog een 

haast onhaalbare klus: 

de watermeter opnemen.

Zonder in de put te duikelen.

En dat natuurlijk ook twee keer! 

Als alles goed gaat 

komt er vanzelf weer een blogje! 

Oud en nieuw.

Te laat, te laat! 

Het voelt als het konijn uit 

"Alice in Wonderland".

Ik loop nu al achter, terwijl het jaar nog 

maar net begonnen is. 

In ieder geval: 

de beste wensen voor iedereen.

Veel creativiteit en lekker spelen met 

lapjes en draadjes.

Afgelopen weken heb ik maar wat 

aan lopen rommelen.

Maar wat ik zeker niet lichtzinnig deed is

het kiezen van een nieuw boek 

voor het nieuwe jaar. 

Heb ik me het hele jaar druk lopen maken over

een nieuwe kaft.

En dacht ik dat het echt de rechtse zou worden...

kwam ik bij het zoeken naar kleine gebreide 

kleutersokjes 

(die maak ik altijd van het restje sokkenwol

voor grote mensensokken) 

dit lieve boek tegen. 

Een ouwetje uit 2009! 

(Mevrouw Rafel is gedoopt als 

Antje

en gebruikt die naam vooral voor 

werk dat gepubliceerd wordt/werd.) 

Maar daarmee sloeg ook de twijfel toe. 

Het materiaal:

met acrylverf geverfde polyestervlies 

geplakt op katoen en

daarna machinaal en handgeborduurd 

is gewoon kwetsbaar.

Vooral de rug die geborduurd is met zijdegaren. 

Toch koos ik voor dit boek. 

Gewoon te mooi! 

En ik vond nog wat.

Een foto van Tollebol als puppy.

Die schooier is inmiddels acht! 

Zijn ondeugende zusje werd gisteren 

alweer 6.

Ze is gek op kleine knuffelbeestjes.

En nu helemaal tevreden met een 

schoon nieuw schaapje.

Deze schone slaapster is op zoek naar comfort.

Heerlijk met deze regen een 

plekje op de bank.

Kopje op een kussen.

Genieten! 

Intussen werk ik kerstmis de kamer uit. 

En maak een pot met narcisbolletjes. 

Zo gedaan.

Wat mos (uit de tuin tussen het gras uitgewurmd) 

op de bodem.

Bolletjes uit de pot halen.

In het glas.

Mos aan de zijkanten zodat de bollen niet 

uitdrogen.

Berkentakjes 

(verzamelen bij de buurvrouw

2  huizen verderop op het hoekje) 

en klaar is Kees.

Sorry, mevrouw Rafel. 

Je ziet het al. 

Ik kan kerst nog niet helemaal loslaten 

op mijn blad... 

Tenslotte nog iets voor de afdeling 

Lost & Found. 

De foto van de anemoonsjaal 

die ik noemde in het vorige blogje.

Je weet wel van het restje garen breide ik 

de polswarmertjes.

Kerstmis.

When we were small and Christmas trees were tall. 

Jullie moeten wel gedacht hebben:

"Rafeltje is haar lapjes vergeten"

Het is al weken geleden dat ik een 

stoffig 

blogje maakte. 

Maar ik was hard aan het werk aan een 

klein 

textiel schilderijtje

met Kerstmis als onderwerp.

Het is niet zo heel groot,

15 bij 16 cm.

De buitenste rode rand staat

jammer genoeg niet op de foto.

Met dit donkere weer is duidelijke foto's 

maken een hele kunst.

Deze foto was de beste van allemaal! 

Even van dichtbij genieten.

Zo'n paardenstaartje had ik als klein meisje ook.

Maar wel blond. 

Het is heerlijk werken met de hand aan al

die zoompjes. 

En.. precies op tijd klaar voor de Kerst.

Een passende lijst heb ik nog niet gevonden. 

Morgen maar even bij de Xenos kijken. 

Fijne dagen allemaal! 

Een vogelnestje.

Het lukt niet iedere dag 

maar Mevrouw Rafel probeert iedere dag 

een tekeningetje te maken. 

Gewoon om soepel te blijven 

in het werk. 

Al doodle-end (nee, dat is geen goed Nederlands!) 

ontstond dit dametje met 

opgestoken haar. 

En dan wordt het variëren op een thema. 

Na al die vingeroefeningen  

ontstond 

uiteindelijk dit portretje. 

"Ha, heb je een vogelnestje gemaakt?"

zou mijn vader vroeger gezegd hebben. 

Een slordig knotje ( Rafeltje had in haar jonge jaren lang haar) noemde hij 

standaard: een vogelnestje! 

Eigenlijk zou ik ook zoiets moeten 

tekenen met vogeltjes in het haar.

Tja, en dan komt tijdgebrek om de 

hoek kijken. 

Vanmorgen op mijn vrije ochtend

ging ik met mijn beste vriendje (Ha ha, ;-) ) 

spelen. 

Ik ga nog niet verklappen wat we samen deden. 

Eerst eens kijken of het wat kan worden. 

Komende tijd gaat bakken voor Kerstmis 

ook wat tijd kost.

Om de koekjes met Kerst in stijl te presenteren 

trakteerde ik mezelf alvast 

op een van die lieve blikken van 

Belle & Boo. 

Dan trakteer ik jullie nog even op een foto van 

mijn kerstboompje. 

Ik hoorde van verschillende mensen

dat ze hem zo leeg vonden. 

Dat valt reuze mee hoor! 

Van Sint naar Kerst.

Dat is maar een klein stapje!

Maar allereerst: 

"Dank u Sinterklaasje!"

De oude Mevrouw Rafel speelt nog graag voor hulpsinterklaas 

en wilde een origineel cadeautje voor me kopen.

Nou ja, ik ga zelf naar de winkel 

want dat is wel een beetje teveel voor een 98 jarige.

Het moet wel iets bijzonders zijn.

Iets dat ik zelf nooit zo snel zou kopen.

En ik wist niks.

Tot de oude Mevrouw bedacht dat ik 

deze zomer zo leuk had vertelt over 

een fruittestje van mijn servies.

Dat moest ik maar kopen voor Sint.

Gelukkig stond er nog eentje in mijn favoriete dessin.

(op de foto staat  het testje nog op een groot bord).

Een fruittestje.

Neeeeee, ik zou het nooit zelf kopen.

Maar heb wel goede herinneringen aan dat 

van mijn moeder.

   Heel oud. 

De schotel is al jaren geleden gebroken.

Als klein meisje was ik gek op zacht zomerfruit.

en dat werd altijd in deze schaal opgediend.

Zoete herinneringen!

Vrijdag ging ik met Ptolomy naar het tuincentrum.

Nieuwe herinneringen maken. 

Oh, dat doet ie toch zo graag.

Lekker in de auto.

Zonder zusje.

Even knuffelen met dat leuke rendier! 

Een overdaad aan leuke spullen.

We weten gewoon niet wat we moeten kiezen! 

En nemen een klein boompje mee.

Geen grote sta-in-de-weg! 

Dit jaar houden we het sober.

(Iech, hij is ook een beetje scheef!) 

Met papieren sterretjes en wit.