Het kliederkwartiertje.

Het is zomer.

En dus is het kliederkwartiertje terug.

In de winter werk ik meer aan lapjes en draadjes.

Terwijl de zomer meer is voor 

eindeloos experimenteren.

Lekker los met verf.

Dingen proberen.

En het gewoon laten gebeuren.

Het hoeft niks te worden.

En dan ontstaat zo'n landschapje.

Niet lachen!

Het is niet groter dan 4 bij 10 cm.

En is gemaakt op een stukje karton van zo'n hele gewone doos.

Zo'n doos als Puckje moest inspecteren deze week.

O, nee, dit was een witte doos.

"En Puck, wat zit erin?"

Oh, stof voor de achterkant van de restjesquilt.

En tussenvulling.

Zo leuk, ik heb een abonnement op een stoffenclub bij

de Quiltster.

En uit die lapjes koos ik deze wat koele tint roze.

Staat lief bij al die kleurtjes.

Dus kan ik weer aan de slag met de quilt.

Mijn rabarberplant is nog niet volgroeid.

Maar ik moest toch wat kwijt.

Heel veel was het niet.

Normaal maak ik de rabarbertaart met meer.

Maar goed.

Hij was heel lekker.

Het recept komt uit dit kookboekje.

En is van origine Belgisch.

Het is bijna 40 jaar oud.

Maar werkelijk: elk recept klopt.

(Voor recepten zijn er bepaalde basisregels.

Die moest ik als kookjuf echt paraat hebben

en deze recepten hebben die goede basis.)

Alleen: het boekje is stokoud en misschien kom je

het nog eens tegen.

Zo leuk: in een recept staat: 

verwarm de melk gedurende 1 weesgegroetje! 

Kijk dat leerden wij nou weer niet op 

de huishoudschool.

En dan : het groene vest.

Hoe is het daar mee.

Oh, de tweede mouw is bijna af.

Maar het wordt nog spannend.

Zou ik het eind halen met zo weinig draad over?

En: zou iemand het merken als de ene mouw wat

korter is dan de andere?

Ik denk het niet eens.

We gaan het zien.

Misschien nog even het recept van de taart.

Voor de bodem een rol vers bladerdeeg.

Uit rollen en bijsnijden in de vorm.

Vulling 500 gram rabarber,  eventueel geschild, gewassen en in stukjes

Voor de bovenlaag:

50 gram bloem,

50 gram suiker,

2 eieren,

1 dl room.

Bakken op 180 graden voor 50 minuten.

Als vorm gebruik ik een pievorm met losse bodem.

Die vorm vet je natuurlijk even in.

Lekker met ijs en slagroom.

En voor de zoetekauwen: poedersuiker.

Je kunt natuurlijk ook diepvries bladerdeeg nemen of zelf maken.

 

Een echte.

Een echte Anny!

 Dat was de reactie toen ik deze foto doorstuurde 

naar een mede quiltster.

Na vorige week zaterdag bijna anderhalf uur

op de grond van de woonkamer te hebben gelegen

en

duizendmaal een hondje te hebben 

weggestuurd was dit het resultaat van heel veel

blokjes stikken.

Ze lagen al tijden in het washok.

Want daar zijn heel veel planken om iets op 

te bergen.

Ja, het is een echte Anny.

Lekker veel kleurtjes en heerlijk scrappy.

Bovendien niet te lastig om te maken.

Niet te precies.

Inmiddels lukte het ook om al die slierten aan elkaar te zetten.

En zelfs om er nog 2 extra blokken in de breedte bij 

te maken.

Want heel erg groot wordt de quilt niet.

In datzelfde washok vond ik ook een mandje met 

een zomerwerkje.

Een dekentje in linnensteek.

Echt alleen voor buiten.

Want echt stil zitten op een bankje, dat is niks voor 

Rafeltje.

Terwijl Keesje dat weer erg goed kan,

Mijn rabarberplant doet het prima, zo in een pot.

Ik redde hem als zielig stekje bij de Welkoop.

En kijk nou eens.

Dat wordt weer rommel maken in de keuken.

Af en toe is het een heerlijke chaos.

Gisteren kwam ik op het idee om een 

fishpie te maken.

En ik ben een rommelige kookster.

Ik heb heel bewust geen afwasmachine.

Dan raak ik een kastje kwijt.

En dat kan ik echt niet missen.

Bovendien had mijn moeder al een jaren 50 een afwasmachine.

En ik haatte dat ding.

We hadden heb wel nodig want de hele zomer

hadden we logees.

Dat heb je met veel familie in het buitenland.

Nou, ik mis het niet.

Ik heb hier ook maar 1 bed.

Kunnen er geen logees bij.

Overigens heb ik wel een 

volautomatische vloerreiniger:

heb je onze Puck gezien?

Puckje-lust-alles houdt de vloeren bij.

En de pie?

Die is prachtig gelukt.

Kikker gaat fietsen.

Af en toe heb je zo'n zinnetje in je hoofd

dat telkens terug komt.

En dat is dat "kikker gaat fietsen" als ik naar de 

schuur loop om mijn nieuwe fiets te pakken.

Bij kikker gaat fietsen denken de meesten van jullie vast aan de leuke 

groene kikker met de rood-wit gestreepte zwembroek

uit de boeken van Max Velthuijs.

Maar dat boek bestaat helemaal niet.

Er is wel een boek van hoogleraar 

Maarten van Buuren

dat zo heet.

Een vreselijk boek over hoe hij een 

depressie overwon.

Ik herinner me dat ik me er doorheen heb geworsteld.

Nee, waar dat kikker vandaan komt? 

Ik moet nog heel erg wennen.

Het is ook wel iets heel anders dan een gewone fiets.

Voorlopig ga ik nog niet naar drukke plekken.

In ieder geval is hij goedgekeurd door Puck en Keesje.

Naast het kikker boek ligt de het boek dat ik deze week uitlas van 

Karen Swan:

"Een jaar om nooit te vergeten."

Het viel een beetje tegen.

Het was zo'n onvoorstelbaar verhaaltje.

Ik heb ze van Karen Swan wel beter gelezen.

Kom, we duiken in de breimandjes.

Heel braaf brei ik iedere avond 4. 5. of 6 naalden  

aan mijn vest.

O, vreselijk die dikke pennen.

Maar ja, ik wil heel graag zo'n vest.

En in de winkel vind je die niet.

Dus zit er niet anders op dan doorzetten.

En bij de koffie: lekker simpel een 

Sophie Scarf breien.

De mosgroene is af.

De kerrie kleur wordt heel klein.

En het donkerrode werk wordt ook een sjaal.

Mijn moeder noemde dat een melkdoekje.

Een driekantige sjaal.

Ergens in mijn hoofd zit een plannetje om erop te gaan 

borduren.

Ik vond nog 2 meter in wateroplosbaar vlies....

Maar dat is voor vandaag nog niet aan de orde! 

Gemene Kat!

 Op Internet volg ik een aantal 

creatieve mensen 

die net als ik een update geven van hun 

afgelopen week.

En wat roept iedereen?

O, het was zo druk!

Ik heb niet veel gedaan.

En:

Ik was nogal uithuizig.

Dat is precies wat de hondjes ook vinden.

Ze vragen nog net niet het nummer van de 

dierenbescherming.

Maar ze vinden wel dat ze heel veel op 

het huis moesten passen de afgelopen week.

Zo erg, dat jarige Puck alleen met uitgestoken tong 

op de foto wilde.

Een soort opgestoken middelvingertje zeg maar.

Wat heeft een gemene kat daar nou weer mee te maken 

vraag je je vast en zeker af.

Nou, kijk, ik heb in de jaren 80 heel veel katten getekend.

En zou dat graag weer oppakken.

Dat deed ik.

Met als resultaat deze gemeen kijkende kat.

Nee, het is nog niet goed. Oogjes te groot en 

te dicht  bij elkaar.

Maar elke morgen kijkt hij me vuil aan vanaf de eettafel.

Goedemorgen!

Dar vraagt nog wat studie.

De kerstboom mocht weer op.

Dit jaar een bonte boom.

Natuurlijk mocht mijn grote vriend Takkie er ook weer in.

Vorig jaar gebeurde er iets rampzaligs volgens een klein 

meisje dat de boom kwam bewonderen:

Takkie had zijn staart verloren.

Gelukkig woonden er bij de HEMA heel veel nieuwe Takkies.

Sint bracht werk met zich mee.

Bollen felted tweed voor wantjes.

Dank U Sinterklaasje.

Een Secret Sint feestje bracht een gezellige

"bejaarden"kaars.

En natuurlijk was er tijd om te lezen.

Lex Paleaux:

Liften naar de hemel.

Een prachtige page-turner.

Een coming-of-age roman.

Met een autobiografische achtergrond.

Een ontroerend boek, rauw maar ook humoristisch.

De jonge Quintin gaat naar Canada om te proberen zijn leven 

weer op de rit te krijgen.

Daar valt het niet mee om zich te handhaven.

Maar uiteindelijk komt het toch nog goed. 

Gejammer!

De dag begon met een hartverscheurend 

gejammer.

Waar kwam dat vandaan?

Dat het Puckje was was nogal duidelijk.

Keesje is niet zo snel van slag.

Lastig want ik stond net onder de douche.

Snel, snel! 

 Heb ik die arme schooier opgesloten in het 

washok! 

Gelukkig zat Kees er stijf voor.

Die laat zijn broertje niet alleen.

En opgelucht kon Puck eruit.

Hij is toch al geen fan van het washok.

Want daar gebeurt het allerergste wat je 

in het dagelijks leven kan gebeuren:

je wordt er gewassen.

Zo dat is weer opgelost.

Verder kabbelde de week voorbij.

Ik maakte een gezellig hoekje in de keuken.

Met een servies tik is het leuk om gewoon een gezellig stapeltje te maken.

Ik deed een steekje aan de hexjes.

Breide een naaldje.

Las een boek.

Eindelijk uit: het derde in Nederland verschenen boek van

Melissa da Costa.

War viel dat tegen.

De vorige boeken waren prachtig.

En bleven me nog heel lang bij.

Dit was langdradig.

Saai, er gebeurde weinig.

Problemen etterden maar door.

Niks voor mij.

Ik legde het twee maal weg om even wat tussendoor te lezen.

En nu net voor het einde dacht ik: 

het is wel goed zo.

Wat ik tussendoor las:

Twee vertrouwde namen.

Katie Fford: altijd goed voor luchtige ontspanning.

En die andere uit een serie van kleine cafe 's en hotels

ook gewoon gezellige ontspanning.

Uitstelgedrag

De maandagochtend is voor alle 

administratieve klussen.

En natuurlijk ook voor het blog.

Alleen: ik moest me er vanmorgen echt toe zetten.

Dus eerst afwas weggewerkt,

daarna alles gestofzuigd en daarna nog

de wc"s gedaan.

 Echt uitstelgedrag.

Daarna lonkte de tuin en wat is het heerlijk buiten

Misschien nog erop uit.

Genieten van de laatste zomerdagen.

Toch aanpakken.

Hup, laptop open.

 Daar kwam ik jarige Kees weer tegen.

Niet de allerscherpste foto.

Tja, laat maar eens een hond stilzitten met een hoedje op.

In ieder geval was de verjaardag er niet minder 

feestelijk door.

De kleine schooier werd alweer 3 jaar oud.

De hele week stond in het teken van hexjes rijgen.

Gezellig in de namiddag in het zonnetje.

De doos raakt steeds voller.

Ik moet nu eerst op zoek naar blauwe en paarse stof.

Nu het niet meer zo warm is en het "s avonds al 

wat vroeger donker is 

pakte ik ook de pinwheelsjaal weer op.

Nog 10 halve patroontjes.

Dus dat schiet op.

Alleen op Maandag!

Alleen op Maandag vechten de hondjes

om een plekje 

in het atelier.

Ze willen allebei eerste rang zitten 

om naar buiten te kijken.

Dus staat Keesje bovenaan de trap

Puck op te wachten.

Om hem eerst een beetje te plagen.

Verderop in de week doen ze het nooit.

Ze kunnen overal vrij lopen als ik boven ben.

Misschien is het omdat we allemaal

tegelijk naar boven gaan.

 

De "lieve Lita" quilt groeide maar met 1 blokje. 

Het is echt zomer en komkommertijd.

Verleden week kon ik ook niet meer rekenen: 

24 min 16 was ineens 6.

Waar komt dat vandaan.

Diëtisten rekenen zich over het algemeen ongans de hele dag.

Dus dat kan beter.

Nou, nu nog 7 te gaan.

 

Eindelijk kon ik aan de eerste mouw van het vestje beginnen.

Het is maar goed dat het mooi weer is.

Want het jurkje waar het vestje bij moet is best wel warm.

Dat komt vast wel goed.

Zomertijd: tijd om te lezen in de tuin onder de boom.

Twee aanraders.

Een ouwetje: De Lelievallei van Tracey Rees.

Eind 19e eeuws drama. 

Leest lekker weg.

En "Als scheuren in de aarde."

Ik liep er eerst een beetje omheen.

Het werd aangeprezen als een boek dat zich zou kunnen meten met 

"Daar waar de rivierkreeften zingen".

Een boek waarin ik verdwaalde.

En dus nooit uitlas.

Dat boek speelde in de VS.

En daar lees ik gewoon niet graag over.

Dit speelt in  het VK. In Dorset.

Kijk, dan heb je me al.

Maar dat Dorset speelt helemaal geen rol.

Mooie plotwendingen.

Maar ook een beetje voorspelbaar.

 

Breister.

Van nature ben ik helemaal  geen breistertje.

Ik leerde het mezelf en omdat ik een voorkeur had voor 

mijn linkerhand

sla ik de draad met mijn linkerhand om.

Dat mocht niet op de lagere school.

Handwerkles werd een drama.

Borduren, dat ging me goed af.

Maar breien.

In de 6e klas (groep 8) moesten we 

een slabbetje breien om daar op te leren mazen.

Die slab is nooit afgekomen.

De handwerkjuf beet me toe dat ik beter 

had kunnen blijven zitten.

Kon in die slab afmaken.

Over valse juffen gesproken.

Maar later ging het beter.

Op de huishoudschool was er een juf die het wel snapte.

En waren de verplichte  wanten,

sokken en zelfs een

Noorse trui geen obstakels meer.

Wist ik  veel dat 20 jaar later de directrice 

van diezelfde huishoudschool me vroeg om

haar te helpen, want ik was zo'n goede breister...

En zo komt het dat het beimandje altijd vol is.

Dit keer weer voor een pinwheelsjaal.

Heerlijk om even op te pakken  bij de koffie.

Kan ik meteen van mijn telefoon afblijven.

Nou loopt dat internet nog niet heel erg soepel,

maar het gaat.

En ja, het blijft nooit bij 1 werkje.

Mijn vestje krijgt ook voldoende aandacht.

Een naald breien kost me bijna een kwartier.

Bij topdown breien groeit het aantal steken met 

elke naald.

Ik had beloofd nog een foto te plaatsen van 

het patroonboekje dat ik gebruik.

Rest nog een foto van de kleine feestvierders op 

Koningsdag.

Gelukkig waren ze zo slim om hun zakgeld niet

om te zetten in pluche knuffels! 

Huishoudstress.

Mevrouw Rafel heeft last van huishoudstress.

Het is zo'n ochtend waarop allerlei  klussen

ineens

op lijken te dagen.

Dingen ineens geregeld moeten worden

en 

de honden met roetzwarte poten thuiskomen.

Dat vraagt allemaal actie.

Gelukkig heb ik tegenwoordig een grote industriële 

wasbak.

Daar passen de hondjes mooi in.

Maar Puck wil niet.

Hij blijft echt niet staan en weet het altijd zo te draaien 

dat hij kletsnat wordt.

Keesje daarentegen begrijpt het.

Hij blijft rustig staan en alleen de poten worden nat.

Je begrijpt dat daarna dat hele 

washok gepoetst en gedweild moet worden.

Mijn makerswerkjes zijn eigenlijk een kwestie 

van doorzetten.

Lapjes rijgen en breien.

Het gaat allemaal gewoon door.

Het breimandje ziet er wel heel anders uit.

De sokken zijn gebreid.

Nu zijn de wantjes aan de beurt.

Ik las een stapeltje "koude boeken".

Al die verhalen speelden zich af in koude en sneeuw.

Wel passend voor de winter.

Ik ben echter niet echt fan van kou en sneeuw.

Waarschijnlijk doordat ik als kind meestal op

wintersportvakantie ging.

Mijn vader kon in de zomer moeilijk weg.

O, was vond ik dat vreselijk.

Toch lees ik graag over Scandinavië .

En andere noordelijke streken.

Ook op tv kijk ik graag naar Het Hoge Noorden.

Maar dan wel de Belgisch versie.

Vanavond weer> Leuk!

Het nieuwste boek van Karen Swan is weer een aanrader.

Vol verrassende wendingen. 

Ik koop zelfs heel veel van mijn kleding in

het hoge noorden.

In Zweden.

Een merk dat zegt duurzamer te produceren.

En dat veel natuurlijke materialen verkoopt.

Hoe leuk is het dat de truien tegenwoordig een 

klein garenkaartje meekrijgen.

De kleding gaat echt lang mee is mijn ervaring.

Omdat veel gebreide kleding ook 

jacquaar gebreid is wil er nog weleens zo'n

kleine nogal dun draadje los gaan.

Hoe leuk is het dat ik dan kan repareren.

Nog even terug naar het woord makerswerkjes.

Ja, zelf verzonnen.

Tegenwoordig noem ik mezelf maar een "maakster".

Want breister, quiltster dekt allang de lading niet meer.

Naar de kapper.

 Kijk eens wat een vuile pootjes.

Puck is naar de trimster.

En Keesje is helemaal uit het lood geslagen.

Hij mist zijn grote broer.

Wat een gedoe.

Het hele spul in de auto.

Puck boos omdat hij achterin moet en Keesje

Lekker hard blaffend voorin in een bakje,

want die autoritjes zijn niet zijn favoriete uitje.

Terwijl ik bijna een piep in mijn 

oren over hou aan het ritje.

En dan moeten we hem ook zo nog halen.

Die arme Puck.

Hij moest naar binnen gesleurd.

En dat terwijl zijn liefste vriendinnetje Noortje ook

kwam voor een trimbeurt.

Ik hoop dat we snel weer kunnen halen.

Wat gaat het nu hard met de bomen.

Dit was mijn boom twee weken geleden.

En dit was gisteren.

Het was een week van blokjes rijgen.

Blokjes voor de Lieve Lita quilt.

En ik deed ook af en toe een steekje aan 

mijn blauwe hexjes.

De keuken werd voor eventjes atelier.

Ik wilde wat plakken en knippen.

En met al die stoffen in het echte atelier is het 

toch veiliger om het ergens anders te doen.

Mijn bedoeling was om een landschap te leggen.

En het later in fragmenten weer op te plakken.

Dat opplakken moet ik op deze foto nog doen.

Ik ruimde ook de mand met bollen haakkatoen op.

Dat geeft een mooi overzicht van mijn

favoriete kleuren.

Heel weinig donkerblauw.

En zeker geen bruin.

Ik moet altijd een beetje lachen als ik eens 

bruine kleurpotloden nodig heb.

Bij een tekenles moet ik ze altijd lenen!

Want zelf kopen doe ik ze nooit.

(ik hoop mijn potloden altijd los)

Uit die mand of liever er bovenop ligt een stapel

gehaakte dekens.

De oogst van de coronacrisis!