Ik was het bijna vergeten:
hoe het is om een gewone week te hebben
met weinig tot geen opschudding.
Het voelde bijna saai.
Omdat het nog lekker weer was kon ik er lekker
vaak met de fiets op uit.
Ik dichtte al de gaten die er in de
huishouding waren gevallen.
Breide een beetje.
De sokken waren al een tijdje af.
En het hittegolf breiwerk:
de kleine Sophie Scarf van Petite Knits
maakte ik af.
Ik miste toch wel een beetje het breien.
Dus startte ik met een sok.
Echt een koffie breiwerkje.
Om te voorkomen dat ik onder de koffie
eindeloos ga zitten scollen.
Las mijn laatste boek uit.
Een prachtig boek.
Dat me nog lang zal bijblijven.
Niet het doorsnee romannetje wat ik vaak kies.
Emmylou verliest haar baan als columnist bij de krant
waar haar pas overleden vader lang werkte.
Ze krijgt een baantje bij de krant aangeboden
on necrologieën op te schonen.
Dan komt ze een levensbeschrijving tegen die haar
vader had bijgewerkt.
(Kranten en tijdschriften hebben vaak dit soort beschrijvingen
klaar liggen van belangrijke personen)
Omdat haar man in Brussel werkt en haar zoon het huis uit
is gaat ze met poes Broer op weg naar Spanje naar degene
waarmee haar vader een afspraak had gemaakt
omdat hij dacht dat er in het leven van de persoon in kwestie
geheimen waren die misschien geopenbaard
zouden kunnen worden.
Onderweg ontstaat een conversatie met
het kleine meisje in haarzelf: Emmy,
om zichzelf terug te vinden.
Zo! Een heel verhaal.
De rest moet je zelf maar lezen.
O ja, er zijn recenties die ervan uitgaan dat
Emmy een dochtertje is.
Nee dus.
Het lijkt wel of dat iedereen tegenwoordig het
kind in zichzelf kwijt is.
Om even bij te komen:
Afgelopen week tekende ik veel kleine tekeningen met
dunne stiften.
Tegenwoordig noemen ze het
mindfull tekenen
of slow drawing.
In de jaren "80 noemden we het decoratief tekenen.
En heel leuk: we gebruiken een rol papier.
