Het waren spannende weken.
Eng spannend en leuk spannend.
Allereerst maar de vervelende dingen.
Puckje werd ziek.
Hij had een blaassteen ergens halverwege zitten.
Dat lukte om die terug te spoelen naar de blaas.
Maar dan moest hij wel geopereerd worden.
En toen werd het spannend.
Vanwege zijn hartje kan hij eigenlijk niet meer
onder narcose.
Maar ja, we stonden met onze rug tegen de muur.
Dus ging de arme schooier vrijdag een week
geleden onder het mes.
Hij is aan het eind van de ochtend klaar.
Zeiden ze.
Het werd twaalf uur, half een, een uur,'
half twee.
Nog niks.
Even voor twee uur de telefoon:
een van de assistentes.
"Joh, ik zie dat je nog niet gebeld bent.
Ik kom net terug van de lunchpauze.
Het gaat goed hoor!
(Zucht!)
Hij heeft wat ondertemperatuur maar hij mag om
kwart voor vier gehaald."
Het gaat nu goed met Puck.
Maar ... natuurlijk ging de wond ontsteken.
Dus we zijn er nog niet.
Vanmorgen was hij wel weer ruzie aan het maken met
Keesje.
Dus dat gaat goed.
Dan het andere leuke spannende.
Ik reed een oud Volkswagentje.
Maar die was nu toch echt op.
Na veel zoeken
vond ik deze nieuwe Toyota.
Het is nog wel wennen.
Met allerlei snufjes die piepen tijdens het rijden.
Wat een wijsneus.
Daar moet ik nog aan wennen.
En even uitleggen: het kenteken mocht er niet op.
Dus is het maar een halve auto.
De kleur is
Perzisch zout.
Je weet: mevrouw Rafel is gek op rare namen voor kleuren.
En laat de verkoper nu een Perzische achtergrond hebben.
Perzisch zout is echt zo blauwig.
Leuk he.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten