Online

Maandagochtend

is mijn kantoorochtendje.

Dan probeer ik ook een blogje eruit te persen.

Waar zouden we we zijn

in deze tijd

zonder internet.

Hoewel de coronacijfers nu beter zijn,

ben ik nog heel voorzichtig.

Met zo'n sluimernde 

auto-immuuunziekte

kun je niet voorzichtig genoeg zijn.

Dus gaat er heel veel via de pc.

Net als met de naaimachine heb ik

met de laptop

een haat - liefde verhouding.

"Wat doet ie nou weer?"

Meestal gaat het trouwens goed.

Bovendien loopt bij de
oude mevrouw
de wijkverpleging in en uit.
Ze heeft nu weer een infectie aan een been.
Net als de oude Italiaanse mevrouw
van 108
zegt ze:"God is me vergeten."

Ik moet zeggen de wijkzusters werken wel heel voorzichtig.

O jee, alweer het woord
voorzichtig.

Moet ik mijn titel vervangen?

Toch maar niet.

Gelukkig gaat haken offline.

Een dekentje voor de baby van een van mijn buurmeisjes.

Het blijft een stoere kleur.
Maar iedereen
vindt het toch wel mooi.
Alleen krijg al hakend zo'n trek
in chocolade!

Eind mei was mijn
hele stille verjaardag.

Handgeverfde Nederlandse wol van
the dutch yarn bar.

En de Vogue Kitting.

Ik kan me niet voorstellen
dat ik nu ooit nog een breiprobleem heb
waar geen oplossing voor is.

Een beetje een saai boek om zo te lezen.
Maar een ideaal naslagwerk.

Voor de lockdown
kocht ik
een grote doos nieuwe kleurpotloden
en ik nam een oude liefde op:
werken met kleurpotlood
en natuurtekenen.

Men neme...

en dan volgt er meestal een recept.

Nu moet ik zeggen dat het verdraaid 

moeilijk

is geworden om een kilo bloem te bemachtigen! 

Nu iedereen thuisbakt.

Nee, in dit geval is het:

men neme een laken.

Op Instagram zong het al een tijdje

rond:

een projectje om iedere dag iets te borduren

om zo het thuisblijven leuker te maken.

Nou ben ik wel van de 

meerdaagse projecten.

Ooit deed ik 365 beestjes.

En in 2011 een mailart project.

Dat herinner ik me nog goed 

omdat 

mijn arm toen gezwachteld was 

en ik grootste moeite had 

met slapen en de gewone dingen.

Maar nu was het dus 

op zoek naar stof.

Meestal koop ik de allerkleinste hoeveelheid 

stof.

Ik heb wel veel. 

Veel kleine stukjes.

En ik wilde er niks voor kopen.

Ik hang de halve dag al achter de pc.

Vanwege mijn leeftijd mag ik niet naar winkels etc.

Omdat ik omi verzorg doe ik het ook niet.

Alles gaat online.

Ik bestelde net nog 15 kg hondenvoer.

De winkel zit op 3 minuutjes lopen! 

(Niks tegen de hondjes zeggen 

hoor van dat eten,

Want ze vinden dat ze veel te weinig krijgen!

En met zo'n grote zak kan er toch wel

een extra brokje af!)

O ja, ik was op zoek naar stof.

Kijk, dat is gelukt.

En de eerste borduurtjes komen ook tevoorschijn.

Het project is van 

Sara van a little happy place

Op Instagram @sarahedgarprettyfabrics

en 

het project vindt je op 

Instagram @sewalittlehappinesseveryday

Het gaat uit van een raster van 20 bij 20 inches.

Daarna kun je de blokgrootte zelf bepalen.

En ik kreeg de smaak echt te pakken!

Zo'n wit werkje is natuurlijk niks voor buiten.

Daar haak ik bloemetjes en spijker ik mijn

tuinkennis bij.

Marja van "De Pluktuin"

was zo lief om behalve mijn bestelde

bos bloemen

ook  bloemenzaad mee te nemen.

Door de nieuwe schutting is het hier en daar nogal

kaal.

Af en toe moet ik de auto uitlaten

anders raakt de accu leeg of krijg ik bobbelbanden,

Dat uitlaten is zoleuk.

Ineens merk je dat er naast het rondje om de kerk

met de hond 

nog een wereld bestaat.

Ikzou het bijna vergeten. 

 Gelukkig staan er onderweg

stalletjes met planten

waar ik ook wel koop.

Maar deze soorten moet je toch zelf zaaien.

Nu nog potgrond! 

Bodem.

Misschien herinner je je die 

pizzareclame 

nog wel.

Mario, de pizzabakker

moest onderaan beginnen

met de bodem. 

Mevrouw Rafel waagt zich aan 

mochila haken.

En ook zij begint onderaan

met de bodem. 

Niet 1 keer,

niet 2 keer,

Nee, 3 keer,

Verkeerd geteld,

verkeerde kleur,

verkeerde manier van vasten haken! 

Gelukkig hoeft ze het niet alleen te doen.

Aan het einde van de zomer 

kocht ze

het mochila-hakenboek.

De techniek wordt er 

prima in uitgelegd.

Je kunt het dus heel goed uit

een boekje leren.

Achterin het boek staat ook 

hoe je banden kunt vlechten

en koorden daarvoor kunt draaien.

Oei,

met de boor! 

Dat is natuurlijk niks voor Mevrouw Rafel.

Daar moet ze nog iets op vinden.

Voorlopig is het nog hard oefenen

om 

een regelmatige hand

van haken te krijgen. 

Wie weet kan ze eerdaags pronken met 

dit tasje. 

Er ligt natuurlijk nog wel wat werk.

Deze grannies waren 

heerlijk om even buiten 

in het zonnetje te haken.

Het patroon vond ik 

bij Lucy van attic24.

Lucy zette de blokken op kleur aan

elkaar.

Rafeltje deed maar wat.

Kijken wat werkt 

en 

wat niet.

Natuurlijk blijft dit dekentje geen poppenmaatje! 

Nu de zomer voorbij is.

(Jammer, jammer, jammer!)

Is er "s avonds weer tijd om te handwerken. 

Geen vogeldrinkbakjes meer met mooie blaadjes,

Gelukkig bloeit de cosmos nog eventjes door.

Is er nog hop.

En moeten de druiven 

nog eventjes rijpen.

Het wordt nu weer gezellig binnen

met een kaarsje aan

en een haakwerkje onder handbereik.

Tenslotte nog een dienstmededeling: 

Er wordt in een vreemde  taal 

gereageerd op m'n blog.

Ik haal het zoveel mogelijk weg.

Maar klik er niet op! 

Ik zal zo eventjes kijken hoe ik 

de boel wat beter dicht kan timmeren.  

  

Aan de haak!

Afgelopen week was ik druk aan het haken.

Een haakwerkje kun je zo gemakkelijk 

even oppakken.

Al is het maar voor een paar minuutjes:

je hoeft niet eerst 

uit te rekenen waar je ook alweer was gebleven.

En zo haakte ik in het namiddagzonnetje

mijn grijze southbay-sjaal af.

Even showen op tafel.

Buiten doet ie het ook heel goed.

Omdat onze plaatselijke draadjeswinkel 

eventjes geen ivoorkleurig garen heeft

ben ik daarom gestopt

met het kleine blokjes haken.

Ik wilde trouwens beginnen met een 

babydekentje.

Een wafelpatroontje leek me wel aardig.
Nogal klassiek.
Maar tot nu toe dikwijls een succesnummer.

Bovendien haakt het als een trein.

Eerst natuurlijk een proefje.

Met zoals in de foto hierboven blauwe by Claire 2.

Heel mooi.
Maar het vreet materiaal.
Dat is misschien leuker voor een kussen.

Het wat hardere groen is by Claire 1.
(Nee, ik heb geen aandelen!)

Maar katoen is veel te koud
en te stug voor een jonge baby.

Dus werd het wol.

Baby merino van Katia.

Het wordt schattig!

Alleen krijg ik zo'n trek in wafels met dik slagroom
als ik al die vakjes zie!   

Oer-saai

en 

oer-degelijk! 

Dat was mijn eerste indruk

toen ik de afgelopen week overdacht.

Ik zat nogal dikwijls op de bank

met een granny.

En ook de sok waaraan 

ik brei

heeft niks spannends! 

Een gewone sok.

Voor de voorraad.

Want toen N. van onze oude onvolprezen quiltgroep

heel graag nieuwe sokken

wilde had ik niks in voorraad.

En meestal ligt er wel een paar.

Dus besloot ik om nog maar een paar 

op te zetten. 

Maar het werd toch nog spannend.

In een verloren uurtje 

maakte ik een aantal collages.

Iedereen kent wel

het gevoel van een knoop in je maag

omdat je 

iets lastigs of spannends moet doen. 

En soms is het gewoon geluk.

De plaatjes in m'n voorraad 

paste eerlijk gezegd 

wel grappig bij elkaar.

"Prima bad, we nemen het!"

Collages als deze

(hier uit de oude doos)

liggen me toch het beste heb ik gemerkt.

Je zult je fiets maar kwijt zijn!

Wie we ook gaan missen 

is de vader van Nijntje.

Ik las het nieuws bij de BBC.

En in het buitenland heet 

Nijn Miffy.

Daar werd uitvoerig uitgelegd dat 

peuters in Holland 

babykonijntjes Nijntjes noemen.

Ik ben al jaren fan van Nijn. 

Gelukkig zit er ook weer groei 

in de tuin.

Op zo'n grijze en druilerige dag 

als vandaag 

is het toch echt hopen op de lente. 

Uitgefeest...

en uitgewoond...

Dank jullie wel voor alle goede wensen.

Maar het feest is nu echt wel over hoor! Het was een geweldige dag!

Toen ik thuiskwam van het koken bij de oude Mevrouw Rafel stond er een emmertje met deze kleurige bos gerbera's voor de deur.

Dank je wel buurvrouw van "quilts van de buurvrouw!"

En... dat was allang niet meer gebeurd: er is twee keer voor me gezongen.

Je snapt: Rafeltje werd er verlegen van! 

Maar nu is het feest over en met de gekke auto-immuunziekte die ik heb moet ik even gas terug nemen.

Maar... zomaar op de bank hangen is er niet bij.

Daar knap ik helemaal niet van op.

Dus ging ik op zoek maar m'n mand met katoentjes.

Vorige week had ik ook al een paar niet zo beste dagen en toen was ik begonnen met kleine

granny squares.

Kijk, die kan ik nu mooi omhaken!

Wat het precies gaat worden weet ik nog niet...

een dekentje kan iedereen welk gebruiken, dat komt wel goed! 

Zal ik 3 rondjes doen of ze groter maken?

Niet vergeten: voor alle fans van The great Brittish Bake-off:
er komt een Nederlandse versie: Heel Holland bakt.
De eerste uitzending is a.s. woensdag om 20.30 op Ned.I