maandag 17 augustus 2026

Uitlaatservice.

Soms lijkt het alsof ik een uitlaatservice heb.

Ben ik net helemaal gewend aan de nieuwe fiets 

moet ik wat vaker een rondje met de nieuwe auto.

Eerst een beetje wennen.

Want er is zoveel anders.

 Tegenwoordig koop je niet alleen een auto.

Nee, je koopt een soort rijdend kantoor.

Kom we hangen je telefoon eraan. 

Nou, nog niet.

In neem gewoon niet op als ik rij.

Mevrouw Rafel denkt altijd dat als ze haar hard 

nodig hebben ze wel terugbellen.

Ze is nog uit de tijd dat je een vaste telefoon had.

En je gewoon niet altijd bereikbaar was.

Een rommelige week.

Maar: Puck is weer beter.

Hij moet nog wat aansterken en lange wandelingen

nog even niet.

Maar hij lust alles weer.


Wie ook alles lust is Keesje.

Hij wacht rustig de gelegenheid af.


En slaat dan toe.

Hij boft.

Want gisteren bakte ik shortbread koekjes.

Een mond vol zand, noemde de oude mevrouw het.

Maar ik vind ze heerlijk.

De hele tijd dat ze in de oven stonden zaten de hondjes

ervoor te wachten.


Voor veel koekjesrecepten gebruik ik de 

koekjesbijbel.

Die  recepten van Heel Holland Bakt winnaar 

Rutger kloppen altijd.

En het wordt koeler.

En ik hoop dat alles in rustiger vaarwater 

terecht komt.

Blijft er ook weer tijd over voor creatieve dingen.

maandag 10 augustus 2026

Spannend.

Het waren spannende weken.

Eng spannend en leuk spannend.

Allereerst maar de vervelende dingen.

Puckje werd ziek.

Hij had een blaassteen ergens halverwege zitten.

Dat lukte om die terug te spoelen naar de blaas.

Maar dan moest hij wel geopereerd worden.

En toen werd het spannend.

Vanwege zijn hartje kan hij eigenlijk niet meer

onder narcose.

Maar ja, we stonden met onze rug tegen de muur.

Dus ging de arme schooier vrijdag een week

geleden onder het mes.

Hij is aan het eind van de ochtend klaar.

Zeiden ze.

Het werd twaalf uur, half een, een uur,'

half twee.

Nog niks.

Even voor twee uur de telefoon:

een van de assistentes.

"Joh, ik zie dat je nog niet gebeld bent.

Ik kom net terug van de lunchpauze.

Het gaat goed hoor! 

(Zucht!)

Hij heeft wat ondertemperatuur maar hij mag om 

kwart voor vier gehaald."


Het gaat nu goed met Puck.

Maar ... natuurlijk ging de wond ontsteken.

Dus we zijn er nog niet.

Vanmorgen was hij wel weer ruzie aan het maken met

Keesje.

Dus dat gaat goed.

Dan het andere leuke spannende.

Ik reed een oud Volkswagentje.

Maar die was nu toch echt op.

Na veel zoeken 



vond ik deze nieuwe Toyota.

Het is nog wel wennen.

Met allerlei snufjes die piepen tijdens het rijden.

Wat een wijsneus.

Daar moet ik nog aan wennen.

En even uitleggen: het kenteken mocht er niet op.

Dus is het maar een halve auto.

De kleur is 

Perzisch zout.

Je weet: mevrouw Rafel is gek op rare namen voor kleuren.

En laat de verkoper nu een Perzische achtergrond hebben.

Perzisch zout is echt zo blauwig.

Leuk he.


Zo. 

Iedereen is weer bijgepraat.

En nu ga ik bovenstaand voornemen uitvoeren.







 

maandag 27 juli 2026

Komkommertijd.

 Het is echt zomer.

En heel erg komkommertijd wat betreft

creatieve dingen.

Bovendien gebruikte ik de afgelopen weken 

hele andere begrippen dan

kruissteek, halve vast of 250 grams papier.

Nee! 

Het was 

schakelbak of automaat,

benzine of elektrisch.

Of misschien full hybride.

Het was auto's kijken.

Mijn trouwe beestje wordt nu wel heel oud en

telkens heeft hij kleine mankementen.

Tijd voor een nieuwe.

Dus op zoek naar een lief klein 

stadsautootje.

Alleen:

daar is weinig keuze in.

Door de milieumaatregelen zijn er niet heel veel.

Mijn oude merk heeft gewoon niks.

Voor een full hybride autootje rij ik te weinig.

Dan laadt de batterij niet voldoende op.

Daar zei mijn buurman overigens van:

O, Anny, daar kan Max Verstappen ook niet in rijden!"

Geloof maar dat ik dat nog vaak moet horen.

Een klasse hoger leek hopeloos ouderwets.

En zo begon de zoektocht naar een autootje.

Inmiddels is de zoektocht geslaagd.

Dus kan ik al die info weer vergeten.

Overigens werd het een schakelauto op benzine.

Ja, ik zou best elektrisch willen rijden,

maar wat er op de markt was waren allemaal een 

soort koekblikjes op wielen.

Ik wilde me wel vertrouwd voelen in de auto.


Gelukkig was er het nieuwe boek van Sarah Lark.

Oh, ik ben een echte fan.

Ook dit keer weer een prachtig verhaal spelend in

Nieuw Zeeland en de Chatham eilanden.

Rond 1830-1845.

De boeken van Sarah Lark hebben altijd een 

min of meer historische basis.

Het verhaal speelt zich af rond een stel

missionarissen die (goedbedoeld) de oorspronkelijke 

bevolking willen bekeren tot het Christendom.

Ook op de foto: een nieuw Sophie Scarf sjaaltje.

Breien is heerlijk rustgevend en zo'n 

eenvoudig werkje paste goed bij de afgelopen week.



woensdag 15 juli 2026

Op de fiets.

Ik was er even niet.

Nou ja, ik was er wel maar vond het niet de moeite

om iedereen te vertellen

dat ik op de fiets zat.

Zoals je weet kocht ik dit voorjaar een

3 wielfiets.

En ik moest even wennen en vertrouwen 

opbouwen.

In het begin zag ik iedere hobbel in de weg.

Mijn buurvrouw die achter me fietste

zei ooit:

"doortrappen! je lijkt wel een kleuter, je hebt zijwieltjes hoor!"

Maar nu en met de ondersteuning erbij snap ik wel 

dat iedereen ineens zomaar naar Delft fietst.

Natuurlijk waren er plannetjes.


Ik kocht stofjes voor 2 nieuwe zomerjurkjes.

Het lijkt wel alsof alles altijd in de was is.

Op dit moment draait er ook weer een 

machine met zomerjurken.

Nou is dat nog niet zo erg.

Maar ze moeten ook allemaal gerstreken worden.


Buiten is het heerlijk kliederen met verf.

En als je heel goed kijkt zie je een 

mini plantenpot met hele kleine 

krieltjes.

Dit voorjaar vond ik een mooi uitgelopen zak 

biologische aardappels.

Dus zette ik wat ik een pot.

Nu is het hier bij de kust best winderig

ondanks de warmte en het loof waaide om

Dus toen de aardappelen maar gerooid.


Nu we toch in een aflevering van 

"Eigen huis en tuin"

bezig zijn.

Even een plaatje van mijn druiven die het 

prima doen in de warmte.


Over warm gesproken:

een leuk werkje voor de zomer.

Een granny vestje.

Het patroon vond ik bij Knottenwol.

Het pakketje trouwens ook.

Zo'n leuke kleur voor op mijn zwarte linnen jurkje.


De basis zijn twee 6 hoekige grannies.

Het patroon staat op de website als 

granny CAL 2026.



 

maandag 22 juni 2026

Zomers.

Of liever gezegd een beetje heet.

Vooral hier op mijn atelier.

Daar staat 's morgens de zon op.

Maar in de middag wordt het dragelijker.

Toch even een blogje want vorige week

lukte het niet.

Ik had tijd apart gezet om de 

restjesquilt te sandwichen.

Oei, daar kwam niks van terecht.

Nou, dan de volgende dag.


 Het lukte.

Het kostte wel een ochtendje op de vloer.

En mevrouw Rafel is de jongste niet meer.


Maar kijk, het is gelukt.

De quilt is niet zo vreselijk groot.

Maar ik koos toch om alles strak op elkaar te spelden

op de vloer.

Daarna kom ik de quilt hier op de ateliertafel rijgen.

Dat is allemaal prima gelukt.

Ik heb zelfs nog even een avond de quilt zitten

quilten.

Op mijn manier dan want dat precieze door quilten

lukt me niet meer.

Nee, nu is het heel rustig aan doen.

Vroeg en heel laat met de hondjes lopen.

Vooral Puck heeft het moeilijk.

Die raakt op leeftijd en zijn hartje is ook een

beetje lek.


De sok afbreien lukte wel.

Ik heb helemaal geen sokken nodig.

Maar was zo benieuwd hoe de sokkenwol van mijn verjaardag 

op zou breien.

En o ja, het groene vestje is af.

Maar moet nog in elkaar.

Even wachten tot het koeler wordt.

Wat ook goed lukt is borduren.


De mandela van het zomerproject groeit telkens een klein beetje.

Ik doe dit niet alleen.

En  kreeg van N. waarmee ik dit samen doe een foto.

Ik moet even zoeken waar die is.


Kijk, gevonden.

Heel anders.

Ik wordt helemaal blij van de streepjes.

Benieuwd hoe dit verder gaat.

Voor mij geldt dat die mandela als het ware 

zichzelf ontwerpt.

Het gaat de gekste kanten uit.

We zullen zien.






maandag 8 juni 2026

Het kliederkwartiertje.

Het is zomer.

En dus is het kliederkwartiertje terug.

In de winter werk ik meer aan lapjes en draadjes.

Terwijl de zomer meer is voor 

eindeloos experimenteren.

Lekker los met verf.

Dingen proberen.

En het gewoon laten gebeuren.

Het hoeft niks te worden.


En dan ontstaat zo'n landschapje.

Niet lachen!

Het is niet groter dan 4 bij 10 cm.

En is gemaakt op een stukje karton van zo'n hele gewone doos.

Zo'n doos als Puckje moest inspecteren deze week.


O, nee, dit was een witte doos.

"En Puck, wat zit erin?"


Oh, stof voor de achterkant van de restjesquilt.

En tussenvulling.

Zo leuk, ik heb een abonnement op een stoffenclub bij

de Quiltster.

En uit die lapjes koos ik deze wat koele tint roze.

Staat lief bij al die kleurtjes.

Dus kan ik weer aan de slag met de quilt.



Mijn rabarberplant is nog niet volgroeid.

Maar ik moest toch wat kwijt.

Heel veel was het niet.

Normaal maak ik de rabarbertaart met meer.

Maar goed.

Hij was heel lekker.

Het recept komt uit dit kookboekje.

En is van origine Belgisch.

Het is bijna 40 jaar oud.

Maar werkelijk: elk recept klopt.

(Voor recepten zijn er bepaalde basisregels.

Die moest ik als kookjuf echt paraat hebben

en deze recepten hebben die goede basis.)

Alleen: het boekje is stokoud en misschien kom je

het nog eens tegen.


Zo leuk: in een recept staat: 

verwarm de melk gedurende 1 weesgegroetje! 

Kijk dat leerden wij nou weer niet op 

de huishoudschool.


En dan : het groene vest.

Hoe is het daar mee.

Oh, de tweede mouw is bijna af.

Maar het wordt nog spannend.

Zou ik het eind halen met zo weinig draad over?

En: zou iemand het merken als de ene mouw wat

korter is dan de andere?

Ik denk het niet eens.

We gaan het zien.

Misschien nog even het recept van de taart.

Voor de bodem een rol vers bladerdeeg.

Uit rollen en bijsnijden in de vorm.

Vulling 500 gram rabarber,  eventueel geschild, gewassen en in stukjes

Voor de bovenlaag:

50 gram bloem,

50 gram suiker,

2 eieren,

1 dl room.

Bakken op 180 graden voor 50 minuten.

Als vorm gebruik ik een pievorm met losse bodem.

Die vorm vet je natuurlijk even in.

Lekker met ijs en slagroom.

En voor de zoetekauwen: poedersuiker.

Je kunt natuurlijk ook diepvries bladerdeeg nemen of zelf maken.




 

maandag 1 juni 2026

Een boete.

 Een boete?

Ja, als je voor racen op de naaimachine een

boete zou krijgen dan werd ik 

een hopeloos geval.

Zo gauw de naaimachine op tafel staat 

komt er iets over me dat ik 

nauwelijks herken:

het kan niet snel genoeg.

En dat terwijl ik op de snelweg

altijd goed moet letten op mijn snelheid.

Want dan wil ik veel te langzaam.

Al dat gehaast leidt wel ergens toe:


Kijk eens, de restjesquilt zit in elkaar.

Dat is het voordeel van warm weer.

Hier op het atelier is het heerlijk koel.

Dus zoek ik het vaker op.

En kijk: een quilttop.


In al die warmte vierde ik ook nog mijn verjaardag. 

En kreeg wol voor (bijna) lichtgevende sokken.

En hoe oud? Nou, ik ben lekker de tel kwijt.

Dat stond tenminste op een van mijn 

verjaardagskaarten.

En die houden we erin.


Nog meer geknoei op het atelier.


Mijn dagboek is vol.

Dus werd het tijd om een nieuw boek voor te bereiden.

Ik had bedacht dat een mixed media dametje wel wat was.

Heerlijk gekliederd! 


En nu ziet het nieuwe boek er zo uit.

De voorkant.


En de achterkant.

Ik moet alleen het grijs nog even bijwerken.


Binnenin het boek maakte ik ook nog wat 

bladzijden klaar.

Dus op maar weer een vol journal.