zaterdag 22 september 2018

Proefjes.

Heeft iedereen zijn veiligheidsbril op?

Goed!

Dan gaan we een wat proefjes doen. 

Witte jassen aan.
Brandblusser klaar?


Nee hoor, zo’n vaart loopt het niet.

Mevrouw Rafel is begonnen met het breien
van een sok vanaf de teen. 
Na 55 jaarsokken breien 
vanaf de boord 
lijkt dit gemakkelijker.

Hoe het afloopt? 
Geen idee want ze struint nog steeds
You Tube af voor een mooi patroon
voor de hiel.

Ook 2 sokken tegelijk met een magic loop
is nog even te hoog gegrepen.


Ook met schilderen is het proefjes maken 
geblazen.

Een vriendin-met-kunstacademie noemt dat
materiaalonderzoek.
Mevrouw Rafel is meer van
Anny-rommelt-maar-wat-aan. 

Dat kan natuurlijk niet voor die hiel....

maandag 17 september 2018

Een creatief dagje.

Afgelopen vrijdag een creatief dagje.
Een vrije dag.








Eerst een half ochtendje schilderen.

Lekker vrij werken en kliederen mag.

Puck vindt het niks.
Om te voorkomen dat hij een blauwe neus haalt
zit hij op mijn atelier in de bench. 

Nee, een meesterwerk is het nog niet geworden.
Wie weet. 

Meteen maar wat journalbladen in de verf gezet.
Vaak zijn er heel wat onderweg.


Ook de warme maaltijd was creatief.

Bloemkoolnasi.

Ik vervang de rijst dan door gemalen bloemkool.
Proef je niks van.
En zo kom ik ook nog van een reuzengrote bloemkool 
af die ik anders in mijn eentje moet opeten! 


dinsdag 11 september 2018

Uit de weck.


Meestal kan ik precies een jaar toe met 
mijn dagboek. 

Maar nu niet.
Ik koos voor duurder en sterker papier
want het boek van 2017 
hing van washitape en later ook 
ducktape aan elkaar.

Tijd om iets nieuws voor de kaft te maken
heb ik eerlijk gezegd niet.


Dit borduurwerkje hing nog op het prikbord.

Al jaren! 


Oorspronkelijk was het een journal.

Met de hondjes naar de geitenberg.

Ik zou het me nu niet herinneren zonder dit plaatje.

Dat is het leuke van visual journalen:
de herinnering blijft goed bewaard.
Zonder dit blad had ik nooit geweten dat ik 6 jaar
geleden met de hondjes 
naar de geitenberg was gegaan.


Verde was ik op de zomerbloemententoonstelling.

Die was behalve bloemig 
ook lekker 
stoffig. 

Met een reusachtig haakwerkje en rafelige stroken stof. 







dinsdag 4 september 2018

Klein geluk.

Code geel.
Tenminste, volgens het weerbericht.

Dus vroeg in de middag 
de lange wandeling 
met de hondjes gepland.

Het vroeg wat organisatie:
vroeg koken bij de oude mevrouw.
(Ja, de echte Westlanders eten tussen de middag warm!)

O ja, en ze zeggen niet tussen de middag 
maar onder de middag! 


Er bleef tijd over om even op het tuinbankje
een beetje te dromen,
een beetje te schrijven,
te genieten van de nazomertuin.



Kopje muntthee erbij met een passend labeltje.

Stevige schoenen uit,
afgetrapte ballerina’s aan.

Puck stout in de tuin:
allerlei stokjes en takjes werden naar binnen gesjouwd
terwijl Lizzy haar mandje opzocht.
Ze wordt ook een dagje ouder! 


De tuin is nog steeds mooi.

Dat doet me denken aan de zomerbloemententoonstelling
(zo dat is nog eens een scrabblewoord!)

Even kijken of ik de website
kan vinden
want die is eind deze week hier op dorp.

vrijdag 31 augustus 2018

Blauwe spetters.


Terwijl de was, eh, nee, de onderlaag 
van mijn schilderij droogt 
schrijf ik alvast dit blogje in het klad.

Dat schreef ik precies een week geleden. 

Het is zo lang geleden dat ik schilderde. 
En ik mis het.
Regelmatig dacht ik:
“ik moet het schilderen weer oppakken”.

Maar dan komen de gewone smoezen:
omi, puppy Puck.

Nou ja je kent het wel.

Tot vorige week donderdag.
Het was feest op het dorp.
En door die mensenmassa wurmde 
mevrouw Rafel zich met een doek van 60 bij 80.

Thuisgekomen besefte ze dat voor de onderschildering 
toch wel een grote kwast nodig was.

Dus vertrok ze weer de 
appelflap/worst/friet etende massa in naar de Hema.

Inmiddels zijn we een week verder 
en
komt er vorm in het werk.

Ik gebruik een boek van Lynn Whipple als inspiratie.

Overigens 
zijn die lessen ook online te volgen.
Details staan op de site van Carla Sonheim.


Voor mezelf ook weer gestart met regelmatig 
art journalen.

Da’s altijd wel een ding!
Ik wil het hele boekje perfect.

Tja Miss Perfect
dat hoeft helemaal niet.
Want eerlijk gezegd is dat iets voor mezelf.
En knoeien mag.
Maar blijkbaar niet te veel.


dinsdag 21 augustus 2018

Weemoed.


Het einde van de zomer nadert.

Dat stemt me altijd weer weemoedig.
Deze week kocht ik een kilo
zomerappeltjes.
Die nieuwe oogst herinnert me eraan dat 
het eerdaags toch echt herfs wordt.

Overal beginnen ook de open dagen weer. 


Vandaag kwam ik zo een oude bekende tegen.

Het is dik twintig jaar geleden dat ik deze crazy quilt maakte. 


Moest even op zoek naar de beertjes!

Deze week is het 28 jaar geleden dat ik 
een borstamputatie onderging.

Zolang is het al geleden dat ik kanker had.

Tijdens het bestralen borduurde ik een rand beertjes.
En ik hoef ze nooit meer te zien.
Zo dacht ik lange tijd.
Het quiltje mocht ook wel weg.


Een crazy maken is heel leuk.
Ik kon helemaal los gaan met rare stoffen
en borduren.

Opde terugweg naar huis kocht ik een bos asters.

De herfst is onontkoombaar. 


donderdag 16 augustus 2018

Weekoverzicht.


Oh, dat klinkt wel heel erg serieus!

Zo’n week is zo voorbij.

Ergens in een blog las ik dat iemand haar 
week zag als een pie.
En die deelde ze in negen stukjes. 

Als ik mijn week zie als een taart
dan gaat daar tweederde van op aan de 
zorg voor de oude mevrouw.

En op her resterende derde deel is iemand gaan zitten!

De restjes zijn behoorlijk 
rommelig en kleverig.

Natuurlijk blijft er tijd of liever gezegd 
maak ik tijd voor gezellige dingen.

Zoals zelf een pan tomatensoep koken.
Ik rooster de tomaten altijd eventjes een half uurtje
op 200 graden.
En doe er rode ui bij.
Dan is de soep lekker zoet. 


Ook maak ik tijd voor een breiwerkje:
een zigzagsjaal.
Voor de winter.
Een slimme meid is immers voor haar toekomst voorbereid! 




Ik brei met Viva van Lang.
Omdat ik allergisch ben voor acryl moet ik altijd 
op zoek naar een wolletje waar ik wel tegen kan.

WOEF!!!

Liz is boos.

Puckje heeft haar knabbel gestolen.

Even de vrede herstellen.
Ik ben zo terug.


Puck wordt groot.
Hij zit nog steeds graag voor het raam.
De foto linksboven is van gisteren.

Rechtmiddden toen hij nog puppy Puck was...