Rupsje nooit genoeg.

Voor een nieuw brei prtoject

koop ik altijd wat extra materiaal.

Een of 2 bollen meer.

Rupsje -nooit - genoeg dus.

Maar meestal blijven die ook weer over en

die belanden dan in een bak.

Zo spaarde ik een hele doos vol.

En zou ik die ooit nog opmaken?

Dus ging de doos naar de kringloop.

Natuurlijk hield ik wat achter.

Zo vond ik heerlijke merinowol.

Waarschijnlijk precies genoeg voor zo'n leuke

Sophie scarf van Petite Knit.

Even breien onder de koffie.

Want van scrollen op de telefoon wordt ik niks wijzer.

Alweer een werkje erbij.

Ik startte ook met dat leuke mohairvest.

Op naalden 8 en 10.

Dat lijkt op te schieten.

Maar niks is minder waar.

Want breit dat toch onhandig.

Daarom ook dat kleine mosgroene werk.

Op de bank kan ik dit echt niet breien.

Dan maai ik de hondjes er vanaf.

Of steek in in hun ogen, want ik brei bijna nooit

met van die lange naalden.

Meestal op korte naaldjes met een draad.

Het andere vestje is klaar.

Nog even in een sopje.

Precies op tijd met dit mooie weer.

Vorige week had ik geloof ik geen lees-updat.

Nu 3 boeken.

"Tante Stoel" herlas ik.

Een indrukwekkend verhaal over een neef die

de zorg opneemt voor een tante die op 

17 jarige leeftijd ernstig gehandicapt werd door een 

verkeersongeluk.

Vooral alle overwegingen die mensen die ouder worden 

maken over afscheid nemen van het leven.

Hoe je wel iets kunt willen maar het leven toch

 

anders loopt.

Daar sluit het boek van Anna Enquist mooi op aan.

"Het einde van Erna Ankersmit".

Anna is inmiddels 80 jaar oud.

En is bekend met wat het betekent om ouder te worden.

Het is een prachtig boek dat heel gemakkelijk wegleest.

Alleen welke taken de thuiszorg doet en wat de 

wijkverpleging....

Dat loopt in dit boek een beetje door elkaar.

En dat vond ik storend.

Omdat ik zelf ook geen 20 meer ben moet ik zelf telkens 

denken: "O, maar dat kan ik nog wel!"

Het laatste boek noemde ik vorige week:

"Een Sarah Lark light!"

Opaal.

Het eerste boek in de serie brengt je naar 

Schotland,  Ceylon en Australië.

Het is misschien iets minder gelaagd als de boeken van Sarah.

Maar nog steeds een aanrader.

Lente!

Wat een heerlijk weer is het vandaag! 

Wat jammer nou dat de hele groene bak 

vol zit met tuinafval.

Er kan geen takje meer bij.

De afgelopen week was ik veel in de achtertuin.

Om op te ruimen.

Nog een klein stukje.

Een mooie gelegenheid om wat takjes en bladeren te zoeken

om te tekenen.

 En na het werk uitpuffen door

even te breien.

Het vestje is bijna af.

Ik had gehoopt het gisteravond af te breien.

Maar dat lukt net niet.

Ik keek Call the midwife bij de BBC.

En dat is te mooi om bij te breien.! 

Ik kan niet wachten tot ik aan mijn nieuwe vest 

kan beginnen.

Bolletjes maken van de strengen mohair wol 

was een hele klus.

Dat garen is zo dun als spinrag.

En het was ook reuze plakkerig.

Ik ga op naalden 8 en 10 breien met 

4 draden.

Dat wordt wennen! 

In de zaterdag bijlage van Trouw stond een 

artikel over breigroepen.

En verder werden de handwerksters ook verwend 

met een artikel over een pas verschenen 

boek over borduren.

Ik ben de titel vergeten.

Oei, volgende keer! 

Konijnenhol.

Handig, die social media.

Maar voor je het weet verdwijn je in een 

konijnhol! 

Waren het deze herfst die schattige AI poezen 

die zo leuk liedjes zingen.

Dit keer waren het kleurboekjes.

Een kleine jarige wilde heel graag een 

cosy kleurboek.

Dus keek ik op internet wat dat was.

Nou! 

Voordat ik het wist werd ik overspoeld met schattig ingekleurde

tekeningen.

 Hele boekjes vol.

Tja, daar ga ik mijn dure markers niet op verknoeien.

Ik gebruik nogal dure Copic markers.

Die stinken niet.

Want al die goedkope alcohol markers stinken zo verschrikkelijk.

Ik krijg last van mijn kaakholtes als ik die gebruik.

Maar het is wel heel leuk.

En dat moet ik toegeven ook nog leerzaam.

Sommigen maken er een hele studie van.

Met monochroom kleuren of kleuren opbouwen,

Kijk, zo leer ik nog eens wat.

Ik vermaakte me deze week met 

min of meer

botanisch tekenen.

Nou ja, ik werk niet zo heel precies.

Pfft, wat kost dat veel tijd.

Ik deed het zeker 40 jaar niet meer.

Maar ga eerdaags weer een cursus volgen.

Er mankeert natuurlijk nog van alles aan.

Zo'n primula, die in rozetvorm groeit kun je het 

beste vanaf boven tekenen.

Dat bedacht ik me toen in al een eind op streek was.

Het origineel staat trouwens in mijn keukenraam.

Een hofbloemetje noemen we het hier.

Heerlijk, ik verlang naar de lente.

Al die wanten mogen wel in de kast.

Eerst nog even dit paar afbreien.

Ook al zo'n werkje dat veel tijd kost.

 

Zoek!

 Waar is de week gebleven? 

Als ik terugkijk heb ik niet zoveel gedaan 

op creatief gebied.

Misschien bleef het bij dromen.

Ik bestelde materiaal voor een vest.

Zo'n heerlijk groot, pluizig vest waar je in kunt wonen.

Maar... ik mag er nog niet aan beginnen.

Eerst mijn andere vestje af.

Dus zit ik bij de koffie ijverig te breien.

Nog een halve mouw! 

Van die schattige wanten is er eentje af.

Nu de tweede.

Het is een hele klus.

Maar dan heb je ook wat! 

Lezen, dat gaat altijd door.

Dit keer 

"De verborgen geschiedenis van Audrey James.

O, wat was dat een prachtig boek.

Wel indringend.

Het verhaal speelt zich af in het Duitsland van de jaren "30 en 

tijdens de oorlog.

En er is een link met het heden.

Voor iedereen die moeite heeft met de huidige 

politieke situatie misschien geen aanrader.

Granny hobbies.

Ik kom het steeds meer tegen:

granny hobbies.

O,o, het voelt nogal als iets dat ouderen doen

en de algemene indruk 

klinkt niet erg positief.

Wat zijn dat dan, granny hobbies.

Nou, vooral die dingen die heel veel van ons graag doen:

breien, haken, borduren.

Maar ook tuinieren, bakken en vogelen.

Deze hobbies hebben gemeen dat ze langzaam zijn, veel tijd 

kosten en reperterend zijn.

En daardoor goed voor de geest.

Tja, dat wisten wij allang.

Dus valt het wel mee met dat stempeltje: oud.

Overigens was het wel een beetje een 

oude-mensjes-week voor Mevrouw Rafel.

Ze tilde een te zware boodschappenkrat en dat vond 

haar rug niet leuk.

Dus even pas op de plaats.

Ze deed nog wel wat:

Beetje breien aan de want.

Beetje tekenen met het nieuwe boek van 

Sam Marshall.

Een leuk boek. 

Opgezet als een tekencursus.

De nadruk ligt op een eigen stijl ontwikkelen.

En alle valkuilen die we allemaal kennen worden uitgebreid

besproken.

De lege bladzijde, het idee van

"dat kan ik niet!"

Alles komt aan de orde.

Het gaat om schetsen. niet tekenen.

Bij tekenen stel je je iet realistisch voor.

En waarom zou dat moeten?

Juist die aanpak spreekt me erg aan.

Want kwamen we op school niet allemaal een 

docent tegen die vond dat je werk

echt nergens op leek?

Gelukkig heb ik op de middelbare school een hele

leuke tekendocent gehad die ons heel vrij liet.

En dat realistische losliet.

Nog even trakteren op een gouden oude.

Deze sjaal mocht uit de kast.

Wat een wonderlijk weer is het.

De ene dag lijkt het hier wel lente en de 

volgende dag is het mistig en zuur of er 

staat een koude oostenwind.

Voor die dagen ging ik opzoek naar een grotere sjaal.

Dat is het fijne van breiwerk met een goede

kwaliteit wol: het gaat jaren mee.

 

Kleuteren voor gevorderden.

Op de vraag: "wat deed je de afgelopen week 

is het antwoord eigenlijk:

"kleuteren voor gevorderden! 

Eieren verven om straks verder te beschilderen 

voor Pasen.

Ja, dat kan een kleuter ook.

En ja, waar laat je die geverfde, nog natte eieren dan?

Nou, aan de lamp in mijn atelier.

Ze hangen nu recht boven mijn hoofd.

Elke dag een kleurtje.

Wat is dat lang geleden dat ik dat deed.

 Toen ik voor een nieuwe pollepel

naar de Xenos ging kwam ik zakjes met

te beschilderen eieren tegen.

Die kon ik niet laten liggen.

Kom, we kleuteren verder.

Een werkje voor bij de koffie:

het vest.

De mouwen.

Dat is makkelijk breien.

Lekker alleen recht in het rond.

Alleen schiet het nog niet erg op.

Maar ik ben echt geen snelle breister.

Ook breien, maar dan wat moeilijker:

een want.

Met Letse vlechtjes.

Ik kocht op internet 2 schattige pakketjes bij bregina.

Met de kerstwanten ben ik even gestopt.

De wol waarmee ik brei is gewoon veel te stug.

Ik zou er een breiarm van krijgen.

Eerdaags ga ik eens kijken voor soepeler wol.

Dat werk rust even uit.

Dan nog een proeflapje.

Ze noemen het geloof ik mozaïk borduren.

Aansluitende kleine stopjes.

Dat wilde ik heel graag proberen.

En nam verschillende soorten draad.

Blijkt een restje sokkenwol het beste resultaat te geven.

Of het ooit echt iets wordt?

Geen idee.

En dan nog een boekentip.

Dit boek mag in de boekenkast.

De meeste boeken die ik koop en lees krijgen een 

tweede leven.

Ze gaan naar mijn nichtjes, de kringloop 

of sinds kort ook onze quiltgroep.

Maar deze niet.

Het was een verhaal dat me nog lang bij blijft.

Er spoelt een kindje aan in een dorpje aan zee in

Schotland.

En door de koude winter kan er niet gezocht worden waar het jongetje

vandaan komt.

Het is het begin van de 20ste eeuw.

 De verzorging van het kind

terecht bij de plaatselijke schooljuf, die ooit 

een zoontje van ongeveer dezelfde leeftijd verloor 

door verdrinking.

De emoties die dan loskomen worden zo 

prachtig omschreven.

Dit boek wil ik nog weleens lezen.

Aan de slag.

 Oei, er moet een nieuwe batterij in mijn muis.

Hij wil niet erg luisteren.

Maar eerst dit blogje maken.

Blijkbaar wil ik iedereen aan het werk zetten, 

besefte ik toen ik even een kladje 

maakte over de onderwerpen van dit blog.

Eerst mijn elfje.

Of feetje.

Ik zag op Instagram dat 

@emmasflowergarden een bericht had geplaatst 

hoe je zo'n flower fairy kunt maken.

Je ziet dat die van mij niet in de kerstdoos op zolder zit.

Maar gezellig in de woonkamer aan een schemerlamp hangt.

Ik vind al dat gepruts met lapjes en draadjes heerlijk.

En begon alvast te rommelen met lekkere lentekleurtjes.

Al dat gepruts ging verder met grannies

en bloemetjes haken.

En ik breide verder aan de mouwen van het kerriekleurige vestje.

Ik zoek er even een foto van.

Ogenblikje! 

Tja, niks gevonden.

Nou ja, in ieder geval: ik begon ergens in de zomer 

en had het idee dat als ik

het leuke jurkje waar ik het bij wil dragen 

deze lente aan wil dat ik dan nu weleens 

de mouwen mag afbreien! 

Dan : een collage uit de oude doos.

In de Country Living  van februari vond ik een leuke

reportage over een collage maakster.

En zo leuk: je hoeft er het blad niet voor te kopen.

Het hele verhaal staat ook op het You Tube kanaal van

Country Living UK.

Zo leuk, want er staan ook altijd leuke house tours  op.

Gezellig als je graag bij iemand binnenkijkt.

Nog een leestip:

Het Middernachthuis.

van Amanda Geard.

Een vermissing, een oud Iers landhuis en een gebroken hart.

Heerlijk.

En niet ten onrechte: de uitgever (die van de 7 zussen)

zette er een aanbeveling op.