vrijdag 3 april 2020

Vanuit huis.


Vanuit huis met eerst voor iedereen
een bloemetje.

Ik denk dat we dat allemaal
wel
kunnen gebruiken.

Ik heb een hele 
jaren 50 
doorzonwoning voor mezelf.
Woon in een rustige buurt.

Geen lawaai.

Dus ik zit er gemakkelijk bij.

Bovendien heb ik wel talent voor
het kluizenaarschap.

Natuurlijk,
het zijn onzekere tijden.

Maar is dat niet altijd?
En hebben we ons dat veilige gevoel
niet gewoon aangepraat?

Een ongeluk zit in een klein hoekje.


Ik haalde de quilt met de
werktitel
"Ontploft"
uit de mottenballen.

Even mezelf een foto sturen,


ha, daar is ie!

Want mocht je je nu nog afvragen 
hoe
al die groene blaadjes toch ineens aan de bomen komen?

Nou, hier in mijn atelier 
wordt hard gewerkt
om het in orde te krijgen.


Natuurlijk is er tijd 
voor de tuin.

O, wat zou ik graag naar het 
tuincentrum gaan.

Maar vanwege omi zie ik er vanaf.

Door de nieuwe schutting 
moeten er wel wat nieuwe planten komen.

Nou zetten wat rosemarijnstekjes
geen zoden aan de dijk.

Maar het is leuk dat we
weer kunnen:
zo heerlijk in de tuin.

Geniet van het mooie weer 
komend weekend.

Maar blijf thuis.

Of zoals onze zuiderburen zeggen:

Blijf in uw kot! 

Ooit werkte ik in Zeeland.
Daar werken ook veel Vlamingen.
En die taal he?
Zo mooi!


Tegen de hondjes zeg ik het nog weleens:

"blijf op uwen poepgat zitten!"

vrijdag 27 maart 2020

De dag der kleine dingen.

Een een snel blogje.

In deze rare tijd valt er nog wel heel wat te regelen.

Ik heb een weigerachtige computer.
Weet wel wat er loos is maar niet precies hoe ik het oplos. 

Dat "die dag der kleine dingen" is
geloof ik uit de Bijbel.

Heb net een hele lange
boodschappenlijst
gemailed naar lieve mensen die me helpen.

Dat kost meer tijd dan 
zelf 
een rondje te doen.


Natuurlijk doen we mee aan de "berenjacht"
die is losgebroken 
bij de kleuters.
Dit naar aanleiding van het 
bekende kinderboek.


Het maakt het gezellig voor omi!


Zelf pakte ik mijn
ontploft
quilt weer op.

Nee, de mandjes zijn nog niet klaar.
Maar hij is het waard om afgemaakt te worden.


Er is ook tijd om dingen te doen
die al jaren 
in mijn hoofd zitten is plaats.

Kleuteren met stokjes,
draadjes en inkt.

En  eerlijk gezegd is het hardstikke
leuk
omdat je toch hele leuke effecten mee kunt krijgen.
Gewoon lekker knoeien.

De Nieuw Zeelandse premier zei het zo mooi:
"your job is staying at home
and break the chain.
be calm,
be kind
we break the chain.".

blijf gezond! 



vrijdag 20 maart 2020

Langzaam aan!

Het land remt langzaam af.
Terwijl anderen juist keihard aan het werk moeten.

Ik wilde het niet zeggen,
maar het is een rare tijd.


Gisteren hing een van mijn buurvrouwen 
een tasje met zuivel 
aan de voordeur.

Het  was er weer.

Eerlijk gezegd heb ik het drukker 
dan ooit.

De thuiszorg is afgezegd
dus doe ik ook 
de hele huishouding bij de oude mevrouw.

Heel lief:
veel mensen bellen of appen
hoe het gaat...

De hondjes even wat korter uitlaten
is een must.

Ondertussen kan ik mooi gaan zwaaien
bij de 
overbuurvrouw-van-de quilts.

Herinner je je nog die leuke quilt
met de gele sashings?


Helemaal af! 

En zo zie ik overal 
handwerksters
UFO's uit de kast trekken
en
afmaken.

Ik probeer nu foto's 
binnen  te harken van mijn slow stitch project.
Maar sinds de laatste update van
mijn laptop
heeft ie kuren.

Ik kan het zelf niet verhelpen 
en 
computerboer is ook terughoudend in 
zijn contacten.

Hoe los ik dat nou weer op?


Ha, daar zijn ze.


Er was wat kunst en vliegwerk voor nodig,
maar daar zijn ze hoor! 

vrijdag 13 maart 2020

Rafelig.

Afgelopen dagen waren nogal rommelig! 

Dagen met afspraken die telkens veranderden
waardoor 
alles ineens weer op losse schroeven 
kwam te staan.

Bijvoorbeeld in de zorg om de oude mevrouw.

Na 1 jaar wachten 
kwam
toch nog onze nieuwe schutting.

Sinds storm Dennis 
klapperden de delen alle kanten op.

Ineens ging het had.
"Morgen komen we!"
appten ze woensdag enthousiast.

Dus zat ik ineens met 2 hardwerkend mannen
in de achtertuin
die koffie wilden en de koekjespot leegaten.

Maar het resultaat mag er zijn.

Buurman en ik zeiden het  tegen elkaar:
zo'n mooie schutting hebben we in 40 jaar niet gehad.

Nu wil je het natuurlijk ook zien.

Even kijken of dat gaat lukken.
Mezelf een foto sturen.


Kijk, daar is ie! 

Kan ik eindelijk de tuin gaan opruimen.

Dat het gisteren een hele rare dag was
hoef ik natuurlijk niet uit te leggen.

Eerlijk gezegd wilde ik niks missen van het 
coronavirus.

Met mijn nu wel sluimerende
autoimmuunziekte
hoor ik zeker tot een risicogroep.

Gelukkig ben ik gewend om daarvoor 
mezelf op te hokken.

Jaren moest ik heel terughoudend zijn in contacten
met buiten.

Zo mocht ik ook niet naar de bieb.
En grote mensenmassa"s .

Nu moet ik wel zorgen voor nog 
een kwetsbaar iemand.

De oude mevrouw volgt het hele
proces op de tv.
Maar ze is er vrij laconiek onder.


Ik vond troost in mijn
slowstitch project.

Kan het iedereen aanraden.

Het is natuurlijk voer voor psychologen,
maar kijk eens naar die dikke
rode cirkel rechts.

Die maakte ik 2 weken geleden.
Heel ontspannen? bij de radio met 
ook toen al een uitzending over het virus.


Het mindful borduren
bevalt zelfs zo goed dat ik mijn lap moest
verlengen.

Op de echte rafeltjesmanier!

Je bent mevrouw Rafel of je bent het niet!

Al dat gezit bij de tv heeft nog een
gunstige uitwerking:


De babydeken in wafelpatroon
is bijna af.

Het is zo'n patroontje
dat een beetje klassiek is
en altijd wordt gewaardeerd.

Ik kom weinig aan bloggen toe.
Maar probeer iedere dag wat te posten
op instagram.

@rafelsenrozen

Stay strong!







maandag 2 maart 2020

Bruin.

Vaste lezers weten het wel:
Mevrouw Rafel is geen aanhanger van bruin en beige! 


Toch ligt er een bruine bol Whirl van Scheepjes op tafel.

Nou ja, de fabrikant noemt het 
caramel.

Kijk dat is gewoon veel sympatieker.

Samen met een bol blauw
moet het een sjaal worden.


Een gehaakte between the lines sjaal.

Ja, ik deed ooit een poging er eentje te breien.
Met heel andere kleurtjes.
Dat wel.

Maar het werd niks. 
Ik vond de kleuren niet mooi mengen.
Had er helemaal geen tijd voor.
Met Puck als pup.

Het project bloedde dood.

Maar het bleef een beetje schuren.

En nu ga ik voor poging 2.

Ik vind het haakpatroon gemakkelijker dan
het gebreide patroon.
Al ben ik voorlopig nog wel heel erg aan het tellen.
Het duurt even voordat 
ik een patroon uit het hoofd kan maken.


Ben wel erg hakerig de laatste tijd.

Ik zag bij ingthings zulke leuke boodschappennetjes.
En ik wist dat ze in een van haar boeken een
patroontje had staan.

Een heerlijk werkje om mee te nemen.


Het babydekentje,
oh, ook al haakwerk groeit ook mooi door. 

Al met al is dit wel een 
hakerig blogje geworden! 







maandag 24 februari 2020

Van een plaatje


Naar een plaatje! 

Een jaar of wat geleden ruimde ik
een dikke stapel
quilttijdschriften op.

Overbuurvrouw-van-de-quilts
heeft ze altijd graag.

Op een van die tijdschiften stond deze quilt.

Voor de grap zei ik dat dat wel een
leuke quilt 
was die zij kon maken.

Ze houdt van dit soort patronen.

En... ik had ook nog wel een
flinke lap gele stof
met witte stipjes.

Buuv nam het ernstig op.
En ging aan de slag.

Hij is schattig geworden.
De foto is een beetje wiebelig.

Maar er was niet zoveel ruimte om de foto te maken.


Zelf ben ik niet zo productief.

Je kent het inmiddels wel: 
mantelzorgen.

Maar deze sjaal kwam dankzij de stormachtige 
weekends af.


En ik startte een wafeldekentje 
voor een te verwachten
nieuwe wereldburger. 

Had zo gehoopt om eventjes wat meer te vertellen.
Helaas.
Tijd om te gaan koken bij de oude mevrouw.
Je weet: Westlanders eten tussen de middag warm.
Zelf noemen ze dat trouwens: onder de middag! 

Ik heb heerlijk veel tijd zitten te verdoen
met prothese bh's te bestellen.

Dat doe ik ook niet iedere dag.
Maar wel altijd bij dezelfde zaak.
Alleen is dan altijd het wachtwoord zoek.
En is het een hele strijd om dat te vernieuwen.
Ken je dat?

Pfft! 




vrijdag 14 februari 2020

Duurzaam.

De hele week was ik al van plan om even
over te steken.

De overbuurvrouw-van-de-quilts
had niet een maar zelfs 
2 quilts klaar! 

Gelukkig was ze vanmorgen 
op onze maandelijkse Bee 
en  kon ik daar een foto maken.


Dit is een quilt gemaakt van oude overhemden.

Eindelijk is ie af!
Want het was jaren oude overhemden sparen.
En ik weet dat buuv af en toe
bijna op de schaar moest gaan
zitten
om die niet in een langskomend
overhemd te zetten.

Het is een echt waardevol stuk geworden.
Met zelfs hexjes van piepkleine
overhemdjes van haar zonen.



En zo leuk:
de quilt heet "duurzaam".

Even kijken of ik de foto van het geborduurde
label kan vinden.


Dat wist ik tot vanmorgen niet.

Het komt zo goed uit met het thema
waarmee ik al een paar weken bezig ben.


Dat komt door dit boek van
Katrina Rodabaugh.

Het is een boek om in kleine hapjes
tot je te nemen.

De schrijfster leeft al jaren heel duurzaam.
Niet alleen let ze op textiel,
maar ook op alle andere aspecten van het leven.

En dan bekruipt me af en toe een gevoel van
wanhoop.

De hele textielproductie en verwerking
is ontzettend vervuilend.
Zomaar je gewoonten veranderen
gaat ook niet van de een op de andere dag.

Ik let er wel op met kleding.
Maar ook niet altijd.
De lekkerst zittende spijkerbroeken
zijn niet altijd de de meest schoonste.

Alleen al voor de productie van een zo'n broek
is 8000 liter water nodig las ik .


Die mooi doorgestikte spijkerstof
uit het boek spreken
veel mensen aan.

Nou ga ik daar gezien mijn leeftijd niet
meer aan beginnen.


Heel toevallig had iemand op de Bee
dit Duitse tijdschrift gekocht.
Speciaal omdat er een artikel over het boek in stond.

Ik ben nog lang niet klaar met het boek.
Maar inspirerend is het zeker.


Zelf  en ik niet zo productief als de buurvrouw!

Wel werk ik af en toe een draadje weg
in mijn
stekendagboek.
Dat is nog steeds leuk!
Lekker doen waar je zin in hebt.

En o ja, het lapje was een restje.
Daar vroeg een van mijn lezers naar na het vorige blogje.

Ik startte een gehaakt dekentje.
En breide een sjaal af.
Maar die komen vast wel terug in een volgend blogje.

Net als de andere quilt-van-de-buurvrouw.