Het kliederkwartiertje.

Het is zomer.

En dus is het kliederkwartiertje terug.

In de winter werk ik meer aan lapjes en draadjes.

Terwijl de zomer meer is voor 

eindeloos experimenteren.

Lekker los met verf.

Dingen proberen.

En het gewoon laten gebeuren.

Het hoeft niks te worden.

En dan ontstaat zo'n landschapje.

Niet lachen!

Het is niet groter dan 4 bij 10 cm.

En is gemaakt op een stukje karton van zo'n hele gewone doos.

Zo'n doos als Puckje moest inspecteren deze week.

O, nee, dit was een witte doos.

"En Puck, wat zit erin?"

Oh, stof voor de achterkant van de restjesquilt.

En tussenvulling.

Zo leuk, ik heb een abonnement op een stoffenclub bij

de Quiltster.

En uit die lapjes koos ik deze wat koele tint roze.

Staat lief bij al die kleurtjes.

Dus kan ik weer aan de slag met de quilt.

Mijn rabarberplant is nog niet volgroeid.

Maar ik moest toch wat kwijt.

Heel veel was het niet.

Normaal maak ik de rabarbertaart met meer.

Maar goed.

Hij was heel lekker.

Het recept komt uit dit kookboekje.

En is van origine Belgisch.

Het is bijna 40 jaar oud.

Maar werkelijk: elk recept klopt.

(Voor recepten zijn er bepaalde basisregels.

Die moest ik als kookjuf echt paraat hebben

en deze recepten hebben die goede basis.)

Alleen: het boekje is stokoud en misschien kom je

het nog eens tegen.

Zo leuk: in een recept staat: 

verwarm de melk gedurende 1 weesgegroetje! 

Kijk dat leerden wij nou weer niet op 

de huishoudschool.

En dan : het groene vest.

Hoe is het daar mee.

Oh, de tweede mouw is bijna af.

Maar het wordt nog spannend.

Zou ik het eind halen met zo weinig draad over?

En: zou iemand het merken als de ene mouw wat

korter is dan de andere?

Ik denk het niet eens.

We gaan het zien.

Misschien nog even het recept van de taart.

Voor de bodem een rol vers bladerdeeg.

Uit rollen en bijsnijden in de vorm.

Vulling 500 gram rabarber,  eventueel geschild, gewassen en in stukjes

Voor de bovenlaag:

50 gram bloem,

50 gram suiker,

2 eieren,

1 dl room.

Bakken op 180 graden voor 50 minuten.

Als vorm gebruik ik een pievorm met losse bodem.

Die vorm vet je natuurlijk even in.

Lekker met ijs en slagroom.

En voor de zoetekauwen: poedersuiker.

Je kunt natuurlijk ook diepvries bladerdeeg nemen of zelf maken.

 

Een boete.

 Een boete?

Ja, als je voor racen op de naaimachine een

boete zou krijgen dan werd ik 

een hopeloos geval.

Zo gauw de naaimachine op tafel staat 

komt er iets over me dat ik 

nauwelijks herken:

het kan niet snel genoeg.

En dat terwijl ik op de snelweg

altijd goed moet letten op mijn snelheid.

Want dan wil ik veel te langzaam.

Al dat gehaast leidt wel ergens toe:

Kijk eens, de restjesquilt zit in elkaar.

Dat is het voordeel van warm weer.

Hier op het atelier is het heerlijk koel.

Dus zoek ik het vaker op.

En kijk: een quilttop.

In al die warmte vierde ik ook nog mijn verjaardag. 

En kreeg wol voor (bijna) lichtgevende sokken.

En hoe oud? Nou, ik ben lekker de tel kwijt.

Dat stond tenminste op een van mijn 

verjaardagskaarten.

En die houden we erin.

Nog meer geknoei op het atelier.

Mijn dagboek is vol.

Dus werd het tijd om een nieuw boek voor te bereiden.

Ik had bedacht dat een mixed media dametje wel wat was.

Heerlijk gekliederd! 

En nu ziet het nieuwe boek er zo uit.

De voorkant.

En de achterkant.

Ik moet alleen het grijs nog even bijwerken.

Binnenin het boek maakte ik ook nog wat 

bladzijden klaar.

Dus op maar weer een vol journal.

Een echte.

Een echte Anny!

 Dat was de reactie toen ik deze foto doorstuurde 

naar een mede quiltster.

Na vorige week zaterdag bijna anderhalf uur

op de grond van de woonkamer te hebben gelegen

en

duizendmaal een hondje te hebben 

weggestuurd was dit het resultaat van heel veel

blokjes stikken.

Ze lagen al tijden in het washok.

Want daar zijn heel veel planken om iets op 

te bergen.

Ja, het is een echte Anny.

Lekker veel kleurtjes en heerlijk scrappy.

Bovendien niet te lastig om te maken.

Niet te precies.

Inmiddels lukte het ook om al die slierten aan elkaar te zetten.

En zelfs om er nog 2 extra blokken in de breedte bij 

te maken.

Want heel erg groot wordt de quilt niet.

In datzelfde washok vond ik ook een mandje met 

een zomerwerkje.

Een dekentje in linnensteek.

Echt alleen voor buiten.

Want echt stil zitten op een bankje, dat is niks voor 

Rafeltje.

Terwijl Keesje dat weer erg goed kan,

Mijn rabarberplant doet het prima, zo in een pot.

Ik redde hem als zielig stekje bij de Welkoop.

En kijk nou eens.

Dat wordt weer rommel maken in de keuken.

Af en toe is het een heerlijke chaos.

Gisteren kwam ik op het idee om een 

fishpie te maken.

En ik ben een rommelige kookster.

Ik heb heel bewust geen afwasmachine.

Dan raak ik een kastje kwijt.

En dat kan ik echt niet missen.

Bovendien had mijn moeder al een jaren 50 een afwasmachine.

En ik haatte dat ding.

We hadden heb wel nodig want de hele zomer

hadden we logees.

Dat heb je met veel familie in het buitenland.

Nou, ik mis het niet.

Ik heb hier ook maar 1 bed.

Kunnen er geen logees bij.

Overigens heb ik wel een 

volautomatische vloerreiniger:

heb je onze Puck gezien?

Puckje-lust-alles houdt de vloeren bij.

En de pie?

Die is prachtig gelukt.

Een kloentje.

He, wat?

Een kloentje?

Ja, een bolletje wol.

Dat noemen wij hier in Westland een kloentje.

Maar of het woord nog veel gebruikt wordt?

Ik denk het niet.

Zoals ik al vertelde probeer ik iedere dag een paar naalden 

aan het groene vestje te breien.

Maar de draad was op.

Die hele ragfijne draden.

Dus moest ik strengen opwinden.

En dat is een hele klus met die spinrag dunne draden.

Bovendien moest ik van 2 strengen 3 bolletjes maken.

Dus de keukenweegschaal erbij.

Maar kijk het is gelukt.

Voor het gemak deed ik ze eventjes in mijn  boodschappenmand.

Ik deed niet zo heel veel de afgelopen week.

Donderdag ben ik aan staar geopereerd.

En de dagen ervoor gingen op aan allerlei dingen regelen.

Ja, iedereen zei wel van: dat valt allemaal wel mee.

Toch zorgde ik voor een flinke voorraad boodschappen.

Waarschijnlijk zou ik niet kunnen rijden.

Maar dat valt reuze mee.

Maar toch, even pas op de plaats is ook wel lekker.

Dus volgt nu na het roze boodschappenmandje nog een

mandjesparade.

Met de kleine en grote Sophie scarf.

Lekker allebei af.

En de donkerrode waarop ik wil gaan borduren.

En het beruchte groene vestje.

Tja, een mens wil wel eens wat.

Leuk he, een hobby?

Het is een hele onderneming dat vestje.

Tenslotte nog een mandela update.

Af en toe bekruipt me het gevoel dat zo'n werk met me

op de loop gaat. 

Zomerproject.

Oei, alsof ik al niet genoeg te doen heb 

startte ik een zomerproject.

Afgelopen dinsdag was het weer botanisch tekenen.

De quiltster waarmee ik deze lessen doe 

geeft ook les in mandela tekenen.

En het bleek dat er nog een mandelatekenlerares

(wat een woord!) 

in de groep zat.

Ik vertelde dat ik in het verleden heel 

veel intuitieve mandela"s heb getekend en geborduurd.

Dat is wel iets anders dan de berekende mandela"s.

Maar goed.

N. en ik maakten een plannetje om deze zomer het 

mandela borduren op te pakken. 

Grote plannen verdienen grote namen.

Zo ontstond ons zomerproject.

Heel vrij. Borduren en steekkeuze vrij.

En wat mij betreft ook de kleurkeuze.

Zo ontstond dit beginnetje.

De regels die er zijn zijn simpel:

In het midden beginnen en alles naar 4 kanten herhalen.

Al werkend ontstaat dan soms een 8 of zelfs 16 verdeling.

Speciaal voor het blog haalde ik dit koffertje 

vol borduurwerk van stal.

En vond daarin twee geborduurde mandela"s.

Een blauw. Die wat mij betreft af is.

En ook in een lijst heeft gezeten.

En deze rode. Daar kan ik nog mee verder!

Ooit.

Dus weer een werkje erbij.

Wat deed ik het een tijd niet, dat geborduur.

Maar het is wel weer heerlijk ontspannend.

Lekkerder dan dat gedoe met het groene vest.

Wat een gehannes met die dikke naalden.

Als een braaf negentiende eeuw's weesmeisje brei ik iedere dag 

mijn naaldjes.

Ik heb nog een bloemetje voor iedereen.

Een roos.

Sneeuwwitje.

Vandaag voor het eerst open.

Een mooie gelegenheid om uit te leggen waarom dit 

blog 

rafels en rozen heet.

Rafels is denk ik wel logisch.

Rozen omdat ik daar van hou.

En vroeger (grootmoeder vertelt!)

had ik prachtige New Dawn rozen op een pergola.

Helaas stortte die net voor de corona periode in! .

 

Steekje.

Hoe is het spreekwoord ook al weer?

Iedere dag een steekje is een hemdsmouw in het jaar!

Nou, dat deed mevrouw Rafel afgelopen week.

Ze ging ervan uit dat als ze regelmatig

zou werken al die halfaffe dingen 

wel ooit af zouden komen.

Elke dag wat naalden breien zouden ervoor zorgen dat 

vest ooit af zou komen.  

Een voorpand van het vest af is.

Kijk, nu nog maar een voorpand en 2 mouwen.

 De bloemenhexjes kwamen uit hun winterslaap.

En ook de wollen grannies werden weer aangevuld.

Ik moet er wel een beetje om l;hen.

Want bij dat regelmatig werken kwam ook nog 

een rondje fietsen.

O,o, dat zorgde er zelfs voor dat er verleden week geen 

maandags blogje klaar stond.

Het heeft afgelopen week 1 keerje geregend.

Precies op die maandagochend en precies 

op de tijd dat ik ging oefenen.

Ja, toen ik naar de schuur liep spetterde het een 

klein beetje.

Maar vooruit: fietsen.

Nou, ik was doorweekt.

En zo verschrikkelijk laat dat ik maar een 

weekje het bloggen oversloeg.

Ook vandaag was het er bijna bij ingeschoten.

Met Puck en Keesje maakte ik het dorp onveilig.

Wat was het druk.

En wat een troep op de kleedjesmarkt.

Maar ook zo gezellig.

En nee, we deden geen spectaculaire vondsten.

Al zouden de hondjes wel heel rijk kunnen 

worden als ze per knuffel betaald werden.

Want daar zijn ze heel gul in.

En natuurlijk ik las ook.

Het tweede deel van Corina Bomann 

van de Rozenhaagserie.

Over de vrouwen die een opvanghuis voor vrouwen willen oprichten.

Dit was weer een echte Bomann zoals we die kennen.

Hij moest uit! 

En nu:

eerst alles klaarzetten voor de tekenles van morgen.

Alweer de een na laatste.

Officieel heet het botanisch tekenen.

Maar ik hou het op natuurtekenen zoals ik pas ook schreef.

Zo helemaal precies hoeft voor mij niet.

Welkom.

Bij eigen huis en tuin.

Ha, dit wordt een echt tuinblogje.

Zojuist bracht ik Puck naar de trimsalon.

Ja, onze Puck houdt van deftig.

Salon!

Hij vindt het altijd reuze spannend.

Maar ze zij heel lief bij de Trimtiek.

En toen dacht ik, o, eerst een foto van mijn boom.

Maar dat gaat zomaar niet...

Ik moest wachten totdat er een mevrouw 

klaar was met fotograferen.

Hij wordt vaak op de foto gezet.

Maar ja, het is ook een plaatje! 

En iedere dag plakkerige blaadjes door het hele huis.

Tot in bed en in de mandjes.

Maar dat is maar kort.

Heerlijk, lente.

Er komt steeds meer kleur in de tuin.

Die blue bells nemen zo langzamerhand mijn 

halve achtertuin over.

En de judaspenning.

Wat een kleur! 

Net als mijn nieuwe jasje!

ik ben berucht om mijn gele donsjasje.

Maar na 9 zomers is daar het mooi wel af.

Dus ging ik op zoek naar een nieuw.

Liefst een kleurtje.

Dan val ik lekker op als ik in het buitengebied loop.

Dat valt nog niet mee.

Overal is het wit, creme, beige of een grijsachtig 

blauw of groen.

Uiteindelijk vond ik een jasje bij de ANWB.

(Nee, ik wordt niet gesponsord!)

Nu lijk op een flinke crocus of judaspenning.

Al die groene inspiratie komt vast door de 

natuurtekencursus.

Bij N. een medequiltster en ook volgster van de tekencursus

vond ik in de vensterbank een hele rij flesje met bladeren.

Als dat geen klein geluk is.

Klein geluk vond ik ook in bij brievenbus.

Zo leuk: deze blogster, we volgen elkaar al jaren vond

hele leuke borduurvoorbeelden op wateroplosbaarvlies

en moest direct aan mij denken.

Ik zit immers een sjaaltje te breien dat ik wil borduren.

Zo lief. 

Dank je wel! 

Nog even wat klein geluk op de tuintafel.

Nog meer klein geluk.

Geniet van de lente.