vrijdag 15 maart 2019

Wat een weer!

Vanaf maandag wordt het beter weer.
Tenminste als we het weerbericht mogen geloven.


Hier aan de kust waait het al dagen stevig.

Toen ik vanmorgen in het buitengebied wandelde 
met de hondjes hadden we stevige tegenwind.

Gelukkig tekende ik ooit een jaar lang
365 beestjes.
Dus heb ik voor allerlei situaties wat paraat.

Het is echt weer om binnen te blijven 
en wat gezelligs te doen.


Zo plakte en knipte ik er gisteren lustig op los.

Dat is echt een kwestie van niet te veel nadenken
en vastplakken.
Het gaat over kleur, vorm en compositie.
En het is ook leerzaam.


Mijn eettafel ligt vol met troep.
Vrijdag is mijn vrije dag, 
hoewel ik wel ga koken bij de oude mevrouw.
Ik probeer dan echt wat creatiefs te doen.
Gewoon omdat ik het moet maken...
En niet allerlei achterstallige klusjes in huis te doen.

Gelukkigs het nog geen weer voor de tuin.
Dat doe ik heel graag.
Alleen is de wind spelbreker:
de schutting staat op omwaaien.
Ja, de klusjesman heeft de situatie al opgenomen.
En het kan nog.
Die heeft het gillend druk.
Dus dat wordt wachten en hopen dat de boel het houdt.

Lizzy komt even gedag zeggen.
Volgens mij wil ze heel graag uit! 


Terwijl Puck zijn werk mee neer binnen sleept.
De oude mevrouw mag met recht weer
Oma Tak genoemd worden.

Alle hondjes vinden de takken in haar tuin 
heel leuk speelgoed.



vrijdag 8 maart 2019

Een doodgewone week.

Het was een heel gewone week.

Niks bijzonders.


Mevrouw Rafel haakte een toertje.


Of een bloemetje.



Tekende wat.


Vond een bord met aquarelverf terug.
Een bord dat ik al sinds de tachtiger jaren gebruik.

Want ik ruim nog steeds driftig op.



Zo moesten deze stapels Japanse quilttijdschriften
nu
echt de deur uit!
Het schijnt dat de buurvrouw-van-de-quilts
al aardig Japans begrijpt...


Deed Puckje een tukje in zijn bench.


En borduurde ik nog een draadje weg.

Niks spannends dus.
Dat is ook wel eens heel ontspannend.






vrijdag 1 maart 2019

Acryl.

Mevrouw Rafel 
heeft iets met acryl garens.

In de eerste plaats 
kan ze er soms helemaal niet tegen 
en wordt ze er niezerig van.

Maar ze heeft ook het idee 
dat omdat het garen veel goedkoper is dan
echte wol,
het resultaat ook wel goedkoop zal zijn!

Maar behalve een leuke prijs heeft
acryl garen ook veel voordelen:
het is licht in gewicht en makkelijk te wassen.

Dat maakt het zo aantrekkelijk voor een dekentje.

Want als ze eerlijk is gebruikt ze de 
katoenen deken 
die ze ooit haakte nooit.

Zwaar en niet warm genoeg.

Al jaren is er een plan.
Een zigzagdekentje haken voor buiten.

In haar fantasie ziet ze het al liggen.


En nu staat er een mandje
Colour Crafter van Scheepjes in de gang.



De start is er!
Dankzij de lelijk bezeerde wijsvinger.
Want het enige dat lukte was haken met een grote naald.

En weet je wat zo leuk is? 
Die bolletjes zijn gewoon te koop op ons dorp.
Bij de Read Shop op het Wilhelminaplein.
En nee, ik word niet gesponsord.
Er is een kleine collectie Scheepjes.
En de bedoeling is om meer te gaan brengen.


En nu ik toch bezig ben met de boodschappen:
dit stofje kocht ik bij Ansje
Ook gewoon hier op het dorp.
De leegte die onze draadjes en stofjeswinkel
achterliet raakt weer gevuld. 





dinsdag 26 februari 2019

Lost & found.


Hij was al tijden zoek!

Mijn borduurlap 
“onder de voet gelopen”.



De lap met al de 
huisje-boompje-beestje borduurtjes.


Dat gekke beest.


En allerlei teksten.
Gewoon opgeschreven tijdens het borduren 
bij de radio,


Hij is weer terug.
Ik miste hem al zeker een jaar of twee.
En was er zeker van dat hij
ergens in huis was.
Wat het huis verliest vindt het huis weer terug.

En ja hoor.
Daar was ie!

Onderin een kast met ontelbare mappen
met papier.
Meestal bewaard om collages te maken.

Maar nu is het opgeruimd.
In de chaos kwam ook de lap weer terecht.



woensdag 20 februari 2019

Kamerplanten.

Mevrouw Rafel is gek op 
huisjes, vogeltjes, potplanten
en vazen met bloemen.


Die vormen een dankbare bron van
inspiratie. 

Ook tafels met iets erop zijn favoriet.


Dit tekenblok van Ker Smith gebruik ik dikwijl
om even in te tekenen
voordat ik aan het “echte” werk begin.

De bedoeling is om met een doorgaande lijn te tekenen.
Er worden ook aanwijzingen gegeven wat de lijn doet.
Zo moet af en toe het hele blad gebruiken,
overde rand tekenen en zo meer.

Nou ja, moet, het kan.


Ik kom dan vaak uit bij tafeltjes.

Misschien denk je, he dat borduursteek komt me bekend voor.
Dat klopt.
Eerst werkte ik op stramien.

Dat werkte niet prettig.

Eigenlijk wilde ik nog een steekje doen.


Dit geweldige boek houdt me van mijn werk!

Een ontroerend boek over een echtpaar dat de 
South West Coast Path
loopt in Cornwall
nadat ze alles verloren hebben.

De tissues liggen er naast!


zaterdag 16 februari 2019

Hallo spring!


Wat is het buiten heerlijk weer.

Gisteren en vandaag 
was het zo lekker om weer in de tuin te kunnen werken.

Emmers met vuil zijn er al geruimd.


De sneeuwklokjes zijn bijna alweer uitgebloeid.



Binnen is het genieten met een dikke bos tulpen.


De collage-van-de-week 
maakte ik van geknipt gekleurd papier.

Leuk spelen met kleur en compositie.


Zo leuk dat ik besloot om een klein boekje te nemen.
En zo te proberen iedere dag iets te knippen.
(En te plakken)

Niet alleen abstract.
Maar het leent zich ook leuk voor dieren, kamerplanten,
landschappen.

Voorlopig investeerde ik in een pak
knutselpapier 
voor kleuters.

Dat gaat nog spannend worden! 



zaterdag 9 februari 2019

Help! Een kever.


Nog net gered van de ondergang.

Een van mijn laatste collages.

Ik dacht gezellig even te gaan bloggen.
Kopje koffie erbij.

Nou, de inhoud van het kopje heb ik inmiddels 
opgedweild.

Met mijn artrose handjes gebeurt dat wel vaker.

Alles is nog heel.
Want behalve mij toch wel dure boek.
Een hele dikke Strathmore,
kreeg ook mij iPad en telefoon een 
onvrijwillig bad.

Maar goed nu het verhaal achter die kevers.

Ik probeer om iedere week zeker 1 collage te maken
en moet daarvoor materiaal gebruiken
dat die week op mijn pad komt.

Die leuke VW kevers zaten op een boekenlegger.
De kever in een opruimtijdschrift.

Als klein meisje was ik doodsbang van
VW kevers.
Ooit waren we op een zondagsritje
zo in 1953
van achter aangereden door zo’n auto.

En al die kleine kriebelige beestjes vond ik ook al eng.
Befaamd is het verhaal dat ik in mijn biologieboeken
gewoon een velletje papier over die griezels plakte.

De tijden veranderen! 
Tegenwoordig kan ik insecten wel waarderen.
En ik rij al jaren een VW.
Maar nee, geen kever.