maandag 9 februari 2026

Granny hobbies.

Ik kom het steeds meer tegen:

granny hobbies.

O,o, het voelt nogal als iets dat ouderen doen

en de algemene indruk 

klinkt niet erg positief.

Wat zijn dat dan, granny hobbies.

Nou, vooral die dingen die heel veel van ons graag doen:

breien, haken, borduren.

Maar ook tuinieren, bakken en vogelen.

Deze hobbies hebben gemeen dat ze langzaam zijn, veel tijd 

kosten en reperterend zijn.

En daardoor goed voor de geest.

Tja, dat wisten wij allang.

Dus valt het wel mee met dat stempeltje: oud.

Overigens was het wel een beetje een 

oude-mensjes-week voor Mevrouw Rafel.

Ze tilde een te zware boodschappenkrat en dat vond 

haar rug niet leuk.

Dus even pas op de plaats.

Ze deed nog wel wat:


Beetje breien aan de want.


Beetje tekenen met het nieuwe boek van 

Sam Marshall.

Een leuk boek. 

Opgezet als een tekencursus.

De nadruk ligt op een eigen stijl ontwikkelen.

En alle valkuilen die we allemaal kennen worden uitgebreid

besproken.

De lege bladzijde, het idee van

"dat kan ik niet!"

Alles komt aan de orde.

Het gaat om schetsen. niet tekenen.

Bij tekenen stel je je iet realistisch voor.

En waarom zou dat moeten?

Juist die aanpak spreekt me erg aan.

Want kwamen we op school niet allemaal een 

docent tegen die vond dat je werk

echt nergens op leek?

Gelukkig heb ik op de middelbare school een hele

leuke tekendocent gehad die ons heel vrij liet.

En dat realistische losliet.


Nog even trakteren op een gouden oude.

Deze sjaal mocht uit de kast.

Wat een wonderlijk weer is het.

De ene dag lijkt het hier wel lente en de 

volgende dag is het mistig en zuur of er 

staat een koude oostenwind.

Voor die dagen ging ik opzoek naar een grotere sjaal.

Dat is het fijne van breiwerk met een goede

kwaliteit wol: het gaat jaren mee.





 

maandag 2 februari 2026

Kleuteren voor gevorderden.

Op de vraag: "wat deed je de afgelopen week 

is het antwoord eigenlijk:

"kleuteren voor gevorderden! 


Eieren verven om straks verder te beschilderen 

voor Pasen.

Ja, dat kan een kleuter ook.

En ja, waar laat je die geverfde, nog natte eieren dan?

Nou, aan de lamp in mijn atelier.

Ze hangen nu recht boven mijn hoofd.

Elke dag een kleurtje.

Wat is dat lang geleden dat ik dat deed.

 Toen ik voor een nieuwe pollepel

naar de Xenos ging kwam ik zakjes met

te beschilderen eieren tegen.

Die kon ik niet laten liggen.

Kom, we kleuteren verder.


Een werkje voor bij de koffie:

het vest.

De mouwen.

Dat is makkelijk breien.

Lekker alleen recht in het rond.

Alleen schiet het nog niet erg op.

Maar ik ben echt geen snelle breister.


Ook breien, maar dan wat moeilijker:

een want.

Met Letse vlechtjes.


Ik kocht op internet 2 schattige pakketjes bij bregina.


Met de kerstwanten ben ik even gestopt.

De wol waarmee ik brei is gewoon veel te stug.

Ik zou er een breiarm van krijgen.

Eerdaags ga ik eens kijken voor soepeler wol.

Dat werk rust even uit.


Dan nog een proeflapje.

Ze noemen het geloof ik mozaïk borduren.

Aansluitende kleine stopjes.

Dat wilde ik heel graag proberen.

En nam verschillende soorten draad.

Blijkt een restje sokkenwol het beste resultaat te geven.

Of het ooit echt iets wordt?

Geen idee.


En dan nog een boekentip.

Dit boek mag in de boekenkast.

De meeste boeken die ik koop en lees krijgen een 

tweede leven.

Ze gaan naar mijn nichtjes, de kringloop 

of sinds kort ook onze quiltgroep.

Maar deze niet.

Het was een verhaal dat me nog lang bij blijft.

Er spoelt een kindje aan in een dorpje aan zee in

Schotland.

En door de koude winter kan er niet gezocht worden waar het jongetje

vandaan komt.

Het is het begin van de 20ste eeuw.

 De verzorging van het kind

terecht bij de plaatselijke schooljuf, die ooit 

een zoontje van ongeveer dezelfde leeftijd verloor 

door verdrinking.

De emoties die dan loskomen worden zo 

prachtig omschreven.

Dit boek wil ik nog weleens lezen.



maandag 26 januari 2026

Aan de slag.

 Oei, er moet een nieuwe batterij in mijn muis.

Hij wil niet erg luisteren.

Maar eerst dit blogje maken.


Blijkbaar wil ik iedereen aan het werk zetten, 

besefte ik toen ik even een kladje 

maakte over de onderwerpen van dit blog.

Eerst mijn elfje.

Of feetje.

Ik zag op Instagram dat 

@emmasflowergarden een bericht had geplaatst 

hoe je zo'n flower fairy kunt maken.

Je ziet dat die van mij niet in de kerstdoos op zolder zit.

Maar gezellig in de woonkamer aan een schemerlamp hangt.


Ik vind al dat gepruts met lapjes en draadjes heerlijk.

En begon alvast te rommelen met lekkere lentekleurtjes.


Al dat gepruts ging verder met grannies

en bloemetjes haken.

En ik breide verder aan de mouwen van het kerriekleurige vestje.

Ik zoek er even een foto van.

Ogenblikje! 

Tja, niks gevonden.

Nou ja, in ieder geval: ik begon ergens in de zomer 

en had het idee dat als ik

het leuke jurkje waar ik het bij wil dragen 

deze lente aan wil dat ik dan nu weleens 

de mouwen mag afbreien! 


Dan : een collage uit de oude doos.


In de Country Living  van februari vond ik een leuke

reportage over een collage maakster.

En zo leuk: je hoeft er het blad niet voor te kopen.

Het hele verhaal staat ook op het You Tube kanaal van

Country Living UK.

Zo leuk, want er staan ook altijd leuke house tours  op.

Gezellig als je graag bij iemand binnenkijkt.

Nog een leestip:


Het Middernachthuis.

van Amanda Geard.

Een vermissing, een oud Iers landhuis en een gebroken hart.

Heerlijk.

En niet ten onrechte: de uitgever (die van de 7 zussen)

zette er een aanbeveling op.















maandag 19 januari 2026

Even kennis maken met...

Molly.

Nee, geen nieuw huisdier.


 Mijn zuurdesemstarter.

Hoewel ik ben opgeleid tot huishoudlerares 

en diëtist 

ben ik geen culinair wonder.

Huishoudleraressen waren er in de 60er jaren 

vooral om zuinige huisvrouwen op te leiden.

Dat was toen nog officieel regeringsbeleid.

En als diëtist probeer je vooral om leuke

omweggetjes te bedenken.

En ik ben echt geen goede broodbakster.

Maar kom dacht ik,

ik probeer het nog een keer.


Het resultaat viel niet tegen maar of het nu een 

nieuwe passie wordt?

Ik was afgelopen week heel veel in de keuken.

Een soort Mina Bakgraag zullen we maar zeggen.


Ik toverde van alles uit de keuken.

Mijn granola bak ik altijd zelf.

Ik lust eigenlijk geen kant en klaar gekochte meer.

Er kwamen pannen soep te voorschijn.

Lekker voor in de vriezer.


Een aardappelschotel, macaronischotel, ook deels om in te vriezen.

Blijkbaar had het koude weer en de 

mogelijkheid om misschien geen 

boodschappen te kunnen doen erin gehakt.


Natuurlijk was er tijd om te handwerken.

En zo vroeger velen zich af:

dat lieve elfje hoeft toch niet met de kerstspullen

naar zolder.

Nee hoor, ze hangt nu nog eventjes aan de lamp 

in de huiskamer, maar komt eerdaags een 

lief plekje zoeken in het atelier.


maandag 12 januari 2026

Waar is de emmer!

Je kunt hem onmogelijk over het hoofd zien.

Een knalroze emmer.

De laatste dagen heeft hij een vaste plaats in de keuken.

Eerst vanwege de sneeuwtroep in de gang.

Daarna pakten de hondjes een vies virusje op.

En lag hun maaltijd ergens in huis.

Puckje was snel beter.

Maar Keesje heeft het goed te pakken.

Daar was ik net nog mee naar de dierenarts.

Die arme hond spuugde alleen nog maar bloed.

Hij moet zichzelf echt forceren om te spugen.

Nu maar hopen dat de medicijnen helpen.

Wat een week hebben we achter de rug.

En dan zijn wij hier aan de kust er nog goed van afgekomen.

Het lijkt wel alsof ik creatief ook een beetje

ondergesneeuwd was.

Zoveel kwam er niet uit m'n handen.

Pas vrijdag haalde ik de kerstboom af.

Ja, dat is laat! 

Maar niet zo laat als een van mijn buurvrouwen,

die deed het pas gisteren.


Kan ik eindelijk mijn elfje laten zien .

Ik maakte het speciaal voor de kerstboom.

Want ik heb geen piek.


Even dichterbij.


En verder ziet het kleine snijmatje op tafel er indrukwekkend uit.

Maar er gebeurde niet zoveel.

Beetje grannies haken, een stukje breien,

een beetje tekenen.


En gezellig lezen.

Een lekker dik boek met columns van Sylvia Wittemen.

Hele oude, maar ook recentere.






 

maandag 5 januari 2026

Code oranje!

Het land ligt stil vanwege de sneeuw!

Zo! Dat is een mooie dag om 

je quiltwerk op te pakken 

las ik her en der.

Nou, hier zit er geen beweging in.

Ik ploegde met de hondjes door de sneeuw.

En kwam thuis met doornatte wantjes.

Ik leek wel een kleuter.


Gelukkig liggen er er nu weer 2 paar klaar.

Precies op tijd.

Eigenlijk zou ik de kerstboom afhalen.

Maar binnen is het zo gezellig.

Die mag nog eventjes blijven.


Ik ben geen fan van de winterperiode.

Maar zo aan het eind van de middag heb ik er 

altijd wel vrede mee.


De granny deken groeit elke week een stukje.

Zo blij dat ik toch nog eens een wollen heb gestart.


En nu met het nieuwe jaar duiken allerlei jaarprojecten op.

Zo vond ik op eddna de bloemetjes van een 

temperatuurdeken.

Ik maak er geen 365 dagen project van.

Maar maak af en toe een bloem om later aan 

elkaar te zetten.

Ik zie wel wat er van komt.

Het patroontje kun je downloaden van hun website.

www.eddna.nl

Ik hoop dat het linkje werkt.


En mocht je nog iets te lezen zoeken,

dan is dit boek misschien iets voor jou.

Het wonder van het Noorden

van 

Annemarie Ros.

Een historische roman over een 

kluizenaarster 

in de 12e eeuw.

Ik zeg het zo vaak, ik ben geschikt als kluizenaarster,

ik zou wel in zo'n kluisje bij de kerk kunnen.

Waarop er dan iemand zegt:

Ja, maar die werden ingemetseld.

Ik leerde uit dit boek dat dat wel zo is,

maar dat deze racluses ook dikwijls bij elkaar

op bezoek gingen en reisden.

Het waren vrouwen die in een tijd dat de vrouw

erin de kerk niet aan te pas kwam 

zich konden meten met de pastoor van zo'n kerk.

Echt een aanrader.

O, en ik leerde toch zoiets geks zonet: 

ik vertelde al dat ik foto's vanaf mijn telefoon 

naar de laptop stuur via mijn Gmail.

En weet je wat: een foto met als onderwerp 

"want"

stuurt Meneer Google niet door.

Ongepaste inhoud.

Heel gek...

Nou ja, dan niet.

Oeps, bijna vergeten:

nog een Gelukkig Nieuwjaar! 




 

dinsdag 30 december 2025

Rommelig.

Zo aan het einde van het jaar is het vaak 

een beetje rommelig.

Al die feestdagen, de boodschappen eromheen en

allerlei visite en op visite.


En wat was het koud beide Kerstdagen.

De hondjes vinden het heerlijk.

En blijkbaar blijven allerlei lekkere geurtjes ook

beter bewaard.

Ze blijven overal treuzelen.

Dan moet ik echt echte wanten aan.

Niet die waar mijn vingertjes nog uitpiepen.

Dus op zoek naar een paar echte wanten.

Hier naar een patroon uit Estland.

Uit het boekje "Warme handen".


Veel tijd om te breien bleef er niet over.


Het patroon tekende ik wel over op ruitjespapier.

Vorige week wilde Meneer Google foto's met dit patroontje

niet doorsturen.

Niet lachen: de inhoud van mijn mailtje met een iets andere 

inhoud, werd als onbehoorlijk beoordeeld.

Computer says No! 

Idioot.

Nu lukte het wel.


Voor lezen blijft altijd wel een momentje op een dag over.

Een familielid schreef zijn levensverhaal en nam meteen 

de geschiedenis van het familiebedrijf mee.

Ik vond het facinerend om te lezen.

Maar: er is een grote maar: er wordt verteld dat mijn oma

(van vaderskant) en mijn tante stierven aan lympheklierkanker.

Dat is pertinent onwaar.

Ze overleden aan borstkanker.

Mijn oma bracht het BRCA1 gen in de familie.

Een gen dat de kans op borst- en eierstokkanker heel groot maakt.

Dat raakt me wel.

Want meer dan 25 jaar geleden liet ik dat uitzoeken.

Bijna iedereen weet wel dat ik al 35 jaar na de kankerdiagnose nog steeds leef.

En ja, dat is voor mij ook een wonder.

Maar goed, ik vind dit zo pijnlijk.

Want door screening kan veel leed worden voorkomen.

En wat iedereen vergeet is dat mannen ook borstkanker 

kunnen krijgen als ze gendrager zijn.

En het zeker kunnen overdragen aan hun kinderen.

Ik heb 25 jaar geleden iedereen zelf dat hele verhaal moeten vertellen.

Ik ging iedereen langs.

Soms was het alsof ik met een mandje eieren langs de deuren ging.

Soms werd ik bij familie niet eens binnengelaten 

en deed ik het verhaal in de gang.

Tegenwoordig worden mensen daar goed in begeleid.

Maar daar was eind 2000 nog geen sprake van.

Gelukkig had ik mijn ervaring als dietist in het voeren van 

lastige gesprekken.

Maar het was wel pijnlijk.

Je ziet het:

Zo'n boek haalt ook nogal wat oude koeien uit de sloot! 

Ik moest dit gewoon even kwijt.

En dat andere boek dan? Zul je je afvragen.

Iemand met dezelfde achternaam?

Nee, geen familie.

Wel een goed leesbaar boek over allerlei  gebeurtenissen

waardoor we zelfredzaam moeten zijn 

en waarom al dat gedoe er is over noodpakketten.

Het lijkt heel eng.

A; die mogelijke oorzaken.

Maar ik vond het een gerustellend boek.

We zien het wel! 

In ieder geval is 2025 bijna voorbij.

Een veilige en gezellige jaar wisseling.