dinsdag 7 juli 2020

Ouderwets.



Gistermiddag na het uitlaten van de hondjes
goot het van de regen.

Tijd voor thee en een tijdschrift.

Het juninummer van Country Living magazine.

Daarin vertelden medewerkers wat ze zoal
deden tijdens de lockdown.

En er was een plaatje van een gehaakte deken.

Dat moest ik gewoon proberen.
Er ging een heerlijke
ouderwetse sfeer van het 
plaatje uit.

Gewoon even een blokje.
Het hoeft niks te worden.
Maar toch...


Ook al zo lekker ouderwets:
een zonnehoedje 
voor een baby.

Het patroontje vond ik in een haakboek
van 
alasascha.

En klaar in een avondje.

Nu het thema toch ouderwets is,


de mandjesquilt stond ineens weer in de belangstelling.

Supergoof was piepkleine mandjes gaan maken.

Dat patroon stond ooit in de 
Quiltmania
van 
januari/februari 2003.

En ineens vroeg iedereen
waar dat patroon toch vandaan kwam.

Nou daaruit dus.

Ik gebruikte het verstrekte patroontje.

Blijkbaar had Ingrid toen zo'n haast
dat ze een kleinere afdruk
van het mandje natekende
en zo 
piepkleine mandjes kreeg.


Aan de sjaal die ik brei is gelukkig 
niks ouderwets.

Ik beloofde mezelf hem toch 
eerst
een af te maken.

Dus brei nu dapper door.

En lieve kleine ouderwetse
haakblokjes
moeten maar even wachten.





maandag 29 juni 2020

Afhaalchinees.


Goedemorgen allemaal!

Ik moest deze week perse een hoed!

Wat een warmte.

Gelukkig is het nu weer een
echte Hollandse zomer.


Inmiddels zijn de dames gezellig met hun drietjes.

Het was wel een hele vreemde week.

Ineens had ik een afhaalrestaurant! 
Want door de brand kon er niet gekookt worden
bij de oude mevrouw.

Dus kookte ik hier.
Pakte alles in en aten we 
samen
gezellig alles op.
Gelukkig is er sinds vrijdag weer een nieuwe inductieplaat.



Ik brei een sjaal met veel
flotteringen.

Dat zijn losse hangende draden.

Dat gaat wel snel.
Maar is ook een beetje 
buiten
mijn comfortzone! 


De dekentjes gaan bijna naar de nieuwe baby's.
Eenklein meisje is vorige week geboren.


En ondanks de hitte groeide 
de stapel 
mandjes! 

Zo'n blokje is net klein genoeg om 
even tussendoor te doen.

En verder gebeurde er niet zoveel deze week.

Ondanks alle versoepelingen
ben ik nog heel terughoudend
met uit gaan.

Eigenlijk doe ik alleen
nog maar de noodzakelijke boodschappen. 



maandag 22 juni 2020

Op een kluitje!


Goedemorgen allemaal! 

Ik heb nog 5 minuutjes.

En ben hier al weken niet geweest.

Er was nogal pech de laatste tijd.

Afgelopen vrijdag was er bij de oude 
mevrouw een klein binnenbrandje.

De inductieplaat maakte kortsluiting
en er ontstond brand.

2 politieauto's,
3 brandweerauto's
voor de deur! 

Omi en 2 honden zo snel mogelijk 
naar buiten. 

Gelukkig viel het mee.

Er moet alleen een nieuwe
plaat komen.

Maar voor het zover is kook ik hier 
in mijn eigen huis.
Gelukkig woon ik om het hoekje.
En warm ik de maaltijd 
voor omi op in de magnetron.

Zelf koken kan ze niet meer.
En kant en klaar maaltijden 
lust ze niet. 

En vandaag is het heel krap
omdat ik 
heel snel weer weg moet.

Tja, hoe kun je het plannen.

Mijn overbuurvrouw-van-de-quilts
zei dat bijeen woningbrand
trouwens altijd 3 brandweerauto's komen.
En zij kan het weten:
2 zonen zijn bij de brandweer.

En dat kluitje?
Nou opeen gegeven moment stonden
al die hulpverleners 
dichtbij elkaar in de woonkamer.

Waarna er ineens iemand riep:
"anderhalve meter!




maandag 8 juni 2020

Online

Maandagochtend
is mijn kantoorochtendje.

Dan probeer ik ook een blogje eruit te persen.

Waar zouden we we zijn
in deze tijd
zonder internet.

Hoewel de coronacijfers nu beter zijn,
ben ik nog heel voorzichtig.

Met zo'n sluimernde 
auto-immuuunziekte
kun je niet voorzichtig genoeg zijn.

Dus gaat er heel veel via de pc.

Net als met de naaimachine heb ik
met de laptop
een haat - liefde verhouding.

"Wat doet ie nou weer?"

Meestal gaat het trouwens goed.

Bovendien loopt bij de
oude mevrouw
de wijkverpleging in en uit.
Ze heeft nu weer een infectie aan een been.
Net als de oude Italiaanse mevrouw
van 108
zegt ze:"God is me vergeten."

Ik moet zeggen de wijkzusters werken wel heel voorzichtig.

O jee, alweer het woord
voorzichtig.

Moet ik mijn titel vervangen?


Toch maar niet.

Gelukkig gaat haken offline.

Een dekentje voor de baby van een van mijn buurmeisjes.

Het blijft een stoere kleur.
Maar iedereen
vindt het toch wel mooi.
Alleen krijg al hakend zo'n trek
in chocolade!


Eind mei was mijn
hele stille verjaardag.

Handgeverfde Nederlandse wol van
the dutch yarn bar.

En de Vogue Kitting.

Ik kan me niet voorstellen
dat ik nu ooit nog een breiprobleem heb
waar geen oplossing voor is.

Een beetje een saai boek om zo te lezen.
Maar een ideaal naslagwerk.


Voor de lockdown
kocht ik
een grote doos nieuwe kleurpotloden
en ik nam een oude liefde op:
werken met kleurpotlood
en natuurtekenen.




maandag 1 juni 2020

Zwaaien.


Even zwaaien!

Ik ben al zo lang niet langs geweest.

Het is ook zo'n rare tijd.
Ik hoor van meer mensen dat ze de ene dag 
niks
voor elkaar krijgen,
maar de volgende dag weer heel productief zijn.

Nu alles weer een beetje versoepeld wordt
lijkt het ook wel
of iedereen een beetje gemakkelijker wordt.

Zo zat ik zonet nog even aan de koffie
bij de oude mevrouw.

De laatste tijd ging ik alleen koken
en daarna wat huishoudelijke klussen doen.

Dus was omi heel vaak allleen.
En dat is gewoon pijnlijk om te zien.
Het doet gewoon lichamelijk zeer.

En dan kan ik nog gewoon langs.

Ik hoefde niet te gaan zwaaien.
Zoals anderen.

Zo'n lange arm zou wel heel makkelijk zijn
om 
anderhalve meter afstand te houden.

En wat denk je van de supermarkt?

Ik ben er 10 weken niet geweest...
Morgen ga ik weer.
Het voelt alsof ik op schoolreisje ga. 


Stel je voor dat ik met zo'n lange arm moest breien.
Mijn sjaal schiet lekker op.

Ja zul je zeggen: met zulke omslagen
heb je 
een zo een lekker eindje.

Het is wel echt breien
buiten mijn comfortzone.


Verder geef ik me graag over aan
mijn guilty pleasure.
Escape to the country kijken.

Als je het goed doet kun je eerst bij de BBC
en daarna bij SBS6 kijken.

En ze staan ook op You Tube.


Gelukkig helpt Lizzy bij de was.

Ze heeft geen echt klein mandje.
Gaat daar ook niet in.

Maar de wasmand.

Liefst met schone was erin.
IECH
Gelukkig waren het dit keer schone dekbedhoesjes
voor de hondenbedjes.

Ja, ik heb regelmatig een hondenwas.
Sommige mensen moeten daar vreselijk om lachen.

Ze hebben echt een eigen uitzet.
Gelukkig deed ik gisteravond al de pootjes wassen.
Ze hebben witte pootjes
en die zagen door de droogte roetzwart.



donderdag 21 mei 2020

de rokjes zwaaien...


Is  hij niet schattig geworden?

Overbuurvrouw-van-de-quilts
deed mee aan de uitdaging van van het 
Westlands Museum
om een bevrijdingsrok te maken.

De meeste quilters kennen de rokken wel.

Het was even in na de 2e wereldoorlog.

Ik geloof dat de mevrouw die ermee begon
Bossevain heette.
En er mee startte toen ze vanwege
verzetswerk
in de gevangenis zat.

De rokken hadden oranje punten.
Daarin moesten de data 
van de bevrijdingsfeesten worden geborduurd.
Na een aantal jaren stierf
het gebruik een zachte dood.

Bovendien werd het niet in het hele land bekend.

Mijn moeder had er nog nooit van gehoord.

Het had ook een beetje een elitair element.
Zo komt het tenminste op mij over.

Maar goed:
buuv maakte een hardstikke leuke rok.


En niet eentje, maar twee.

Die tweede is een heel draagbare cirkelrok.

Ik vind het een leuk idee.
Maar hoef niet.


Ik hou het bij lekker buiten haken.

Het terracotta dekentje is precies de goede kleur
volgens de oma van de nieuwe spruit.


Ik steek ook veel tijd in schilderen.

Nee, het is geen meesterwerk.
Maar het is gewoon heerlijk om te doen. 




maandag 11 mei 2020

Op herhaling.

Na het vorige blogje wilde ik jullie 
niet zo lang meer laten wachten.

Maar zoveel gebeurd er nou ook weer niet in een 
week.

Ik had ook nog geen titel.

Het is allemaal een beetje op herhaling.


Ik borduurde en patchte verder aan mijn
sew every day.
Natuurlijk is dat niet iedere dag.

Gelukkig heb ik altijd nog mijn
halffabrikaten.

Dit keer in een blikje hexjes.
Die kunnen mooi als
rand gaan fugeren.


Gisteren was ik een echte 
zondagsschilder.

Tijden niet geschilderd.
Daar moet ik echt voldoende tijd
voor hebben.

En ik doe het voor mijn plezier hoor.
De bedoeling is echt niet om te 
eindigen 
met een kunstwerk.


Haken is voor buiten.
Die zoete kleurtjes blijken bij veel mensen 
in de smaak te vallen.

Toch moet het werk even aan de kant.

Een van mijn vroegere buurmeisjes is zwanger.
En ze wil wel een dekentje.

Een wafeldekentje.
Het was even zoeken naar de juiste kleur garen.

Haar kleurtjes zijn 
terracotta.

Na veel wikken en wegen
is er 
garen onderweg.
Ben heel benieuwd.


Net voor de lockdown
had ik 
mijn haar kort laten knippen.

Het afgelopen jaar had ik het laten groeien
maar dat beviel toch niet.
Op de meest ongelegen momenten
zakte mijn knot uit
en ik liet een spoor van haarspelden na. 

Ik had het kunnen weten.
Ooit deed ik stage in Breda.
In het Diakonesse ziekenhuis.

En daar moest ik nog een kapje op.
Dat blijft het beste hangen op een knotje.
En dat was ook al een ramp.

Trouwens, dat hele uniform was een ramp.
Op zondag met lange mouwen.
En iedereen had en zwarte cape.
En haal dan de jouwe er maar eens uit op een kapstok.
als je haast hebt.  

Dus heb ik echt coronahaar.

Toch blijft het nog even zitten.
Ik hoor tot de oudere e de kwetsbare groep
en blijf voorlopig nog thuis,