Komkommertijd.

 Het is echt zomer.

En heel erg komkommertijd wat betreft

creatieve dingen.

Bovendien gebruikte ik de afgelopen weken 

hele andere begrippen dan

kruissteek, halve vast of 250 grams papier.

Nee! 

Het was 

schakelbak of automaat,

benzine of elektrisch.

Of misschien full hybride.

Het was auto's kijken.

Mijn trouwe beestje wordt nu wel heel oud en

telkens heeft hij kleine mankementen.

Tijd voor een nieuwe.

Dus op zoek naar een lief klein 

stadsautootje.

Alleen:

daar is weinig keuze in.

Door de milieumaatregelen zijn er niet heel veel.

Mijn oude merk heeft gewoon niks.

Voor een full hybride autootje rij ik te weinig.

Dan laadt de batterij niet voldoende op.

Daar zei mijn buurman overigens van:

O, Anny, daar kan Max Verstappen ook niet in rijden!"

Geloof maar dat ik dat nog vaak moet horen.

Een klasse hoger leek hopeloos ouderwets.

En zo begon de zoektocht naar een autootje.

Inmiddels is de zoektocht geslaagd.

Dus kan ik al die info weer vergeten.

Overigens werd het een schakelauto op benzine.

Ja, ik zou best elektrisch willen rijden,

maar wat er op de markt was waren allemaal een 

soort koekblikjes op wielen.

Ik wilde me wel vertrouwd voelen in de auto.

Gelukkig was er het nieuwe boek van Sarah Lark.

Oh, ik ben een echte fan.

Ook dit keer weer een prachtig verhaal spelend in

Nieuw Zeeland en de Chatham eilanden.

Rond 1830-1845.

De boeken van Sarah Lark hebben altijd een 

min of meer historische basis.

Het verhaal speelt zich af rond een stel

missionarissen die (goedbedoeld) de oorspronkelijke 

bevolking willen bekeren tot het Christendom.

Ook op de foto: een nieuw Sophie Scarf sjaaltje.

Breien is heerlijk rustgevend en zo'n 

eenvoudig werkje paste goed bij de afgelopen week.

Op de fiets.

Ik was er even niet.

Nou ja, ik was er wel maar vond het niet de moeite

om iedereen te vertellen

dat ik op de fiets zat.

Zoals je weet kocht ik dit voorjaar een

3 wielfiets.

En ik moest even wennen en vertrouwen 

opbouwen.

In het begin zag ik iedere hobbel in de weg.

Mijn buurvrouw die achter me fietste

zei ooit:

"doortrappen! je lijkt wel een kleuter, je hebt zijwieltjes hoor!"

Maar nu en met de ondersteuning erbij snap ik wel 

dat iedereen ineens zomaar naar Delft fietst.

Natuurlijk waren er plannetjes.

Ik kocht stofjes voor 2 nieuwe zomerjurkjes.

Het lijkt wel alsof alles altijd in de was is.

Op dit moment draait er ook weer een 

machine met zomerjurken.

Nou is dat nog niet zo erg.

Maar ze moeten ook allemaal gerstreken worden.

Buiten is het heerlijk kliederen met verf.

En als je heel goed kijkt zie je een 

mini plantenpot met hele kleine 

krieltjes.

Dit voorjaar vond ik een mooi uitgelopen zak 

biologische aardappels.

Dus zette ik wat ik een pot.

Nu is het hier bij de kust best winderig

ondanks de warmte en het loof waaide om

Dus toen de aardappelen maar gerooid.

Nu we toch in een aflevering van 

"Eigen huis en tuin"

bezig zijn.

Even een plaatje van mijn druiven die het 

prima doen in de warmte.

Over warm gesproken:

een leuk werkje voor de zomer.

Een granny vestje.

Het patroon vond ik bij Knottenwol.

Het pakketje trouwens ook.

Zo'n leuke kleur voor op mijn zwarte linnen jurkje.

De basis zijn twee 6 hoekige grannies.

Het patroon staat op de website als 

granny CAL 2026.

 

Zomers.

Of liever gezegd een beetje heet.

Vooral hier op mijn atelier.

Daar staat 's morgens de zon op.

Maar in de middag wordt het dragelijker.

Toch even een blogje want vorige week

lukte het niet.

Ik had tijd apart gezet om de 

restjesquilt te sandwichen.

Oei, daar kwam niks van terecht.

Nou, dan de volgende dag.

 Het lukte.

Het kostte wel een ochtendje op de vloer.

En mevrouw Rafel is de jongste niet meer.

Maar kijk, het is gelukt.

De quilt is niet zo vreselijk groot.

Maar ik koos toch om alles strak op elkaar te spelden

op de vloer.

Daarna kom ik de quilt hier op de ateliertafel rijgen.

Dat is allemaal prima gelukt.

Ik heb zelfs nog even een avond de quilt zitten

quilten.

Op mijn manier dan want dat precieze door quilten

lukt me niet meer.

Nee, nu is het heel rustig aan doen.

Vroeg en heel laat met de hondjes lopen.

Vooral Puck heeft het moeilijk.

Die raakt op leeftijd en zijn hartje is ook een

beetje lek.

De sok afbreien lukte wel.

Ik heb helemaal geen sokken nodig.

Maar was zo benieuwd hoe de sokkenwol van mijn verjaardag 

op zou breien.

En o ja, het groene vestje is af.

Maar moet nog in elkaar.

Even wachten tot het koeler wordt.

Wat ook goed lukt is borduren.

De mandela van het zomerproject groeit telkens een klein beetje.

Ik doe dit niet alleen.

En  kreeg van N. waarmee ik dit samen doe een foto.

Ik moet even zoeken waar die is.

Kijk, gevonden.

Heel anders.

Ik wordt helemaal blij van de streepjes.

Benieuwd hoe dit verder gaat.

Voor mij geldt dat die mandela als het ware 

zichzelf ontwerpt.

Het gaat de gekste kanten uit.

We zullen zien.

Het kliederkwartiertje.

Het is zomer.

En dus is het kliederkwartiertje terug.

In de winter werk ik meer aan lapjes en draadjes.

Terwijl de zomer meer is voor 

eindeloos experimenteren.

Lekker los met verf.

Dingen proberen.

En het gewoon laten gebeuren.

Het hoeft niks te worden.

En dan ontstaat zo'n landschapje.

Niet lachen!

Het is niet groter dan 4 bij 10 cm.

En is gemaakt op een stukje karton van zo'n hele gewone doos.

Zo'n doos als Puckje moest inspecteren deze week.

O, nee, dit was een witte doos.

"En Puck, wat zit erin?"

Oh, stof voor de achterkant van de restjesquilt.

En tussenvulling.

Zo leuk, ik heb een abonnement op een stoffenclub bij

de Quiltster.

En uit die lapjes koos ik deze wat koele tint roze.

Staat lief bij al die kleurtjes.

Dus kan ik weer aan de slag met de quilt.

Mijn rabarberplant is nog niet volgroeid.

Maar ik moest toch wat kwijt.

Heel veel was het niet.

Normaal maak ik de rabarbertaart met meer.

Maar goed.

Hij was heel lekker.

Het recept komt uit dit kookboekje.

En is van origine Belgisch.

Het is bijna 40 jaar oud.

Maar werkelijk: elk recept klopt.

(Voor recepten zijn er bepaalde basisregels.

Die moest ik als kookjuf echt paraat hebben

en deze recepten hebben die goede basis.)

Alleen: het boekje is stokoud en misschien kom je

het nog eens tegen.

Zo leuk: in een recept staat: 

verwarm de melk gedurende 1 weesgegroetje! 

Kijk dat leerden wij nou weer niet op 

de huishoudschool.

En dan : het groene vest.

Hoe is het daar mee.

Oh, de tweede mouw is bijna af.

Maar het wordt nog spannend.

Zou ik het eind halen met zo weinig draad over?

En: zou iemand het merken als de ene mouw wat

korter is dan de andere?

Ik denk het niet eens.

We gaan het zien.

Misschien nog even het recept van de taart.

Voor de bodem een rol vers bladerdeeg.

Uit rollen en bijsnijden in de vorm.

Vulling 500 gram rabarber,  eventueel geschild, gewassen en in stukjes

Voor de bovenlaag:

50 gram bloem,

50 gram suiker,

2 eieren,

1 dl room.

Bakken op 180 graden voor 50 minuten.

Als vorm gebruik ik een pievorm met losse bodem.

Die vorm vet je natuurlijk even in.

Lekker met ijs en slagroom.

En voor de zoetekauwen: poedersuiker.

Je kunt natuurlijk ook diepvries bladerdeeg nemen of zelf maken.

 

Een boete.

 Een boete?

Ja, als je voor racen op de naaimachine een

boete zou krijgen dan werd ik 

een hopeloos geval.

Zo gauw de naaimachine op tafel staat 

komt er iets over me dat ik 

nauwelijks herken:

het kan niet snel genoeg.

En dat terwijl ik op de snelweg

altijd goed moet letten op mijn snelheid.

Want dan wil ik veel te langzaam.

Al dat gehaast leidt wel ergens toe:

Kijk eens, de restjesquilt zit in elkaar.

Dat is het voordeel van warm weer.

Hier op het atelier is het heerlijk koel.

Dus zoek ik het vaker op.

En kijk: een quilttop.

In al die warmte vierde ik ook nog mijn verjaardag. 

En kreeg wol voor (bijna) lichtgevende sokken.

En hoe oud? Nou, ik ben lekker de tel kwijt.

Dat stond tenminste op een van mijn 

verjaardagskaarten.

En die houden we erin.

Nog meer geknoei op het atelier.

Mijn dagboek is vol.

Dus werd het tijd om een nieuw boek voor te bereiden.

Ik had bedacht dat een mixed media dametje wel wat was.

Heerlijk gekliederd! 

En nu ziet het nieuwe boek er zo uit.

De voorkant.

En de achterkant.

Ik moet alleen het grijs nog even bijwerken.

Binnenin het boek maakte ik ook nog wat 

bladzijden klaar.

Dus op maar weer een vol journal.

Een echte.

Een echte Anny!

 Dat was de reactie toen ik deze foto doorstuurde 

naar een mede quiltster.

Na vorige week zaterdag bijna anderhalf uur

op de grond van de woonkamer te hebben gelegen

en

duizendmaal een hondje te hebben 

weggestuurd was dit het resultaat van heel veel

blokjes stikken.

Ze lagen al tijden in het washok.

Want daar zijn heel veel planken om iets op 

te bergen.

Ja, het is een echte Anny.

Lekker veel kleurtjes en heerlijk scrappy.

Bovendien niet te lastig om te maken.

Niet te precies.

Inmiddels lukte het ook om al die slierten aan elkaar te zetten.

En zelfs om er nog 2 extra blokken in de breedte bij 

te maken.

Want heel erg groot wordt de quilt niet.

In datzelfde washok vond ik ook een mandje met 

een zomerwerkje.

Een dekentje in linnensteek.

Echt alleen voor buiten.

Want echt stil zitten op een bankje, dat is niks voor 

Rafeltje.

Terwijl Keesje dat weer erg goed kan,

Mijn rabarberplant doet het prima, zo in een pot.

Ik redde hem als zielig stekje bij de Welkoop.

En kijk nou eens.

Dat wordt weer rommel maken in de keuken.

Af en toe is het een heerlijke chaos.

Gisteren kwam ik op het idee om een 

fishpie te maken.

En ik ben een rommelige kookster.

Ik heb heel bewust geen afwasmachine.

Dan raak ik een kastje kwijt.

En dat kan ik echt niet missen.

Bovendien had mijn moeder al een jaren 50 een afwasmachine.

En ik haatte dat ding.

We hadden heb wel nodig want de hele zomer

hadden we logees.

Dat heb je met veel familie in het buitenland.

Nou, ik mis het niet.

Ik heb hier ook maar 1 bed.

Kunnen er geen logees bij.

Overigens heb ik wel een 

volautomatische vloerreiniger:

heb je onze Puck gezien?

Puckje-lust-alles houdt de vloeren bij.

En de pie?

Die is prachtig gelukt.

Een kloentje.

He, wat?

Een kloentje?

Ja, een bolletje wol.

Dat noemen wij hier in Westland een kloentje.

Maar of het woord nog veel gebruikt wordt?

Ik denk het niet.

Zoals ik al vertelde probeer ik iedere dag een paar naalden 

aan het groene vestje te breien.

Maar de draad was op.

Die hele ragfijne draden.

Dus moest ik strengen opwinden.

En dat is een hele klus met die spinrag dunne draden.

Bovendien moest ik van 2 strengen 3 bolletjes maken.

Dus de keukenweegschaal erbij.

Maar kijk het is gelukt.

Voor het gemak deed ik ze eventjes in mijn  boodschappenmand.

Ik deed niet zo heel veel de afgelopen week.

Donderdag ben ik aan staar geopereerd.

En de dagen ervoor gingen op aan allerlei dingen regelen.

Ja, iedereen zei wel van: dat valt allemaal wel mee.

Toch zorgde ik voor een flinke voorraad boodschappen.

Waarschijnlijk zou ik niet kunnen rijden.

Maar dat valt reuze mee.

Maar toch, even pas op de plaats is ook wel lekker.

Dus volgt nu na het roze boodschappenmandje nog een

mandjesparade.

Met de kleine en grote Sophie scarf.

Lekker allebei af.

En de donkerrode waarop ik wil gaan borduren.

En het beruchte groene vestje.

Tja, een mens wil wel eens wat.

Leuk he, een hobby?

Het is een hele onderneming dat vestje.

Tenslotte nog een mandela update.

Af en toe bekruipt me het gevoel dat zo'n werk met me

op de loop gaat.