maandag 3 augustus 2020

Kleine geluk.



Goedemorgen allemaal! 

Oh, blogger heeft weer wat veranderd aan
zijn nieuwe dashbord.

Even wennen.

Wat een gigantische foto.

Van wat ik noem mijn 
"happy blanket".

Er zit wel een plan achter, 
al lijkt het allemaal een 
beetje hap-snap.

Zo eerst eens even het licht aan doen.

"Zachtjes tikt de regen op mijn 
zolderraam",
0h, sorry, atelierraampje.

De hondjes zitten naar buiten te kijken 
of het al droog wordt, 
want dan gaan we uit.

Dat rondje 
om de kerk 
vanmorgen vroeg 
was wel wat karig
vinden ze.

O ja,die 
"happy blanket"
Die is handig in deze vakantietijd.
Een klein werkje.

Wij blijven gewoon op
"t Oude Erf",

Gelukkig heb ik nog een klein tuintje.

Ik kijk wel af en toe
naar een appartement
en gelijkvloers wonen.

Want in de oude mevrouw 
heb ik een goed voorbeeld hoe het niet moet.

Maar dat is nog zo makkelijk niet.
Te duur, te klein, te groot,
Er is ook een woongroep die gaat bouwen.

Tegenover het huis waar ik geboren ben.

En ik heb altijd gezegd dat ik daar 
nooit meer wil wonen.

Bovendien ben ik helemaal niet geschikt
voor dat groepsgedoe.

Maar goed, ik heb nu dus nog een tuintje.
Dat geniet nu van een 
hoosbui.


Voor Instagram maakte 
ik een overzichtje van de maand.

En dat geeft waar ik mee bezig ben wel goed weer.


Deze schuldbewuste hond 
is meestal 
niet zo blue.

Iets stout gedaan en dan er zo bij gaan
zitten! 



Dat kan alleen goed gemaakt worden met een ijsje.

Er zijn speciale pakketjes om zelf een
hondenijsje te maken.

Ik heb het geprobeerd.

IECH!

Er kwam een vreselijke lucht 
van dat spul af met het aanmaken.
(Het is een poeder en met water maak je een stroopje.)
En volgens mij staat het stijf van de suiker.
De ingredientenlijst geeft daar geen info over.
Eigenlijk ging het mij om
die leuke vormpjes.
Die overigens gewoon los te koop zijn.

Dus voor de komende warme dagen
heb ik gewoon water
en een
zoutarme bouillon ingevroren.

Ondanks dat ik geen echte quiltster meer ben.
Niet meer voel,
trekt het werken met lapjes nog wel.

Gelukkig doet Lizzy al het machinewerk.

 
Zo zie je wat een goede opvoeding doet! 



dinsdag 28 juli 2020

Het Dagobert Duck gevoel.



Zo'n stapeltje gehaakte blokjes 

of 


zo'n stapeltje quiltblokjes
geeft me echt 
zo'n
Dagobert Duck gevoel.

Rijk.

Even denken hoor.
Het is hierop mijn atelier een herrie
van belang:
Het kruispunt hier in de straat wordt anders ingericht
en 
nu zijn ze net begonnen met straatstenen
op maat te zagen.
Jongens, wat een lawaai! 

O ja, een rijk gevoel.

 
Dat had ik ook toen mijn 
sjaal
eindelijk af was.

Het eindresultaat was leuk.
Maar het breien met 
al die dubbele omslagen
was een hele opgave.

Voorlopig waag ik me niet meer aan een sjaal.

Ik heb er zoveel gemaakt dat 
ik keuze  te over heb.


Nu gaat mijn aandacht weer uit naar de lapjes.

Gelukkig doet Lizzy al het 
machinewerk.


Ik speelde ook even met de border
van de "ontploft"quilt.

Maar dat is het nog lang niet.

bovendien is door de artrose in mijn handen
appliceren een hachelijk klusje. 


Gelukkig lukt het tuinieren wel.

Ik heb maar een postzegeltuintje.
Maar was er reuze blij mee 
tijdens de lockdown.

Lockdown? 

Eigenlijk is er voor mij nog weinig veranderd.
Behalve de supermarkt,
ik stond om 7 uur vanmorgen al in AH 
En ik ga naar de bakker en de slager,
maar verder ben ik heel terughoudend.

Voor de oude mevrouw,
maar ook voor mezelf.





maandag 20 juli 2020

samen op de bank.



Al 2 weken zitten we samen gezellig 
op de bank.

We kijken samen tv.

Op 1, the bake off,
sewing bee
en natuurlijk onze 
grote favoriet:
escape to the country.

Ja, we hebben alle afleveringen
al 
100 keer gezien,
maar een verslaving moet je onderhouden toch?

Zo saampjes gezellig.
Kopje koffie erbij.

En breien maar.

Mijn sjaal 
"met de lange draden"

Ik vind het eindresultaat erg leuk.

Het breien daarentegen
is 
nogal een klusje!

Die dubbele omslagen 
waardoor
er lange floteringen
ontstaan .

Niks voor mij.

Ik weet dat ik graag
nogal klein werk.

En dan is dit echt
meters uit mijn comfortzone.

Nog evenjes.
Een naald of 24.


Nee, dan gaat borduren 
me veel beter af.

Ik moet eerdaags een nieuw 
dagboek 
insteken.

Het oude raakt vol.

Dagboeken maken doe ik al sinds mijn tienerjaren.

Nu denk je natuurlijk
dat dat wel een hele stapel is geworden.

Ja, vanaf 1995.

De tijd daarvoor is weg.

Tot het jaar dat ik kanker kreeg is alles weg.

Dat moest weg.
Een ander had daar niks mee te maken.

Toen schreef ik 5 jaar niet.

Waarna ik aarzelend weer begon.

Het is trouwens veel meer dan een dagboek,

Patroontjes, recepten boodschappenlijstje,
afspraken,
tekeningen, alles zit erin.

Het geeft een heel mooi tijdsbeeld.

O, en het hoeft nu ook niet meer weg van mezelf. 
Hoewel ik geen spijt heb dat ik 
ik alles wegdeed
in 1990.

 



maandag 13 juli 2020

Frankrijk.



"Ik ga naar Frankrijk
en
ik kom nooit meer terug!"

(een liedje van de Amazing Stroopwafels).

Nee hoor , ik ga niet naar Frankrijk.

Ik deed maar alsof.

De tuin bij de oude mevrouw
is altijd het laatste aan de beurt
met werken.

Het gras stond er 3 kontjes hoog.

Van verschillende mensen die in huisje in
Frankrijk hebben
hoorde ik dat ze stevig aan de slag 
moesten om alles weer in orde te krijgen.

Na al die maanden dat het niet mocht
waren al die tuinen
verwilderd.

Nou, daar hoef ik niet voor naar Frankrijk.

Nee, als ik een huisje 
zou kunnen hebben
in het buietnland
dan werd het Cornwall
in Engeland.

Beetje lastig, beetje ver,
altijd vliegen,
te duur 
en niet duurzaam.

Maar ik ben wel verliefd geraakt op de streek.

Bovendien lees ik alles wat 
los en vast zit over de streek.


Zo las ik verleden jaar 
"Het zoutpad"
van Raynor Winn.

Over Ray die dakloos, 
met een terminaal zieke man
het 
South West Coast Path
gaat lopen.

1000 km.

Van Minehead naar Poole.

En dat is echt geen Pieterpad.

Klimmen en dalen vaakover een pad niet breder
dan 30 cm.

Nu is er een tweede boek.

"De wilde stilte"

Daarin lezen we hoe moeilijk voor Ray was om 
weer 
terug te keren in de maatschappij.

En ze schrijft fantastisch!

Nee, als ik ooit een huisje zou hebben...

Op de verwilderde tuin terug te komen:

vandaag is de oude mevrouw jarig.
103.

Geen visite,
geen drukte,
geen burgemeester of wethouder! 

We zijn nog voorzichtig want de corona 
is nog niet weg.

Heerlijk, die rust.
Voor omi is het zowel goed.

Ieder jaar ziet ze als een berg op tegen de drukte.

O a, die tuin,
nou vroeger toen mijn vader nog 
leefde 
moest die er 
voor 
haar verjaardag altijd piekfijn uitzien.

Dus ruimde ik uit gewoonte ook maar.

Maar niet zo precies als mijn vader:
die had graag iedere grasspriet recht liggen! 
















dinsdag 7 juli 2020

Ouderwets.



Gistermiddag na het uitlaten van de hondjes
goot het van de regen.

Tijd voor thee en een tijdschrift.

Het juninummer van Country Living magazine.

Daarin vertelden medewerkers wat ze zoal
deden tijdens de lockdown.

En er was een plaatje van een gehaakte deken.

Dat moest ik gewoon proberen.
Er ging een heerlijke
ouderwetse sfeer van het 
plaatje uit.

Gewoon even een blokje.
Het hoeft niks te worden.
Maar toch...


Ook al zo lekker ouderwets:
een zonnehoedje 
voor een baby.

Het patroontje vond ik in een haakboek
van 
alasascha.

En klaar in een avondje.

Nu het thema toch ouderwets is,


de mandjesquilt stond ineens weer in de belangstelling.

Supergoof was piepkleine mandjes gaan maken.

Dat patroon stond ooit in de 
Quiltmania
van 
januari/februari 2003.

En ineens vroeg iedereen
waar dat patroon toch vandaan kwam.

Nou daaruit dus.

Ik gebruikte het verstrekte patroontje.

Blijkbaar had Ingrid toen zo'n haast
dat ze een kleinere afdruk
van het mandje natekende
en zo 
piepkleine mandjes kreeg.


Aan de sjaal die ik brei is gelukkig 
niks ouderwets.

Ik beloofde mezelf hem toch 
eerst
een af te maken.

Dus brei nu dapper door.

En lieve kleine ouderwetse
haakblokjes
moeten maar even wachten.





maandag 29 juni 2020

Afhaalchinees.


Goedemorgen allemaal!

Ik moest deze week perse een hoed!

Wat een warmte.

Gelukkig is het nu weer een
echte Hollandse zomer.


Inmiddels zijn de dames gezellig met hun drietjes.

Het was wel een hele vreemde week.

Ineens had ik een afhaalrestaurant! 
Want door de brand kon er niet gekookt worden
bij de oude mevrouw.

Dus kookte ik hier.
Pakte alles in en aten we 
samen
gezellig alles op.
Gelukkig is er sinds vrijdag weer een nieuwe inductieplaat.



Ik brei een sjaal met veel
flotteringen.

Dat zijn losse hangende draden.

Dat gaat wel snel.
Maar is ook een beetje 
buiten
mijn comfortzone! 


De dekentjes gaan bijna naar de nieuwe baby's.
Eenklein meisje is vorige week geboren.


En ondanks de hitte groeide 
de stapel 
mandjes! 

Zo'n blokje is net klein genoeg om 
even tussendoor te doen.

En verder gebeurde er niet zoveel deze week.

Ondanks alle versoepelingen
ben ik nog heel terughoudend
met uit gaan.

Eigenlijk doe ik alleen
nog maar de noodzakelijke boodschappen. 



maandag 22 juni 2020

Op een kluitje!


Goedemorgen allemaal! 

Ik heb nog 5 minuutjes.

En ben hier al weken niet geweest.

Er was nogal pech de laatste tijd.

Afgelopen vrijdag was er bij de oude 
mevrouw een klein binnenbrandje.

De inductieplaat maakte kortsluiting
en er ontstond brand.

2 politieauto's,
3 brandweerauto's
voor de deur! 

Omi en 2 honden zo snel mogelijk 
naar buiten. 

Gelukkig viel het mee.

Er moet alleen een nieuwe
plaat komen.

Maar voor het zover is kook ik hier 
in mijn eigen huis.
Gelukkig woon ik om het hoekje.
En warm ik de maaltijd 
voor omi op in de magnetron.

Zelf koken kan ze niet meer.
En kant en klaar maaltijden 
lust ze niet. 

En vandaag is het heel krap
omdat ik 
heel snel weer weg moet.

Tja, hoe kun je het plannen.

Mijn overbuurvrouw-van-de-quilts
zei dat bijeen woningbrand
trouwens altijd 3 brandweerauto's komen.
En zij kan het weten:
2 zonen zijn bij de brandweer.

En dat kluitje?
Nou opeen gegeven moment stonden
al die hulpverleners 
dichtbij elkaar in de woonkamer.

Waarna er ineens iemand riep:
"anderhalve meter!