dinsdag 17 september 2019

Verwennen.

Het voelt als pure verwennerij!


Ik heb me ingeschreven voor de BOM 
van de quilt Fleur
van Susan Smith.

Met alles er op en eraan.

Pfft! 
Wat een luxe.

Alsof je uit eten gaat.

Ik kon direct aanvallen.

Geen oneindig gewroet in allerlei 
bakken 
voor het juiste stofje.

Gewoon: shop de look.

Ik quilt al heel lang.
Al in 1988 kocht ik mijn eerste stofjes.

En hoewel ik pas nog schreef dat ik mezelf 
niet meer beschouw als echte quiltster,
kriebelt het nog steeds.

Erger nog:
ik ben nog steeds een echte fabricaholic.


Daar maakte ik trouwens ooit een journalblad over.

Maar al die stofjes betekenen wel 
dat  mijnquilts heel erg op elkaar lijken.
Omdat dezelfde stoffen weer terugkomen.

Ik werk graag scrappy.
Kocht altijd fat quarters.
En die gaan dan nooit helemaal op.

Nu kiest Wietske van Bossche Quilts ze.

En ik weet gewoon dat ik sommige stofjes
nooit zou kopen.
Terwijl ze het wel heel goed doen in een quilt.

Kortom een heel avontuur, deze Fleur.
Nu nog de boel tot een goed einde brengen.


Ik ben alvast begonnen met de flying geest.
Even erin komen.


dinsdag 10 september 2019

Lichte aardappelkleur.

Wat een rare titel voor een blogje zul je 
wellicht denken.

Het klinkt ook niet heel uitnodigend.

De hele week ben ik er al goedmoedig 
mee geplaagd door de oude mevrouw.


Ik bestelde een vest/jasje bij Gudrun Sjoden.

Een Zweeds bedrijf dat nog wel een catalogus stuurt naar klanten.

Ik bestel er wel vaker iets.
De kleding is niet zo modegevoelig.
En duurzaam.

We weten allemaal dat 
textielproductie niet erg duurzaam is.

Bij kleding let ik er wel vaak op.
Maar ik hoef maar een leuk quiltstofje
te zien of al die kennis verdwijnt als sneeuw voor de zon!

Lichte aardappelkleur stond er dus.
En ik zeg altijd dat ik geen beige bejaarde wil worden.

De oude mevrouw vond het een hellend vlak.
Kon niet goed gaan.

Maar kijk zelf: het valt reuze mee.
In ieder geval ben ik klaar voor de kou.


In m’n werk blijf ik de kleurtjes trouw! 

Deze collage maakte ik voor een deel weer van een 
restje papier dat zorgde voor inspiratie.

Dat was bij de drie min of meer dezelfde hoofdjes 
het diertje met de roze achtergrond.


Tenslotte nog een foto van Puck.
Hij kijkt graag tv.
Zondagavond bij omi Countryfile op BBC 1.

Bij de fokster stond de hele dag een enorme tv aan.
G. die Puckje mee ophaalde als pup
zei het al: “Anny, voortaan moet je tv altijd aan,
anders voelt hij zich vast niet thuis!”



woensdag 4 september 2019

Herfstachtig.


Inmiddels zit ik in een 
waterachtig 
zonnetje een kop koffie te drinken.
Maar wat heeft het geregend! 

Ik ging even naar de woensdagse markt
en kwam terug met een
dikke bos lampionnen.

De laatste bos in de hele kraam.

Ik deelde hem met de oude mevrouw.

Zoals altijd haalde ik al het blad eraf 
en zette ik ze gewoon droog in de vaas.
Dan drogen ze vanzelf in.


Was het vorige week nog lekker om
even pootje te gaan baden,
vandaag draait de CV alweer.

Deze tekening maakte ik afgelopen vrijdag.


Een beetje als voortzetting van mijn stevige dametjes tekeningen.


Deze gebruik ik ook als profielfoto.

Alleen lukt het me maar niet om 
hem voor dit blog te uploaden.
Waarom dat nou weer niet gaat? 
Computers he?

Wie weet lukt het eerdaags
en is het kleutertje 
met de strik ineens verdwenen.

Al blijft een deel van me altijd 8!


En blijf ik collages maken zoals deze.

De kop was een restje papier dat al weken op
mijn werktafel lag.
Daar kon ik wel wat mee.

Dus stuurde ik dit hondje uit wandelen.



woensdag 28 augustus 2019

Simpel.

Er komt niet zoveel
uit mijn handen
tijdens zo’n warme periode.

Toch kan ik niet stil zitten.


Bij mij vaste tijdschriftenadresje
kwam ik dit schattige boekje tegen.

Nu kan ik ergens anders ook wel die 


leuke steekjes vinden.

Maar voor 4.95 was mijn hele dag goed.

“Ga je vaardoekjes haken”,
zei de oude mevrouw vol afschuw.

“En ga je ze dan gebruiken?”
ging ze verder.

Nee! 
Ze zijn voor het mooi.

Ooit breide ik een stapeltje,
Maar in het gebruik waren ze onhandig en bleven ze
kleddernat!


Ze zijn gewoon om mee te pronken.
Schattig toch.
Stel je nou zo’n stapeltje eens voor.


Vandaag kon het nog even bij de koffie buiten.
Het is hier inmiddels heerlijk koel.






zaterdag 24 augustus 2019

Drijven.

Allereerst even terug naar het vorige blogje.

Dank je wel 
voor alle opbeurende woorden.

Af en toe groeit het me weleens boven het hoofd.

Hoewel het meestal wel lukt om
goed voor mezelf te blijven zorgen.


Wat je doet om te blijven
“drijven”
is voor iedereen weer anders.

Voor mij is het een gezellig bloemetje
halen 
bij  De Pluktuin.



Af en toe een steekje is ook altijd goed.

De zomer is weer terug.
Dus ook mijn zomerse haakwerk.


Zo vrolijk.

De deken wordt steeds groter.
En zwaarder,
want hij is van katoen.

woensdag 21 augustus 2019

Vrijwillig?

Af en toe schiet de vraag nog door mijn hoofd.

"Is het nog wel vrijwillig?"

De vraag werd me gesteld door 
Tijs van der Brink 
toen we meewerkten aan het tv programma over 
het 
schoonhuisprincipe.

Dat resultaatgericht werken mag niet van de rechter.
Maar 40% van de Nederlandse gemeenten
denkt zo zuiniger te kunnen werken.

En een gedoe dat het oplevert.

Ik ben al sinds begin maart aan het 
hakketakken over de hulp die mijn moeder krijgt.

Of liever gezegd 
niet krijgt.

Natuurlijk is het niet meer vrijwillig.

Maar iemand moet het doen.
En blijkbaar ben ik dat.
Ik ben haar enige mantelzorger.
Als ik uitval loopt alles vast.
En ik schijn geen woorden te hebben om de situatie 
uit te leggen! 
Mijn moeder kan zelf niks meer.
Nog niet eens veilig een kop koffie zetten! 
Ik kan daar zo spinnig over worden.
Stel je voor dat ik zometeen een been breek? 

Er zijn dagen bij zoals de afgelopen weken
dat het gewoon gekkenwerk is.

Ik heb ook nog een huis.
En een leven.

Maar de laatste weken lijkt het daar weinig op.
Dus heb ik ook geen leuke foto's.
Of een aardig verhaaltje.

Want ik weet het, dit is geen leuk verhaal.
Maar wel zoals het is.
Hier.
In een rijk land.
Waar zogenaamd van alles kan.
Maar vraag niet hoe het zit met de zorg voor ouderen.
Want sinds die zorg samen met de Jeugdzorg
naar de gemeentes ging is het onderhevig aan
willekeur.
En wordt de zorg keer op keer uitgekleed!






vrijdag 9 augustus 2019

Slow Stitch.


Ik vind het moeilijk om een sluitende recentie 
over dit boek te schrijven.

Het is een prachtig boek.
Mooi uitgevoerd.
Een mooie textielkaft, zoals alle textielrelateerde 
boeken van Batsford.

Mooie illustraties.
Geweldige revieuws op internet.

En toch.

Ik heb het boek al sinds de vorige herfst in huis.
Neem het telkens op.
En leg het weer weg.
Wat is het dat me dan toch niet zo aanspreekt?

Misschien is het het gegeven "slow'".
Slow zoals in cita-slow.
De beweging die uitging van lokaal geproduceerd voedsel.

Nu is slow voor alles in.
Als het maar lokaal is.

En dat is waar dit boek ook naar toe werkt.
Naar duurzaamheid.
En werken met lokale producten.

Voor textiel ligt dat best ingewikkeld.
De schrijfster woont in het noorden van
Engeland .
In een plaats waar veel wolindustrie was.

Maar lokaal je stoffen betrekken?

We weten allemaal dat de productie van textiel
helemaal niet duurzaam is.
Dat voor katoenproductie ontzettend veel water nodig is.
Dat verfstoffen erg vervuilend kunnen zijn.

Om over de kledingindustrie maar te zwijgen.

De wereld wordt overspoeld voor
goedkope kleding, misschien wel gemaakt door
kinderhanden,
voor een te laag loon, onder slechte werkomstandigheden.

En we kopen steeds meer!

Deze week las ik bij de BBC een bericht dat de
sinds 1980
de gemiddelde Brit 5 keer zoveel kleding koopt.

Om toch duurzaam te werken
geeft de schrijfster als advies om stoffen te hergebruiken.

Noemt technieken als kantha en boro.
Waarbij oorspronkelijk uitgegaan werd van een vorm van
verstellen.

Er wordt aandacht besteedt aan het zelf verven
van draden met planten uit de omgeving.


Dat is natuurlijk hardstikke leuk.
Tenminste, ik vind het leuk om te doen.
En er staat inmiddels een pot met uienvellen
in de vensterbank, in het zonnetje.


En een pot met rozemarijnblad.

Dat levert maar een kleine hoeveelheid stof en draad op.
Maar voldoende om mee te borduren.

Ooit leerde ik plantaardig verven.
En zo schoon is het nu ook weer niet.
Om de kleuren voor langere tijd te behouden
moet je ze wel fixeren.
En dat is vaak niet zo vriendelijk spul.

Voor een eigen project werkt dat best.
Vooral als je ook bewust wilt werken met duurzaamheid.

Maar: "je kunt geen wereldbevolking voeden met een moestuintje!"
zeg ik dikwijls als voedingsdeskundige
als iemand weer aankomt met zo'n kleinschalig project.

Het is leuk,
zo zogenaamd duurzaam werken,
het geeft je misschien een goed gevoel.
Waarna je direct daarna met het vliegtuig naar Bali gaat om daar vakantie
te houden!

Kortom: het zet geen zoden aan de dijk
voor ons klimaat.
Maar iedere stap is er toch maar weer een!

Het boek is een roep om ook in het werken
met textiel
balans te zoeken.
Ik denk dat dat de beste vertaling van slow is.

Een ander aspect van dat slow
is het kalmerende effect dat uitgaat
van de regelmatige beweging
die het zetten van een steekje teweeg brengt.

De schrijfster houdt al jaren, ik geloof zelfs sinds
2013
een stekendagboek bij.
Gewoon een lap waarop wat steken gezet worden en
die eventueel vergroot wordt als dat nodig is.

Gewoon, hoe druk het ook is:
iedere dag een steekje.
Waarbij geen ingewikkelde borduurtechnieken worden gebruikt.

Dat deel spreekt me wel aan.

Er wordt ook werk van andere borduursters getoond.

En dat is ook waardoor ik het een boek met
"weerhaakjes"
vind.

Het werk is niet zo vernieuwend.
Maar ik loop al heel wat jaartjes mee in de textiel
En heb best wat textiele kunst gezien.

Toch laat het me niet los!
Dat lees je wel.
Het zal nog wel heel lang op mijn tafel blijven liggen
vrees ik.