Tja,

 Tja, wat ga ik er vandaag van maken?

Ik geef toe: ik was een beetje aan het flierefluiten.

Ik tekende eens wat.

Vond een restje papier waar ik een leporello van vouwde.

En ging aan de slag met allerlei 

figuren die aan tafel zitten.

Een hele lange tafel.

Een stukje van dit plaatje zag je vorige week al.

En ik las een boek uit.

"Theo in Golden".

Het schijnt een bestseller te zijn.

En ik liet me in de winkel overhalen.

Zelf zou ik het nooit gekozen hebben.

En eerlijk: de kaft nodigde me ook niet uit 

om het aan te schaffen.

Heb ik er spijt van? 

Nee, maar ik weet ook niet zo goed wat ik er nou 

van moet vinden.

De recenties zijn of lovend of helemaal niks.

Het is een te lief verhaal, ik vond het ook een beetje doorzichtig.

Waar mensen zich aan storen is ook het 

Christelijke sausje wat er overlag.

Zelf had ik daar minder last van.

Voor mij was het het niet.

Maar ik was deze week dan ook maar een flierefuiter! 

Het wordt tijd om weer serieus aan de slag te gaan.

Uit de mottenballen.

Afgelopen week pakte ik 

veel oude werkjes weer op.

Zo moet ik nog steeds mijn 

pinwheelsjaal

afbreien.

 Nog maar een paar patroontjes

En dan is ie af.

Ik pakte ook mijn slow stitch weer op.

Eens even kijken of er in de archieven nog een 

foto

van is.

Oei, niet direct.

Ik kwam er eigenlijk weer aan toe om het op te pakken

omdat

Claire Wellesly Smith

een nieuw slow stitch boek publiceerde 

met dezelfde patroontjes erop.

Gelukkig kun je tegenwoordig vaak een 

inkijkje krijgen in een boek.

En ik denk dat ik er niks nieuws in vind.

Dus staat het boek nog niet op mijn verlanglijstje.

Ik zag er ook veel hexjes.

Nou hexagonnen daar is hier geen tekort aan.

Misschien moeten die ook nodig 

uit de mottenballen.

Kom, ik haal het werk even beneden op voor een foto.

Zo nu nog uit de mail vissen.

Eerst even van dichtbij.

En hier met de twee eerdere boeken van Claire.

Zo leuk om te doen.

Vaak krijg ik de vraag welk garen ik gebruik.

Dat is aurifil rode klos.

Of cotton candy een perle garen van Scheepjes.

Of wonderfil.

Er bleef nog wat tijd om te spelen met verf en potlood.

Ik heb veel plezier in een leporello 

die ik vul met kleine "aan tafel tafereeltjes".

niks bijzonders maar gewoon erg leuk om te doen.

Nu wil je natuurlijk nog weten hoe het nieuwe boek 

van Claire heet:

Refective Stitch.

Gewoon.

Ik was het bijna vergeten:

hoe het is om een gewone week te hebben 

met weinig tot geen opschudding.

Het voelde bijna saai.

Omdat het nog lekker weer was kon ik er lekker

vaak met de fiets op uit.

Ik dichtte al de  gaten die er in de 

huishouding waren gevallen.

 Breide een beetje.

De sokken waren al een tijdje af.

En het hittegolf breiwerk:

de kleine Sophie Scarf van Petite Knits 

maakte ik af.

Ik miste toch wel een beetje het breien.

Dus startte ik met een sok.

Echt een koffie breiwerkje.

Om te voorkomen dat ik onder de koffie 

eindeloos ga zitten scollen.

Las mijn laatste boek uit.

Een prachtig boek.

Dat me nog lang zal bijblijven.

Niet het doorsnee romannetje wat ik vaak kies.

Emmylou verliest haar baan als columnist bij de krant 

waar haar pas overleden vader lang werkte.

Ze krijgt een baantje bij de krant aangeboden 

on necrologieën op te schonen.

Dan komt ze een levensbeschrijving tegen die haar 

vader had bijgewerkt.

(Kranten en tijdschriften hebben vaak dit soort beschrijvingen 

klaar liggen van belangrijke personen)

Omdat haar man in Brussel werkt en haar zoon het huis uit

is gaat ze met poes Broer op weg naar Spanje naar degene 

waarmee haar vader een afspraak had gemaakt

omdat hij dacht dat er in het leven van de persoon in kwestie

geheimen waren die misschien geopenbaard 

zouden kunnen worden.

Onderweg ontstaat een conversatie met 

het kleine meisje in haarzelf: Emmy,

om zichzelf terug te vinden.

Zo! Een heel verhaal.

De rest moet je zelf maar lezen.

O ja, er zijn recenties die ervan uitgaan dat 

Emmy een dochtertje is.

Nee dus.

Het lijkt wel of dat iedereen tegenwoordig het 

kind in zichzelf kwijt is.

Om even bij te komen:

Afgelopen week tekende ik veel kleine tekeningen met 

dunne stiften.

Tegenwoordig noemen ze het 

mindfull tekenen

of slow drawing.

In de jaren "80 noemden we het decoratief tekenen.

En heel leuk: we gebruiken een rol papier.

Even zitten.

Even uitblazen.

Ik begon de week met een fietstochtje rondom het 

Westland.

Nu is het weer nog heerlijk en na al die jaren 

op een scootmobiel

is het zoveel vrijheid.

Met die scoot deed ik het nooit meer:

gewoon voor mijn plezier een rondje.

Misschien bij een stalletje aan de weg een 

komkommer of wat paprika"s kopen.

Verder maakte ik erg een rustig weekje van vorige week.

Er was genoeg opschudding geweest.

Iemand zei: bij jou gebeurt er in een dag meer 

dan bij mij in 2 weken.

Want had ik al verteld dat ik de week ervoor onder een koude douche stond.

CV stuk.

En omdat het bouwvak was moest ik een paar dagen wachten.

Dan zie je pas hoe verwend wij zijn met 

warm water uit de kraan! 

En vorige week had de wifi kuren.

Nou ja, het kastje dat om de aansluiting in de 

meterkast zat was in stukken gebroken.

Weer gedoe.

Weer iemand  in het werk in huis.

En je weer: mijn tante Mien zei altijd:

"die mannen houden mijn handen vast.

Ik kan niks doen."

Nou, dat was erfelijk.

Maar nu lijkt de rust te zijn teruggekeerd.

Ik zocht wat rustige werkjes om te doen.

Een blaadje tekenen bijvoorbeeld.

Zo heerlijk om een uurtje rustig te kleuren.

Wat borduren aan het zomerproject:

de mandela.

En ook het lino snijden pakte ik na jaren weer op.

Ik investeerde in wat nieuwe gutsjes.

En maakte gewoon een oefenblokje.

Dat getekende blad laat het al zien:

de herfst komt eraan.

Dankzij het mooie weer doen mijn druiven het heel goed dit jaar.

Bij een rustig weekje hoort ook 

"met een boekje in een hoekje".

Ik trakteerde mijzelf op de nieuwste van

Corinna Bomann.

En ik weet niet zo goed wat ik ervan van vond.

Het verhaal speelt op een butler-opleiding.

En het verhaal stond wel heel ver van de werkelijkheid af.

Er spelen 2 verhalen door elkaar af.

Eentje in het nu.

En een jaren 70.

De verboden liefde van Giselle .

En de ik-persoon in het nu op de vreselijke 

strenge butler academie.

Het schijnt een tweeluik te zijn.

En nu ik er zo over schrijf ben ik eigenlijk toch wel benieuwd 

naar het tweede deel.

 

Uitlaatservice.

Soms lijkt het alsof ik een uitlaatservice heb.

Ben ik net helemaal gewend aan de nieuwe fiets 

moet ik wat vaker een rondje met de nieuwe auto.

Eerst een beetje wennen.

Want er is zoveel anders.

 Tegenwoordig koop je niet alleen een auto.

Nee, je koopt een soort rijdend kantoor.

Kom we hangen je telefoon eraan. 

Nou, nog niet.

In neem gewoon niet op als ik rij.

Mevrouw Rafel denkt altijd dat als ze haar hard 

nodig hebben ze wel terugbellen.

Ze is nog uit de tijd dat je een vaste telefoon had.

En je gewoon niet altijd bereikbaar was.

Een rommelige week.

Maar: Puck is weer beter.

Hij moet nog wat aansterken en lange wandelingen

nog even niet.

Maar hij lust alles weer.

Wie ook alles lust is Keesje.

Hij wacht rustig de gelegenheid af.

En slaat dan toe.

Hij boft.

Want gisteren bakte ik shortbread koekjes.

Een mond vol zand, noemde de oude mevrouw het.

Maar ik vind ze heerlijk.

De hele tijd dat ze in de oven stonden zaten de hondjes

ervoor te wachten.

Voor veel koekjesrecepten gebruik ik de 

koekjesbijbel.

Die  recepten van Heel Holland Bakt winnaar 

Rutger kloppen altijd.

En het wordt koeler.

En ik hoop dat alles in rustiger vaarwater 

terecht komt.

Blijft er ook weer tijd over voor creatieve dingen.

Spannend.

Het waren spannende weken.

Eng spannend en leuk spannend.

Allereerst maar de vervelende dingen.

Puckje werd ziek.

Hij had een blaassteen ergens halverwege zitten.

Dat lukte om die terug te spoelen naar de blaas.

Maar dan moest hij wel geopereerd worden.

En toen werd het spannend.

Vanwege zijn hartje kan hij eigenlijk niet meer

onder narcose.

Maar ja, we stonden met onze rug tegen de muur.

Dus ging de arme schooier vrijdag een week

geleden onder het mes.

Hij is aan het eind van de ochtend klaar.

Zeiden ze.

Het werd twaalf uur, half een, een uur,'

half twee.

Nog niks.

Even voor twee uur de telefoon:

een van de assistentes.

"Joh, ik zie dat je nog niet gebeld bent.

Ik kom net terug van de lunchpauze.

Het gaat goed hoor! 

(Zucht!)

Hij heeft wat ondertemperatuur maar hij mag om 

kwart voor vier gehaald."

Het gaat nu goed met Puck.

Maar ... natuurlijk ging de wond ontsteken.

Dus we zijn er nog niet.

Vanmorgen was hij wel weer ruzie aan het maken met

Keesje.

Dus dat gaat goed.

Dan het andere leuke spannende.

Ik reed een oud Volkswagentje.

Maar die was nu toch echt op.

Na veel zoeken 

vond ik deze nieuwe Toyota.

Het is nog wel wennen.

Met allerlei snufjes die piepen tijdens het rijden.

Wat een wijsneus.

Daar moet ik nog aan wennen.

En even uitleggen: het kenteken mocht er niet op.

Dus is het maar een halve auto.

De kleur is 

Perzisch zout.

Je weet: mevrouw Rafel is gek op rare namen voor kleuren.

En laat de verkoper nu een Perzische achtergrond hebben.

Perzisch zout is echt zo blauwig.

Leuk he.

Zo. 

Iedereen is weer bijgepraat.

En nu ga ik bovenstaand voornemen uitvoeren.

 

Komkommertijd.

 Het is echt zomer.

En heel erg komkommertijd wat betreft

creatieve dingen.

Bovendien gebruikte ik de afgelopen weken 

hele andere begrippen dan

kruissteek, halve vast of 250 grams papier.

Nee! 

Het was 

schakelbak of automaat,

benzine of elektrisch.

Of misschien full hybride.

Het was auto's kijken.

Mijn trouwe beestje wordt nu wel heel oud en

telkens heeft hij kleine mankementen.

Tijd voor een nieuwe.

Dus op zoek naar een lief klein 

stadsautootje.

Alleen:

daar is weinig keuze in.

Door de milieumaatregelen zijn er niet heel veel.

Mijn oude merk heeft gewoon niks.

Voor een full hybride autootje rij ik te weinig.

Dan laadt de batterij niet voldoende op.

Daar zei mijn buurman overigens van:

O, Anny, daar kan Max Verstappen ook niet in rijden!"

Geloof maar dat ik dat nog vaak moet horen.

Een klasse hoger leek hopeloos ouderwets.

En zo begon de zoektocht naar een autootje.

Inmiddels is de zoektocht geslaagd.

Dus kan ik al die info weer vergeten.

Overigens werd het een schakelauto op benzine.

Ja, ik zou best elektrisch willen rijden,

maar wat er op de markt was waren allemaal een 

soort koekblikjes op wielen.

Ik wilde me wel vertrouwd voelen in de auto.

Gelukkig was er het nieuwe boek van Sarah Lark.

Oh, ik ben een echte fan.

Ook dit keer weer een prachtig verhaal spelend in

Nieuw Zeeland en de Chatham eilanden.

Rond 1830-1845.

De boeken van Sarah Lark hebben altijd een 

min of meer historische basis.

Het verhaal speelt zich af rond een stel

missionarissen die (goedbedoeld) de oorspronkelijke 

bevolking willen bekeren tot het Christendom.

Ook op de foto: een nieuw Sophie Scarf sjaaltje.

Breien is heerlijk rustgevend en zo'n 

eenvoudig werkje paste goed bij de afgelopen week.