dinsdag 3 augustus 2021

Rust, reinheid, regelmaat!

Poeh, dat is een oud thema! 

Toch zit er wel veel in.

Ik ben nog steeds bezig met 

inhaalslagjes.


De afgelopen jaren was het:

leg maar in de kelder,

zet maar in de schuur,

doe maar even naar zolder.

En zo slibt het huis dicht.


Ik probeer elke dag wel wat extra's te doen.

Het lastige is dat ik na 

al die jaren zoveel spullen heb.

Tekendingen, quiltlapjes, bolletjes garen.

Papier, papier, papier! 


En dan is er ook nog het huis van de oude mevrouw. 

Dat ruim ik ook min of meer op.

Belastingtechnisch is het niet handig

om te verkopen.

Maar het is wel triest hoor.

Zo'n huis zonder ziel.



Gelukkig heeft ze het prima naar haar zin in

het verpleeghuis.

Ze vierde haar verjaardag.

Inmiddels 104 en door de vakanties 

kwam het weleens niet uit

maar in theorie had ze inmiddels het 

hele college van burgemeester en wethouders 

op bezoek kunnen hebben.



Ze heeft zelfs een nieuw vriendje:

Binky van de kapster.

Met natte haartjes stiekem vrijen 

met het hondje van de kapster.

Het is maar goed dat Lizzy dat niet meer weet.

Lizzy wordt nog steeds gemist.

Dank je wel voor alle lieve woorden.

Ze heeft een geweldig hondenleven gehad.



Zelf broddel ik er lustig op los.

Eindelijk tijd om een vestje te breien bij 

mijn cyclaamkleurige zomerjurk.


Ik had gewoon de rust niet om rustig het patroon te lezen
en een proefje te maken.


Met het mooie weer haakte ik een boodschappennetje.
Buiten kan ik echt niet stil zitten.
Binnen de kortste keren ben ik weer aan het 
prutten in de tuin.



En het zijn geen meesterwerken,
maar lekker knoeien met verf,
daar probeer ik altijd wel tijd voor vrij te maken, 


maandag 12 juli 2021

Update.

Ach, dacht ik, 

welke titel zal ik nu weer eens verzinnen?



Ik ben er weer? 

Ik was er al die tijd al.

Beetje rommelig nog steeds.
Beetje druk.

Ik haalde de intkpot te voorschijn en
ging helemaal los.

In de rode vlekken
noemde ik de tekening.

Hij hangt nu bij de oude mevrouw in het 
verpleeghuis.
En iedereen wordt er heel vrolijk van.

Eens even de foto's van de afgelopen tijd bekijken.


Ja, ik breide nog wat.

Zo'n eenvoudig werkje is lekker troostend.

Want ik liet afgelopen donderdag 
Lizzy
inslapen.

Het ging echt niet meer.
En het duurde wel een week piekeren 
voordat ik de beslissing nam.

Maar ze werd steeds zieker en 
zat alleen nog maar onder de tafel.
Niks was meer leuk.

Veel onstekingen met daar bovenop
de gistinfectie die steeds verder liep en\
vreselijk jeukte.

Het is goed zo.


Dag lieve Lizzy!

Je was een fantastische hond.
En je wordt gemist.
Je hebt een mooi hondenleven gehad.

Toen ik na afloop de brug over ging bij de dierenarts
voelde het als een enorme opluchting.
Eindelijk was ze weer vrij.

En dan komt er niet zo heel veel uit je handen! 
Tenminste bij mij niet.

Maar we gaan weer verder:
morgen hoopt de oude mevrouw 104 te worden.

Hoe dat precies gaat?
Zelf snapt ze het ook niet.
Gewoon doorgaan zegt ze, 
matig met alles.
En dan ben je ineens bijna 104....

We maken natuurlijk geen groot druk feest.
Maar gevierd wordt het zeker.




 

vrijdag 25 juni 2021

Inhaalslagjes.

Ja, ja, ik ben er nog steeds hoor.


 Snel even een cappucino samen drinken?


Voor het eerst in maanden een bakkie dat ik niet zelf hoefde te zetten.


Vanmorgen was ik in de Pluktuin.
Wat kleine plantjes halen voor mijn moeder 
die verhuisd is naar een verpleeghuis 
heel dichtbij.

Een nog niet zo'n oud huis:
een jaar of 8 a 9.

Met een eigen kamer met badkamer
en openslaande deuren 
naar buiten.

Ik kan er nog niet over uit
zoals we daarmee geboft hebben.

Er zijn in het huis maar weinig plekken voor 
lichamelijk slechte ouderen.

En er was een plaats open.

Nooit gedacht dat het zo zou kunnen.

De oude mevrouw heeft het er vreselijk naar haar zin! 
En de goede zorg geeft mij een
gerust gevoel.

Niet dat ik de boel al op orde heb hoor! 

In het blog van Teunie van 
eenvoudig leven 
las ik dat zij inhaalslagjes doet.

Nou die doe ik ook.
Iedere dag iets extra's wegwerken.
Want er ligt een rijstebrij berg aan werk 

Van iets met de handen doen komt het nog niet zo vaak.



Hoewel de tuin wel op orde is achter,


Lizzy heeft nog steeds haar gistinfectie.
Kijk eens wat een mooie sokken!
Alleen zitten ze op het einde van de dag helemaal gedraaid.
Dus deze dame moet nog steeds elke 3 dagen gewassen worden.


Ik haalde mijn Tour de France haakwerk 
weer uit de mottebalen.
Lekker Tour kijken hoort bij mij bij de zomer.
Maar...
de handjes moeten wel iets te doen hebben.
Deze grannydeken begon ik vorig jaar.
En haken is ideaal om toch even iets te doen zonder dat 
het veel troep maakt of veel tijd kost.



Had ik deze la laten zien?
Nog niet af.
Maar de weerslag van een atelierochtendje.


Lezen! 
Dat doe ik altijd.
Eeen kwartiertje voor het slapen gaan. Altijd.
Wel iets luchtigs.
Dit is een aanrader!
Jammer dat ie uit is....
Ik heb nu iets liggen over een 79 jarige die nog heel wat gaat ondernemen.
Iets met Missy in de titel.
Even kijken,



Daar is ie hoor! 
Het is wel schandalig: net nieuw en nu al een ezelsoor aan de kaft.

Oh, en daar komt Puck naar het atelier.
Die wil uit.
Ja, Puck we gaan! 



woensdag 9 juni 2021

Rommelig.

Eindelijk weer een een blogje van mij.

Ik was jullie nog helemaal niet vergeten hoor! 

Maar de afgelopen weken waren erg rommelig.

De zaterdag voor Pinksteren viel

de oude mevrouw 

zo lelijk dat het nu toch niet zo verder ging.

De wijkverpleging kon de zorg niet meer aan.

Er moest een spoedplekje gezocht.

En dat met Pinksteren.


Maar het lukte.


En nu is ze in een verpleeghuis in Delft.

Best ver weg omdat het zo 

lastig rijden is.

De hele stad door.

Of vis de snelweg die altijd vaststaat.


Door de COVID mag er ook nog niet veel.


Het is heel triest maar het kan niet anders.

En nu na tweeenhalve week heeft ze zich er wel bij

neegelegd.


Rommelige tijden dus.



Ik doe nog wel wat! 

Een beetje haken, in de tuin werken,

wandelen met de hondjes.

En veel praten onderweg, want in de buurt wil iedereen

weten hoe het gaat.

Dat is erg lief.

Heerlijk om je verhaal kwijt te kunnen. 



Hondjes nemen het leven zoals het komt.

En onze Lizzy mst haar plekje op de bank
bij omi wel.
Ze was en is echt omi's hondje.


Puckje vindt het allemaal wel goed. 

In de tuin is hij graag dichtbij mij.
Ook op een stoel.
En wat is er nou lekkerder dan 
je kop
na een drukke dag op tefel leggen en heerlijk te dromen. 






 

dinsdag 4 mei 2021

Veerkracht.


 Afgelopen week kwam dit boek binnen,


Resilient stitch van Claire Wellesley Smith.

De schrijfster van Slow Stitch.


Resilient zou ik vertalen 

als veerkracht.

Flexibliteit kan ook! 


Nou, wat veerkracht is dat weten we nu wel na

meer dan een jaar corona.

Iedereen had een flinke portie 

flexibiliteit nodig 

om zich staande te houden.

Het boek was al af voor de coronacrisis.

Er is wel een extra hoofdstuk 

aangeplakt over een online project.


De schrijfster woont en werkt in Noord Yorkshire.

Daar was veel textielindustrie.

Dat bracht welvaart.

Maar sinds de jaren 70 stopte die productie

en werd het een arme streek.

De schrijfster doet daar projecten  met textiel in het 

in het kader van historie van de streek,

duurzaamheid,

sociale projecten: mensen verbinden en

zo gezondheid bevorderen.

Duurzaamheid staat voorop.

Er wordt gewerkt met oude textiel.

De historie op zich:

wat is de geschiedenis van het stuk.

Hoe is het gemaakt.

Werk wordt uitgehaald en weer in elkaar gezet.

Dit is een eerste overzicht,

Het boek is nog lang niet uit.


Maar er komt ook niet zoveel werk uit m'n handen.

Een haaksteekje, af en toe een tekening.

De oude mevrouw Rafel viel weer:
blauw oog, neus gehecht,
rare wond op haar hand.
De arts van de huisartsen post was er zondag een 
uur mee bezig! 

Dat gaat natuurlijk ooit fout.
Af en toe moet ik gewoon een oogje dicht knijpen
want ik kan het niet allemaal bijhouden,

Even kijken of mijn mail alweer binnenkomt.
Ik ging de financien doen.
Maar de server ligt eruit.

Bij alle storingen ziet de KPN bloedrood.
Lastig ! 


Nog even een plaatje uit de oude doos:

mijn vader als soldaat in de Irene Brigade
in 1943
in Engeland,

Met een neefje en nichtje.
"Oom Gerard werkt voor de Nederlandse Koningin",
zeiden ze altijd.

Geen oorlogsheld hoor.
Mijn vader was al uit dienst in 1944.
Als kind had hij tbc gehad en hij kon niet meevechten\tot 
de brigade overstak naar Europa.

Nee, hij begon op Covent Garden fruit and vegetablemarket 
een bedrijfje.
En de Nederlandse regering in ballingschap waren allang 
weer bij dat ze een mons minder hoefden te voeden,




dinsdag 13 april 2021

Het roer om!

Het is eventjes wennen, want ik heb een nieuwe laptop.


Die oude was helemaal op en ik zat meer 

bij de computerboer

dan erachter.


Ik besloot ook weer een 

losse muis te nemen.


Eentje met de trackbal bovenop.

En dat is wennen, hoewel ik 

er tot de vorige laptop altijd eentje had.

Beter voor mijn handjes.


Wat doe ik nou helemaal? 

dat vroeg ik me af deze week.

Het is veel op de bank en haakt.


Wel leuk.

Maar ook wel makkelijk.


Ik moet weer een project op poten zetten. 


IK had wilde plannen om weer op een 
theedoek te gaan borduren.

Maar zo'n plannetje moet wel helemaal 
uitgewerkt worden.

Dus de dagelijkse, nou ja,
bijna dagelijkse tekeningen
omzetten in borduurwerk.
Want borduren is toch echt mijn basis.

Als je als 3 jarige al driftig bezig bent
is dat echt voor de rest van je leven. 


Of het echt zo divers wordt weet ik nog niet.

Ongeveer 11 jaar geleden borduurde ik ook 
een theedoek.


Huishoudstress.

Heb ik af en toe nog steeds last van...

Terwijl ik echt de boel hier tegen twaalven op dinsdag
onder controle heb.

Bovendien heb ik er een diploma voor.

Huishoudlerares....

Het lastige is dat Lizzy elke derde dag 
gewassen moet worden.
Dat is echt een KLUS,

De hele douche moet ik daarna schoonmaken.
En ze is zeker een dagdeel boos! 


Bovendien is ze ook heel zielig! 

Och, ze is ook zo oud.
Gelukkig zit ze als de Koningin van Lombardije 
in haar wagentje.

Ze is nog niet toe aan de hondenhemel.
Blijft wel erg kwakkelen.









 

donderdag 1 april 2021

Op wieltjes.

Lizzy heeft het reuze naar haar zin in haar buggy>


Samen met de oude mevrouw hebben we heel wat wieltjes
grapten we. 

Nu Liz in de hondenbuggy.

Omi met 3 rollators of is het 
rollatoren? 

Een beneden,
een boven 
en 
eentje, een zwaardere voor buiten.
die bijna niet meer gebruikt wordt.

Dan een duwrolstoel.

Dan hebben we drie vuilnisbakken 
op wieltjes.

Ikzelf heb een auto.
Weer vier wielen.

En een goed bewaard geheim: 
ik heb ook een scootmobiel.

Zo suf.

Ik zou graag fietsen,
maar dat is met mijn spieraandoening niet haalbaar.

O ja,ik heb hier op mijn atelier 
ook nog een
bakkerskar op wieltjes.

En zo' leuke Ikea trolly.

Wieltjes genoeg.

Maar of alles op rolletjes gaat? 

Wat doe ik eigenlijk? 


Nou, een beetje tekenen.


Een beetje haken. 
En vooral niet de draadjes afhechten.

En heel veel regelen.

Zo wil het pensioenfonds een 
bewijs van in leven zijn van moeders.

Dat is altijd een heel gedoe.

Want de Gemeente moet je zien.
Anders kunnen ze niet vaststellen dat je leeft! 

Grr, ze denken toch niet dat ik dode omi 
in de vriezer bewaar!

Wat is dat toch voor bureaucratische onzin! 

Dat gebeurt toch bij nooit.