dinsdag 14 januari 2020

We breien door!

Nog even een toertje breien.
Hoe heerlijk is dat niet?


Heel gek, ik doe dit alleen in de kerstperiode.
Als m'n boompje staat
begin ik met het breien aan mijn
posh ladies.

Mijn deftige dames.


Er zijn er heel wat half af.
En het werk rust nu weer uit in een blikje.

Het voorbeeld zag ik ooit op internet.
Het is zo leuk om te doen.
Leuk om te hebben.

Het is zo'n werkje dat ik als 8 jarige ook al deed.

Oei, dat wordt weer grootmoeder vertelt!

Maar ... als poppenmoeder van
21 poppenkinderen
had ik de handen vol.

Mijn vader moest voor zijn werk
vaak langere tijd naar Engeland.

En als hij terug kwam bracht hij altijd een
pop mee!
Die man had gewoon geen fantasie.

En ik was de ideale poppenmoeder.

Wel eentje die dat grote gezin wel 
een beetje
verborgen hield.

Het was de jaren 50.
Ik had heus wel door dat mijn vriendinnetjes
niet zo goed bedeeld werden.

De poppen werden altijd in 
dezelfde winkel gekocht.

"Meneer, hoeveel dochters heeft U eigenlijk?"
Op een dag moest de verkoopster het weten.

Nou ja, eentje! 

"Zou U dan niet eens wat anders kopen?'

Maar nee, het werd weer een pop.


Kerst duurt nog even.
De sokkennaalden staan nu weer roodgloeiend.

Ik bestelde materiaal voor deze sokken uit het
Soxx boek.


En ik kreeg deze wol als een
onverwacht cadeautje! 

Dat wordt nog moeilijk kiezen.


Zo leuk, bij de Lang Jawoll
horen altijd kleine klosjes stopwol.

Als ik ze zie moet ik altijd denken
dat de fabrikant 
weinig vertrouwen heeft in zijn product.

Dat is natuurlijk niet zo.
Het is gewoon heel voorkomend.

Past ook heel goed in de duurzaamheids trent
van deze tijd.

Stop je sokken en ze kunnen nog
jaaaaaaaaaaaaren mee! 







dinsdag 7 januari 2020

Breien.

Breien!
Dat is iets wat je oma doet! 

Zo stond het in een leuk artikel in "de Volkskrant".

En zo is het maar net.

Nederland heeft niet een echte breitraditie.

Hoewel, in de jaren 50 ging mijn moeder nooit
een middagje naar vriendinnen
of de tantes zonder breiwerk.
En tijdens het kletsen en koffiedrinken
werd er stevig doorgewerkt.

Er waren altijd wel sokken te breien
of  kindertruien te maken.

Ik moet ineens denken aan de 
restjesstreepjestrui
uit het boek Gesloten huis 
van Nicolaas Matsier.

Ook zijn moeder breide voor haar gezin.

Maar het was niet spectaculair.
Met kabels of moeilijke patronen.
Het was gewoon nodig.

Ik voel me wel een breister.
Er staat minstens altijd een sok op.


En dit weekend was het proefjesbreien.

Bij het opruimen van m'n boeken vond ik 
het boekje dominosquares breien.
Ik gebruikte de vierkanten ook in het crisisdekentje. 

Dat wilde ik weleens in het kleine proberen.

Misschien ga ik het ooit  gebruiken 
voor een sjaal.
Dat wordt dan wel ontelbare draadjes afhechten! 


M'n gedachten gaan harder dan m'n handen!
Ik weet al helemaal hoe het er uit zou
moeten gaan zien.

Pfft, wat een zin.

Zou moeten gaan...


Het bleef niet bij een proefje.
Nee, ik waagde me ook aan
mozaiek breien.

Dat klinkt moeilijker dan het is.
Gewoon telkens 2 naalden streepjes breien
waarbij je telkens 1 kleur afhaalt.

Veel gemakkelijker dan fair isle breien.

Hoewel me dat gemakkelijk afgaat.
Gewoon omdat ik al met 2 handen breide.

Ik leerde mezelf als kleuter breien en deed dat links.
Op school mocht dat niet en moest ik het rechts
omslaan leren.

Het was een drama!

Ons eerste werkstuk was een poppencape.

Ik kreeg roestige naalden mee
en 
een streng akelige rode katoen
die ernstig in de knoop zat.

"Ga jij maar naar "De Wolbaal"
nieuwe spullen halen verzuchtte moeders
na een middagje vechten met een 
streng rode katoen.

Rode katoen?
Ik wilde helemaal geen rode katoen!
Ik wilde zacht geel.

De populaire meisjes kregen licht geel.
Juf had zo haar lievelingetjes.

Ik weet nog hoe ik aarzelde onderweg naar 
de winkel.
Zou ik gele katoen kopen?

Ik durfde niet.
Maar in een klas van 56 kinderen
(Ja, kom daar tegenwoordig maar eens om.
Die babyboomers kregen het echt niet cadeau!)
zaten toch minstens de helft meisjes.
Dat kon juf nooit onthouden, 
denk ik nu.

O, had ik maar toch dat zachte geel gekocht! 

Helaas.

Gelukkig hebben we nu internet.
En kun je dat Volkskrant artikel
nog steeds lezen.
Het stond op 29 december 2019 in de krant. 






dinsdag 31 december 2019

Terugkijken.

Is dat niet een lekkere afgezaagde titel
voor een blogje op oudejaarsavond?


Ik plande een rustig avondje in.

Met een nieuw boek.
Een proefje voor een nieuw breiwerkje.
Radio 2 aan met de Top 2000.

Oudejaarsavond blijf ik altijd thuis.
Voor de hondjes.
Die overigens niet bang zijn van het vuurwerk.

Ik weet ook niet waar ik dat aan
verdiend heb.
Mijn honden zijn gewoon nooit bang.

En omdat ze vaak met z'n tweetjes zijn
neemt de jongere hond het over van de oudere hond. 


Onze Lizzy wordt a.s. vrijdag alweer 10 jaar oud.

Ha, ha, als je een hondenjaar op 7 jaar zet
zijn we even oud! 

Ze doet het nog prima.
Loopt bij het balgooien Puck nog voorbij.
Zij zal die  bal hebben! 

O ja, we gingen terug kijken.

Nou ja, het was een roerig jaar.
Zowel in de wereld als in mijn persoonlijk leven.

Alles overheersend was toch wel de 
strijd 
die ik voor mijn gevoel constant voerde om
voor mijn moeder goede zorg te krijgen.

Ik sprak in in een commissievergadering van de Gemeente,
Samen werkten we mee
aan een aflevering van Nieuwlicht van de EO 
over de WMO.

Sinds die tijd zeggen we dat we later,
als we groot zijn bij de tv willen.

De aanleiding was niet leuk.
Maar het was heel leuk om te doen.

Het bepaalde me ook bij de tekortkomingen
die er zijn in de zorg voor ouderen.

Door de tv uitzending werd ik door veel mensen
aangesproken met hun specifieke problemen.

Zelf hielden we onze zorguren.
Maar ik hield er ook het idee aan over dat 
het heel belangrijk is om ook 
goed te kijken naar m'n eigen
oude dag. (Oei)

Zo zoek ik naar een gelijkvloerse woning.

En ik hoef natuurlijk niet uit te leggen
dat dat zoeken naar een speld in de hooiberg is.

Dat mantelzorgen beheerst echt mijn hele leven.

En af en toe kan ik er hier op dit blog heerlijk
over mopperen. 

Maar ik ben niet zielig hoor!
Ik hou alleen goed mijn grenzen in de gaten.

Ik zie zoveel mensen die geestelijk
of lichamelijk er onder door gaan aan die zorg.

En ik moet toegeven:
mijn moeder ziet de hele dag in mijn hoofd.
Ook als ik daar fysiek niet ben.

Kijk dit is niet het eerste jaar dat ik dit doe.
Toevallig las ik in een tien jaar oud dagboek
dat dingen die vandaag spelen
toen ook al aan de orde waren.

Ik doe dit 24 uur per dag, 7 dagen per week,
365 dagen per jaar.
Ik deed het op een gebroken been,
met een gezwachtelde arm,
met een teiltje naast me omdat m'n maag omdraaide
vanwege de bronchitis. 

"Is het nog vrijwillig", vroeg Tijs van de Brink 
in die tv opname.

Nee, natuurlijk niet.

Ik kan haar natuurlijk ook niet laten zitten! 


Ik breide een prachtige sjaal.



Pakte tot m'n grote geluk het schilderen weer op.

(Nee, hij is nog niet af. En oh, ik ben
maar een echte 
zondagschilder hoor!) 


Bovendien nam ik me heilig voor om
deze sjaal af te breien.
Toen kwam die hele hete week.
Weg goede voornemens! 

Ben nu weer bezig met het afmaken.

Aan goede voornemens doe ik trouwens niet! 
Ik doe iedere dag mijn best.

Een veilige jaarwisseling.
En de beste wensen voor het nieuwe jaar. 









donderdag 26 december 2019

In de mottenballen.

Vorige keer vertelde ik al dat
quilt Fleur
even in de mottenballen verdwijnt.

Het 4e pakket zag er zo leuk uit.
Allerlei lieve stofjes.
Moeilijk om er niet direct aan te beginnen.

Maar voor nu hou ik het bij de mandjes.

Zo'n mandje is zo gemaakt.
En geeft het idee dat ik nog wat doe.
Aan m'n hobby''s dan he?

Verder heb ik het gewoon razend druk.

Nou kun je jezelf ook druk maken.
Maar er is wel heel veel wat ik
op mag ruimen.

Iedereen lijkt te denken:
"Anny doet het wel!"

En dat valt toch tegen.
Het voelt als een vreselijke heks,
maar ik ben niet overal goed voor.

Niet lachen hoor! 
De oude mevrouw is al aan haar tweede kerstboom
bezig.

De eerste viel dramatisch uit.
Er zat geen naald meer aan.

Dus Anny naar het tuincentrum dinsdagochtend.

Er was geen kip!

Ze wilden dat ik het volle pond zou betalen
voor een boom die over een paar uur niks meer waard zou zijn.

Tja,ik ben niet voor niks ondernemersdochter!
Dus na wat heen en weer geschuif
ging de boom voor de helft van de prijs mee.

Nu maar hopen dat deze boom Nieuwjaar haalt.
Want omi stookt of dat het buiten min 20 is.

Ik moest dus ook nog een boom afhalen 
en
weer optuigen.

De oude mevrouw heeft inmiddels een traplift.

Ook dat voelt als gekkenwerk.
Want ermee leren omgaan is nog niet zo snel geleerd.
Gelukkig kan ze heel wrange grapjes maken.

En roepen we in koor als mensen die dit horen
wat bedenkelijk kijken:
"Onkosten op het sterfhuis!"

Ik zie dat het al 10 over half een is.
Ik moet nog een strijk meenemen naar moeders huis.
Waar ik overigens net vandaan kom, die ik
eerst nog moet strijken,
Daarna moet er nog gekookt.
En in het huis opgeruimd.
Het water in omi's badkamer stond tot aan de deur.

Ja hoor, Anny doet het wel! 




Wie er uit de mottenballen mocht
was de 
Scandinavian Christmasquilt van Lynette Anderson.

Ieder jaar in december mag ie eventjes
stralen.

Het is zo'n leuke quilt om te maken. 

En gezellig om er lekker onder weg te kruipen
als het werk gedaan is.

Ik ga strijken,
want anders zijn er geen theedoeken 
om af te drogen! 









dinsdag 24 december 2019

Kerstwensen.

Als ik meer tijd heb
schrijf ik 
weer een blogje.


Nu doe ik het even met mijn
miniquiltje

“When we were young And Christmaseiland trees were tall”.

Fijne kerstdagen allemaal! 

maandag 9 december 2019

Klein geluk.

Het wordt hoog tijd om een wat van me te laten horen!

Mijn vorige blogje 
was alweer 2 weken geleden.

En ik moest toch de laptop erbij pakken
omdat ik een rokje 
moest bestellen voor de oude mevrouw.

Bloggen op de laptop
gaat toch het gemakkelijkst! 

Nog steeds ben ik erg druk met de mantelzorg.

Toch waak ik ervoor om niet over
mijn grenzen heen te gaan.

Ooit heel lang geleden had ik al eens een
burnout.
En ik hoef dat echt geen tweede keer.

Toen noemden we het ook nog niet zo.

Ik verdedig dus mijn grenzen
misschien wel een beetje te fanatiek.

Wat ik er vooral van leerde is dat
je het kleine geluk
niet moet overslaan.

Dat kleine geluk is voor iedereen anders.


Voor mij is dat even tekenen,
een lapje aan elkaar zetten,
toch dat stekje uit de tuin verpoten,
ook al denk je wat een werk!

Schepje halen, lapjes snijden,
tekenspullen voor da dag halen.

Een halfuurtje eerder naar bed met een
gezellig boek.


Zo lukte het om een sliert mandjes aan elkaar
te zetten.

Er ligt nog zeker een stapel van
40 kant en klare mandjes.

En heel veel setjes liggen gesneden en wel klaar.

Ik maakte zelf 4 nieuwe mandjes de
afgelopen week.


De kerstboom staat.

Nee, ik hoef er niet het halve huis voor te verzetten!

Vroeger thuis hadden we altijd een
gigantische boom.
De stoelen moesten opzij.
Er werd een deur afgesloten.
En mijn moeder, die altijd bang was dat het gevaarte
om zou vallen, bond die boom met een touwtje
aan de deurknop.

"Niet aan de deur! Denk om de kerstboom!"

heeft zo'n indruk achtergelaten
dat ik ervoor pas om
zoiets ook te proberen.

Trouwens, de hele versiering past in 1 schoenendoos.




Wat ik ook nog deed:
een halfuurtje schilderen.

Soms is dat ook gewoon genoeg.
Af en toe kost het tijd om na te denken
hoe het nu verder gaat....

Nog een nieuwtje:
ik zit tegenwoordig op Instagram.

Lange tijd wist ik Facebook
buiten de deur te houden.

Maar dan komt de dag
dat het zonder Whats App lastig wordt.

Dan ook maar naar Insta.

Veel mensen die ik volgde op hun blog doen dat
allang niet meer.
En nu vind ik iedereen weer terug.

Toch wel handig.

Op
@rafelsenrozen
kun je me vinden.







maandag 25 november 2019

Rood - wit.

Het ruikt heerlijk in het huis van de oude mevrouw.


Vandaag bakte ik een echte Engelse kerstcake.

Daarvoor had ik gisteravond bijna 
anderhalve kilo gedroogd fruit
te week gezet
in port en sinaasappelsap.

Ik was wat laat.
Want het kan wel 3 maanden voor Kerst.

Het baksel is goed gelukt.
Maar de foto'sdie ik van mijn telefoon naar 
de laptop stuurde zijn ergens zoek geraakt. 

Nu gaan we hem nog een paar weekjes
regelmatig een slokje port voeren.
Zodat we iedereen met Kerstmis
zo onder de tafel kunnen
werken.

Volgens de jongens in de plaatselijke 
notenkraam dan,
waar ik al het fruit haalde.
Alleen al bij het idee werden zij heel vrolijk! 

Wat was het koud vorige week.
Vooral 's morgens vroeg als ik met
de hondjes
ging lopen.

Ik kreeg zo'n zin in Kerstmis en gezelligheid.

Aan lichtjes in huis.

En rood - wit.


En laat ik nu nog een hele leuke 
rood - wit quilt
in
huis hebben.
Puck laat hem wel even zien.
Waarom gaan honden en poezen toch altijd op je werk zitten? 

Stapels mandjes zijn er al klaar.

Een gemiddelde supermarkt heeft er minder.
Ligt al tijden in de kast.


Die mandjes maakte ik vooral op de 
Westlandse Bee.

Vroeger was die 1 keer per maand 's avonds.
Maar tegenwoordig
is het 's morgens omdat alle deelneemsters 
steeds ouder worden en 's avonds liever 
niet de deur uit gaan.

En 's ochtends komt mij heel slecht uit.
Ze denken er vast dat ik nooit meer kom.

Gezellig mandjes aan elkaar zetten.

Maar hoe moet het dan met de Fleurtje-quilt

Oh, zoiets is altijd goed voor een schuldgevoel.
Ik was nog wel zo van plan om hem
elke maand op tijd af te hebben.

IECH.

Voorlopig hou ik het even bij de mandjes.

De oude mevrouw loopt weer wat beter.

Achteraf weten we nu dat ze een
gescheurde meniscus had.
Gewoon slijtage.
Maar vanmiddag zag ik haar ineens
door de kamer lopen zonder rollator...

Oef, niks zeggen! 
Anders valt ze nog! 

Dus wie weet krijg ik het weer wat rustiger 
en komt er meer ruimte voor mezelf.