Rafelig.

Afgelopen dagen waren nogal rommelig! 

Dagen met afspraken die telkens veranderden

waardoor 

alles ineens weer op losse schroeven 

kwam te staan.

Bijvoorbeeld in de zorg om de oude mevrouw.

Na 1 jaar wachten 

kwam

toch nog onze nieuwe schutting.

Sinds storm Dennis 

klapperden de delen alle kanten op.

Ineens ging het had.

"Morgen komen we!"

appten ze woensdag enthousiast.

Dus zat ik ineens met 2 hardwerkend mannen

in de achtertuin

die koffie wilden en de koekjespot leegaten.

Maar het resultaat mag er zijn.

Buurman en ik zeiden het  tegen elkaar:

zo'n mooie schutting hebben we in 40 jaar niet gehad.

Nu wil je het natuurlijk ook zien.

Even kijken of dat gaat lukken.

Mezelf een foto sturen.

Kijk, daar is ie! 

Kan ik eindelijk de tuin gaan opruimen.

Dat het gisteren een hele rare dag was

hoef ik natuurlijk niet uit te leggen.

Eerlijk gezegd wilde ik niks missen van het 

coronavirus.

Met mijn nu wel sluimerende

autoimmuunziekte

hoor ik zeker tot een risicogroep.

Gelukkig ben ik gewend om daarvoor 

mezelf op te hokken.

Jaren moest ik heel terughoudend zijn in contacten

met buiten.

Zo mocht ik ook niet naar de bieb.

En grote mensenmassa"s .

Nu moet ik wel zorgen voor nog 

een kwetsbaar iemand.

De oude mevrouw volgt het hele

proces op de tv.

Maar ze is er vrij laconiek onder.

Ik vond troost in mijn

slowstitch project.

Kan het iedereen aanraden.

Het is natuurlijk voer voor psychologen,

maar kijk eens naar die dikke

rode cirkel rechts.

Die maakte ik 2 weken geleden.

Heel ontspannen? bij de radio met 

ook toen al een uitzending over het virus.

Het mindful borduren
bevalt zelfs zo goed dat ik mijn lap moest
verlengen.

Op de echte rafeltjesmanier!

Je bent mevrouw Rafel of je bent het niet!

Al dat gezit bij de tv heeft nog een
gunstige uitwerking:

De babydeken in wafelpatroon
is bijna af.

Het is zo'n patroontje
dat een beetje klassiek is
en altijd wordt gewaardeerd.

Ik kom weinig aan bloggen toe.
Maar probeer iedere dag wat te posten
op instagram.

@rafelsenrozen

Stay strong!

Bruin.

Vaste lezers weten het wel:

Mevrouw Rafel is geen aanhanger van bruin en beige! 

Toch ligt er een bruine bol Whirl van Scheepjes op tafel.

Nou ja, de fabrikant noemt het 

caramel.

Kijk dat is gewoon veel sympatieker.

Samen met een bol blauw

moet het een sjaal worden.

Een gehaakte between the lines sjaal.

Ja, ik deed ooit een poging er eentje te breien.

Met heel andere kleurtjes.

Dat wel.

Maar het werd niks. 

Ik vond de kleuren niet mooi mengen.

Had er helemaal geen tijd voor.

Met Puck als pup.

Het project bloedde dood.

Maar het bleef een beetje schuren.

En nu ga ik voor poging 2.

Ik vind het haakpatroon gemakkelijker dan

het gebreide patroon.

Al ben ik voorlopig nog wel heel erg aan het tellen.

Het duurt even voordat 

ik een patroon uit het hoofd kan maken.

Ben wel erg hakerig de laatste tijd.

Ik zag bij ingthings zulke leuke boodschappennetjes.

En ik wist dat ze in een van haar boeken een

patroontje had staan.

Een heerlijk werkje om mee te nemen.

Het babydekentje,

oh, ook al haakwerk groeit ook mooi door. 

Al met al is dit wel een 

hakerig blogje geworden! 

Van een plaatje

Naar een plaatje! 

Een jaar of wat geleden ruimde ik

een dikke stapel

quilttijdschriften op.

Overbuurvrouw-van-de-quilts

heeft ze altijd graag.

Op een van die tijdschiften stond deze quilt.

Voor de grap zei ik dat dat wel een

leuke quilt 

was die zij kon maken.

Ze houdt van dit soort patronen.

En... ik had ook nog wel een

flinke lap gele stof

met witte stipjes.

Buuv nam het ernstig op.

En ging aan de slag.

Hij is schattig geworden.

De foto is een beetje wiebelig.

Maar er was niet zoveel ruimte om de foto te maken.

Zelf ben ik niet zo productief.

Je kent het inmiddels wel: 

mantelzorgen.

Maar deze sjaal kwam dankzij de stormachtige 

weekends af.

En ik startte een wafeldekentje 

voor een te verwachten

nieuwe wereldburger. 

Had zo gehoopt om eventjes wat meer te vertellen.

Helaas.

Tijd om te gaan koken bij de oude mevrouw.

Je weet: Westlanders eten tussen de middag warm.

Zelf noemen ze dat trouwens: onder de middag! 

Ik heb heerlijk veel tijd zitten te verdoen

met prothese bh's te bestellen.

Dat doe ik ook niet iedere dag.

Maar wel altijd bij dezelfde zaak.

Alleen is dan altijd het wachtwoord zoek.

En is het een hele strijd om dat te vernieuwen.

Ken je dat?

Pfft! 

Daas.

Alweer bijna 3 weken 

geleden 

werd ik gebeten door een daas.

Overigens noemen wij dat hier een paardenvlieg. 

Ja,die beesten steken niet,

die bijten

en 

zuigen bloed.

Vandaar dat er een grote kans is 

op een infectie.

En ik deed niks bijzonders,

ik plukte een tuinbosje

voor de oude mevrouw.

En werd verschillende keren in mijn hand gebeten.

Dus werd het tijd voor wat

serieuze chocoladetherapie! 

Maar gezien het warme weer

ruilde ik die chocolade in 

voor 

warerijsjestroost.

Natuurlijk was ik

gebeten aan de kant van mijn oedeenarm! 

En m'n hand zwol op tot ongekende dikte! 

Dus tijd om te koelen.

En haken tja dat ging gewoon niet.

En dat terwijl de tijd begon te dringen.

Het babydekentje

moest nodig af! 

Gelukkig lukte het afgelopen week.

Nu ligt het te wachten

op de geboorte van een klein meisje.

De leuke kaart met ooievaar 

is van 

beeldenbries.nl

De website is nog niet klaar.

Dus kan ik je nog niet doorsturen.

Haken:

dat deed de 

overbuurvrouw-van-de-quilts

ook.

Van restjes smyrnawol 

haakte ze tijdens het warme weer 

grannies. 

Zelf zat ik een beetje 

te spelen met een draadje

en het boek van Ingrid van ing-things.

Het hoeft niks te worden.

Het is gewoon leuk om met patroontjes

en kleurtjes te spelen.

Maar misschien is het wel sneller

omdat met papier en stift te doen! 

Dat deed ik ook met deze ecolinestiften.

Die zijn nieuw.

En niet echt handig.

Werken met potjes ecoline-inkt 

geeft een veel beter resultaat.

Dit heeft het effect van een grote dikke viltstift.

Het resultaat is streperig.

Alleen op heel dik 

heel duur aquarelpapier is het resultaat 

redelijk.

Geen aanrader dus voor zover 

het mij betreft. 

Ik maakte het vogeltje

look-a-like.

Van alweer 2 jaar geleden.

Hij mocht even onder een stolpje.

En staat nu deftig te zijn in de woonkamer.

Als ik toch eens

tijd had...

dan maakte ik een paar broertjes en zusjes

voor het beestje! 

Als ik toch eens tijd had...

Ik wilde heel graag iedere dag iets maken.

Iets tekenen 

of zoals hierboven 

knippen en plakken.

Portretjes, huisjes, beestjes, bloempotjes

en tafels met iets erop

zijn mijn favoriete onderwerpen. 

Nu ging ik aan de slag met portretjes.

Tekenen met 1 lijn zonder de pen van papier 

te halen.

Je ziet: het worden niet allemaal 

meesterwerken.

Daar gaat het ook niet om.

Lekker bezig zijn.

Misschien wat leren.

Maar vooral plezier hebben. 

Daar gaat het om.

Plof!

Buiten is het 30 graden.

Binnen breit Mevrouw Rafel 

aan haar mittens!

Eerlijk gezegd doet ze niet zoveel! 

Met zo'n uitzicht uit het keukenraam

is zelfs afwassen 

een slow klusje.

Meestal is het 's avonds heerlijk 

achter in de tuin!

Het gehaakte babydekentje
groeit en groeit.

Jammer dat het zo'n warm pakketje
wordt!

Zulke hete
sweet dreams of summer
had ik echt niet kunnen bedenken! 

Aan de haak!

Afgelopen week was ik druk aan het haken.

Een haakwerkje kun je zo gemakkelijk 

even oppakken.

Al is het maar voor een paar minuutjes:

je hoeft niet eerst 

uit te rekenen waar je ook alweer was gebleven.

En zo haakte ik in het namiddagzonnetje

mijn grijze southbay-sjaal af.

Even showen op tafel.

Buiten doet ie het ook heel goed.

Omdat onze plaatselijke draadjeswinkel 

eventjes geen ivoorkleurig garen heeft

ben ik daarom gestopt

met het kleine blokjes haken.

Ik wilde trouwens beginnen met een 

babydekentje.

Een wafelpatroontje leek me wel aardig.
Nogal klassiek.
Maar tot nu toe dikwijls een succesnummer.

Bovendien haakt het als een trein.

Eerst natuurlijk een proefje.

Met zoals in de foto hierboven blauwe by Claire 2.

Heel mooi.
Maar het vreet materiaal.
Dat is misschien leuker voor een kussen.

Het wat hardere groen is by Claire 1.
(Nee, ik heb geen aandelen!)

Maar katoen is veel te koud
en te stug voor een jonge baby.

Dus werd het wol.

Baby merino van Katia.

Het wordt schattig!

Alleen krijg ik zo'n trek in wafels met dik slagroom
als ik al die vakjes zie!