dinsdag 31 december 2019

Terugkijken.

Is dat niet een lekkere afgezaagde titel
voor een blogje op oudejaarsavond?


Ik plande een rustig avondje in.

Met een nieuw boek.
Een proefje voor een nieuw breiwerkje.
Radio 2 aan met de Top 2000.

Oudejaarsavond blijf ik altijd thuis.
Voor de hondjes.
Die overigens niet bang zijn van het vuurwerk.

Ik weet ook niet waar ik dat aan
verdiend heb.
Mijn honden zijn gewoon nooit bang.

En omdat ze vaak met z'n tweetjes zijn
neemt de jongere hond het over van de oudere hond. 


Onze Lizzy wordt a.s. vrijdag alweer 10 jaar oud.

Ha, ha, als je een hondenjaar op 7 jaar zet
zijn we even oud! 

Ze doet het nog prima.
Loopt bij het balgooien Puck nog voorbij.
Zij zal die  bal hebben! 

O ja, we gingen terug kijken.

Nou ja, het was een roerig jaar.
Zowel in de wereld als in mijn persoonlijk leven.

Alles overheersend was toch wel de 
strijd 
die ik voor mijn gevoel constant voerde om
voor mijn moeder goede zorg te krijgen.

Ik sprak in in een commissievergadering van de Gemeente,
Samen werkten we mee
aan een aflevering van Nieuwlicht van de EO 
over de WMO.

Sinds die tijd zeggen we dat we later,
als we groot zijn bij de tv willen.

De aanleiding was niet leuk.
Maar het was heel leuk om te doen.

Het bepaalde me ook bij de tekortkomingen
die er zijn in de zorg voor ouderen.

Door de tv uitzending werd ik door veel mensen
aangesproken met hun specifieke problemen.

Zelf hielden we onze zorguren.
Maar ik hield er ook het idee aan over dat 
het heel belangrijk is om ook 
goed te kijken naar m'n eigen
oude dag. (Oei)

Zo zoek ik naar een gelijkvloerse woning.

En ik hoef natuurlijk niet uit te leggen
dat dat zoeken naar een speld in de hooiberg is.

Dat mantelzorgen beheerst echt mijn hele leven.

En af en toe kan ik er hier op dit blog heerlijk
over mopperen. 

Maar ik ben niet zielig hoor!
Ik hou alleen goed mijn grenzen in de gaten.

Ik zie zoveel mensen die geestelijk
of lichamelijk er onder door gaan aan die zorg.

En ik moet toegeven:
mijn moeder ziet de hele dag in mijn hoofd.
Ook als ik daar fysiek niet ben.

Kijk dit is niet het eerste jaar dat ik dit doe.
Toevallig las ik in een tien jaar oud dagboek
dat dingen die vandaag spelen
toen ook al aan de orde waren.

Ik doe dit 24 uur per dag, 7 dagen per week,
365 dagen per jaar.
Ik deed het op een gebroken been,
met een gezwachtelde arm,
met een teiltje naast me omdat m'n maag omdraaide
vanwege de bronchitis. 

"Is het nog vrijwillig", vroeg Tijs van de Brink 
in die tv opname.

Nee, natuurlijk niet.

Ik kan haar natuurlijk ook niet laten zitten! 


Ik breide een prachtige sjaal.



Pakte tot m'n grote geluk het schilderen weer op.

(Nee, hij is nog niet af. En oh, ik ben
maar een echte 
zondagschilder hoor!) 


Bovendien nam ik me heilig voor om
deze sjaal af te breien.
Toen kwam die hele hete week.
Weg goede voornemens! 

Ben nu weer bezig met het afmaken.

Aan goede voornemens doe ik trouwens niet! 
Ik doe iedere dag mijn best.

Een veilige jaarwisseling.
En de beste wensen voor het nieuwe jaar. 









donderdag 26 december 2019

In de mottenballen.

Vorige keer vertelde ik al dat
quilt Fleur
even in de mottenballen verdwijnt.

Het 4e pakket zag er zo leuk uit.
Allerlei lieve stofjes.
Moeilijk om er niet direct aan te beginnen.

Maar voor nu hou ik het bij de mandjes.

Zo'n mandje is zo gemaakt.
En geeft het idee dat ik nog wat doe.
Aan m'n hobby''s dan he?

Verder heb ik het gewoon razend druk.

Nou kun je jezelf ook druk maken.
Maar er is wel heel veel wat ik
op mag ruimen.

Iedereen lijkt te denken:
"Anny doet het wel!"

En dat valt toch tegen.
Het voelt als een vreselijke heks,
maar ik ben niet overal goed voor.

Niet lachen hoor! 
De oude mevrouw is al aan haar tweede kerstboom
bezig.

De eerste viel dramatisch uit.
Er zat geen naald meer aan.

Dus Anny naar het tuincentrum dinsdagochtend.

Er was geen kip!

Ze wilden dat ik het volle pond zou betalen
voor een boom die over een paar uur niks meer waard zou zijn.

Tja,ik ben niet voor niks ondernemersdochter!
Dus na wat heen en weer geschuif
ging de boom voor de helft van de prijs mee.

Nu maar hopen dat deze boom Nieuwjaar haalt.
Want omi stookt of dat het buiten min 20 is.

Ik moest dus ook nog een boom afhalen 
en
weer optuigen.

De oude mevrouw heeft inmiddels een traplift.

Ook dat voelt als gekkenwerk.
Want ermee leren omgaan is nog niet zo snel geleerd.
Gelukkig kan ze heel wrange grapjes maken.

En roepen we in koor als mensen die dit horen
wat bedenkelijk kijken:
"Onkosten op het sterfhuis!"

Ik zie dat het al 10 over half een is.
Ik moet nog een strijk meenemen naar moeders huis.
Waar ik overigens net vandaan kom, die ik
eerst nog moet strijken,
Daarna moet er nog gekookt.
En in het huis opgeruimd.
Het water in omi's badkamer stond tot aan de deur.

Ja hoor, Anny doet het wel! 




Wie er uit de mottenballen mocht
was de 
Scandinavian Christmasquilt van Lynette Anderson.

Ieder jaar in december mag ie eventjes
stralen.

Het is zo'n leuke quilt om te maken. 

En gezellig om er lekker onder weg te kruipen
als het werk gedaan is.

Ik ga strijken,
want anders zijn er geen theedoeken 
om af te drogen! 









dinsdag 24 december 2019

Kerstwensen.

Als ik meer tijd heb
schrijf ik 
weer een blogje.


Nu doe ik het even met mijn
miniquiltje

“When we were young And Christmaseiland trees were tall”.

Fijne kerstdagen allemaal! 

maandag 9 december 2019

Klein geluk.

Het wordt hoog tijd om een wat van me te laten horen!

Mijn vorige blogje 
was alweer 2 weken geleden.

En ik moest toch de laptop erbij pakken
omdat ik een rokje 
moest bestellen voor de oude mevrouw.

Bloggen op de laptop
gaat toch het gemakkelijkst! 

Nog steeds ben ik erg druk met de mantelzorg.

Toch waak ik ervoor om niet over
mijn grenzen heen te gaan.

Ooit heel lang geleden had ik al eens een
burnout.
En ik hoef dat echt geen tweede keer.

Toen noemden we het ook nog niet zo.

Ik verdedig dus mijn grenzen
misschien wel een beetje te fanatiek.

Wat ik er vooral van leerde is dat
je het kleine geluk
niet moet overslaan.

Dat kleine geluk is voor iedereen anders.


Voor mij is dat even tekenen,
een lapje aan elkaar zetten,
toch dat stekje uit de tuin verpoten,
ook al denk je wat een werk!

Schepje halen, lapjes snijden,
tekenspullen voor da dag halen.

Een halfuurtje eerder naar bed met een
gezellig boek.


Zo lukte het om een sliert mandjes aan elkaar
te zetten.

Er ligt nog zeker een stapel van
40 kant en klare mandjes.

En heel veel setjes liggen gesneden en wel klaar.

Ik maakte zelf 4 nieuwe mandjes de
afgelopen week.


De kerstboom staat.

Nee, ik hoef er niet het halve huis voor te verzetten!

Vroeger thuis hadden we altijd een
gigantische boom.
De stoelen moesten opzij.
Er werd een deur afgesloten.
En mijn moeder, die altijd bang was dat het gevaarte
om zou vallen, bond die boom met een touwtje
aan de deurknop.

"Niet aan de deur! Denk om de kerstboom!"

heeft zo'n indruk achtergelaten
dat ik ervoor pas om
zoiets ook te proberen.

Trouwens, de hele versiering past in 1 schoenendoos.




Wat ik ook nog deed:
een halfuurtje schilderen.

Soms is dat ook gewoon genoeg.
Af en toe kost het tijd om na te denken
hoe het nu verder gaat....

Nog een nieuwtje:
ik zit tegenwoordig op Instagram.

Lange tijd wist ik Facebook
buiten de deur te houden.

Maar dan komt de dag
dat het zonder Whats App lastig wordt.

Dan ook maar naar Insta.

Veel mensen die ik volgde op hun blog doen dat
allang niet meer.
En nu vind ik iedereen weer terug.

Toch wel handig.

Op
@rafelsenrozen
kun je me vinden.







maandag 25 november 2019

Rood - wit.

Het ruikt heerlijk in het huis van de oude mevrouw.


Vandaag bakte ik een echte Engelse kerstcake.

Daarvoor had ik gisteravond bijna 
anderhalve kilo gedroogd fruit
te week gezet
in port en sinaasappelsap.

Ik was wat laat.
Want het kan wel 3 maanden voor Kerst.

Het baksel is goed gelukt.
Maar de foto'sdie ik van mijn telefoon naar 
de laptop stuurde zijn ergens zoek geraakt. 

Nu gaan we hem nog een paar weekjes
regelmatig een slokje port voeren.
Zodat we iedereen met Kerstmis
zo onder de tafel kunnen
werken.

Volgens de jongens in de plaatselijke 
notenkraam dan,
waar ik al het fruit haalde.
Alleen al bij het idee werden zij heel vrolijk! 

Wat was het koud vorige week.
Vooral 's morgens vroeg als ik met
de hondjes
ging lopen.

Ik kreeg zo'n zin in Kerstmis en gezelligheid.

Aan lichtjes in huis.

En rood - wit.


En laat ik nu nog een hele leuke 
rood - wit quilt
in
huis hebben.
Puck laat hem wel even zien.
Waarom gaan honden en poezen toch altijd op je werk zitten? 

Stapels mandjes zijn er al klaar.

Een gemiddelde supermarkt heeft er minder.
Ligt al tijden in de kast.


Die mandjes maakte ik vooral op de 
Westlandse Bee.

Vroeger was die 1 keer per maand 's avonds.
Maar tegenwoordig
is het 's morgens omdat alle deelneemsters 
steeds ouder worden en 's avonds liever 
niet de deur uit gaan.

En 's ochtends komt mij heel slecht uit.
Ze denken er vast dat ik nooit meer kom.

Gezellig mandjes aan elkaar zetten.

Maar hoe moet het dan met de Fleurtje-quilt

Oh, zoiets is altijd goed voor een schuldgevoel.
Ik was nog wel zo van plan om hem
elke maand op tijd af te hebben.

IECH.

Voorlopig hou ik het even bij de mandjes.

De oude mevrouw loopt weer wat beter.

Achteraf weten we nu dat ze een
gescheurde meniscus had.
Gewoon slijtage.
Maar vanmiddag zag ik haar ineens
door de kamer lopen zonder rollator...

Oef, niks zeggen! 
Anders valt ze nog! 

Dus wie weet krijg ik het weer wat rustiger 
en komt er meer ruimte voor mezelf. 












dinsdag 19 november 2019

Zwabberen.

Ik loop een beetje te zwabberen 
met de dingen die ik aan het doen ben.

Beetje breien,
beetje tekenen,af en toe een Fleurhexje.

Ik heb het nog steeds razend druk.

En ik lijk wel een administratiekantoor! 

Alles moet tegenwoordig digitaal.
En met de hulp voor de oude mevrouw
komt er ook een hele berg administratie bij.

Zit al zoet een uur gegevens in te vullen.

Maar ik ben er nog hoor.

Sterker nog: 


Ik breide een muts in 1 avond!

Nou ja, muts, mutsje.


Ik vind het heerlijk om even te knoeien
met wat draadjes.

En het is ook heel ontspannend.

Deze popjes vond ik op het internet.
Er staan ook patroontjes van op Ravelry.

Maar ik dacht dat het zo ook wel kon.

En het is heel leuk om te doen.

dinsdag 5 november 2019

Even rust.


Ziet dat er niet super uit? 

De zee bij Ter Heyde
vorig week dinsdag

toen het zulk mooi weer was.


Hoewel het maar 6 km is tot de kust
ga ik maar heel weinig naar zee.

Veel te weinig.

Het is ook wel zo dat ik liever niet alleen ga.
Dat voelt niet veilig. 

Hoe kwam ik daar ineens?

Wel de oude mevrouw kreeg 
respijtzorg.

Daar in dat kustdorpje.
In een stokoud verzorgingshuis.

Die respijtzorg is nog in de pilotfase.
En nog niet door het hele land beschikbaar.

Hier in Westland wel.
En het was even een uitkomst omdat ik die 
zorg echt niet meer aankon.

Nu gaat het lopen weer wat beter en is moeders weer thuis.

Ze is heel goed verzorgd daar in Strandgoed.

Maar is toch wel blij dat ze nu weer thuis is.

De verzorging vraagt nog steeds behoorlijk  
wat tijd.


Dus quilt Fleurtje zit een beetje in het verdomhoekje.

Ik probeer af en toe een hexjesbloemetje te maken.

Maar ik loop nu al lekker achter.
Deze week komt deel 3 alweer.


Ik heb er wel een superblikje voor.

De koekjes kwamen uit Engeland.

"Brexitkoekjes"

zei de Engelse familie.

Verder doen we niet aan politiek.
Niet op het blog.
En verder ook niet.
De meningsverschillen zijn daarvoor te groot. 

En even rust...
is er ook niet bij.

Het is 11 over 9 's avonds.
De droger is klaar,
De wasmachine heeft een nieuwe lading was klaar.
De grijze bak moet nog naar buiten.
De administratie moet nog.

En lekker hoor:
Lizzy springt een plant uit de vensterbank. 
Even rust....
Waar  is de stoffer en blik? 







vrijdag 25 oktober 2019

Een roerige week.

Die roerige dag van vorige week 
ging over in een hectische
week.

 Er was echt geen tijd voor een blogje.

Die val van de oude mevrouw
viel achteraf helemaal niet mee!

Ze bracht de nacht zelfs gedeeltelijk
op een salontafel door.

Eerlijk gezegd vind ik het wel 
.een opruiende krantenkop.

102 jarige ligt nacht op salontafel! 

Zo is het momenteel in Nederland met de zorg gesteld.

Er zijn geen opvangbedden meer.
Omdat er geen verzorgingshuizen meer zijn.

De huisartsenpost zat met de handen in het haar.
De huisarts wist geen raad.
Er zijn nauwelijks crisisbedden in Westland.

Dus werd het een weekje aanmodderen.

Nu is er even lucht.

En nu niet zeggen dat ik niks heb proberen te regelen.
Ik ben al anderhalf jaar bezig met 
langdurige zorg regelen.

En zelf heb ik zoals je wel weet
een krakkemikkige gezondheid.


Even uitblazen met een Fleurtje bloem.

O,o, ik was nog wel zo van plan om 
met Fleur niet achter te gaan lopen!

Maar nood breekt wet.


Ik kom even bij met koffie en een kaarsje.
Het is weer gezellig in huis.
Buiten waait het stevig.
Tot grote vreugde van Puck die niets anders doet 
dan blaadjes vangen in de tuin,
terwijl Liz het allemaal een beetje aankijkt.
Die jeugd van tegenwoordig toch.



woensdag 16 oktober 2019

Een roerige dag!

Zeg dat wel.

De radio gebruikte deze woorden
op de dag dat 
de boeren alles weer eens vast zetten!


Zouden zij er ook over praten?

Het lijkt me geen rustig gesprek.


Nee, dan gaat het er hier wat gemoedelijker aan toe.

Beestjes van restjes.
Een van mijn specialiteiten.

Een restje papier 
is altijd goed om mijn inspiratie 
aan te wakkeren.


En... hij is er weer:
de Flow voor paper lovers.

Dus om materiaal hoef ik niet verlegen te zitten.

Een roerige dag!

Ik was vanmiddag net thuis toen de
oude mevrouw belde.
Gevallen.
Gelukkig wist ze de telefoon te bereiken.
Ze wil geen personenalarmering.

Maar nu zal ze wel moeten,
Zo gaat het niet meer.
Dit keer ging het nog steeds goed.
Hoe het nu is weet ik niet.
Ik ga zo weer langs.

En: ik vertelde het nog niet eerder,
maar we hebben onze 3 1/2 uur hulp 
gehouden.
Waarschijnlijk door alle opschudding die we 
maakten.
Want hier in Westland gaan de meesten 
toch terug in uren.


Van Fleurje is deel 2 binnen.

Lekker de bloemetjes buiten zetten.
Daar is het nu echt weer voor.
Gezellig binnen met een kaarsje.

Inmiddels gaat het weer goed met de oude mevrouw.
Ze belde net.
Ze heeft haar enkel verzwikt.
Alles valt dit keer weer heel erg mee.

Toch blijft het een roerige dag.





woensdag 9 oktober 2019

Petieterig.

Er moest afgelopen weekend nog 
1 Fleurblokje.


Met Poeh.

Dat werd nogal klein!


Gelukkig zijn er ook blokken
met 
een extra randje.
En daar knapte 
Poeh ongelofelijk van op.


Tegenwoordig is werken op mijn atelier
een reis met hindernissen!


Puck gaat heerlijk onder mijn stoel liggen.
Het allerliefste op mijn voeten.
Maar ja, dan kan ik niet op de machine naaien.
Die hond heeft poezenbloed hoor ik wel.
Hij kruipt ook heel graag tussen m’n benen door! 

De gansjes gaan met de machine.
Ik las dat Susan het ook deed.
Dus dan doe ik het lekker ook!

Jammer dat mijn handen zo achteruit gaan
want het liefste werk ik met de hand. 




donderdag 3 oktober 2019

Fleurtje.

“Fleur kom je spelen?”


Het lukt aardig om regelmatig aan Fleur te werken.

Ik heb er erg lang over getwijfeld 
of ik het nog wel zou doen,
zo’n grote quilt maken.

Er zijn zoveel dingen die aandacht vragen.
En ik vind veel dingen leuk om te doen.

Maar 

lekker een uurtje een klein werkje doen
blijft leuk.

Met iedere maand een haalbaar hapje 
moet het te doen zijn.

Ik kijk alweer uit naar volgende week.
Deel twee.

Fleur was en is ook een gewilde meisjesnaam.


Het doet me denken aan begin jaren 70.
Op de tv was toen de serie
“Kijken naar kinderen”
en dat was bijna verplichte kost voor een
aankomende juf.

Er was rond die tijd ook een upstairs - downstairs 
achtige serie: The Forsyte Saga.
Daar kwam ook een Fleur in voor.

Ineens was het een gewilde naam.

En nu nog:
m’n buurtjes passen iedere week op 
hun kleindochter Fleur.

En op de shortlist van 
een-leuke-naam-voor-een-meisjeshond
stond Fleur op 3.

Lizzy werd het.
Op twee stond Kitty,

En echt: eigenlijk is Liz een echte Kitty.

Kattig en koket.
Nog steeds.
En bijna al 10 jaar oud.

Nee, Fleurtje komt er wel.
Aan mij zal het niet liggen.

donderdag 26 september 2019

Kumihimo.


Het regent!

Het regent!

Dat wordt dus binnenspelen.

“Je lijkt wel een kleuter” zei de oude mevrouw
toen ik vanmorgen bij de koffie
een werkje tevoorschijn haalde.

Echt iets waar moeders vroeger hun
kinderen op 
een regenachtige dag mee bezig hielden.


Ik had mijn kimihumo schijf meegenomen
om een koord te vlechten.

Mijn plan is om wat meer te gaan doen met
tapestry haken.
Daarover vertel ik wel in een volgend blogje.

En door die leuke gehaakte tassen moet een koordje.


Die schijf (je hebt ook vierkanten voor platte koordjes)
zijn echt van die dingen die
je weleens op een beurs koopt.
Weglegd.
En dan ineens ga je er op een
regenachtige dag 
mee aan de slag.

Kimihumo is Japans en staat voor
vlechten en koord.

Het is echt niet moeilijk.
Dikkere koorden zijn ook mogelijk.

Een patroontje en hoe het werkt:
You Tube 
staat er vol mee.

Zo ik ben vandaag weer zoet.


maandag 23 september 2019

Even oefenen.

Kilometers needle turn
applique
maakte ik in mijn leven.


De mola 
“De negen levens van een lapjeskat”
hield me een jaar van de straat!


Nu met de cirkels van Fleur
had ik toch last van plankenkoorts.
Kon ik het nog wel?


Ja hoor.

De eerste makkelijke blokken zijn gemaakt.
Ik probeer iedere middag
zo om deze tijd 
even aan de quilt te werken.

Voor vandaag is mijn huiswerk al af ūüėä
Een hexjesbloem.

Ha, de wasmachine is klaar.
Even de spullen in de droger doen.


En dan even verder met wat er nog meer op mijn
dienblad lag om de komende 
dagen te doen.

Ik verhuis nu regelmatig van mijn
atelier naar de woonkamer.
Daar is middagzon.

In het atelier op het noordoosten
is het om deze tijd 
koud en ongezellig.




dinsdag 17 september 2019

Verwennen.

Het voelt als pure verwennerij!


Ik heb me ingeschreven voor de BOM 
van de quilt Fleur
van Susan Smith.

Met alles er op en eraan.

Pfft! 
Wat een luxe.

Alsof je uit eten gaat.

Ik kon direct aanvallen.

Geen oneindig gewroet in allerlei 
bakken 
voor het juiste stofje.

Gewoon: shop de look.

Ik quilt al heel lang.
Al in 1988 kocht ik mijn eerste stofjes.

En hoewel ik pas nog schreef dat ik mezelf 
niet meer beschouw als echte quiltster,
kriebelt het nog steeds.

Erger nog:
ik ben nog steeds een echte fabricaholic.


Daar maakte ik trouwens ooit een journalblad over.

Maar al die stofjes betekenen wel 
dat  mijn quilts heel erg op elkaar lijken.
Omdat dezelfde stoffen weer terugkomen.

Ik werk graag scrappy.
Kocht altijd fat quarters.
En die gaan dan nooit helemaal op.

Nu kiest Wietske van Bossche Quilts ze.

En ik weet gewoon dat ik sommige stofjes
nooit zou kopen.
Terwijl ze het wel heel goed doen in een quilt.

Kortom een heel avontuur, deze Fleur.
Nu nog de boel tot een goed einde brengen.


Ik ben alvast begonnen met de flying geese.
Even erin komen.


dinsdag 10 september 2019

Lichte aardappelkleur.

Wat een rare titel voor een blogje zul je 
wellicht denken.

Het klinkt ook niet heel uitnodigend.

De hele week ben ik er al goedmoedig 
mee geplaagd door de oude mevrouw.


Ik bestelde een vest/jasje bij Gudrun Sjoden.

Een Zweeds bedrijf dat nog wel een catalogus stuurt naar klanten.

Ik bestel er wel vaker iets.
De kleding is niet zo modegevoelig.
En duurzaam.

We weten allemaal dat 
textielproductie niet erg duurzaam is.

Bij kleding let ik er wel vaak op.
Maar ik hoef maar een leuk quiltstofje
te zien of al die kennis verdwijnt als sneeuw voor de zon!

Lichte aardappelkleur stond er dus.
En ik zeg altijd dat ik geen beige bejaarde wil worden.

De oude mevrouw vond het een hellend vlak.
Kon niet goed gaan.

Maar kijk zelf: het valt reuze mee.
In ieder geval ben ik klaar voor de kou.


In m’n werk blijf ik de kleurtjes trouw! 

Deze collage maakte ik voor een deel weer van een 
restje papier dat zorgde voor inspiratie.

Dat was bij de drie min of meer dezelfde hoofdjes 
het diertje met de roze achtergrond.


Tenslotte nog een foto van Puck.
Hij kijkt graag tv.
Zondagavond bij omi Countryfile op BBC 1.

Bij de fokster stond de hele dag een enorme tv aan.
G. die Puckje mee ophaalde als pup
zei het al: “Anny, voortaan moet je tv altijd aan,
anders voelt hij zich vast niet thuis!”



woensdag 4 september 2019

Herfstachtig.


Inmiddels zit ik in een 
waterachtig 
zonnetje een kop koffie te drinken.
Maar wat heeft het geregend! 

Ik ging even naar de woensdagse markt
en kwam terug met een
dikke bos lampionnen.

De laatste bos in de hele kraam.

Ik deelde hem met de oude mevrouw.

Zoals altijd haalde ik al het blad eraf 
en zette ik ze gewoon droog in de vaas.
Dan drogen ze vanzelf in.


Was het vorige week nog lekker om
even pootje te gaan baden,
vandaag draait de CV alweer.

Deze tekening maakte ik afgelopen vrijdag.


Een beetje als voortzetting van mijn stevige dametjes tekeningen.


Deze gebruik ik ook als profielfoto.

Alleen lukt het me maar niet om 
hem voor dit blog te uploaden.
Waarom dat nou weer niet gaat? 
Computers he?

Wie weet lukt het eerdaags
en is het kleutertje 
met de strik ineens verdwenen.

Al blijft een deel van me altijd 8!


En blijf ik collages maken zoals deze.

De kop was een restje papier dat al weken op
mijn werktafel lag.
Daar kon ik wel wat mee.

Dus stuurde ik dit hondje uit wandelen.