vrijdag 14 juni 2019

Zondagsschilder.

Afgelopen zondag wist ik het zo te regelen
dat er tijd overbleef om te schilderen.


Nu niet direct een meesterwerk verwachten!

Het gaat gewoon ook over de 
lol
die ik eraan beleef.


Lekker losgaan met een grote, dikke kwast 
en veel verf.

Eigenlijk ben ik een
gestolen-kwartiertjes-schilder.

Dat is vast en zeker nog erger
 dan een goedwillende amateur.


Overigens was er afgelopen zondag nog 
wel werk aan de winkel.
Er lagen heel wat grote takken in de tuin van de oude mevrouw.

Lizzy tuiniert niet.
Daar is ze veel te nuffig voor!
Raakt haar haar in de war.

Nee, dan Puck.
Die deed zijn uiterste best.
Alleen jammer dat ie al die takken naar binnen sleepte.


Omi’s tuin ziet er weer goed uit.
Nog weinig kleur.
Dat is altijd zo tot half juni.
Het begint nu allemaal te kleuren.


donderdag 13 juni 2019

Zoek!

“Wat een raar pak melk!”,
dacht ik toen ik eindelijk
mijn boodschappen op de band kon zetten bij de supermarkt.

Ik kijk nog eens beter.
Wat gek!
Waar is mijn watermeloen?
En de bloemkool?

Heb ik ergens een verkeerde kar meegenomen.

Zo heb ik staan kletsen met mensen die me
herkenden 
aan mijn gele jasje.

“He, jij was maandag op de tv!”

Iedereen wilde even zijn hart luchten.
Veel mensen lopen 
tegen problemen op door het terugbrengen
van het aantal thuiszorguren.

Zo veel indrukwekkende verhalen
dat ik helemaal de kluts kwijtraakte.
En mijn winkelwagentje! 

Er waren veel meer reacties.
Bijna allemaal positief.
Ook op het blog.
Dank je wel.

We hopen dat onze stem gehoord wordt.
Niet alleen voor onszelf.

De thuiszorgmedewerkers kwamen bij ons
gesprek niet zo heel erg duidelijk naar voren.
Natuurlijk staan we achter deze hardwerkende,
slecht betaalde groep mensen.

Velen mogen niet meer met de pers
praten van hun werkgevers.
Dat neemt niet weg dat zij niet 
vergeten mogen worden.

maandag 10 juni 2019

Klem.

Dat het zeker niet goed gaat met de 
thuiszorg in onze regio 
hoef ik vast niet meer uit te leggen.

Eerlijk gezegd is het in het hele land 
rommelig en ongelijk
sinds die zorg niet meer landelijk maar vanuit de 
gemeenten moet worden
geregeld. 

Vanavond besteedt 
Nieuwlicht van de EO 
daar aandacht aan.

Onder de titel
"Thuiszorg onder druk"

Het programma wordt uitgezonden op NPO 2
na Nieuwsuur.

Volgens sommige kranten om 22.45 uur,
Volgens de gegeven van de omroep
om 22,55 uur.

Even opletten dus.

En; voor dit programma zijn ook opnamen
gemaakt bij Mevrouw Rafel 
en de oude mevrouw.

Dus je kans om ons echt eens te zien
want  ik ben spaarzaam met foto's 
van mezelf... 


vrijdag 7 juni 2019

Verdronken.

Of liever vergeten.

Een beetje expres.

Af en toe maak ik weleens iets waarvan ik denk:
“kan ik dat wel delen?”


Dit borduurwerk,
papier op linnen geplakt en daarna geborduurd was 
zo’n werkstuk.

Een studiofoto van wat een heel gewoon 
zomers uitje 
was voor mijn moeder als jong meisje.

Dit hele gezelschap ging misschien daarna direct 
echt naar het strand!
En anders morgen wel! 

Door een van de meisjes borduurde ik een kruis.

Wat een gewone dag aan het strand
zou worden werd 
een dag om nooit meer te vergeten.
Zij verdronk.

Just an other day at the beach.

Het gebeurde niet echt.
Maar ze gebeuren wel iedere dag.
Ongelukken waardoor levens voorgoed veranderen.


Dat gevoel probeerde ik te vangen in dit werkje.

En daar ben ik weleens terughoudend in.
Hoewel van het hele stel alleen mijn moeder
nog leeft.

Het viel trouwens niet mee,
dat borduren op linnen met papier
geplakt met gelmedium.

Die techniek moet ik eerst verbeteren want 
ik herinner me dat het een stug klusje was.

donderdag 30 mei 2019

Magenta.

Pfft, alweer een week voorbij.

Vorige week stond ik helemaal in de startblokken
om op mijn vrije vrijdagochtend
te gaan werken met de gelliplate.

Papier gekocht, kleurtjes verf uitgezocht...

En toen kwam ik er laat op de middag achter dat
ik nog een bezwaarschrift
moest schrijven naar de gemeente vanwege 
het terug draaien van het aantal uren hulp in huis
van de oude mevrouw.

Dat moest echt!
De bezwaartermijn was bijna verstreken.

Een echte Ed en Willem Bever
haastklus dus.

Wil ik gaan printen,
zegt de printer:”magenta op,
kan niet printen zonder magenta.

Nou wilde ik niet direct de volgende dag met
knalroze aan de slag.
De vrije Vrijdagochtend verliep er wel
anders gekleurd door.

‘s Morgens snel met de hondjes naar de computerboer.
Ze raakten helemaal van slag van alle drukte op 
het industrieterrein.
Daarna snel printen,
hondjes passen op het huis.
Gauw, gauw naar het Gemeentehuis.
Bezwaarschrift afgeven.


‘s Avonds lukte het toch nog om wat te printen.
Er liggen wat bladen om verder te gebruiken 
voor collages.

Nee, niet in magenta.
Daar had ik al voldoende mee te stellen gehad.


Verder in de week ging ik op zoek naar mooie stukjes.
Een leuk werk om morgen echt af te maken.

Komt er toch nog weer magenta om de hoek kijken! 




donderdag 23 mei 2019

Verheugen.


Het breit heerlijk.
Dat wol/zijde mengsel waarvan ik in
een vorig blogje een foto liet zien.

De hele dag loop ik me te 
verheugen
om een paar steekjes te doen bij de koffie.

Het patroon,
de fabulous sjaal wordt bijna alleen gebreid met 
rechte steken.
Af en toe zit er een verkorte naald tussen.

Super makkelijk.
Lekker voor op de bank bij de tv.

Even achter de hondjes aan:
ze hebben een knabbel.
Maar Puckje heeft die van Liz afgepakt.
En die staat nu hier te klagen.

Even vrede stichten.

Zo! Weer een probleem opgelost.

Overigens gaat dat breien niet hard.

Ik las de laatste weken ook veel.
Twee heel verschillende boeken.


Jonathan Coe’s Klein Engeland.
Een roman rondom de brexit perikelen.
Het is een fascinerend boek.
En het is wel handig als je een beetje op de hoogte bent van
de Engelse politiek.


En het hartverscheurende verhaal van Alice Hart.

Lees je graag over Australië dan is het zeker 
een roman om aan te raden.


vrijdag 17 mei 2019

Op atelierbezoek.


Liz en Puck
kwamen vandaag gezellig op
atelierbezoek.

Ik moest zelfs nog een extra stoel
aanslepen!
Niet omdat ze zo’n bewondering hadden voor mijn werk!

Nee, het is heerlijk om zo de straat in de gaten te houden.

Zou die brutale buurpoes zich nog laten zien?

Kortom voor mijn werk hadden ze totaal
geen oog.

Morgen en Zondag
is het hier 
kunst en atelierroute.


Nee, bij mij kun je geen kijkje nemen.

Ik hoor niet bij dat groepje.
Ook nooit geprobeerd.
Waarschijnlijk niet goed genoeg of juist te divers.

Maar het is wel leuk om even op de fiets 
te stappen en een rondje te doen.

Een plattegrond staat op de website.
Het website adres staat op de foto.

woensdag 15 mei 2019

Moederdag.

Dit blogje stond al in het klad.
En nu ben ik een beetje laat.
Ik weet wel: iedere dag is Moederdag.

Maar afgelopen dagen stonden echt in het teken 
van mijn moeder.

Afgelopen maandagavond heb ik ingesproken
bij een commissievergadering van de gemeente.

Ik vertelde al dat de thuiszorguren terug gaan.
In de hele Gemeente Westland.
Daar is veel onvrede over.
En politiek gehakketak.

Maar er zijn weinig mensen die hun stem verheffen
en klagen.
De mensen zijn bang.
Aangezien iemand het moet doen
heb ik mijn nek maar uitgestoken.
En ik had er zo druk mee als
“een baasje met 1 klant”
zoals we dat hier zeggen.

Goed, Moederdag dus.

Ooit, jaren geleden zat er een briefje op de deur van de hondentrimster:
“Moeder van Jimmy, ik moest helaas weg, bel je morgen!”

Dat is echt lang geleden want nu zou ze een nee, geen aapje autocorrect!
Een appje.

Het was de eerste keer dat ik “moeder” 
werd genoemd.
Tegenwoordig is dat heel gewoon.
“Moeder van Lizzy, mogen we even knuffelen?”

Dus verwachtte ik van het stel geen ontbijt op bed.
Maar misschien wel een presentje.


Ik bestelde bij Janet in Arnemuiden zo’n prachtige bol
wol met zijde.
Die arme beestjes: dat wordt weken geen zakgeld.
Het is heerlijk spul om mee te werken.
Als dit blog erop staat doe ik nog een naaldje! 

En de echte moeder in dit verhaal?


Die kreeg een taart!
Dat hoort echt bij Moederdag vindt de oude mevrouw.
Verder had ze geen wensen.
Nou ja, wel dat uur en kwartiertje hulp weer terug
zou heel fijn zijn.

woensdag 8 mei 2019

Bij de koffie.


Als ik bij de oude mevrouw ben zorg ik altijd
voor een werkje bij 
de koffie.

Even gezellig pauzeren.
De rest van de ochtend doornemen.
Want er is altijd wel iets te doen.

Op dit moment brei ik.


Een pinwheelsjaal.

Vaste lezers denken nu 
“oh, maar die kennen we!”

Dat klopt ik breide twee grote driehoekige sjaals in dit patroon.


Later maakte ik van de restjes deze sjaal.
Ik draag hem al jaren.
Dit voorjaar, op een van de warme dagen deed ik hem af.
In mijn mand.

Mevrouw Rafel heeft behalve een hele grote tas 
ook altijd een mandje bij zich.
Vroeger noemden we het een dietistenmandje.
Er was een tijd dat al mijn collega’s met een mandje liepen.
Doen ze vast niet meer.

Maar goed of niet goed:
ik verloor de sjaal onderweg.
Van moeders naar mijn huis.
Dat is niet heel ver.
Heel toevallig woon ik om de hoek.
Dat is wel erg gemakkelijk nu ik zoveel zorg geef.
Gelukkig lag hij er nog toen ik thuisgekomen
mijn sjaal miste.

Voor de zekerheid brei ik nu maar een tweede.
Van allerlei restjes Shetland garen van Finlandia.

Heb ik er eentje voor het verlies! 

zaterdag 4 mei 2019

4mei.


Vandaag is het dodenherdenking.

Ik werd een paar jaar na de oorlog geboren 
en 
de 2e Wereldoorlog was thuis altijd dichtbij.

Mijn vader zat in die tijd in Engeland.
Toen in september 1939 
Engeland Duitsland de oorlog verklaarde 
was hij daar al.
En zijn vader vond het beter als hij daar bleef.

Zo kwam hij in het Nederlandse leger in Engeland.
De Prinses Irenebrigade.

Hier zie je hem op de foto
met mijn Engelse neef en nichtje.
Die zeiden altijd als ze hem zagen:
“Oom Gerard werkt voor de Nederlandse koningin.

Nu niet direct denken 
ha, een nieuwe soldaat Van Oranje!

Mijn vader verliet het leger in juli 1944.

De Irenebrigade vocht na D-day mee met de 
geallieerden.

Mijn vader werd afgekeurd om te vechten.
Als kind had hij tbc gehad.
En hij was niet erg sterk.

Hem werd gevraagd of hij het zag zitten om
een bestaan op te bouwen in Engeland.

Dat wilde hij wel! 
Wij zijn helemaal geen militairen!
Ik zie mijn vader nog schudden van het lachen
toen mij een baan werd aangeboden als
voedingsofficier bij de Marva! 

En zo begon hij voor zichzelf.
Volgens het sterke verhaal met ongeveer 500 
toenmalige guldens,
een pot stroop en een lading uitgedroogde dadels.

Mijn moeder woonde in Nederland.
Het stel zou gaan trouwen.
Ze hadden al een huis gehuurd!
Toch hebben ze op elkaar gewacht.
Af en toe hadden ze contact.
Vis een Rode Kruis brief.
25 woorden mochten daarin.
En niet vaker dan om de drie maanden.

Die hele verschillende ervaringen tijdens de oorlog
gaven weleens onbegrip en wrijving.

Maar ze kwamen door de oorlog.

Vanavond herdenken we de mensen die het niet konden 
navertellen.
Al die jonge mensen die hun vandaag gaven voor onze toekomst.
Zoals ze dat bij de Engelse dodenherdenking zo mooi zeggen.

vrijdag 3 mei 2019

Queen Lizzy.


Tja, je bent een echte 
King Charles spanieltje of niet!

Lizzy was heel graag koningin voor een dagje.
Samen met omi op de bank naar de tv kijken
en genieten van Koningsdag.


Haar broertje vond het een stuk minder.
Je ziet hem denken:
“ ja duh, ga zelf voor gek lopen met zo’n hoedje! 

Ondanks de kou was het hier best gezellig ophef dorp
‘s middags.
Springkussens en poppenkast voor de kleintjes.
En een kinderboerderij.

Toen we even langs ging tijdens het middagwandelingetje
had Puck het al snel aan de stok meteen loopeend.
En stond Liz te zoenen met een geitje!

Ze zijn gek op andere dieren.
Zo staan er nu op het gras bij de oude watertoren varkens.
Hele grote varkens.
Ze zijn er niet voorbij te krijgen.

Overigens voelt Liz zich op dit moment niet zo koninklijk.
Ze heeft een blaasontsteking.
Zou ze op een tochtje hebben gestaan?
Met een geitje? 

Zelf was ik bezig met draadjes afhechten.





Een slinger gehaakte ananasjes.
En de baktussjaal van sokkenwol is af.
Een deel veelkleurige restjes.
Een deel effen. 
De bedoeling was alleen tuquoise.
Maar de bol was op.


Heerlijk even handwerken bij een podcast.
Er ligt nog een deel te wachten van Tante Jos.
Een spanend verhaal over een verzetsstrijdster uit de 2e Wereldoorlog.


vrijdag 26 april 2019

Tussie Mussie.


Het is er weer tijd voor!

Zo’n klein schattig boeketje uit eigen tuin.

Wij noemen het altijd een tussie mussie.

De term stamt uit de tijd van Koningin Victoria.
En eigenlijk hoort er een papieren doily om.





In de tuin is het echt genieten.

De clematis op de pergola doet extra haar best.
Die pergola moet weg.
Want hij is helemaal wiebelig en rot.
Net als de schutting.

Het weerbericht voor morgen is niet best.
Hier aan de kust wordt zelfs windkracht 7 voorspeld.
Oei, als dat maar goed gaat.

Mijn handige Harry beloofd steeds te komen.
Maar wanneer? 




Afgelopen week was het heerlijk in de tuin.
Mijn zomerhaakwerk kwam uit zijn winterslaap.

Naar de bollen heet de deken.
Nou dat wilde afgelopen week de hele wereld wel zo lijkt het.
Gezien de drukte in de Keukenhof.

En weet wat ook zo leuk is?
Die leuke mand kan gewoon weer in de kamer staan.
Puckje is zo netjes opgevoed dat hij er niet meer aanzit. 🐶

vrijdag 19 april 2019

Voor de lol.






Afgelopen week was ik druk met 
intuïtief schilderen.

Op 300 grams papier breng ik telkens lagen op.

Het is nog niet af. 

Er moeten nog wel wat laagjes op. 

Hoe het gaat worden? 

Dat ligt nog niet vast.
Dus als je een echte Miss Perfect ben is het waarschijnlijk 
niets voor jou.

Gewoon voor de lol.
Ik werk met een gelimiteerde hoeveelheid kleuren.
Premier geel, rood en blauw.
Zwart en zowel titaanwit als zinkwit.

Titaanwit is dekkend en zinkwit is transparanter.

Door zo te werken en de lagen te laten drogen
voorkom je dat het blubber wordt.


Ik werk ook nog aan een tweede.

Dan kunnen de lagen goed drogen.


Ik doe ook nog wel wat nuttigs! 
Nieuwe wantjes breien want mijn oude hebben de winter niet
overleefd.

Gelukkig is het nu lekker warm.
Geniet ervan! 


vrijdag 12 april 2019

Rustiek.

Afgelopen week deed ik niet zoveel.
Met naald en draad dan! 

Ik was veel tijd kwijt met ramen en houtwerk
schoonmaken bij de oude mevrouw.
Zo in de lente moet dat toch echt gebeuren.

En zo verzuchtte ik afgelopen week nogal eens
“ik ben de jongste niet meer.”

Het is een vraag die ik weleens krijg:
“als je moeder al 101 is,
hoe oud ben jij dan?”

Ik hoop in mei 70 te worden.
Dat is nog niet stokoud.
In mijn hoofd voelt het zeker niet zo.
Maar mijn lichaam is het wel.

Het was ook een onrustige week op 
mantelzorg gebied.

Omi raakt 1 en een kwart uur van haar WMO zorg kwijt.
En voorlopig heb ik die uren nog niet terug.

Het probleem speelt in de hele gemeente.
En ik sprak en hoorde van nogal wat 
thuiszorghulpen dat ze het niet meer redden met 
zo weinig uren.

Een en ander was er de oorzaak van dat ik 
best wel rommelig sliep.

Maar dan vandaag.
Lekker vrij.
Even naar het quiltgroepje.





Daar was ook de buurvrouw-van-de- quilts 
met een mooie met de handgemaakte quilt.


Zelf rijg ik maar pas gevonden quilt rustiek door.

Ik zeg altijd dat ik niet meer quilt vanwege mijn artrose.


Maar eerlijk gezegd heb ik er ook het geduld niet meer voor.
Nog eerlijker: ik haat dat geprut met een draadje en een piepklein naalden.


Met de machine dan? 
Nee, dat vind ik niet mooi.

In ieder geval had ik een gezellige ochtend.





Kwam ook nog thuis met het nieuwste boekje van Janet Bolton.

Dit weekend is zij op de beurs in De Broodfabriek in Rijswijk.
Ik zelf ben niet geweest,


Maar mocht het boekje overkopen van N. 
Zij was er al even geweest en gaat morgen naar een workshop van Janet.

Het is weer een schattig boekje.
Op karton zodat het meteen een voorleesboek voor de kleintjes is.



Met applicaties zoals alleen Janet ze zo vrij kan maken.
Ik ben echt fan. Maar een workshop.
Nee, ik doe het op mijn eigen manier.


vrijdag 5 april 2019

Lummelen.


Even een kop koffie.

Oh, nee, niet even.
Met mezelf heb ik afgesproken dat ik de dingen
niet meer
even doe.

Dat even klinkt alsof alles een beetje haastig gaat.

Zeker vandaag is dat niet waar.

Vrijdag is (ahum) mijn vrije dag.
Zoals je weet ga ik wel bij omi koken.

Maar vandaag is het helemaal wel een dag van
tuttelen en lummelen.


Ik begon met de bodem te haken voor een mandje.

Met touw erin gaat dat vast wel goed komen.


Ik kan het niet laten om allerlei dingen te proberen.
Op het plaatje in mijn hoofd is ie al af! 🙂




Even, oh, nee dat mag niet meer.

Nou, dan naar het dorp.
We doenniet aan politiek maar dankzij de 
besluiteloosheid
in Engeland waren mijn favoriete tijdschriften er nog.

Het werd een duur uitstapje.
De nieuwste van Lucinda Riley
wilde ook wel mee.


En Koningsdag?

We zijn er bijna klaar voor.
Een tiara (ja, echt!) voor Liz en Puck.

Kunnen ze even op de foto.
Daarna kan ik er zelf lekker mee voor gek lopen die dag.

Ik haak ook nog een minislinger.
Het patroontje vond ik op wolplein.nl 

Zo, nu nog een kop koffie.
Met een tijdschrift.


vrijdag 29 maart 2019

Simpel.


Af en toe 
is een eenvoudig werkje heerlijk om te doen!

Veertien dagen geleden begon ik aan deze
eenvoudige sjaal.

Eerlijk gezegd zat ik een uurtje te schilderen
en moest wachten tot de verf droogde.

Meestal heb ik dan verschillende 
tekeningen om aan te werken.

Maar die dag niet.

En wat doe je dan?

Juist!

Op je telefoon hangen en blogjes lezen.
  
Manet nee, autocorrect!
Geen Manet!
Janet van het brei dat ik brei blog
had een leuk verhaal over een sjaal van
restjes sokkenwol.

De inspiratie sloeg hard toe.

Omdat het begin maar 4 steken telde ging het ook nog eens lekker vlot.


Inmiddels dacht ik dat 2 kleuren sokkenwol
ook wel heel leuk zou zijn.
Dus bestelde ik ook bij Janet 
2 zelfgeverfde strengen die nu op tafel liggen om 
regelmatig 
te aaien. 



maandag 25 maart 2019

Show & Tell.


“Puhuk, Puckje ga eens van die quilt af! 


Als je niet beter wist zou je denken dat dit een nieuwe quilt van
de-overbuurvrouw-van-de-quilts is.

Maar niets is minder waar! 

Deze quilt maakte ik in 2003.
In de zomer van 2003.


Een zomerzotheid.
Ik herinner me die zomer nog goed.
Het was een prachtige zomer.
Het hele geval stikte ik in juli in elkaar.
Bij Radio Toer.
Luisteren naar leuke liedjes van De amazing stroopwafels,
Adamo of Boudewijn de Groot.

Bijna onze hele quiltgroep was ermee bezig.
Een van onze leden had een quiltwinkel.
Zij verkocht een handig lineaaltje om van vierkante blokjes
gemakkelijk half diagonaaltjes te maken.

En we gingen voor een kopie van een van de antieke quilts
van het gilde.


Het lukte me zelfs om flink wat te quilten.

En toen? 
Tja, toen was de zomer om.

De quilt raakte in een plastic bak 
en kwam daar afgelopen zaterdag pas uit! 

O,oooooooooooo!


Hij rook een beetje muf.
Dus nam ik hem mee naar omi.
En luchtte hem.

Veel te leuk om vergeten te worden.
Ik maak hem zeker af.
Niet weer 16 jaar in een bak.