vrijdag 15 maart 2019

Wat een weer!

Vanaf maandag wordt het beter weer.
Tenminste als we het weerbericht mogen geloven.


Hier aan de kust waait het al dagen stevig.

Toen ik vanmorgen in het buitengebied wandelde 
met de hondjes hadden we stevige tegenwind.

Gelukkig tekende ik ooit een jaar lang
365 beestjes.
Dus heb ik voor allerlei situaties wat paraat.

Het is echt weer om binnen te blijven 
en wat gezelligs te doen.


Zo plakte en knipte ik er gisteren lustig op los.

Dat is echt een kwestie van niet te veel nadenken
en vastplakken.
Het gaat over kleur, vorm en compositie.
En het is ook leerzaam.


Mijn eettafel ligt vol met troep.
Vrijdag is mijn vrije dag, 
hoewel ik wel ga koken bij de oude mevrouw.
Ik probeer dan echt wat creatiefs te doen.
Gewoon omdat ik het moet maken...
En niet allerlei achterstallige klusjes in huis te doen.

Gelukkigs het nog geen weer voor de tuin.
Dat doe ik heel graag.
Alleen is de wind spelbreker:
de schutting staat op omwaaien.
Ja, de klusjesman heeft de situatie al opgenomen.
En het kan nog.
Die heeft het gillend druk.
Dus dat wordt wachten en hopen dat de boel het houdt.

Lizzy komt even gedag zeggen.
Volgens mij wil ze heel graag uit! 


Terwijl Puck zijn werk mee neer binnen sleept.
De oude mevrouw mag met recht weer
Oma Tak genoemd worden.

Alle hondjes vinden de takken in haar tuin 
heel leuk speelgoed.



vrijdag 8 maart 2019

Een doodgewone week.

Het was een heel gewone week.

Niks bijzonders.


Mevrouw Rafel haakte een toertje.


Of een bloemetje.



Tekende wat.


Vond een bord met aquarelverf terug.
Een bord dat ik al sinds de tachtiger jaren gebruik.

Want ik ruim nog steeds driftig op.



Zo moesten deze stapels Japanse quilttijdschriften
nu
echt de deur uit!
Het schijnt dat de buurvrouw-van-de-quilts
al aardig Japans begrijpt...


Deed Puckje een tukje in zijn bench.


En borduurde ik nog een draadje weg.

Niks spannends dus.
Dat is ook wel eens heel ontspannend.






vrijdag 1 maart 2019

Acryl.

Mevrouw Rafel 
heeft iets met acryl garens.

In de eerste plaats 
kan ze er soms helemaal niet tegen 
en wordt ze er niezerig van.

Maar ze heeft ook het idee 
dat omdat het garen veel goedkoper is dan
echte wol,
het resultaat ook wel goedkoop zal zijn!

Maar behalve een leuke prijs heeft
acryl garen ook veel voordelen:
het is licht in gewicht en makkelijk te wassen.

Dat maakt het zo aantrekkelijk voor een dekentje.

Want als ze eerlijk is gebruikt ze de 
katoenen deken 
die ze ooit haakte nooit.

Zwaar en niet warm genoeg.

Al jaren is er een plan.
Een zigzagdekentje haken voor buiten.

In haar fantasie ziet ze het al liggen.


En nu staat er een mandje
Colour Crafter van Scheepjes in de gang.



De start is er!
Dankzij de lelijk bezeerde wijsvinger.
Want het enige dat lukte was haken met een grote naald.

En weet je wat zo leuk is? 
Die bolletjes zijn gewoon te koop op ons dorp.
Bij de Read Shop op het Wilhelminaplein.
En nee, ik word niet gesponsord.
Er is een kleine collectie Scheepjes.
En de bedoeling is om meer te gaan brengen.


En nu ik toch bezig ben met de boodschappen:
dit stofje kocht ik bij Ansje
Ook gewoon hier op het dorp.
De leegte die onze draadjes en stofjeswinkel
achterliet raakt weer gevuld. 





dinsdag 26 februari 2019

Lost & found.


Hij was al tijden zoek!

Mijn borduurlap 
“onder de voet gelopen”.



De lap met al de 
huisje-boompje-beestje borduurtjes.


Dat gekke beest.


En allerlei teksten.
Gewoon opgeschreven tijdens het borduren 
bij de radio,


Hij is weer terug.
Ik miste hem al zeker een jaar of twee.
En was er zeker van dat hij
ergens in huis was.
Wat het huis verliest vindt het huis weer terug.

En ja hoor.
Daar was ie!

Onderin een kast met ontelbare mappen
met papier.
Meestal bewaard om collages te maken.

Maar nu is het opgeruimd.
In de chaos kwam ook de lap weer terecht.



woensdag 20 februari 2019

Kamerplanten.

Mevrouw Rafel is gek op 
huisjes, vogeltjes, potplanten
en vazen met bloemen.


Die vormen een dankbare bron van
inspiratie. 

Ook tafels met iets erop zijn favoriet.


Dit tekenblok van Ker Smith gebruik ik dikwijl
om even in te tekenen
voordat ik aan het “echte” werk begin.

De bedoeling is om met een doorgaande lijn te tekenen.
Er worden ook aanwijzingen gegeven wat de lijn doet.
Zo moet af en toe het hele blad gebruiken,
overde rand tekenen en zo meer.

Nou ja, moet, het kan.


Ik kom dan vaak uit bij tafeltjes.

Misschien denk je, he dat borduursteek komt me bekend voor.
Dat klopt.
Eerst werkte ik op stramien.

Dat werkte niet prettig.

Eigenlijk wilde ik nog een steekje doen.


Dit geweldige boek houdt me van mijn werk!

Een ontroerend boek over een echtpaar dat de 
South West Coast Path
loopt in Cornwall
nadat ze alles verloren hebben.

De tissues liggen er naast!


zaterdag 16 februari 2019

Hallo spring!


Wat is het buiten heerlijk weer.

Gisteren en vandaag 
was het zo lekker om weer in de tuin te kunnen werken.

Emmers met vuil zijn er al geruimd.


De sneeuwklokjes zijn bijna alweer uitgebloeid.



Binnen is het genieten met een dikke bos tulpen.


De collage-van-de-week 
maakte ik van geknipt gekleurd papier.

Leuk spelen met kleur en compositie.


Zo leuk dat ik besloot om een klein boekje te nemen.
En zo te proberen iedere dag iets te knippen.
(En te plakken)

Niet alleen abstract.
Maar het leent zich ook leuk voor dieren, kamerplanten,
landschappen.

Voorlopig investeerde ik in een pak
knutselpapier 
voor kleuters.

Dat gaat nog spannend worden! 



zaterdag 9 februari 2019

Help! Een kever.


Nog net gered van de ondergang.

Een van mijn laatste collages.

Ik dacht gezellig even te gaan bloggen.
Kopje koffie erbij.

Nou, de inhoud van het kopje heb ik inmiddels 
opgedweild.

Met mijn artrose handjes gebeurt dat wel vaker.

Alles is nog heel.
Want behalve mij toch wel dure boek.
Een hele dikke Strathmore,
kreeg ook mij iPad en telefoon een 
onvrijwillig bad.

Maar goed nu het verhaal achter die kevers.

Ik probeer om iedere week zeker 1 collage te maken
en moet daarvoor materiaal gebruiken
dat die week op mijn pad komt.

Die leuke VW kevers zaten op een boekenlegger.
De kever in een opruimtijdschrift.

Als klein meisje was ik doodsbang van
VW kevers.
Ooit waren we op een zondagsritje
zo in 1953
van achter aangereden door zo’n auto.

En al die kleine kriebelige beestjes vond ik ook al eng.
Befaamd is het verhaal dat ik in mijn biologieboeken
gewoon een velletje papier over die griezels plakte.

De tijden veranderen! 
Tegenwoordig kan ik insecten wel waarderen.
En ik rij al jaren een VW.
Maar nee, geen kever.

zaterdag 2 februari 2019

Lost & found.


Mevrouw Rafel ruimt op! 

Niks Marie Kondo.

Gewoon eindelijk al de troep 
opruimen
die verleden jaar door ziekte en de komst van Puck
bleef liggen.

Ik vond een top!


Een huisjestop.

Nooit meer aan gedacht zelfs.

Met hele oude stofjes.
Zoals het blauw met drukke bloemetjes uit de 70er jaren.
Ik had er een jurkje van.


Of deze:
allemaal stofjes van Het Stoffenhuisje
hier op het dorp.
Hoe lang geleden is het wel niet dat die er nog was! 

Ik moest het gewoon even laten zien.

Tuurlijk komt er een achterkant aan.

En nu weer aan de slag met mijn energieleverancier.
Die wil dat ik de meterstanden doorgeef.
Grrrrrrrr.
Dat lukt.
Foutmelding op foutmelding.

En dan ook nog eens slecht 
telefonisch bereikbaar zijn.
En duur.

Slechte beurt Essent! 

woensdag 30 januari 2019

Gluren bij de buren.


Wat is er nu heerlijker dan lekker binnen kijken
bij anderen? 

Al die woonprogramma’s en leuke woonbladen,
ik kan er niet genoeg van krijgen.

Zo kwam ik in een Engels blad 
een tuinschuurtje tegen.

In de tijd dat ik nog een moestuintje had bij omi 
had ik ook zo ‘n leuk schuurtje.

Tja, waar laat ik zo’n plaatje.
Soms in mijn dagboek.
Maar het gaat ook wel zwerven.

Nu kreeg het een plaatsje in een collage.
Alleen:
hij wilde een man-cave.


Zoals ik ooit plannen had voor een sjaal.
Van twee bollen Whirl.

Een jaar lang lag het werk in een hoekje van mijn atelier.
Het moest de Read between the lines sjaal worden.

Door kleine Puck kwam het er niet van.

Twee van die reusachtige bollen neem 
je ook niet zomaar mee voor een werkje.

En nu is het verlangen over.

Ik heb het kleine stukje uitgehaald.

Ik vond het lastig breien.
Telkens recht averecht wisselen werd gewoon niet mooi.
De kleuren vielen tegen.

Nee! 
Dan maar niet verder gedwaald.


Mijn haakdeken voor op de bank gaat voorspoediger.

Al meer dan 170 blokjes.

De foto is niet zo best.
Het weer is er niet naar.


En natuurlijk was er een hond die er eerst 
prinsheerlijk op ging liggen. 


donderdag 24 januari 2019

Landgoed.

De laatste week hop ik 
al lezend 
van het ene Schotse landgoed naar het andere.


Voor iedereen met een grote liefde voor 
Engeland en Schotland 
een echte upstairs downstairs.


Toevallig stond er vanmorgen een stukje in
“Trouw”.
Het boek heeft eigenlijk tot nu toe weinig 
aandacht gekregen in de pers.
Geen recensies tot nu toe.

Het boek vertelt het verhaal van een 
Nederlandse die huishoudster wordt op een Schots kasteel.

Heerlijke verhalen komen er voorbij.

Nederlanders hebben weinig aanleg voor onderdanigheid
en zijn daarnaast 
nogal direct.

Dus in dat opzicht is het al een hele klus.

Maar ook het werk zelf is haar vreemd.

Een leuke anekdote is die van de berensjaaltjes.

De wollen kleding is natuurlijk een grage prooi voor motten.
Op een dag komt de vertelster een lade onder een bed
tegen met daarin allemaal kleurige “berensjaaltjes”.
Oh, denkt ze die zoon heeft al de sjaaltjes 
die zijn zusjes maakten voor zijn beer bewaard.

Pas als er een jachtpartij is komt ze erachter dat de 
sjaaltjes 
om de sokken worden gedragen...

Kortom er gaat een wereld open
die je misschien wel vermoedde 
maar toch niet echt kende.

Dat andere landgoed is ook in Schotland.

Het 5e deel van de Zeven Zussen 
speelt zich gedeeltelijk af in Schotland.

Aan een beschrijving waag ik me niet 
kan dat veel beter.

vrijdag 18 januari 2019

Tuurlijk zelf gebreid!

In het kader van 
het jaar van het papier
een nieuwe collage.


Tuurlijk zelf gebreid! 


Tuurlijk! 

Deze laatste met het beestje is van restjes.
Daar moet ik altijd iets van maken.



Toevallig vond ik deze bij het opruimen.

Ook toevallig:
het thema zelfgebreid past ook heel goed
bij mijn nieuwste breiproject.


Een proefje.

Het inloophuis voor kankerpatiënten
gaat eerdaags borstprothesen breien.

Veel breisters kennen het project van de 
Knited knockers
miesschien wel.
De hype is eigenlijk wel een beetje over.

Ik sta er een beetje dubbel in.
Op zich ben ik erg tevreden met mijn
siliconenprotheses.
Maar een gewone leuke BH 
is best wel te koop.
Maar dikwijls ook heel duur.

Nog nooit was ik zo jaloers als toen een vriendin na een dagje strand
even langskwam voor thee en een kletsje.
Onder haar zomerjurk piepte een maïsgeel bandje uit!

O!!!!!!

Dat wilde ik ook wel.

Voorlopig is het nog even oefenen.
Turquoise wordt het vast niet,
Maar



woensdag 16 januari 2019

Schots

en scheef.

O, daar ging mijn vorige blogje al over. 

Nu zit er nogal wat Schots in.

Niks scheef. 
Want het gaat over boekbinden.
En dat is een heel precies werkje.


In de nieuwste Flow staat een artikel 
over de Schotse boekbindster
Rachel Hazell.

Ik volgde haar al een tijdje.
Na een vorig artikel over haar in de Flow.

Nu heeft ze haar workshops 
verwerkt in een boek.

Leuke haalbare projecten.
Goed te doen voor beginnende boekbindsters.

In de Flow staat hoe je een boekje maakt van 
1 vel papier.


Zelf maak ik die al jaren.

Kaftje erom.


Het is erg leuk om daarvoor verpakkingsmateriaal 
te gebruiken.
Hier nam ik een verpakking van chocolade.


zaterdag 12 januari 2019

Beetje eigenwijs.


Vandaag begin ik met een gouwe ouwe.

Al 20 jaar oud.

Toevallig hangt hij op mijn atelier.
Deze week kreeg ik de vraag of ik mijn Jan Mullen quilts 
wilde uitlenen als inspiratiebron voor een les.

Nu liggen de meeste quilts in een kast.
Achter de losse airco, met daarvoor nog weer stapels troep.
Dus alles wat ik kon laten zien was dit.

Idiosyncratic heet de serie.
Het woordenboek vertaalt het als op geheel eigen wijze.

Ik zie het als lekker eigenwijs.
Sommige quiltsters krijgen bij het zien van zoveel
niet op elkaar 
passende puntjes spontaan rode vlekken in de nek.
Ik weet het.
Ooit kwam er op een cursuspresentatie 
ook de vraag of ik wel goed bij mijn hoofd was.

Maar ach, wat was het een bevrijding.
Toen, alweer 20 jaar terug.
Ik ben gewoon niet braaf genoeg voor de puntjes op elkaar.


Zo ‘n grote quilt?
Nee, dat is geweest.

Misschien komt het er nog weleens van maar nu niet.
Daar is mijn leven veel te chaotisch voor op dit moment.

Even wat plakken en knippen past wel.
De tekst is niet zo goed leesbaar.

Er zit weer muziek in haar leven.

Dat is echt zo.
Dankzij mijn ukelele.

Jaren dwarsfluit gespeeld.
Maar mijn armen en vingers vonden dat helemaal niet leuk meer.



woensdag 9 januari 2019

Draadjes.

Met al dat plakken en knippen
van de laatste tijd 
lijkt het alsof er geen plaats meer is voor 
werken met draadjes.



Maar dat lijkt maar zo.

Op tafel staat een grote mand met allerlei 
kleine brei- en borduurwerkjes.

Allemaal halffabrikaten,
zoals ik dat noem.
Allemaal werkjes die ergens in verwerkt gaan worden.


Er staat een borduurwerkje op poten voor 
op een boek.


Puckje showt heel graag de nieuwe deken voor op de bank.


Maar hier zie je dat toch even iets beter! 

Er moeten nog heel veel blokjes
maar ik kan er al een heel klein beetje onderzitten.