Lekker makkelijk.

Iedere keer als ik in onze 

plaatselijke draadjeswinkel kom wordt ik 

er als een magneet naar toe getrokken: 

dat lekkere dikke haakgaren 

van by Claire.

Vooral dat hele dikke by Claire 2

roept telkens: 

"Neem mij mee!"

En tenslotte zwichtte ik. 

Op de site van het garen

vond ik een lief patroontje van een deken.

Lekker handig dat je direct een patroontje kunt kopen 

en als je garen hebt kun je direct 

aan de slag. 

En ik haakte een proefje. 

Ja, het ziet er ook uit als een probeerseltje.

Niet alle kleurtjes die ik wilde waren voorradig.

Maar toevallig wel alle kleurtjes voor het hartje 

van de granny. 

Dus is Mevrouw Rafel weer druk "aan de haak!"

De grote deken van de 2014 CAL is wel heel lief.

Maar zwaar, loodzwaar.

En omdat het 100% katoen is nou niet 

zo lekker warm.

Heerlijk zo'n eenvoudig werkje voor op de bank.

Niet dat ik daar heel vaak op zit! 

Vanmorgen bakte ik eerst eens een lading koekjes.

Van links naar rechts:

Jan Hagel, Goudse moppen en rechts koggetjes. 

De Oude Mevrouw heet niet voor niks 

"oma Koekje"

voor de hondjes. 

Natuurlijk lust ik ze zelf ook 

maar Omi kan er wat van! 

Al dat werk gaf me ook tijd om te denken over 

het woord voor 2016.

De afgelopen week kwam ik op diverse,

vooral buitenlandse blogs een woord 

voor het Nieuwe Jaar tegen. 

Dat sprak me wel aan.

Goede voornemens maken doe ik iedere dag.

Dus daarvoor hoeft het niet. 

Maar zo'n jaarthema

lijkt me wel wat.

Bij de Zweedse Hanna kwam ik het woord 

grace tegen.

Wij vertalen dat met genade. 

Maar uit de omschrijving die zij gaf bleek 

dat ze vooral goed voor zichzelf wilde zorgen.

Een beetje lief voor mezelf zijn 

lijkt me een mooi thema. 

Mevrouw Rafel heeft best wel de neiging 

om af en toe 

over haar grenzen te gaan. 

Vooral ten opzichte van haar 

mantelzorgtaakjes. 

Daar maakte ik trouwens ooit ook een leuk journalblad over.

De tekst Ik trok een streep en ging weer verder...

is uit een gedicht van Toon Telligen. 

Een zich herhalend thema dus... 

Een luie zomernamiddag.

HET muzieknummer van mijn jeugd is toch wel

"In the summertime" van de Kinks.

(Tja, dat verwachten de meeste mensen niet van die keurige 

Mevrouw Rafel!) 

Het liedje hoort bij een eindeloze zomer in Cornwall.

Veel zee, zon, vakantieliefde en 4 keer naar de "Sound of Music".

(er was geen andere film!) 

Het wereldkampioenschap voetbal.

Lange lome middagen bij het zwembad.

Een echte Engelse high tea. 

Die lazy days of summer hebben nu ook weer bezit van me genomen. 

's Middags zoek ik met mijn haakwerk een lekker hoekje op in de tuin.

Je kunt duidelijk zien dat het haakwerk flink gegroeid is.

Het is al een lekkere lap geworden.

Bijna een meter lang.

Maar met een breedte van 130 centimeter moet ik nog wel even 

doorzetten.

Er moet toch minstens nog een halve meter bij. 

Wat toertjes haken, even genieten van de tuin,

dan weer een steekje.

Verder doe ik eigenlijk niet zo veel. 

Wel vond ik dit leuke Appje van Mollie Makes:

iedere week een nieuw gratis granny patroontje voor je telefoon of tablet.

Gesnapt: ja, Mevrouw rafel is ook verslaafd aan Candy Crush. :-O 

Maar goed. Dat granny appje 

is gratis te downloaden via de App Store.

Zoek op: granny square a week.

En je kunt aan de slag.

Alle "omaatjes" hebben een meisjesnaam.

Dat kan nog een gezellige boel worden alle die

ouwetjes bij elkaar. 

Dus naast het randje per borduren en wat randjes haken kun je 

nu moeiteloos een verzameling granny's maken. 

Dekentje.

Gisteravond heb ik een eind gebreid,

oh nee, sorry,

gehaakt aan het kleine crochet-a-long dekentje.

Tollebol wilde het dekentje wel even showen op de late avond.

Maar daar bleef het niet bij!

Het is gewoon een heerlijk dekje om een tukje onder te doen.

Bij daglicht ziet het dekentje er nog vrolijker uit.

Voorlopig gebruik ik het om mijn zomerse mandje mee af te dekken. 

Mevrouw Rafel heeft ALTIJD een mandje bij zich.

Een echt dietistenmandje noemen sommigen het.

Waarom weet ik niet maar bijna alle collega's die ik 

ken lopen/liepen met een mandje.

Hoewel ik al geruime tijd niet meer als zodanig werk heeft het mandje

nog niet het veld geruimd! 

En voor de zomer heb ik nu een heerlijk ding.

Wit van plastic waslijn. 

Beetje jaren 50. 

Nog even de randen van wat dichterbij. 

Het opgevouwen dekentje, zo in de kast

is ook echt snoepgoed voor het oog. 

 Naast het haakwerk voor de grote deken ben ik weer in de gossip 

gedoken.

Ik ben nu bezig met de rand. Hoewel ik nog lang niet klaar ben met de blokken.

Ik heb lang getwijfeld of ik de rand wel zou maken.

Maar na een aantal tops gezien te hebben maakt die rand het toch wel

helemaal af!

Het is een gemakkelijk werkje voor onder de koffie bij de oude Mevrouw. 

l 

Klein geluk

Zeker in de zomer, als er bloemen zijn uit eigen tuin, maar eigenlijk het hele 

jaar door probeer ik een boeketje op m'n slaapkamer te zetten. 

Gewoon even wat klein geluk. 

Vandaag plukte ik het eerste boeketje lathyrus.

Mijn kleine geluk vind ik vaak in bloemen merk ik.

Net zoals de buurvrouw dikwijls met een zeewindje 

met een quilt langs komt zoals een van jullie oplettend opmerkte.

Ik had het nog niet gezien. 

Maar nu ik terugkijk is het waar!

Buurvrouw komt met een leuke quilt langs als het erg warm is en er een

zeewindje opsteekt! Zouden ze bij haar zo aankomen waaien?

Ik denk het niet! 

Voorlopig hou ik het maar bij mijn slow quiltwerk.

Het mandjes blok van de "gossip" is eindelijk klaar.

Meestal maak ik een plannetje. 

Een soort weekplanning. Zo wilde ik het blok graag eind van vorige week 

afmaken. En ja, toen werd het warm.

Nou zeg maar snikheet! 

In Hoek van Holland hier net om het hoekje was het het warmst:

36.5 graden!

Pfuuuuuuuh! 

Dan lukt het niet meer om een naaldje vast te houden.

Hoewel: haken lukte wonderwel. 

Kijk eens wat een leuke streepjes! 

Net als in de film...

ik wil het! 

WAT? 

Die geweldige stonefieldsquilt maken. 

Alweer een  quilt die mijn hart heeft gestolen. 

Het idee omdat te doen als POM 

(pattern of the month)

via Wietske (klik)

spreekt me erg aan. 

Zo kun je werken met je eigen stoffen 

en door trouw (ja, ja! we zullen zien!)  iedere maand het huiswerk te maken

kom je in bezit van een geweldige top. 

Je ziet de stofjes liggen al klaar. 

Ik kan niet wachten.

Pomperdepomperdepom! 

Wist je trouwens dat stonefielden al een werkwoord is?

Zij sprak van "ik heb gestonefield".

Dus dat wordt:

ik stonefield

jij stonefieldt

enzovoort. 

Maar voorlopig valt er nog niks te stonefielden. 

Geen stonewfieldvirus maar het haakvirus heerst nog steeds.

Wat een heerlijk stapeltje he? 

Afgelopen week haalde ik mezelf in met de grote deken.

dat is wel een hele lap hoor! 

Het kleine blauwpaarse dekentje is er bijna. 

de grote met groen nog lang niet. 

Rood en rozig.

Dit wordt een nogal rood en rozig blogje. 

Allereerst het rood.

Sinds een paar maanden doe ik mee met de kleurige stoffenclub

van "Birdblocks".

Deze maand waren de stofjes rood.

Iedere maand komt er een andere kleur.

Zo bouw ik weer een lekkere stapel kleurige stofjes op.

De hondjes waren weg van de dalmatiers.

"Oh, krijgen wij zo'n dekentje", vroegen ze.

Nou, dat valt nog te bezien! 

Het kleine dekentje van de crochet-a-long past precies in hun mand.

En heeft behoorlijk wat rood. 

De tweede grote c-a-l-deken groeit gestadig door.

Eigenlijk doe ik weinig anders dan haken.

(Met dit mooie weer en met het meeste werk aan m'n huisje 

aan de kant loop ik de kantjes er een beetje af!).

Het is zo'n werkje dat je gemakkelijk oppakt.

Voor deze grote deken heb ik niet zo'n strak kleurschema als voor het 

kleine dekentje. 

Ik gebruik gewoon wat er nog in m'n voorraad ligt.

En ook rood: alle stokrozen in mijn voortuin.

Deze staat half voor mijn voordeur. 

Te mooi om weg te halen toch. 

Tenslotte: eindelijk weer eens rozen op m'n blog.

Gewoon uit een bos bij AH.

Eerlijk gezegd ben ik meer van rozen in de tuin dan rozen in een vaas.

Maar deze dikke bos kon ik niet laten staan.

Als er in de winkel een nieuwe partij bloemen komt gaan de oudere 

meestal voor 1 euro per bos weg en ja, zeg daar maar eens 

nee tegen!

En dan nog even een proefje:

De foto's op het nieuwe toestel zo zo groot dat het uploaden uren duurt.
Dus even de foto wat kleiner gemaakt
en kijk het lukt.
Oh, ik leer het wel hoor! Ben echt trots dat ik het uitgevogeld heb.
De stapel kleurige blokjes groeit een heel klein beetje. 

Rafels en stokrozen.

Naast een groot liefhebster van rozen is Mevrouw Rafel

ook helemaal weg van stokrozen.

Bij mijzelf staan ze nog niet in bloei.

Maar de voortuin van de oude Mevrouw Rafel ligt wat meer op de zon 

en daar staan ze in volle bloei.

Zo teer, het lijkt wel papier. 

Ze zijn zeker een maand eerder in bloei! 

Al dat mooie weer is niet erg bevorderlijk voor m'n productie.

Een steekje haken aan de grote deken lukt buiten nog wel.

En ook het kleine dekentje is helemaal bij met de randjes.

Met de borduurrandjes van randje per week is het minder goed gesteld.

Ik lig weken achter.

Voor mij is het zulk nutteloos werk.

In m'n hart ben ik toch wel een stijve Hollandse calvinist hoor.

Werk moet toch wel enig doel dienen schijnt. ;-) 

Kijk zo'n kilometer wit garen: daar gaat vast en zeker iets nuttig mee ontstaan.

Als er tenminste op mijn tafel in het atelier nog ruimte is om te zitten!

(Het valt wel mee hoor, mijn laptop past er nu ook tussen) 

Met deze strookjes witte en gedessineerde stofjes heb ik een zomers plannetje.

Dus zet ik op het plekje van de laptop nu de naaimachine 

en ga ik aan de slag! 

Haast.

Het is echt zomers in huize Rafel.

Gistermiddag was dit een heerlijk plekje in de tuin om lekker lui te lezen

en om wat haaksteekjes te doen.

Ik kocht  de nieuwste  "Flow".

Met als thema haasten en stilstaan.

Er werd me een zomer vol getreuzel, geslenter en lekker veel inefficiënte 

middagjes gewenst. 

En laat dat nou helemaal lukken! 

Met m'n grote crochet-a-ling haakdeken 

en

een gezond zomers tussendoortje lukte dat best. 

Maar nu is het er ondanks alle schaduw niet uit te houden zo heet.

Het is hier ook hollen of stilstaan met de zomer! 

En met het haakdekentje is ook iets geks:

de steken lijken zich zomaar te vermeerderen.

Met m'n kleine babymaat heb ik er niet zoveel last van.

Maar dit grote deken!

Het is tellen en nog eens tellen.

Na de toer met de bubbelsteken had ik er ineens 24 steken meer.

Ik snap wel hoe ik daaraan kom: de bubbel haak ik dubbel over

anders komt er een gat. 

Maar dan moet in natuurlijk niet vergeten om ze de volgende

toer weer af te minderen. 

O,o,o.

En die haast?

Sinds ik alweer 24 jaar geleden kanker kreeg heb ik altijd haast.

Haast om te leven.

(denk ik)

Dat zou nou weleens over mogen zijn.

24 jaar is wel heel lang.

Maar helaas... 

Och, zo doe je nog eens iets *U* 

Hink-stap-sprong.

Al hinkelend en struikelend begeef ik me al een week 

door het huis. 

Als je hele inventaris van de woonkamer ergens 

anders in huis moet worden opgeslagen is er weinig ruimte meer voor

andere dingen. 

Maar  ik wist afgelopen week toch nog een 

steekje te doen. 

O,o,o,

Rafeltje is zelfs aan iets nieuws begonnen! 

Al m'n werkjes liggen veilig helemaal achterin m'n atelier en 

om daar bij te kunnen tja, dat vraagt enig klimwerk.

Maar door een kiertje in de kast kon ik net wat bolletjes

katoen te pakken krijgen.

Dat lieve gehaakte babydekentje

van de crochet-a-long wil ik ook wel voor mezelf in het groot! 

  

En zo begon ik dapper aan een deken met de dubbele hoeveelheid steken.

Waar ik er eerst wel een beetje tegenop had gezien (wat een lap!) werd 

deze week echt m'n troetellapje.

Wat een troost.

Ik kan hier helemaal niks.

Koffie zetten,

het toilet schoonhouden.

Op een stoel zitten.

Zelfs m'n internet lag er even uit. 

Dan houdt het wel op.

Maar nu, nu is het bijna klaar! 

Ik kan niet wachten tot de mannen het pand verlaten! 

Eindelijk het huis weer voor mezelf.

De komende week alles schoonmaken en weer een plaatsje geven.

Heerlijk!

Wat wil je nog meer dan een opgeruimd huis aan het begin van de zomer?