Het is afwachten tot
de storm losbarst.
Alle losse dingen naar binnen.
Bij en in het huis van
de oude mevrouw
wordt nog steeds geruimd.
De vuilnisbakken stonden buiten.
Die konden altijd in de garage.
Maar dat ging nu even niet.
Nu staan ze in de gang van het huis.
Als moeders dat eens wist...
Ik beloofde weer wat vaker te bloggen.
Maar echt spannende dingen gebeuren hier niet.
Het zit op de bank en haakt of breit
is nog steeds van toepassing.
Ik ruimde mijn eigen zolder op.
Zo kon alle troep
mooi mee met alle troep die uit mijn moeders
kwam.
Ging het bijna mis:
Dit schattige quiltje, nou ja,
deze leuke quilttop
zar ergens verstopt in een bak rommel.
Ik vond mijn spinnenwiel weer terug.
Wat heb ik in het verleden veel gesponnen.
Veel garens ook geverfd.
Ik kocht altijd gewoon een vacht bij
een plaatselijke schapenhouder.
Jongens wat was dat vies werk.
De goede delen uit een vacht halen.
Na dagen rook ik nog schaap aan mijn handen.
Ze zeggen dat spinnen net zoiets is als fietsen:
dat verleer je niet.
Als de rustiger tijden aanbreken
eerst een nieuwe snaar op de kop tikken.
Ik heb een Louet spinnenwiel
en moet er weer helemaal inkomen.
Het is hier echt stilte voor de storm.
Ik heb het er niet op.
Als kleuter maakte ik de storm
van 1953 mee.
Het Westland werd gespaard.
Maar ik weet nog hoe spannend het was.
Wij woonden bij opa en oma in.
Mijn vader zat ergens in Engeland:
bollen reizen.
En opa rende als een kip zonder kop heen en weer.
Gelukkig heb een moeder
die altijd ijzig kalm blijft.
Maar het heeft veel indruk
op me achtergelaten.
Misschien omdat we al snel
op bezoek gingen in Zeeland.
Naar familie die maar een klein laagje
water binnen hadden gekregen.
De huizen waarvan alleen de daken
nog boven water stonden
vergeet ik nooit.
Later deed ik een stage in Goes.
Daar had ik een kamer met het bed net onder het raam.
Dus toen er een reusachtige storm aankwam
haalde ik het bed weg.
Nou woonde ik nog niet zolang in het zusterhuis
en wist niet dat
een deel van het ziekenhuis zo binnenkeek.
De volgende dag kreeg ik
alleen maar complimenten:
"zo'n meisje uit het Noorden"
dat zo voorzichtig was.
Maar eerlijk gezegd:
ik zal blij zijn als de storm weer over is.
Vanmiddag lekker tekenen
en schilderen hier op mijn atelier.
Daar kan ik me goed in verliezen.
Nog even door mijn foto',
kijkne of ik nog wat te vertellen heb.
Puckje wil wel even de stapel
gehaakte dekentjes laten zien.
Met helemaal onderop
het dekentje wat ik voor Lizzy maakte
toen ze pup was.
Binnen ga ik het maar gezellig maken.
Ik hoop dat de boom op de achtergrond
van de foto blijft staan.
De overbuurvrouw-van-de-quilts
ziet hem al jaaaaaren spreekwoordelijk omvallen!
Trouwens het autootje op de achtergrond is van mij.
Dat is stokoud
maar moet nog even mee.
