maandag 29 april 2024

In het zonnetje.

Wat heerlijk!

Voordat ik aan mijn Maandagse administratieklus 

begon eventjes heerlijk

in de tuin op mijn bankje gezeten.

Eindelijk.

Ook eindelijk:

er zit schot in het aan elkaar zetten 

van  de 

hgexagonblokken.

Op zich valt het erg mee.

Maar op de een of andere manier 

blijft het een klus.


Ter afwisseling stikte ik wat restjesblokken.


Heerlijk om even mee te spelen.

En het gaat zo lekker vlug

op de machine.


Ook veel te vlug uit,

maar dan uitgelezen dit boek van 

Jill Mansell.

Een ouwetje.

In het Nederlands heet het  boek

"Ik wil met je mee!"

IK kocht het ooit eens en 

was er aan begonnen.

Waarschijnlijk een paar 

zomers geleden.

Dan wil ik weleens meer buiten lezen

en het dan wegleggen en vergeten.

Feel good in Engels lezen 

voelt net altijd iets beter.

Een trauma van vroeger toen zulke boeken op achool

niet op je lijst mochten.

Nee, dat werd Couperus met Eline Veere.

En zelfs De historie van 

mejuffrouw Sara Burgerhart las ik voor mijn lijst.

Wat antiek.

O, Hugo Claus en zelfs Jan Wolkers waren 

twijfelachtig.

Gelukkig hoef ik niet meer gevormd te worden

zeg ik dan altijd.

Even terug naar het boek:

Natuurlijk is er een goede afloop

voor alle partijen.

Maar voordat het zover is is er een 

leuke portie liefdesverdriet,

een groot ongeluk,

een doodzieke kat,

een lastige client,

en

een kerstkindje.

Heerlijk. 


maandag 22 april 2024

Klusjes.

Eindelijk!

De hexjes zijn weer terug van weggeweest.

 


Wat een gepruts.

Al die papiertjes eruit vissen.

En dan die onhandelbare stukken 

aan elkaar zetten.

Ik zag en zie er tegenop.

Zo heeft ieder werk wel iets 

dat gewoon niet leuk is.

Op de Bee die ik vorige week bezocht 

kregen we het er ook over.

Nu zijn die rotklusjes 

voor iedereen verschillend.

Maar blokjes stikken terwijl de 

spoel 

op is.

Tja dat kent iedereen wel.

Net als die spoel die ineens op is 

als je nog net 3 cm aan een jurkje af moet maken.

Of die leeg is als je net een 

moeilijk

stukje onder de naaimachine hebt gelegd.

Voor iedereen is het anders.


Aan de randen moeten de malletjes nog even blijven zitten.

Soms is de naadtoeslag een beetje krap en valt de mal eruit.

Dan is het het gemakkelijkst om er een halve mal in te rijgen.

Wat een gedoe.

Voor Mevrouw Rafel is het ook 

een quilt sandwichen.

Nou zover ben ik nog lang niet.


Behalve kartonnetjes uithalen 

breide ik aan de pinwheelsjaal.

Nee, hij is nog niet af.

Nog 5 patroontjes.

En ik besloot om nog een extra rand aan

de gehaakte sprei te zetten.


Ik tekende wat.

En knipte de tekening doormidden.

Leuk om 2 bladzijden in mijn journal 

gezellig mee te maken.


En het wordt weer de tijd om een 

lief boeketje uit de tuin te plukken.

Nee, het vaasje heeft geen pootjes.

En oplettende volger op insta zag het....

Het lijken pootjes, maar in 

werkelijkheid is het het 

gewei 

van een kersthertje.

Hoe krijg ik het voor elkaar! 



maandag 15 april 2024

Het sneeuwt!

Het sneeuwt hier.

Allemaal roze blaadjes van mijn sierkers.

Het duurt maar zo kort.

Al die roze pracht.

Nauwelijks een week.

En met het verwachte slechte weer zal 

al 

het moois wel snel verleden tijd zijn.


En buiten achter was het eigenlijk nog 

te winderig 

om lekker buiten te zitten.

Dan maar een stoel dichtbij het raam.

Gezellig breien achter glas.


Nog 6 patroontjes en dan is de sjaal af.

Deze lieve kleurtjes liggen al klaar.

Ook afgemaakt:


De laatste rand van de ouderwetse gehaakte deken.

Maar ik heb nog geen beslissing genomen over een

rand.

Misschien doe ik er nog wel een randje

blokken bij.

Het is een leuk werkje voor buiten.

De deken wordt dan wel heel erg zwaar.

Ik haak hem van katoen.

Wol is geen optie en acryl?

Daar kan ik niet tegen. 

Hatsjoe! 


Even snel een foto maken van het boek dat ik nu lees.

Het boek heet in het Nederlands:

Een losse draad.

En gaat over de borduurgroep van de Kathedraal

van Winchester.

Het verhaal speelt zich af in de vroege jaren 30.

En is gedeelte op waarheid gestoeld.

De borduurgroep maakt 

kussens en knielkussens voor de kerk.

En het leuke is dat de ontwerpen nog steeds 

via Google te vinden zijn.

Die borduurgroepen bestaan nog steeds in Engeland.

Prachtig verhaal.

Echt een aanrader.

De schrijfster ken je misschien van het boek:

Het meisje met de parel.




 

maandag 8 april 2024

Ouderwets

Vorige week moesten jullie mij een 

weekje missen.

Ik had echt geen inspiratie.

En ook heel weinig nieuws.


 Het was gewoon een saai werkje:

mijn sjaal afbreien.

Niet dat dat gelukt is.

Ik moet nog 8 keer een driehoekjespatroon.

Nu het voorjaar wordt wilde ik mijn 

blauwe wollen jas weer gaan dragen.

En voor koude ochtenden is een sjaal 

dan nog lekker.

Zo'n wat dunnere jas draag ik eigenlijk 

maar een paar weken per jaar.


Deze week maakte ik het borduurtje af.

ik ben er niet erg tevreden over.

Dus wacht ik even met het op mijn nieuwe 

dagboek te plakken.

Er is alweer een ander werkje onderweg.



Wat er uit de mottenballen kwam was deze gehaakte deken.

Veel van de blokken haakte ik nog bij mijn 

moeder in het verpleeghuis.

"Kind wat ouderwets!"

zei de oude mevrouw nog.

Er moet nog een rand blokken aan  

en 

een rand.

Een mooi werkje voor buiten.


Mocht je nu ook zin hebben om aan zoiets te beginnen;

het patroon kun je al googelend 

vinden als

rustic lace square blanket.



maandag 25 maart 2024

Wiebelig!


 Ze heeft een beetje een wiebelig nekje,

deze jongedame.

En veel haar.


Nog een kleine stukje en dan is de rand ook af.

Het ene werkje komt beter uit de verf dan het andere.

Bovendien ben ikzelf een beetje

wiebelig.

En komt er dus ook niet zoveel werk uit mijn handen.

Wel lekker op de bank met een dekentje.


Lekker lezen.

Mevrouw Rafel leest geen bloed.

Normaal niet.

Maar ik hoorde dat dit wel meeviel.

En Anna schrijft zo mooi.

Het bleek een pageturner.

Het moest uit.

Maar eerlijk gezegd: 

een spannend boek is niks voor haar.

Volgende week hoop ik je meer te kunnen 

laten zien.

Voor vandaag geef ik me weer over aan de 

wiebeligheid.






maandag 18 maart 2024

Rustiek.


 Goedemorgen allemaal.

De paastak staat weer.

Het was echt tijd om het in huis weer gezellig te maken.

Al die regen.

Maar nu is het heerlijk zonnig en de tuin roept.

Ik moet nog heel wat klaar maken zo na de winter.


Deze week kostte de vogelsjaal de meeste tijd.

Ergens was iets fout gegaan en dat werd 

achteruit breien.

En misschien wel een beetje onneuzen,

zoals we dat hier noemen.


Dat onneuzen kwam me ook wel te pas bij het 

afmaken 

van deze quilt.

Hij is inmiddels meerderjarig 

en 

hoort allang het huis uit te zijn....

Ik maakte hem in 2003.

21 jaar geleden dus.



Begon optimistisch met doorquilten.

Heel lang geleden.



Inmiddels doe ik het zo.

Want dat fijne werk gaat echt niet meer.

Rustiek dus.

Ergens in mijn hoofd is er een stemmetje dat zegt:

"Maar dat kan toch niet!"

Ooit was ik beginnend quiltster en op een cursus

had en medecursist het over een quilt 

die zo lelijk gequilt was,

het leek wel of de rijgdraden er nog in zaten! 

En dat heeft een plekje in mijn hoofd gekregen.



We maakten het patroon in onze quiltgroep.

De inspiratie was een van de antieke quilts van 

het Quiltersgilde.

Maar we wilden het een moderne twist geven.

Wat was het die zomer warm.

Ik zat iedere middag heerlijk hier op het noorden in 

het atelier.

Tafel voor het raam.

Radio op Tour de France.

Een mooie herinnering.

maandag 11 maart 2024

Saai.

Er gebeurt hier helemaal 

niks spectaculairs.

De hexjes quilt rust nog steeds uit.

Daar moet ik eerst meer tijd en rust 

voor vinden

om aan elkaar te zetten,

Want dat is een reuzeklus.

En eerst moet ik mijn nieuwe dagboek 

wat leuker maken.


 Dus begon ik met een klein borduurtje.

Wat gaat daar toch weer veel tijd in zitten! 


Ik zocht wat oude portretjes op.

En tekende nog wat nieuwe.


En verder is er het 

tijdverslindende 

werk aan de vogelsjaal.



Elke naald is weer anders.

En ik schrijf het patroon altijd uit.

Zo van: 8 blauw, 2 rood, 1 blauw.

Het patroon herhaalt zich dan na 32 steken.

Dat werkt voor mij het beste.

Ideaal werk waarbij je echt niet kunt 

piekeren

of 

verzinnen 

welke boodschappen je morgen moet halen.

Bovendien beloonde ik mezelf met een 

mooi boek.


Het vierde deel van de 

Waldfriede-serei.

Het speelt in het Berlijn na de tweede wereldoorlog.

In de tijd dat deze stad geblokkeerd werd door de Russen.

Ik had van de vorige delen echt gesmuld.

En probeer nu te voorkomen dat ik het in 1 ruk uitlees.