Uitvinden.

Het voelt alsof ik mezelf weer 

opnieuw

moet uitvinden.

Heb nog niet een precies plan wat ik wil gaan doen of weer of nog

gaan leren.

Met stoffen werken is de laatste tijd 

lastig door de artrose in mijn handen.

Ik was wel een ijverig breistertje.

3 paar sokken.

Waarvan 2 van restjes. 

Heel leuk om te doen maar al die draadjes

afhechten! 

Het geeft wel een leuk beeld van de kleurtjes

sokkenwol die ik kies. 

 Al vorige zomer startte ik met een 

topdown gebreid vestje.

Nog nooit gedaan.

Het viel vreselijk mee,

behalve de mouwen op een rondbreinaals.

Nu het zomer is ben ik er heel blij mee.

Ik heb wel 3 zomerjurkjes waar 

het vestje op past.

Alleen: het vest wordt steeds

groter.

Het doet me nu denken aan een jaren 50 

slobbertrui.

Nee, al dat breiwerk is heel veilig werken.

Er kan niks mis gaan.

Ben nu nog bezig met een trui van 

Per Fortuna van Lana Grossa.

Wat een vondst.

Ik ben voor heel veel vezels allergisch.

En kan dus ook nooit iets "harigs"

breien.

En dit garen: daar kan ik wel tegen.

Dus eindelijk een harige trui.

Maar niks spectaculairs.

Werken met kleurpotlood is heerlijk rustig om te doen.

Na jaren pakte ik het weer op.

In de jaren 80 was ik goed in dierenvachten

tekenen met kleurpotlood.

Dat wil ik ook nog eens gaan proberen.

Af en toe een portretje schilderen.

Daar begon ik afgelopen weekend mee.

Meer mag je niet zien! 

Ik was nog niet tevreden.

Kortom:

mevrouw rafel vindt zichzelf opnieuw uit.

Fijn dat na zoveel tijd heel veel mensen 

toch weer mijn blog terug vonden.

Leuk! 

Ik kom weer vaker langs.

Beloofd.

Het weer wordt nu beter.

Puckje en ik gaan naar de bakker:

gebak bestellen:

de oude mevrouw hoopt volgende week 

woensdag

105

te worden.

Zelf zegt ze dikwijls:

"dan wordt ik 's morgens wakker en 

dan denk ik oh, ik ben er nog steeds!"

Maar verder is ze best opgewekt.

Altijd het beste ervan makend. 

Hallo!

Is daar iemand?

O,o. 

Wat is dat een tijd geleden dat ik een blogje schreef! 

Ik heb nog niet nagedacht over

wel of niet doorgaan met bloggen.

De afgelopen maanden waren een beetje 

chaotisch.

Mijn moeders huis verkopen.

Dat deed ik zonder makelaar.

Dat kan heel goed.

Maar kost je zelf veel tijd.

En toen eindelijk alles in 

kannen en kruiken was 

gind ik aan de gang met een pot muurverf

in mijn atelier.

Die 2 muurtjes waren al jaren 

grannygroen.

Vermoeid grannygroen.

Maar een nieuwe frisse kleurzoeken

valt nog niet mee.

Overdonderd en een beertje duizelig 

kwam ik uit de bouwmarkt.

 Uiteindelijk vond ik inspiratie

in een oude Country Living.

Ik ben heel blij met het resultaat.

Maar ervan genieten zat er nog niet in 

tot vanmorgen.

Ik ben toch verkouden geweest.

Nee, geen tante Corona. 

Het is nog niet helemaal over.

En ga ook nog niet naar het verpleeghuis,

Die arme oude mevrouw moet het zonder me doen. 

Maar eigenlijk vind ik dit bloggen

wel weer leuk.

Ik ga er zeker weer meer tijd in stoppen.

 

Rood

Het blijft hier code rood.

Dan is het het weer, dan de maatregelen bij de oude mevrouw

in het verpleeghuis.

Zelfs op dit blog.

Het schiet er zo gemakkelijk bij in.

Dit bloggen.

Terwijl ik toch ook bezig ben met een recordpoging.

Bijna zit ik aan de 1000 blogjes.

In werkelijkheid heb ik er veel meer geschreven want ik

blogde ook een hel tijd via weblog.

Alles zoek.

Op internet gaat nooit wat verloren, zeggen ze.

Maar die blogjes zijn toch echt kwijt.

Rood.

Ik hou wel van rood.

Bijna af is ie.

Mijn rode wintersjaal.

Nog een half bolletje.

Maar let op: ik brei nog steeds.

 een vestje.

Rood-roze.

Ben nu aan de mouwen bezig en omdat 

die in het rond worden gebreid is het een heel gedoe.

Want het werk draait en draait,

Nu doe ik iedere dag een toertje 

of 10 

en dan moet het toch wel lukken

voor de zomer.

Want ik heb een aantal rozerode jurkjes waarop 

dat vestje heel handig zou zijn.

Dit was het begin, 

ergens in augustus vorig jaar. 

Dus het wordt wel tijd om het af te maken.

Verder doe ik niet veel opwindends.

Tja, energielabels regelen voor de verkoop van mijn moedershuis.

En regelen, regelen, regelen.

Want er komt heel wat bij kijken.

Meestal pak ik de laptop voor zakelijke dingen 

en  ben allang blij als dat gedaan is 

en hij weer dicht kan. 

Dat krijg je ervan als je zo'n verkoop zelf regelt.

Een tekeningetje op z'n tijd:

dat lukt wel.

En zo ontstaat door de tijd een aardige galerij.

Maar echt heel creatief bezig,

dat kan ik niet zeggen.

Ik spreek wel andere makers 

die ook een beetje doelloos rond dwalen.

Het komt ook doordat we elkaar nog nauwelijks zien en 

alles uit onszelf moeten halen.

Denken we, zeggen we. 

Gelukkig wordt het weer beter,

zodat ik lekker in de tuin kan.

Even Puck op de grond zetten.

Die zit op een hoge stoel buiten te kijken, maar is het nu beu.

Ik beloof niks,

maar ik ga het proberen.

Dat record is binnen handbereik...

 

Code rood

Het is afwachten tot

de storm losbarst.

Alle losse dingen naar binnen.

Bij en in het huis van 

de oude mevrouw 

wordt nog steeds geruimd.

De vuilnisbakken stonden buiten.

Die konden altijd in de garage.

Maar dat ging nu even niet.

Nu staan ze in de gang van het huis.

Als moeders dat eens wist...

Ik beloofde weer wat vaker te bloggen.

Maar echt spannende dingen gebeuren hier niet.

Het zit op de bank en haakt of breit

is nog steeds van toepassing.

Ik ruimde mijn eigen zolder op.

Zo kon alle troep

mooi mee met alle troep die uit mijn moeders

kwam.

Ging het bijna mis: 

Dit schattige quiltje, nou ja,

deze leuke quilttop

zar ergens verstopt in een bak rommel.

Ik vond mijn spinnenwiel weer terug.

Wat heb ik in het verleden veel gesponnen.

Veel garens ook geverfd.

Ik kocht altijd gewoon een vacht bij

een plaatselijke schapenhouder.

Jongens wat was dat vies werk.

De goede delen uit een vacht halen.

Na dagen rook ik nog schaap aan mijn handen.

Ze zeggen dat spinnen net zoiets is als fietsen:

dat verleer je niet.

Als de rustiger tijden aanbreken 

eerst een nieuwe snaar op de kop tikken.

Ik heb een Louet spinnenwiel

en moet er weer helemaal inkomen.

Het is hier echt stilte voor de storm.

Ik heb het er niet op.

Als kleuter maakte ik de storm

van 1953 mee.

Het Westland werd gespaard.

Maar ik weet nog hoe spannend het was.

Wij woonden bij opa en oma in.

Mijn vader zat ergens in Engeland:

bollen reizen.

En opa rende als een kip zonder kop heen en weer.

Gelukkig heb een moeder 

die altijd ijzig kalm blijft.

Maar het heeft veel indruk 

op me achtergelaten.

Misschien omdat we al snel

op bezoek gingen in Zeeland.

Naar familie die maar een klein laagje 

water binnen hadden gekregen.

De huizen waarvan alleen de daken

nog boven water stonden

vergeet ik nooit.

Later deed ik een stage in Goes.

Daar had ik een kamer met het bed net onder het raam.

Dus toen er een reusachtige storm aankwam

haalde ik het bed weg.

Nou woonde ik nog niet zolang in het zusterhuis

en wist niet dat 

een deel van het ziekenhuis zo binnenkeek.

De volgende dag kreeg ik 

alleen maar complimenten:

"zo'n meisje uit het Noorden"

dat zo voorzichtig was.

Maar eerlijk gezegd:

ik zal blij zijn als de storm weer over is.

Vanmiddag lekker tekenen

en schilderen hier op mijn atelier.

Daar kan ik me goed in verliezen.

Nog even door mijn foto',

kijkne of ik nog wat te vertellen heb.

Puckje wil wel even de stapel

gehaakte dekentjes laten zien.

Met helemaal onderop 

het dekentje wat ik voor Lizzy maakte 

toen ze pup was. 

Binnen ga ik het maar gezellig maken.

Ik hoop dat de boom op de achtergrond

van de foto blijft staan.

De overbuurvrouw-van-de-quilts 

ziet hem al jaaaaaren spreekwoordelijk omvallen!

Trouwens het autootje op de achtergrond is van mij.

Dat is stokoud

maar moet nog even mee. 

 

Ruimen

Goedemorgen allemaal! 

Wat is dat lang geleden.

Even snel een blogje.

Ik ben er nog hoor!

En het gaat ook nog best wel goed.

Maar alles is een beetje rommelig.

Nee, ik loop niet achter met kerstspullen opruimen.

Ik ben bezig met het leegruimen van mijn moeders huis.

En hoewel het grootste deel gedaan wordt

gaat er toch nog heel veel door mijn handen.

Dus  vanmorgen, net voordat de huizenruimer kwam

nog even kerstdingen meegenomen.

Er zitten nog spullen in van toen ik klein was.

Die wil ik wel bewaren.

De rest gaat weg.

Dus ben je gek op kerstboomvogeltjes

en woon je dichtbij:

ze zijn op te halen.

Ruimen is ook best emotioneel.

Hoewel ik ook heel blij ben dat het eindelijk zover is.

Ik de verder geen spectaculaire dingen.

Beetje haken,

beetje tekenen,

beetje breien.

Als alles weer een beetje loopt ga ik 

weer regelmatiger bloggen!

Tot dan. 

Hond in de Moestuin

Goedemorgen!

Eindelijk weer een blogje.

De dagen worden weer saai en zo met de Kerst in aantocht

kan iedereen wel een opkikkertje gebruiken.

De oude mevrouw woont in het verpleeghuis 

op de afdeling Moestuin.

Daar werd ook Sinterklaas gevierd en werd 

aan de familie gevraagd 

om een cadeautje met gedicht te maken.

Wat geef je iemand van 104?

Moeders is gek op kleertjes.

Dus eerst alle leuke winkeltjes af.

Maar echt iets leuks vond ik niet.

Nu verkocht een winkel op het dorp een tijdje

geleden speelgoed poesjes en hondjes

in een mandje.

Dat leek me wel leuk

want ze mist nog steeds een hondje.

Zij en Lizzy zaten altijd samen op de bank.

Kon ik meteen in een gedichtje

lekker plagen,

Om kort te gaan: het cadeau viel goed in de smaak.

Zeker ook bij Puck die er niet af kan blijven.

Overigens leende ik de 

titel

van dit blogje 

van Nicolien Mizee,

Ik las haar hilarische boek 

"Moord op de Moestuin"

voor een tweede keer.

Ik hoorde de schrijfster in een podcast

van het programma

Nooit meer slapen op Radio 1.

Dat boek moet ik nog eens lezen dacht ik later.

En het stelde niet teleur.

Als je iets opbeurends wil lezen

is her echt een aanrader.

Verder doe ik niets spectaculairs.

Eens even door mijn foto's rommelen.

Ik had zin om gewoon lekker door te breien

op de  bank.

Bij weer een talkshow...

Begon met de restjesdeken van 

sokkenwol.

Een restjesproject waar ik al jaren aan werk.

Vandaar kwam ik op 

Restjes sokken.

Dat is echt leuk.

Allerlei herinneringen

aan je voeten. 

Natuurlijk zette ik een kerstboompje op.

En vond ik op zolder nog een kunstboompje met 

rode appeltjes.

Om in het verpleeghuis te zetten. 

Haalde wonder boven wonder een boosterprik.

En kreeg deze hele leuke Kerstkaart 

van M. van het nuttigenfraaiblog.

Geweldig die Anny-groene bril.

 

Uitgebreid oranje.

Vaste lezers weten het wel:

mevrouw Rafel is gek op oranje.

Alleen niet op dit oranje.

Dit is de code die mijn moeders verpleeghuis

gebruikt

als er verdenkingen van corona zijn.

Je mag er wel in, maar liever niet.

En het zijn allemaal dagkoersen.

Jammer dat het weer zover heeft moeten komen.

Maar ik zet de schouders er weer onder.

Ik leef graag.

Er is bij mij altijd wel een lichtpuntje.

Ook met oranje! 

Ik nam het mochilla haken, waarbij je 

de draden meeneemt

om later in te haken

weer op.

Was er al langer mee bezig.

Maar het was ook wel meters maken.

Ik had de slag in ieder geval niet snel te pakken.

Klein beginnen: 

de bodem van het kleinste tasje uit het boek is klaar.

Nu komt het leuke deel:

een mooi patroon inhaken.

Eigenlijk deed ik niet zo heel veel de 

afgelopen weken.

Ik kon heel veel uitgestelde zorg inhalen.

Eindelijk.

En eindelijk weer nieuwe protheses

en armkousen.

Daar moet je ook altijd een paar keer terugkomen.

Was er maar druk mee.

Ooit beloofde ik mezelf

zo'n leuk konijn van

Julie van little cotton rabbits te gaan breien.

Nou ja, het werd een hond.

Na zo'n uitputtende dag 

is een armpje van 14 steken en 25 toeren nou

net wat ik nodig heb:

toch iets af.

Wij zeggen hier: het is op een oor na gevild.

Ha, nog een oor.

En waar ik het meest tegenop zie:

beentjes met schoentjes.

Komt vast goed.

Herinner je die mouwen van mijn roze vest nog:

dat viel erg mee.

Maar dat breien is saai.

En het is zo gezellig met een goed gevulde 

mand op de bank.

Ik ging nog even mijn foto's door:

niks spannends! 

Ik sluit af met een foto van het dorp

met de Oude Kerk

en een stukje van het 

Heilige Geesthofje.

Dat hofje borduurde ik ooit voor mijn persoonlijke merklap.

Natuurlijk is ie niet af.

Maar hij ligt onder handbereik.

En daar is het Hofje.

En de hele lap.

Ik denk ook dat ik hem nooit afmaakte omdat mijn moeder 

nog leeft.

Heel gek.

Wat het precies is weet ik niet.

Maar iets houdt me tegen om de lap nu af te borduren.

Bovendien ben ik geen fan meer van 

kruissteek.

Wie weet komt ie ooit af. 

Hij gaat weer de kast in.