Van een plaatje

Naar een plaatje! 

Een jaar of wat geleden ruimde ik

een dikke stapel

quilttijdschriften op.

Overbuurvrouw-van-de-quilts

heeft ze altijd graag.

Op een van die tijdschiften stond deze quilt.

Voor de grap zei ik dat dat wel een

leuke quilt 

was die zij kon maken.

Ze houdt van dit soort patronen.

En... ik had ook nog wel een

flinke lap gele stof

met witte stipjes.

Buuv nam het ernstig op.

En ging aan de slag.

Hij is schattig geworden.

De foto is een beetje wiebelig.

Maar er was niet zoveel ruimte om de foto te maken.

Zelf ben ik niet zo productief.

Je kent het inmiddels wel: 

mantelzorgen.

Maar deze sjaal kwam dankzij de stormachtige 

weekends af.

En ik startte een wafeldekentje 

voor een te verwachten

nieuwe wereldburger. 

Had zo gehoopt om eventjes wat meer te vertellen.

Helaas.

Tijd om te gaan koken bij de oude mevrouw.

Je weet: Westlanders eten tussen de middag warm.

Zelf noemen ze dat trouwens: onder de middag! 

Ik heb heerlijk veel tijd zitten te verdoen

met prothese bh's te bestellen.

Dat doe ik ook niet iedere dag.

Maar wel altijd bij dezelfde zaak.

Alleen is dan altijd het wachtwoord zoek.

En is het een hele strijd om dat te vernieuwen.

Ken je dat?

Pfft! 

Duurzaam.

De hele week was ik al van plan om even

over te steken.

De overbuurvrouw-van-de-quilts

had niet een maar zelfs 

2 quilts klaar! 

Gelukkig was ze vanmorgen 

op onze maandelijkse Bee 

en  kon ik daar een foto maken.

Dit is een quilt gemaakt van oude overhemden.

Eindelijk is ie af!
Want het was jaren oude overhemden sparen.
En ik weet dat buuv af en toe
bijna op de schaar moest gaan
zitten
om die niet in een langskomend
overhemd te zetten.

Het is een echt waardevol stuk geworden.
Met zelfs hexjes van piepkleine
overhemdjes van haar zonen.

En zo leuk:
de quilt heet "duurzaam".

Even kijken of ik de foto van het geborduurde
label kan vinden.

Dat wist ik tot vanmorgen niet.

Het komt zo goed uit met het thema
waarmee ik al een paar weken bezig ben.

Dat komt door dit boek van
Katrina Rodabaugh.

Het is een boek om in kleine hapjes
tot je te nemen.

De schrijfster leeft al jaren heel duurzaam.
Niet alleen let ze op textiel,
maar ook op alle andere aspecten van het leven.

En dan bekruipt me af en toe een gevoel van
wanhoop.

De hele textielproductie en verwerking
is ontzettend vervuilend.
Zomaar je gewoonten veranderen
gaat ook niet van de een op de andere dag.

Ik let er wel op met kleding.
Maar ook niet altijd.
De lekkerst zittende spijkerbroeken
zijn niet altijd de de meest schoonste.

Alleen al voor de productie van een zo'n broek
is 8000 liter water nodig las ik .

Die mooi doorgestikte spijkerstof
uit het boek spreken
veel mensen aan.

Nou ga ik daar gezien mijn leeftijd niet
meer aan beginnen.

Heel toevallig had iemand op de Bee
dit Duitse tijdschrift gekocht.
Speciaal omdat er een artikel over het boek in stond.

Ik ben nog lang niet klaar met het boek.
Maar inspirerend is het zeker.

Zelf  en ik niet zo productief als de buurvrouw!

Wel werk ik af en toe een draadje weg
in mijn
stekendagboek.
Dat is nog steeds leuk!
Lekker doen waar je zin in hebt.

En o ja, het lapje was een restje.
Daar vroeg een van mijn lezers naar na het vorige blogje.

Ik startte een gehaakt dekentje.
En breide een sjaal af.
Maar die komen vast wel terug in een volgend blogje.

Net als de andere quilt-van-de-buurvrouw.

Verstellen.

De dag voor Kerstmis,

het was al laat in de middag 

kwam ik een buurvrouw tegen die verzuchtte:

"Heb jij alles al klaar?"

Maar dat waren we.

Helemaal klaar met al die boodschappen,

dingen regelen

en zorgen maken of het allemaal wel zou lopen.

Het enige dat we nog wilden was:

een kop koffie, een berg chocolade,

een boek

en

een dekentje.

Op de bank.

Pfffft.

Ik dacht:

geen quilt.

Nee, een echt wollen dekentje.

En dat heb ik wel.

Een mooie plaid van Schotse wol.

Ooit geweven door een Schotse fabriek

die door een overstroming onder water liep

en door de wol voorraad op te weven

en plaids te verkopen 

er zo weer bovenop wilde raken.

Een echt wollen dekentje dus.

Tot  mijn afgrijzen zag ik dat er verschillende 

gaten en gaatjes inzaten.

Motten! 

Nu kwam dat wel aardig uit.

Al maanden wachtte ik op dit boek.

Het is namelijk helemaal in om

zichtbaar te stoppen.

Allemaal in het kader van 

duurzaamheid en hergebruik.

Het eerste boek raakte zoek in de post.

Het tweede was weken onderweg in de 

sinterklaas en kerstdrukte.

Maar op oudejaarsdag lag het toch eindelijk in de bus.

Nu heb ik op de huishoudschool

eindeloos leren verstellen.

Lappen met 1 hoek, 2 hoeken,

4 hoeken,

overhemden ophogen, nieuwe boorden en manchetten opzetten.

Van oude herenhemden babyhemdjes maken.

Zelfs nieuwe kruizen in onderbroeken zetten.

Het was een gevreesd vak op school.

En we hadden maandtaken.

Die werden afgetekend op gele kaarten.

Ik weet dat sommige lezers al zitten te rillen

bij het woord alleen al.

Later, toen ik als echte stapelaar op dezelfde school

les gaf waren die gevreesde dingen er nog.

En ik weet nog wel dat dat verstellen me niet zo goed afging.

Natuurlijk leerde ik ook stoppen en mazen.

En dat kwam me nu goed te pas! 

Alle gaten zijn nog niet dicht.

En het boek geeft heel veel manieren

waarop je dat 

versierend stoppen  kunt aanpakken.

Gelukkig is er hier op het dorp nog stopwol te koop.

Op de Woensdagse markt.

Zo meteen nog wat leuke kleurtjes scoren! 

Langzaam.

Iets maken met je handen: haken, breien, patchen,

borduren, heeft een 

kalmerend effect dankzij het ritme en de herhaling.

Dat dringt tot steeds meer mensen door.

Zo staat er in de laatste

Country Living

een artikel "make it mindful'

In augustus plaatste ik een blog over het boek 

Slow Stitch

van 

Claire Wellesley-Smith.

Dat ging uit van duurzaamheid 

en 

gebruik van lokale producten.

Nu weten we allemaal wel dat

textielproductie 

ontzettend vervuilend is.

En hergebruik lukt meestal nog wel.

Maar lokaal geproduceerd in 

Nederland is bijna niet mogelijk.

Of je moet wol spinnen van een

buurschaap, zoals ik deed in de jaren 80! 

Maar de schrijfster maakt ook een 

stekendagboek.

Iedere dag een draadje 

borduren met eigenlijk geen plan.

Dat idee sprak me wel aan.

Denken dat dat leuk is is 1 ding,

het ook uitvoeren is 2.

Het liet me niet los.

Begin dit jaar dacht ik:

ik ga het toch proberen.

(En dat voor iemand die zegt dat ze

nooit goede voornemens maakt!) 

Het begon met het zoeken naar een

leuk doosje.

Het werd een koffertje.

Met daarin wat materiaal.

En een restje borduurstof.

Zo'n doos, blikje of koffertje

klaar maken.

Oh, wat is dat toch leuk.

Echte voorpret.

Nu nog regelmatig werken.

Nu heb ik gelukkig behoorlijk wat 

discipline gekweekt

door al jaren een dagboek te schrijven.

Echt iedere dag.

Maar ik kom er niet iedere dag aan toe.

Aan zo'n draadje.

En soms worden het meerdere draadjes.

Inmiddels ben ik bijna een maand verder.

Ik ben het nog lang niet beu.

Het gaat niet over mooi,

over nuttig.

Maar over rustig even zitten en op adem komen.

Want snel borduren: dat doet niemand.

Ik ken geen mensen die met 

rode vlekken in de nek zitten te borduren! 

Zover als de schrijfster van het boek 

kom ik vast nooit.

Al was het alleen al vanwege mijn leeftijd.

Maar zij is al 8 jaar bezig.

En heeft inmiddels een enorme lap! 

Draadjes.

Even prutsen met een draadje.

Daar houdt het verder wel op de 

laatste tijd.

Alweer een week geleden

ging ik naar onze maandelijkse bee

en maakte 1 mandje.

1 mandje! 

Meer zit er gewoon niet in.

Probeerde een patroontje voor een sok.

Koffieboon

zo heet het patroontje.

Supersimpel,

maar ik moest het toch eventjes 

proberen.

Hoe ging het ook alweer?

Nou zo dus.

Tussen het harde werken door probeer ik 

mijn huisje 

wel gezellig te houden.

Dus moest deze dikke bos mee 

van de Woensdagse markt.

O ja, ik breide ook nog

een paar vingerloze wanten af.

Daar moesten nog piepkleine stukjes 

duimen aan.

Maar dat prietwerk,

een duimpje over 18 steken

is lastig en dan blijft het weleens liggen.  

Dit blog is in deze tijd lastig

bij te houden.

Wat me wel lukt is mijn

Instagram

bijhouden.

@rafelsenrozen

Daar ben ik wel regelmatig te vinden.

Dat betekent niet dat ik niet meer blog.

Veel te leuk.

En ik doe het al zo lang.

Al meer dan 10 jaar.

Eerst bij weblog,

later op dit plekje.

Ik heb nog steeds trouwe lezers.

Dank je wel dat je iedere keer weer komt.

En iedereen die altijd weer iets leuks 

antwoord: dank je wel. 

We breien door!

Nog even een toertje breien.

Hoe heerlijk is dat niet?

Heel gek, ik doe dit alleen in de kerstperiode.

Als m'n boompje staat

begin ik met het breien aan mijn

posh ladies.

Mijn deftige dames.

Er zijn er heel wat half af.

En het werk rust nu weer uit in een blikje.

Het voorbeeld zag ik ooit op internet.

Het is zo leuk om te doen.

Leuk om te hebben.

Het is zo'n werkje dat ik als 8 jarige ook al deed.

Oei, dat wordt weer grootmoeder vertelt!

Maar ... als poppenmoeder van

21 poppenkinderen

had ik de handen vol.

Mijn vader moest voor zijn werk

vaak langere tijd naar Engeland.

En als hij terug kwam bracht hij altijd een

pop mee!

Die man had gewoon geen fantasie.

En ik was de ideale poppenmoeder.

Wel eentje die dat grote gezin wel 

een beetje

verborgen hield.

Het was de jaren 50.

Ik had heus wel door dat mijn vriendinnetjes

niet zo goed bedeeld werden.

De poppen werden altijd in 

dezelfde winkel gekocht.

"Meneer, hoeveel dochters heeft U eigenlijk?"

Op een dag moest de verkoopster het weten.

Nou ja, eentje! 

"Zou U dan niet eens wat anders kopen?'

Maar nee, het werd weer een pop.

Kerst duurt nog even.

De sokkennaalden staan nu weer roodgloeiend.

Ik bestelde materiaal voor deze sokken uit het

Soxx boek.

En ik kreeg deze wol als een

onverwacht cadeautje! 

Dat wordt nog moeilijk kiezen.

Zo leuk, bij de Lang Jawoll

horen altijd kleine klosjes stopwol.

Als ik ze zie moet ik altijd denken

dat de fabrikant 

weinig vertrouwen heeft in zijn product.

Dat is natuurlijk niet zo.

Het is gewoon heel voorkomend.

Past ook heel goed in de duurzaamheids trent

van deze tijd.

Stop je sokken en ze kunnen nog

jaaaaaaaaaaaaren mee! 

Breien.

Breien!

Dat is iets wat je oma doet! 

Zo stond het in een leuk artikel in "de Volkskrant".

En zo is het maar net.

Nederland heeft niet een echte breitraditie.

Hoewel, in de jaren 50 ging mijn moeder nooit

een middagje naar vriendinnen

of de tantes zonder breiwerk.

En tijdens het kletsen en koffiedrinken

werd er stevig doorgewerkt.

Er waren altijd wel sokken te breien

of  kindertruien te maken.

Ik moet ineens denken aan de 

restjesstreepjestrui

uit het boek Gesloten huis 

van Nicolaas Matsier.

Ook zijn moeder breide voor haar gezin.

Maar het was niet spectaculair.

Met kabels of moeilijke patronen.

Het was gewoon nodig.

Ik voel me wel een breister.

Er staat minstens altijd een sok op.

En dit weekend was het proefjesbreien.

Bij het opruimen van m'n boeken vond ik 

het boekje dominosquares breien.

Ik gebruikte de vierkanten ook in het crisisdekentje. 

Dat wilde ik weleens in het kleine proberen.

Misschien ga ik het ooit  gebruiken 

voor een sjaal.

Dat wordt dan wel ontelbare draadjes afhechten! 

M'n gedachten gaan harder dan m'n handen!

Ik weet al helemaal hoe het er uit zou

moeten gaan zien.

Pfft, wat een zin.

Zou moeten gaan...

Het bleef niet bij een proefje.

Nee, ik waagde me ook aan

mozaiek breien.

Dat klinkt moeilijker dan het is.

Gewoon telkens 2 naalden streepjes breien

waarbij je telkens 1 kleur afhaalt.

Veel gemakkelijker dan fair isle breien.

Hoewel me dat gemakkelijk afgaat.

Gewoon omdat ik al met 2 handen breide.

Ik leerde mezelf als kleuter breien en deed dat links.

Op school mocht dat niet en moest ik het rechts

omslaan leren.

Het was een drama!

Ons eerste werkstuk was een poppencape.

Ik kreeg roestige naalden mee

en 

een streng akelige rode katoen

die ernstig in de knoop zat.

"Ga jij maar naar "De Wolbaal"

nieuwe spullen halen verzuchtte moeders

na een middagje vechten met een 

streng rode katoen.

Rode katoen?

Ik wilde helemaal geen rode katoen!

Ik wilde zacht geel.

De populaire meisjes kregen licht geel.

Juf had zo haar lievelingetjes.

Ik weet nog hoe ik aarzelde onderweg naar 

de winkel.

Zou ik gele katoen kopen?

Ik durfde niet.

Maar in een klas van 56 kinderen

(Ja, kom daar tegenwoordig maar eens om.

Die babyboomers kregen het echt niet cadeau!)

zaten toch minstens de helft meisjes.

Dat kon juf nooit onthouden, 

denk ik nu.

O, had ik maar toch dat zachte geel gekocht! 

Helaas.

Gelukkig hebben we nu internet.

En kun je dat Volkskrant artikel

nog steeds lezen.

Het stond op 29 december 2019 in de krant.