Een boompje planten.

 Natuurlijk werk ik niet altijd chaotisch.

Uit een hele grote bak met 

allemaal verkreukelde lapjes.

Afgelopen weekend ging ik serieus aan de slag met 

nette stapeltjes maken.

Dat werkt toch wel zo prettig.

Zo'n boompje kan precies bij en kopje thee.

Na een kwartiertje is het wel af.

Zodat ik de hele verdere dag met een

krul in mijn neus 

kan lopen! 

Zo! dat is tenminste af.

Veel werk komt gewoon niet af.

Al dat mantelzorgen en eventueel

beslissingen nemen 

om mijn moeder

in de langdurige zorg te plaatsen 

kosten veel energie.

En het is ook een verdrietig proces.

Zoiets wil je niet voor je moeder.

Maar ik voel me ook met de rug tegen de muur staan. 

Bovendien: mijn moeder is nu

103,

Hoe lang zal ze nu nog leven? 

Maar ja, dat zeiden we verleden jaar ook al.

Door de coronamaatregels is het extra lastig.

Alles gaat via de telefoon.

En die huizen zijn gevaarlijk.

Wil ik mijn moeder nog wel naar de beren in het bos sturen,

denk ik dan. 

Pfft.

Even in mijn foto's neuzen.

Was er verder nog wat leuks?

O ja, het haakwerk! 

Tellen, tellen, tellen.

Bovendien ben ik veel te ongeduldig om 

die beschrijvingen te lezen.

Grr, het lijken de wiskundesommen 

uit mijn middelbare schooltijd wel.

Toch een echte chaoot hoor! 

Ik zie mezelf in staat om het popje met

2 verschillende beentjes af te leveren.

Maar het moet gezegd al dat tellen leidt wel lekker af.

Puckje was echt toe aan een nieuwe mand.

Tjonge jonge wat een eigenheimer is dat! 

Wilde hij er niet in.

Zijn lievelingsknuffel durfde wel.

En allerlei koekjes ook.

Maar hij was niet over te halen.

De mand zit nu in een dekbedhoesje.

En het slaapt heerlijk.

Volgens Lizzy.

Die vond dat Puck haar oude bedje wel kon gebruiken! 

Neem een hond! 

Dan ben je altijd bezig. 

Een boompje opzetten.

Je zou bij de titel bijna denken aan de 

kerstboom opzetten.

Als ik de krant mag geloven 

zijn er al mensen die dat doen! 

Nou, dan heb ik liever een houdbaarder boompje.

Je kunt je afvragen 

"Anny, wat ben je aan het doen?

Er ligt toch nog genoeg om af te maken?"

Oh, zeker.

Maar dat is allemaal zo ingewikkeld.

En dit kan ik doen in een 

kwartiertje! 

Want je weet: zoveel tijd heb ik nou ook weer niet.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan,

af en toe 

een steekje: ik kan het erg missen.

Eigenlijk dacht ik er ook over om mijn 

naam te veranderen

in 

Mevrouw Chaos.

Nou geeft Mevrouw Rafel al aan dat

niet alles vlekkeloos 

verloopt.

Maar ik lees ook blogjes van andere quilters

en 

die zijn altijd zo georganiseerd! 

Voor ieder blokje liggen dan

keurig

gesneden en opgetekende lapjes klaar.

Mevrouw Rafel rommelt wat door

een reusachtige bak 

een diept daar een paar gekreukelde lapjes op

die wel aardig bij elkaar passen.

Verder ben ik begonnen met een poezebeest te haken.

Ik heb nog nooit zoiets gedaan.

Wel kleine dingetjes als cupcakes

en paddestoelen.

En dat is tellen geblazen.

Niks voor Mevrouw Chaos dus.

Een mooi leermoment.

Ik haak zo graag.

Het ligt altijd klaar en al zijn het maar een paar steekjes,

het is heerlijk ontspannend.

Maar zo'n poes kun je toch niet 

2 verschillende armen geven

Ik kocht dit boek.

Zo leuk.

Vol beestjes.

Dus  voorlopig kan ik vooruit! 

Zo, en nu weer op naar een

vergadering

op internet.

Zooooooooom! 

. 

 

 

Broddelen.

 Af en toe vliegt de tijd om.

Ik weet het wel!

Het is al 2 weken geleden dat ik blogde.

Wat  deed ik met de tijd? 

Nou, een beetje haken.

De wollen gehaakte deken die ik op de bank

gebruik 

wil ik iets groter.

Een beetje breien.

Ik heb de sjaal al in het rood en groen.

En nu wilde ik ook graag een blauwe,

want ze zijn zo lekker in het dragen.

Allemaal werkjes die makkelijk op te pakken zijn.

Doordat het aantal covid-19 besmettingen weer

oplopen

is er minder zorg voor de oude mevrouw.

De huishoudelijke zorg is er helemaal niet.

Maar ik moet zeggen dat de 

wijkverpleging 

echt haar best doet.

Altijd bescherming.

Altijd goed navragen.

Daar voel ik me wel veilig bij.

Want zelf ben ik nog erg voorzichtig.

Ik blijf risicogroep.

Door mijn sluimerende auto-immuunziekte

heb ik al een op de drempel van de IC

gestaan.

Ik hoef niet! 

Blijft over dat het wel een heel gedoe is.

Zo was ik al om 7 uur vanochtend

paraat 

in de supermarkt.

Voor een avondmens als ik

een hele prestatie! 

En...ze waren helemaal niet goed aangevuld.

Geen bloemkool, geen spercieboontjes.

Bijna geen andere groenten.

Oh, nee he! 

Er wordt toch niet weer gehamsterd?

Ik herinner me maart nog maar al te goed.

Als onschuldig wezen kwam ik

in een bijna lege supermarkt.

Het kan me nog verbazen.

Ja, ik eet heel traditioneel:

hollandse pot.

De oude mevrouw is niet zo avontuurlijk.

Maar er was gewoon een fout in de levering.

O ja, ik ben ook nog diabeet.

Dankzij de behandeling van die eerder genoemde

auto-immuunziekte.

Gelukkig ben ik ook voedingsdeskundige.

Ja, een slimme meid is op haar toekomst voorbereid! 

Dat was toch altijd de slogan.

Nou. Dat zit wel goed hoor.

Bijna 3 jaar geleden startte ik met een

koolhydraatarm dieet.

En je hoort mij echt niet zeggen dat dat voor

iedereen zaligmakend is.

Het past niet iedereen.

Maar mij past het wel! 

En het heeft me veel goeds gebracht.

Ik pakte alleen de voedingsadviezen.

Want de beweging

"Keer diabetes om"

is ook voor bewegen en voldoende ontspanning en slaap.

En dat was voor mij echt wel in orde.

Een aantal zorgverzekeraars vergoeden het traject.

Maar lang niet allemaal.

Het programma richt zich op mensen met 

diabetes type 2.

Oh, een dikkertje dus, zulk je denken.

En het is waar: 85% van de mensen met type 2diabetes is te zwaar.

Maar obesitas is echt een ziekte.

We weten nu dat vet ook een orgaan is.

Dat het hormonen maakt en invloed heeft op hersenprocessen

die verzadiging beinvloeden.

Nou ben ik maar petite! 

Ik draag maat 36.

Niet iedereen met type 2 diabetes is stevig.

Hoe kom ik ook weer op dit verhaal:

de groenten in de supermarkt.

Ja, die portie is bij koolhydraatarm eten groot.

300 tot 400 gram

Dus wil ik veel varieren.

Gelukkig is er nog diepvries.

Net zo gezond.

Vaak goedkoper en makkelijker.

Tot zover het voedingspraatje.

Om lekker te slapen heb ik trouwens wel een 

gezellig boek nodig.

Ik las van Josephine Rombouts 

De weg naar Cliffrock Castle.

Een echte aanrader, net als haar twee eerdere boeken.

Dit boek verteld de weg naar dat kasteel.

Hoe kom je als huishoudster terecht op een 

kasteel op een dunbevolkt schiereiland

aan de Schotse westkust terecht. 

Zit!

 Blijf nou zittuuuuuh! 

Dat klinkt alsof ik de opvoeding 

van de hondjes

aan het bijpunten ben.

In werkelijkheid had ik het tegen mezelf!

Met het heerlijke weer aan het begin van de week

wist ik niet hoe snel ik een 

kop thee 

moest zetten en zalig onder mijn boom op

het bankje moest gaan zitten

als mijn klusjes 

voor die dag erop zaten! 

Maar ik kan niet zitten! 

Altijd is er wel iets te ruimen in de tuin.

Of mijn handen zoeken een werkje om te doen.

Zo buiten kwam mijn theemuts 

ook weer goed van pas.

Zo'n jaar of acht, negen geleden 

breide ik er 

heel wat.

Iedereen wilde er wel eentje.

En wat deden ze als ze hem kregen?

Ze zetten hem allemaal op hun hoofd!

Ik haakte en breide buiten kleine

bloemetjes en blaadjes

voor het "vrolijke dekentje".

De bedoeling is dat daar van alles 

en nog wat 

in komt.

Ooit vertelde ik al over de oude dame 

die ik eens tegen kwam 

op het dorp.

In een rolstoel.

Met een dekentje van allerlei lapjes

en proefjes die ze in haar leven had gemaakt.

Zo leuk!

Je zult maar weg kunnen kruipen in zo'n dekentje.

Ik heb er geen foto van.

Het was ruim voor de tijd dat ik met mijn telefoon

een foto kon maken.

Maar ja, ik heb nauwelijks meer proefjes liggen.

Ik heb geen proefjes meer! 

Maar het moet wel een beetje over de top worden.

Dus mag ik helemaal los.

Ik zie het wel.

Heel wat anders:

Puck is weer beter.

Maar nu moest Lizzy naar de dierenarts

Blaasontsteking.

De dierenarts dacht aan nierstenen.

Dus ze is er nog niet vanaf.

Trouwens: ik moet dan altijd urine opvangen

van Liz.

Dat lukt maar zelden.

Weet ik uit ervaring.

Bovendien is het nogal lachwekkend.

Sta je daar op het gras bij de sloot

(misschien ken je het wel:

de dierenarts zit in dezelfde boerderij

als de oude Quilthoeve.) 

Moet je een bekkentje onder de 

plassende hond schuiven.

O,ooo! 

En verder haakte ik maar door.

De pastel regenboogdeken is bijna af.

Op de draadjes na dan.

Ik merkte dat de oude mevrouw hem erg

leuk vond.

Maar ze wist nog niet of ze de deken echt wilde.

Het moest wel in huis passen! 

We zullen zien.

Pas goed op jezelf! 

Het Covid-19 virus is nog niet weg.

Stay safe! 

Een hakerig leven.

Ik heb de laatste tijd nogal een

hakerig leven.

Even bij de Tour op tv een blokje.

Het is ook zo gemakkelijk gepakt

zo'n haakwerkje. 

Op de een of andere manier heb ik het gewoon druk.

Terwijl ik de hele dag roep dat ik 

nergens kom.

Kom ik net nog bij de dierenarts vandaan. 

Puck is ergens allergisch voor.

Al voor de derde keer dit jaar 

heeft hij jeukende flaporen.

Je snapt dat zo'n kap niet erg goed is 

voor je 

zelfvertrouwen!

Verder heeft hij ook jeukplekjes op 

zijn lijfje.

Gelukkig heeft hij 

nu 

zalfjes en medicijnen.

Dus kan hij eindelijk lekker even

bijslapen.

Heb ik even mooi tijd om te bloggen.

Dat speelt na zo'n dikke week

echt wel 

door mijn hoofd.

Ik ben er nog hoor.

Was de hele week druk met dingen 

regelen 

voor de oude mevrouw.

Die wordt steeds hulpbehoevender.

Ik vroeg ook 

langdurige zorg aan.

Dat is dus opname

in een 

verpleeghuis.

Daar is echt geen plaats.

Mijn hoop is dat met een toewijzing

het in crisissituaties

makkelijker wordt een plek

te vinden.

Ik deed het eigenlijk

zonder veel emoties.

Had gedacht dat het me moeilijker 

zou vallen.

Maar dat is niet zo.

De laatste weken valt alles me heel zwaar.

Ik merk het ook aan mijn lichaam.

rare ontstekinkjes,

kleine pijntjes.

Het deed me besluiten om toch

de 

huishoudelijke hulp weer terug te vragen.

Juist nu de Covid-19 cijfers weer oplopen.

Ik merk wel dat iedereen voorzichtig is.

Maar we weten allemaal dat het niet

echt 

veilig is. 

Eens even door mijn foto's rommelen.

Er gebeuren ook leuke dingen:

deze lap

"onder de voet gelopen"

was al tijden zoek.

Hij is weer terug.

Zat gewoon in een koffertje 

met 

kant en klare borduurwerkjes.

Ik ging nergens heen,

weet je nog.

Maar was gisteren wel op de 

Woensdagsemarkt.

Mooie bos bloemen mee.

Tja, ik was toch op dorp.

Een mens moet af en toe toch naar de kapper! 

Nee, ik ga echt nergens heen.

Waar ik ook tijd voor maakte: 

een sok breien op een 

superklein

rondbreinaaldje.

Het valt me nog niet mee.

Maar dat kan ook aan het kikkergroen

liggen.

In ieder geval wil ik nieuwe dingen

blijven leren.

Hoe klein ze ook zijn! 

 

Grootmoeders Tour de France.

 

Alweer een week voorbij in 

september.

Alweer herfst. 

Dat stemt altijd een beetje weemoedig.

De chrysanten in de winkel

en 

de bramen aam de struiken. 

En toen was daar toch nog de 

Tour de France.

Altijd goed voor dat echte zomergevoel.

Maar nu niet.

Toch kan ik het niet laten 

en 

zoek in de namiddag met een kop koffie

even een verslag op.

Maar stil zitten.

Nee, dat is er niet bij.

Een werkje dus.

Maar niet al te moielijk.

Dus gezellig op de bank met het eenvoudigste

haakwerkje dat er is.

Ja, ik weer het wel!

Er liggen nog veel meer haakwerkjes.

Het is zo leuk om met kleurtjes te spelen.

Herfst betekent ook

weer wat vaker naald en draad 

vastpakken.

De slow stitch lap er weer bij gepakt.

Volkomen zinloos.

Maar o zo leuk om te doen.

Ook de 

sew a little happiness every day lap

was weer terug van vakantie.

Voor het eerst in jaren 

bakte ik weer een 

zuurdesembrood.

Daar moest ik eerst ook een starter voor maken.

En niet lachen hoor:

mijn keukenmachine

had ik zeker 

3 jaar niet gebruikt.

O, ik doe het wel even met de hand

of even met de mixer denk ik vaak.

Maar brooddeeg kneden.

Nee, dar is me toch te zwaar.

Het resultaat, geen foto,

allemaal al opgegeten

was prima.

Hoewel ik mezelf niet een goede broodbakster vind.

Ik ben beter met koekjes of taarten. 

Rest nog een excuus:

Dit nieuwe dashboard van 

Blogger

heeft zo af en toe z'n kuren.

Zal wel aan mij liggen.

En er zijn in het begin van het blogje

reusachtig witte stukken tussen 

de tekst.

Ik laat het maar zo. 

 

 

Een degelijke huisvrouw.

Afgelopen week 

sudderde ik sucadelapjes.

Dat had ik al jaaaaaaaaaren niet gedaan.

Het gaf me het gevoel

dat ik een degelijke

zuinig huisvrouw  was.

De oude mevrouw had zo'n trek in 

sudderlapjes.

Vroeger deed ze het zelf vaak.

Maar ik moet zeggen dat ik het sinds de 

leraresopleiding 

nooit meer had gedaan.

Huishoudleraressen 

werden opgeleid

om

zuinige huisvrouwen 

te maken van de huishoudschoolmeisjes.

Dat was een regeringsstandpunt.

Dus kookten we echte Hollandse kost.

Liflafjes waren er echt niet bij.

In die 60er jaren

ging het al wel beter met het land,

maar voor velen was het nog geen vetpot. 

Die lapjes sudderde ik gewoon thuis.

En je snapt dat het een heel gedoe

is om 

zo'n pan bij omi te krijgen.

Onderweg met een mandje, de braadpan erin,

2 hondjes,

een schoudertas...

wat een gedoe.

Maar de lapjes vielen in de smaak.

Deze week maar weer!

Maar helaas:

vanmorgen om 7 uur was er nog

geen lapje rundvlees te krijgen bij AH.

En ik was gisteren al langs de slager geweest.

Ik zelf ben nog heel voorzichtig.

Ga nauwelijks weg.

Doe alleen de noodzakelijke boodschappen.

Ik roep weleens ik ben 4 keer risicogroep in 1! 

dat krijg je met een wankele gezondheid.

Afgelopen week 

zat ik er dan ook best een beetje doorheen.

Ja, er is genoeg me-time.

Die tijd vulde ik met tekenen.

een beetje haken.

Maar het is gewoon niet genoeg.

Ik heb nog steeds geen thuiszorg.

En hoe hebben we er niet voor gestreden! 

Het is natuurlijk te zwaar

2 huishoudingen draaiend houden.

En er is wel wijkzorg.

Maar dat is iedere dag een ander.

Wat ook al een risico is met covid-19.

Op den duur ga ik wel verlangen naar iets meer

contact 

met anderen.

Hoewel ik het wel goed kan als kluizenaar.

Voorlopig sluit ik een administratie ochtendje

nu maar af.

Er valt zoveel te regelen 

dat ik daar een ochtend voor neem.

En als slotstuk dan 

nog snel er een blogje uitpers.

Wie weet is het volgende keer spannender.