Zwaaien.

Even zwaaien!

Ik ben al zo lang niet langs geweest.

Het is ook zo'n rare tijd.

Ik hoor van meer mensen dat ze de ene dag 

niks

voor elkaar krijgen,

maar de volgende dag weer heel productief zijn.

Nu alles weer een beetje versoepeld wordt

lijkt het ook wel

of iedereen een beetje gemakkelijker wordt.

Zo zat ik zonet nog even aan de koffie

bij de oude mevrouw.

De laatste tijd ging ik alleen koken

en daarna wat huishoudelijke klussen doen.

Dus was omi heel vaak allleen.

En dat is gewoon pijnlijk om te zien.

Het doet gewoon lichamelijk zeer.

En dan kan ik nog gewoon langs.

Ik hoefde niet te gaan zwaaien.

Zoals anderen.

Zo'n lange arm zou wel heel makkelijk zijn

om 

anderhalve meter afstand te houden.

En wat denk je van de supermarkt?

Ik ben er 10 weken niet geweest...

Morgen ga ik weer.

Het voelt alsof ik op schoolreisje ga. 

Stel je voor dat ik met zo'n lange arm moest breien.

Mijn sjaal schiet lekker op.

Ja zul je zeggen: met zulke omslagen

heb je 

een zo een lekker eindje.

Het is wel echt breien
buiten mijn comfortzone.

Verder geef ik me graag over aan
mijn guilty pleasure.
Escape to the country kijken.

Als je het goed doet kun je eerst bij de BBC
en daarna bij SBS6 kijken.

En ze staan ook op You Tube.

Gelukkig helpt Lizzy bij de was.

Ze heeft geen echt klein mandje.
Gaat daar ook niet in.

Maar de wasmand.

Liefst met schone was erin.
IECH
Gelukkig waren het dit keer schone dekbedhoesjes
voor de hondenbedjes.

Ja, ik heb regelmatig een hondenwas.
Sommige mensen moeten daar vreselijk om lachen.

Ze hebben echt een eigen uitzet.
Gelukkig deed ik gisteravond al de pootjes wassen.
Ze hebben witte pootjes
en die zagen door de droogte roetzwart.

de rokjes zwaaien...

Is  hij niet schattig geworden?

Overbuurvrouw-van-de-quilts

deed mee aan de uitdaging van van het 

Westlands Museum

om een bevrijdingsrok te maken.

De meeste quilters kennen de rokken wel.

Het was even in na de 2e wereldoorlog.

Ik geloof dat de mevrouw die ermee begon

Bossevain heette.

En er mee startte toen ze vanwege

verzetswerk

in de gevangenis zat.

De rokken hadden oranje punten.

Daarin moesten de data 

van de bevrijdingsfeesten worden geborduurd.

Na een aantal jaren stierf

het gebruik een zachte dood.

Bovendien werd het niet in het hele land bekend.

Mijn moeder had er nog nooit van gehoord.

Het had ook een beetje een elitair element.

Zo komt het tenminste op mij over.

Maar goed:

buuv maakte een hardstikke leuke rok.

En niet eentje, maar twee.

Die tweede is een heel draagbare cirkelrok.

Ik vind het een leuk idee.

Maar hoef niet.

Ik hou het bij lekker buiten haken.

Het terracotta dekentje is precies de goede kleur

volgens de oma van de nieuwe spruit.

Ik steek ook veel tijd in schilderen.

Nee, het is geen meesterwerk.

Maar het is gewoon heerlijk om te doen. 

Op herhaling.

Na het vorige blogje wilde ik jullie 

niet zo lang meer laten wachten.

Maar zoveel gebeurd er nou ook weer niet in een 

week.

Ik had ook nog geen titel.

Het is allemaal een beetje op herhaling.

Ik borduurde en patchte verder aan mijn

sew every day.

Natuurlijk is dat niet iedere dag.

Gelukkig heb ik altijd nog mijn

halffabrikaten.

Dit keer in een blikje hexjes.

Die kunnen mooi als

rand gaan fugeren.

Gisteren was ik een echte 

zondagsschilder.

Tijden niet geschilderd.

Daar moet ik echt voldoende tijd

voor hebben.

En ik doe het voor mijn plezier hoor.

De bedoeling is echt niet om te 

eindigen 

met een kunstwerk.

Haken is voor buiten.

Die zoete kleurtjes blijken bij veel mensen 

in de smaak te vallen.

Toch moet het werk even aan de kant.

Een van mijn vroegere buurmeisjes is zwanger.

En ze wil wel een dekentje.

Een wafeldekentje.

Het was even zoeken naar de juiste kleur garen.

Haar kleurtjes zijn 

terracotta.

Na veel wikken en wegen

is er 

garen onderweg.

Ben heel benieuwd.

Net voor de lockdown

had ik 

mijn haar kort laten knippen.

Het afgelopen jaar had ik het laten groeien

maar dat beviel toch niet.

Op de meest ongelegen momenten

zakte mijn knot uit

en ik liet een spoor van haarspelden na. 

Ik had het kunnen weten.

Ooit deed ik stage in Breda.

In het Diakonesse ziekenhuis.

En daar moest ik nog een kapje op.

Dat blijft het beste hangen op een knotje.

En dat was ook al een ramp.

Trouwens, dat hele uniform was een ramp.

Op zondag met lange mouwen.

En iedereen had en zwarte cape.

En haal dan de jouwe er maar eens uit op een kapstok.

als je haast hebt.  

Dus heb ik echt coronahaar.

Toch blijft het nog even zitten.

Ik hoor tot de oudere e de kwetsbare groep

en blijf voorlopig nog thuis,

Oude dametjes.

Echt, ik was al mijn lezers niet vergeten! 

Ha, ik kreeg bijna een schuldgevoel.

Het zinnetje zeurt al dagen achter in mijn hoofd:

"Ik moet nog een blogje".

Vaak heb ik er helemaal geen puf meer voor.

De hele dag piept en kraakt het internet hier.

Bijna alles wordt online besteld.

Tot grote vreugde van de hondjes

zelfs

15 kg hondenbrokken.

Ze staan boven op de overloop in de kast.

Daar staat ook de stofzuiger.

Dus nam Puck vanmorgen 

de kans te baat en liet zich opsluiten in de kast

toen ik even de stofzuiger pakte...

Gelukkig merkte ik het op tijd en kon ik

een ramp voorkomen! 

Stel je voor: 15 kg brokjes los in de kast.

Soms is het een raadsel waar 

iets vandaan zal komen.

Het is soms zoeken en goed kijken 

of en adres betrouwbaar is.

Gelukkig is er ook nog ons dikke 

blauwe mannetje.

Daar vond ik zelfs mijn diabetes lancetten en teststrips.

( Nee, voor diabetes type 2 worden die niet vergoed! ) 

Voor vandaag is alles weer binnen.

De vuilnisbak staat buiten.

De hondjes slapen tevreden in hun mandje.

Dus nu moet dat stemmetje maar tot zwijgen worden gebracht.

Door het mooie weer ben ik 's middags vaak even buiten.

Wil dan wel wat te doen hebben.

Dus begon ik een klein dekentje te haken.

In suikerzoete kleurtjes.

Ach,zo'n dekentje raak ik altijd wel weer kwijt.

Het doet me denken aan oude Engelse dametjes.

Als fan van allerlei Engelse series

(om de taal bij te houden)

kijk ik ook naar Ambulance UK.

En vaak voer ik ook een toneelstukje op.

Zo van :"hallo, I am Amy and this is Tom.

We are paramedics and we heard 

you have fallen from your chair!"

Een dan hangt er zo'n oud mevrouwtje 

half naast een stoel

met daarin zo'n gehaakt dekentje.

Alleen is dat nu gewoon niet leuk meer.

Met het virus.

Ik vermoed dat Tom en Amy 

het nu heel erg zwaar hebben.

En dat zo'n oud mevrouwtje dit ook moeizaam 

overleeft.

Engeland is zoals ik vaker schreef een mooi

land. 

Als je rijk genoeg bent.

Het is nog steeds een klassenmaatschappij.

Dus genoeg over dekentjes en oude mevrouwtjes.

Ook buiten haakte ik lieve primulaatjes

voor een slinger.

Het patroon vond ik bij Lucy van Attic 24.

Thank you Lucy! 

Een Foepvogeltje van Supergoof

mocht op mijn

"sew a little happiness every day"lap.

Waar zou ik zijn zonder al die patroontjes van anderen? 

Dat is een leuk project.

Natuurlijk lukt het niet iedere dag.

 Een slow stitch lap kan ik ook iedereen 

aanraden.

Ik doe gewoon waar ik zin in heb.

Zo vond ik een hoofdje.

En ben nu bezig er een lijfje aan te verzinnen.

Het wordt een rare lap.

En heb er erg veel plezier in.

Niks plannen, 

Af en toe een draadje wegwerken.

Zie je, ik doe best wel wat.

Zoals een eind breien aan dit blogje.

Zo weer een vinkje op mijn lijstje.

En dat stemmetje is ook weer stil.

Pffft.

Blijf gezond! 

Men neme...

en dan volgt er meestal een recept.

Nu moet ik zeggen dat het verdraaid 

moeilijk

is geworden om een kilo bloem te bemachtigen! 

Nu iedereen thuisbakt.

Nee, in dit geval is het:

men neme een laken.

Op Instagram zong het al een tijdje

rond:

een projectje om iedere dag iets te borduren

om zo het thuisblijven leuker te maken.

Nou ben ik wel van de 

meerdaagse projecten.

Ooit deed ik 365 beestjes.

En in 2011 een mailart project.

Dat herinner ik me nog goed 

omdat 

mijn arm toen gezwachteld was 

en ik grootste moeite had 

met slapen en de gewone dingen.

Maar nu was het dus 

op zoek naar stof.

Meestal koop ik de allerkleinste hoeveelheid 

stof.

Ik heb wel veel. 

Veel kleine stukjes.

En ik wilde er niks voor kopen.

Ik hang de halve dag al achter de pc.

Vanwege mijn leeftijd mag ik niet naar winkels etc.

Omdat ik omi verzorg doe ik het ook niet.

Alles gaat online.

Ik bestelde net nog 15 kg hondenvoer.

De winkel zit op 3 minuutjes lopen! 

(Niks tegen de hondjes zeggen 

hoor van dat eten,

Want ze vinden dat ze veel te weinig krijgen!

En met zo'n grote zak kan er toch wel

een extra brokje af!)

O ja, ik was op zoek naar stof.

Kijk, dat is gelukt.

En de eerste borduurtjes komen ook tevoorschijn.

Het project is van 

Sara van a little happy place

Op Instagram @sarahedgarprettyfabrics

en 

het project vindt je op 

Instagram @sewalittlehappinesseveryday

Het gaat uit van een raster van 20 bij 20 inches.

Daarna kun je de blokgrootte zelf bepalen.

En ik kreeg de smaak echt te pakken!

Zo'n wit werkje is natuurlijk niks voor buiten.

Daar haak ik bloemetjes en spijker ik mijn

tuinkennis bij.

Marja van "De Pluktuin"

was zo lief om behalve mijn bestelde

bos bloemen

ook  bloemenzaad mee te nemen.

Door de nieuwe schutting is het hier en daar nogal

kaal.

Af en toe moet ik de auto uitlaten

anders raakt de accu leeg of krijg ik bobbelbanden,

Dat uitlaten is zoleuk.

Ineens merk je dat er naast het rondje om de kerk

met de hond 

nog een wereld bestaat.

Ikzou het bijna vergeten. 

 Gelukkig staan er onderweg

stalletjes met planten

waar ik ook wel koop.

Maar deze soorten moet je toch zelf zaaien.

Nu nog potgrond! 

Het mag ...

"Het mag van je grote zus!"

Wat heb ik dat zinnetje vaak gehoord in mijn leven.

En ik heb helemaal geen grote zus!

Geen kleintje trouwens ook.

Nee, het komt van een vriendinnetje

toen ik nog heel klein was.

Als kleuter liep ik dikwijls op klompen.

Dat was nog best gewoon.

Ik herinner me ook dat op school de kinderen 

hun klompjes uit moesten doen.

Anders was het zo'n lawaai.

Maar goed, Emmy had mijn klompjes gepikt en 

liep er heerlijk op te klossen.

"Het mag van je grote zus!"

zei ze toen ik ze terug wilde.

Grote zus???

Dat was mijn moeder.

Dus later als ik iets deed zonder de instemming van mijn ouders

kreeg ik vaak de vraag:

"Mag het wel van je grote zus?

Maar nu mag het van Ingrid.

Van supergoof.

Ik heb de "ontploft"quilt weer opgepakt

en  er moeten nog borders opzij aan.

Daar wilde ik vogeltjes in.

Vogeltjes getekend.

Dat werden ingewikkelde constructies!

Dat kan eenvoudiger.

De allerliefste gezelligste vogeltjes die ik ken

zijn die van

"Foep en het vogelhoedje"

Een quilt van supergoof.

En dat patroon heb ik.

Ik denk niet dat ik hem direct ga maken.

Ooit..,

Maar ik vond hem zo leuk.

En ik vroeg toestemming om die vogeltjes te gebruiken.

Ik betaal altijd voor mijn patronen.

Dat is een principe kwestie.

Mensen die deze patronen ontwikkelen

leven ervan.

En er niks zo vervelend als werk van jezelf 

tegenkomen

waar iemand niet voor betaald heeft.

Ik heb het zelf ooit ervaren

met maar een heel klein patroontje

dat ik ontwierp voor een Bee-werkje.

Opeen gegeven moment kwam ik het als 

pakketje tegen 

in een heel ander deel van het land.

Met mijn eigen patroon gewoon gekopieerd.

Ook toen ik als zzp er werkte als dietist

kwam ik soms letterlijk 

overgenomen 

programma's tegen.

Dus doe het gewoon niet! 

Herinner je je deze nog?

Ooit heette hij:

"het crisisdekentje van Rutte".

Nou de nood is nu echt pas groot.

Dus past het dekentje ook weer bij deze tijd

En ik pakte het dekentje weer uit de kast.

Restjes sokkenwol gebreid

als dominosquares.

Zo leuk om te doen.

Heerlijk om gedachteloos weg te breien. 

Vanuit huis.

Vanuit huis met eerst voor iedereen

een bloemetje.

Ik denk dat we dat allemaal

wel

kunnen gebruiken.

Ik heb een hele 

jaren 50 

doorzonwoning voor mezelf.

Woon in een rustige buurt.

Geen lawaai.

Dus ik zit er gemakkelijk bij.

Bovendien heb ik wel talent voor

het kluizenaarschap.

Natuurlijk,

het zijn onzekere tijden.

Maar is dat niet altijd?

En hebben we ons dat veilige gevoel

niet gewoon aangepraat?

Een ongeluk zit in een klein hoekje.

Ik haalde de quilt met de

werktitel

"Ontploft"

uit de mottenballen.

Even mezelf een foto sturen,

ha, daar is ie!

Want mocht je je nu nog afvragen 

hoe

al die groene blaadjes toch ineens aan de bomen komen?

Nou, hier in mijn atelier 

wordt hard gewerkt

om het in orde te krijgen.

Natuurlijk is er tijd 

voor de tuin.

O, wat zou ik graag naar het 

tuincentrum gaan.

Maar vanwege omi zie ik er vanaf.

Door de nieuwe schutting 

moeten er wel wat nieuwe planten komen.

Nou zetten wat rosemarijnstekjes

geen zoden aan de dijk.

Maar het is leuk dat we

weer kunnen:

zo heerlijk in de tuin.

Geniet van het mooie weer 

komend weekend.

Maar blijf thuis.

Of zoals onze zuiderburen zeggen:

Blijf in uw kot! 

Ooit werkte ik in Zeeland.

Daar werken ook veel Vlamingen.

En die taal he?

Zo mooi!

Tegen de hondjes zeg ik het nog weleens:

"blijf op uwen poepgat zitten!"