Aan de haak!

Afgelopen week was ik druk aan het haken.

Een haakwerkje kun je zo gemakkelijk 

even oppakken.

Al is het maar voor een paar minuutjes:

je hoeft niet eerst 

uit te rekenen waar je ook alweer was gebleven.

En zo haakte ik in het namiddagzonnetje

mijn grijze southbay-sjaal af.

Even showen op tafel.

Buiten doet ie het ook heel goed.

Omdat onze plaatselijke draadjeswinkel 

eventjes geen ivoorkleurig garen heeft

ben ik daarom gestopt

met het kleine blokjes haken.

Ik wilde trouwens beginnen met een 

babydekentje.

Een wafelpatroontje leek me wel aardig.
Nogal klassiek.
Maar tot nu toe dikwijls een succesnummer.

Bovendien haakt het als een trein.

Eerst natuurlijk een proefje.

Met zoals in de foto hierboven blauwe by Claire 2.

Heel mooi.
Maar het vreet materiaal.
Dat is misschien leuker voor een kussen.

Het wat hardere groen is by Claire 1.
(Nee, ik heb geen aandelen!)

Maar katoen is veel te koud
en te stug voor een jonge baby.

Dus werd het wol.

Baby merino van Katia.

Het wordt schattig!

Alleen krijg ik zo'n trek in wafels met dik slagroom
als ik al die vakjes zie!   

Niksen.

Oh, ik heb niks gedaan,

wilde ik schrijven.

Maar dat is natuurlijk niet waar! 

Ik zorg voor een niet aflatende

stroom

 voedzame maaltijden,

schone bedden, hondenmandjes,

glimmende vloeren

en wat verder nodig is om een huis

tot een gezellig thuis te maken.

Nee, ik deed op handwerkgebied

niet veel.

Een eenvoudig haakwerkje 

lukt nog wel.

Ook eventjes buitenhaken,

even genieten van het mooie weer.

En verder met een 

gezellig boek vroeg naar bed.

Ik ging voor Class

van Jenny Colgan.

Ik ben gek op haar 

winkeltjesboeken.

Als tiener was ik weg van de 

Pitty naar kostschoolboeken 

van Enid Blyton.

Dus dit kon haast niet tegenvallen.

En dat deed het wel! 

Het is een boek dat eind jaren 90

onder een schuilnaam 

op de markt werd gebracht.

En nu een beetje geupdated

onder de eigen naam van de schrijfster verschijnt.

Er gebeurde niks.

Het was saai! 

Er werd zelfs geen lacrosse gespeeld

zoals in de Pitty boeken.

Lacrosse een spel dat ik nooit 

heb gesnapt! 

Iets met een stok met een netje.

Nu ben ik ook helemaal niet sportief:

als 4e klasser verscheen ik in de gymles

met een haakwerkje!

Ik was toch altijd zo af! 

En niemand wilde mij (terecht)

in het team hebben.

Terwijl ik tijdens m'n leraresopleiding

stond te dromen 

in het verre veld bij softbal.

Natuurlijk vloog er een bal in de sloot.

Iets dat ik nog jaren moest horen!

Ik zag het nut er niet van in.

's Morgens vroeg op een nattig veld

jezelf afmatten. 

Bij alle drukte ga ik nu ook nog 

m'n slaapkamer 

een beetje opknappen.

Ik koos stof voor nieuwe gordijnen.

Oranje stof ontworpen door Lotta Jansdotter.

Buurvrouw-van-de-quilts

was bang dat het een beetje wild was.

Zij voorspelde woelige nachten! 

We zullen zien. 

Het handwerkkwartiertje.

Een kwartiertje maar...

dat was wat er de afgelopen week 

dikwijls overbleef 

om met draadjes te werken.

De oude Mevrouw Rafel 

wordt nu toch wel heel oud.

En kan steeds minder.

Daardoor wordt mijn werk steeds meer.

Gelukkig hoef ik het allemaal 

hopelijk

niet alleen meer te doen,

want dat zou wel erg zwaar worden.

Ik zeg hopelijk.

Alles is nog niet in 

kannen en kruiken.

Ik kon het niet laten 

om zo'n leuke kaart mee te nemen

uit m'n vaste kaartenwinkeltje.

Het komt vast goed.

Maar nu is het nog eventjes druk.

Natuurlijk zou ik heel graag 

een middagje 

met de inhoud van dit mandje spelen! 

Maar met af en toe een draadje

kom je ook een heel eind.

Een draad wegborduren.

Of wat blokjes haken.

Zo even in het namiddagzonnetje

geeft toch weer energie.

Heerlijk dat het lente is.

Op de markt kocht ik een dikke bos tulpen.

Zo zijn ze op hun mooist! 

Ook bij de sloot is het lente.

Heel goed kijken:

een eend met pijltjes.

Dat beest kon harder lopen 

als m'n telefoon bij kon houden.

Moedereend had zo'n haast

dat ze zelfs eentje vergat.

Mam! Maham! 

Overigens vrees ik dat 

er veel kleintjes zijn opgegeten.

Deze foto's nam ik afgelopen vrijdag.

Toen ik vanmiddag langs kwam

zag ik er nog maar twee...

Ik hoop maar dat het een ander nestje was. 

Naar de bollen!

Die kleine grannysquares doen me

denken aan bollenvelden.

Als ik al die kleurtjes zie denk 

ik steeds aan kleurrijke bollenvelden.

En het is zo heerlijk

om even zo'n eenvoudig blokje te haken.

Het dekentje wordt ook steeds 

groter als dat ik eerst in gedachten had.

Echte bollenvelden zie ik nog maar weinig.

Naar de bollenstreek?

Het komt er gewoon niet meer van.

En naar de Keukenhof

zoals op deze oude foto:

een kleine-Mevrouw Rafel tussen 

haar ouders 

in de Keukenhof?

Eerlijk gezegd ben ik daar zo vaak geweest

voor mij hoeft het niet meer zo.

Een mini-veldje in een bak 

in de achtertuin is eigenlijk 

veel liever.

En je hoeft niet eindeloos 

 over al die paden

te slenteren!

Voorlopig ben ik heel tevreden 

met m'n eigen

kleurige bollenveld. 

Het lijkt wel alsof ik de hele week

verder weinig deed.

Maar ach! 

De tijd vliegt.

Alweer maandag.

Alweer naar de bakker:

"Twee en half gesneden fijn volkoren.

zes mini eierkoeken en een speltbonkje!"

Gelukkig is maandag allang geen wasdag meer.

Dankzij die heerlijke wasmachines.

In mijn opleiding tot huishoudlerares 

leerde ik van de was- en strijkjuf

(ja, die bestond echt!) 

een leuk gedichtje:

Op maandag wassen dan ben je vroeg,

op dinsdag wassen vroeg genoeg, 

op woensdag wassen dat is wat laat,

op donderdag wassen dan spreekt men kwaad.

op vrijdag wassen dat geeft maar last,

dan komt het linnen niet in de kast,

op zaterdag wassen beduidt slechts dit:

dat men maar een hemd bezit! 

En omdat maandag geen wasdag meer is

kon ik zonder wroeging

beginnen aan het op stof leggen

en doorslaan van het patroon van een

eenvoudig zomerjurkje.

Morgen een dagje achter de naaimachine.

Ook al geen wasdag dus.

Lente.

Plannen zijn er om te veranderen.

Was ik afgelopen vrijdag nog vast besloten

om heerlijk aan de bloemenmandjes

te gaan werken:

het verliep het toch weer heel anders.

Halverwege de ochtend 

ging ik eventjes

koffie drinken 

in De Pluktuin.

Een haakwerkje mee

en 

met huisgebakken cake

was het genieten in het zonnetje.

Het is er altijd gezellig 

en 

zo'n gedichtje 

maakt het bijzonder.

Ik kon de verleiding niet weerstaan

en nam een zakje

cosmoszaad mee.

Donkerrode bloemen

die al bloeiend verkleuren naar oud-roze.

Tenminste, dat staat op de verpakking! 

We zullen zien.

Vooral of m'n tuin wel groot genoeg is 

voor al die plannen.

Ik heb echt de lente in m'n hoofd

en 

verzamelstekjes

en nog meer plantenzaad.

Kleine stokroosjes

kunnen er altijd wel bij.

Thuisgekomen na zoveel tuininspiratie

zocht ik een bloemenstof

om een klein geborduurd

naaimapje te maken.

De bloemetjesstof lag al 

een paar weken te wachten.

Maar het plannetje moest eerst even 

"gaar" worden.

Het allerleukste van zo'n projectje is 

toch wel

proefjes maken. :-) 

Mocht je meer willen weten 

over 

De Pluktuin?

Op deze website is 

meer informatie te vinden. 

Goedemorgen!

Zo vroeg ben ik er niet dikwijls bij! 

Maar ik moet vandaag even mijn rijbewijs verlengen

en 

de gemeente waarin ik woon

wil dat ik daarvoor 

digitaal een afspraak maak.

Dat deed ik al weken geleden.

Maar... 

Ze stuurden me een nummer 

waarmee ik me aan moet melden

bij een paal.

Niet meer bij een mens die me 

dan namens de 

gemeente ontvangt.

Geen wonder dat er zoveel werkeloosheid is.

Een gewoon mens, die even iets zegt heeft toch mijn voorkeur! 

Gelukkig las ik het net op tijd.

Van dat nummer...

Dus werd het even graven in de computer.

Ik stond er zelfs een half uur eerder voor op.

Voorde rest van de dag heb ik andere plannen.

Die lege plek op de rand van m'n

ontploft-quilt

moet eens gevuld worden.

Gelukkig ligt er al een beginnetje.

Voor de hoeken van het middenblok

tekende ik een klein mandje.

Kijk, zo moet het worden.

Maar wie weet, ga ik wel heel andere dingen

doen op m'n vrije dag!

Het lijkt een prachtige lentedag te worden.

Dus lekker met de hondjes naar buiten 

lijkt me ook heerlijk! 

Fijne dag! 

Pronken

met andermans veren. 

Overbuurvrouw-van-de quilts

heeft de 

randje per week 2016 lap af! 

En wij mogen zomaar meegenieten! 

Al die blauwe draadjes doen het fantastisch.

We hebben de foto's net buiten genomen

want binnen was het ook al best donker.

Met flits werd het niet zo mooi.

Poes kwam ook nog even kijken.

Hij schrok zich een hoedeje toen

hij zag dat

de-mevrouw-van-de-hondjes

in de tuin stond:
wegwezen! 

En niet voor niets:

Kijk eens naar deze beauty.

Allemaal restjes.

Zie je de witte stof met de zwarte strepen?

Dat was ooit een broek van mij.

Ik had hem aan toen ik hoorde 

dat het wel bijna zeker was dat ik

kanker had.

Nou niet schrikken,want dat is al

dik 26 jaar geleden! 

De oude mevrouw merkte 

toen op:

"kon je geen andere broek aantrekken?"

Want deze stof kocht ik toendertijd in 

de uitverkoop voor 3 gulden de meter! 

Maar terug naar de quilt:

dit is echt patchwork:

een strookje verlengen met een passend 

stukje! 

Dat is waarom ik patchwork zo leuk vind:

alle herinneringen en 

"make do"

in een quilt

geven er iets unieks aan.

Goed gedaan buurvrouw!