Gewoon.

Ik was het bijna vergeten:

hoe het is om een gewone week te hebben 

met weinig tot geen opschudding.

Het voelde bijna saai.

Omdat het nog lekker weer was kon ik er lekker

vaak met de fiets op uit.

Ik dichtte al de  gaten die er in de 

huishouding waren gevallen.

 Breide een beetje.

De sokken waren al een tijdje af.

En het hittegolf breiwerk:

de kleine Sophie Scarf van Petite Knits 

maakte ik af.

Ik miste toch wel een beetje het breien.

Dus startte ik met een sok.

Echt een koffie breiwerkje.

Om te voorkomen dat ik onder de koffie 

eindeloos ga zitten scollen.

Las mijn laatste boek uit.

Een prachtig boek.

Dat me nog lang zal bijblijven.

Niet het doorsnee romannetje wat ik vaak kies.

Emmylou verliest haar baan als columnist bij de krant 

waar haar pas overleden vader lang werkte.

Ze krijgt een baantje bij de krant aangeboden 

on necrologieën op te schonen.

Dan komt ze een levensbeschrijving tegen die haar 

vader had bijgewerkt.

(Kranten en tijdschriften hebben vaak dit soort beschrijvingen 

klaar liggen van belangrijke personen)

Omdat haar man in Brussel werkt en haar zoon het huis uit

is gaat ze met poes Broer op weg naar Spanje naar degene 

waarmee haar vader een afspraak had gemaakt

omdat hij dacht dat er in het leven van de persoon in kwestie

geheimen waren die misschien geopenbaard 

zouden kunnen worden.

Onderweg ontstaat een conversatie met 

het kleine meisje in haarzelf: Emmy,

om zichzelf terug te vinden.

Zo! Een heel verhaal.

De rest moet je zelf maar lezen.

O ja, er zijn recenties die ervan uitgaan dat 

Emmy een dochtertje is.

Nee dus.

Het lijkt wel of dat iedereen tegenwoordig het 

kind in zichzelf kwijt is.

Om even bij te komen:

Afgelopen week tekende ik veel kleine tekeningen met 

dunne stiften.

Tegenwoordig noemen ze het 

mindfull tekenen

of slow drawing.

In de jaren "80 noemden we het decoratief tekenen.

En heel leuk: we gebruiken een rol papier.