Van wanten weten.

Dut wordt een heel blogje vol wanten.

In ieder geval was het er vanmorgen vroeg

best weer voor.

Ik voer oorlog op veel fronten,

dat wil zeggen:

 ik brei aan verschillende wanten tegelijk.

Allereerst de want van de tweed wol.

De eerste is bijna klaar.

De tweede want staat op de pennen.

Het kan natuurlijk altijd beter.

De lichte rand met de licht groene motiefjes kan beter.

Dat groen valt gewoon weg.

En je kunt ook goed zien dat ik de laatste 2 roze motiefjes

fout breide.

Ik brei met 2 handen.

En het maakt uit welke kleur je met welke hand breit.

Blijkbaar heb ik dat hier verwisseld.

Maar:

aan 1 paar wanten heb ik niet genoeg.

Ik besloot om de kerstwanten van Eddna te gaan breien.

Daar moest een Letse vlechtje in.

Dat had ik zeker 10 jaar niet meer gedaan.

Dus eerst een proefje.

Het ziet er ingewikkeld uit.

Maar dat valt heel erg mee.

Dus aan de slag.

Nu heb ik erg stugge wol gekozen en

dat breit wat lastiger.

Ik ga er dan ook niet vanuit dat de wanten 

deze Kerst al  klaar zullen zijn.

Het wordt vast en zeker weer een lange weg.

Net als bij mijn eekhoornwanten.

Maar het voordeel van deze stugge draden is 

dat de wanten goed droog blijven in de sneeuw.

Zo, nu gaat Mevrouw Rafel eerst de watermeterstand

opnemen.

Een jaarlijkse klus die ze met veel tegenzin 

gaat doen.

Dat gedoe in de meterput.

Eerst de put open, dan hopen dat er gen laagje water in staat.

En dan op hoop van zegen aflezen.

Iech!

Niks voor haar. 

Gelukt!

En niet in de put gevallen!