Groen, groener, groenst.

Vanmorgen stonden de hondjes voor de achterdeur:

"gaan we buiten koffiedrinken?"

Maar het is vandaag toch echt te fris

om daar koffie te drinken.

Mijn favoriet plekje onder de boom is nu nog heerlijk groen.

Maar het wordt weer tijd voor warme truien.

Van een van de quilsters kreeg ik deze foto .

Een trui die bij mijn koelkast past. ;-)

Maar ja,

ze was echt te laat.

Want kijk eens:

Natuurlijk heb ik al een vestje in het groen.

Dus dat plagerijtje liep een beetje dood.

Omdat ik nog alles uit de laatste mooie dagen wilde halen

was ik veel in de tuin en onderweg,

Maar het wordt kouder.

Tijd voor een sok.

Ik had nog een leuke streng met allemaal pikkeltjes kleur.

En het wordt leuk.

Niet dat ik verlegen zit om nog meer sokken.

Maar zo'n klein werkje is zo handig om buiten te doen of mee te nemen.

De lavendelkleurige sjaal schiet nog niet heel erg hard op.

En ik zou vorige week dinsdag vrij houden om de quilt te sandwichen.

Ha, daar kwam van alles tussen.

Zo hielp ik een oude buurvrouw om een 

huizenruimer

te vinden om de verpleeghuiskamer van haar overleden zusje

te ontruimen.

Toen ik die morgen weer thuis kwam was een groot deel 

van de ochtend voorbij.

Wel knipte ik de achtergrondstof nog op maat.

Maar om te sandwichen moet ik mijn hele

atelier

verzetten.

Als het kon blijven staan is dat niet erg.

Maar als ik dat doe kan ik niet meer bij de kasten

dus dat is onhandig.

En voor vandaag hou ik het rustig want gisteren haalde ik mijn

7e??? coronavaccinatie en daar ben ik altijd een  beetje

wiebelig van.

Dus vandaag maar niet.

Groen.

Het is niet gemakkelijk om groen te zijn.

Groen kost poen.

Nee, de kleur groen staat er meestal niet zo goed op.

En het was heel groen hier de afgelopen week.

Niet alleen de lime-groene koelkast

was topic.

Ik wist ook nog hele groene tenen 

aan de afgelopen week over te houden.

Wat een regen! 

Ik weet niet hoe dikwijls ik voor de wasmachine

mijn spijkerbroek uit stond te trekken om die even te wassen.

Weer doorweekt na het hondjes uitlaten.

En dan mijn voeten.

Ook helemaal groen.

Tja, dat krijg je ervan als je op groene schoenen loopt.

Na 2 dagen droog weer zijn mijn tenen nog steeds een beetje groen.

De laatste bui deed ook wel de deur dicht.

In het dorp aan zee ging ik op zoek naar 

een pas geopend handwerk winkeltje.

Nooit gevonden.

Voordat ik er was begon het weer te gieten.

Eerst was ik in dezelfde straat ook al op zoek naar de nieuwe coronapriklocatie.

En toen begon het weer.

Hozen!

Dus snel naar de auto.

Het hield niet op met regenen.

Deze week maar weer een poging wagen.

Ook een beetje groen: de achterkant stof voor de blauwe hexjesquilt.

Natuurlijk goedgekeurd door Keesje.

Verder was het een week van hexjes rijgen.

Rode hexjes.

En hexjes aan elkaar zetten voor de vrolijke hexjes.

Morgen ga ik de blauwe quilt sandwichen.

Toch wel een van de vreselijkste klussen die ik kan bedenken.

Zo'n onhandige grote lap. 

En dat 3 keer.

Nee, er zijn leukere werkjes.

Maar ja, hij moet wel af.

Gelukkig wordt het weer beter.

En voordat iedereen uit zijn slof schiet:

dat dorp aan zee heeft inderdaad stadsrechten.

Dus is het een stadje aan zee.

 

Uitstelgedrag 2.0

Het kwam er maar niet van afgelopen week.

Mooi weer, lekker weg, gewoon zitten in de tuin.

Ik kan wel duizend uitvluchten verzinnen.

Maar eigenlijk is het gewoon: 

welkom in Huize Kakelbont.

 Herinner je je nog dat verhaal over de roze koelkast.

Nou, die werd lime-groen.

De roze was niet leverbaar op korte termijn 

en 

het werd toch wel heel erg nijpend met het 

warme weer

en een op zijn laatste benen lopende koelkast.

En ja, er waren door de jaren al heel wat

lime-groene

spullen het huis ingeslopen.

Lime-groen,

Anny-groen zal je misschien roepen als je 

dit blog al jaren leest.

De quiltsters noemden het altijd Anny-groen.

Want het was tijden lang mijn favoriete kleur,

Maar een koelkast maakt nog geen Huize Kakelbont.

Nu is er in de woonkamer ook een turquoise muur,

Stippeltjes behang en oranje gordijnen in de slaapkamer.

En een bruin-oranje muur in het atelier.

Ja, die was eerst ook Anny-groen.

En kijk: ook nog een oude Anny-groene stoel,

waarop je beter niet kan gaan zitten.

Hij is een beetje krak,

Nou is die groene koelkast ook wel een statement:

Eigenlijk, eigenlijk zou er een nieuwe keuken in moeten.

Maar...

Ik heb (nog) geen zin in de troep.

En helemaal geen idee hoe ik het wil hebben.

Dus laat ik dat lekker sudderen.

O ja, en ik deed ook nog wel wat.

Wat?

 Ik leek wel bezeten van restjesblokken stikken.

Mijn tafel hier in het atelier lag constant vol.

Er was geen plaats voor de laptop.

In ieder geval is er een leuk stapeltje blokken bijgekomen.

De rand zit aan de blauwe hexjesquilt.

En ik twijfel nu over de stof voor de achterkant.

De blauwe of de groene?

Ik denk dat ik het al wel weet.

Het hele blogje ging er over.

Anny-groen.

De blauwe maakt het saai.

Uitstelgedrag.

Er moest nog een border om de 

blauwe hexjesquilt.

De stof was allang uitgekozen.

En lag geduldig te wachten.

Maar ik bleef er een beetje omheen draaien.

Dus afgelopen week de koe bij de horens gepakt 

en 

de randen gesneden.

En weet je: het viel allemaal reuze mee.

Ik appliqueer de hexjes aan de rand.

En dacht weer veel te ver.

Ik dacht dat ik ieder ander gekleurd hexje ook 

met een bijpassende draad moest vastnaaien.

En ging op zoek naar mijn garenvoorraad.

Ja, dat is heel veel.

Maar na een leven lang zelf veel naaien 

en 

quilten heb ik een aardige voorraad opgebouwd.

Maar dat hoefde helemaal niet.

Ik kon het heel goed af met een 

'

turquoise/blauwe draad.

Er waren ook nog hele lieve 

paars/lila wolletjes binnen gelopen.

Ik had zin in een eenvoudig breiwerkje.

Even niet tellen, zoals bij de pinwheelsjaal.

Bovendien kan ik een sjaal in deze kleurtjes goed gebruiken.

Het was een rommelige week.

De koelkast doet het nog een beetje.

Dus had ik een aardige houtje-touwtje week.

Ja, er zou een nieuwe koelkast komen.

Afgelopen vrijdag.

Maar niet lachen: die kwam niet! 

Als het goed is komt er nu woensdag een nieuwe.

Dat wordt voor veel volgers nog een verrassing.

Volgende week maar opletten.

Nu doe ik iedere dag maar even boodschappen.

En dan zegt iedereen:

"Ja, maar vroeger was dat toch ook zo?

Jawel. maar toen kwam iedereen aan de deur.

De bakker, groenteman en melkboer kwamen aan de deur.

Mijn moeder had tot de jaren 70 geen koelkast.

Had ze ook niet echt nodig.

We hadden een diepe kelder op het noorden.

De melkboer woonde 4 huizen verderop.

En als het nodig was kon je daar alles kopen

om een gezonde maaltijd op tafel te zetten.

Maar het blijft lastig.

Kun je zien hoe verwend we zijn!.

 En verder was er nog een klein feestvarken.

Keesje werd alweer twee! 

Wat gaat dat hard.

En een nieuwe knuffel is altijd een welkom cadeautje.

 

koude koffie.

Gisteren in de namiddag probeerde ik 

voor het eerst

wat rode hexjes te leggen voor een rode quilt.

Koffie gezet, ingeschonken.

En drie kwartier later stond de ingeschonken koffie 

koud

in de keuken.

Maar er was een beginnetje.

Dus even nieuwe koffie.

En weer verder.

Ineens was het kwart voor 7! 

Helemaal de tijd vergeten.

De hondjes zaten hongerig te wachten.

"Gaan we nog eten?"

Tuurlijk.

Inmiddels was het eerste blok al een eind gevorderd.

Nu maar een paar dagen afstand nemen.

Ik zet het blok dan tegen het 

achterkamerraam.

En kijk en kijk.

Het is alleen maar proberen.

Ik moet nog stoffen bij rijgen.

En de stoffen leren kennen.

Dat klinkt wel gek.

Ik werk veel met Kaffe Fassett stoffen.

Hoewel door de collecties heen de 

dessins veranderen,

blijven de gebruikte kleuren hetzelfde.

Ze sluiten dus heel mooi bij elkaar aan.

En sommige grote patronen hebben 

verrassend 

veel kleuren.

Dus dat wordt weer zoet hexjes rijgen 

komende week, 

net zoals afgelopen week.

Ik haalde het borduurwerk

"de man die in het water woont"

weer eens uit de mottenballen.

Een gouwe ouwe.

Ik maakte het werk ooit omdat mijn oma 

altijd waarschuwde voor de 

man met de vele armen die kindertjes 

in het water zou trekken.

Als kind woonde ik naast de 

Westlandse vaart.

En tja, zou werden kinderen 

gewaarschuwd.

ik geloof niet dat het veel indruk

op me maakte.

Ik had nogal een kalme moeder, 

die niet snel uit het veld te slaan was.

Die zal het wel gerelativeerd hebben.

 

Plakken.

Afgelopen week was er eentje van 

aan-de-bank-geplakt-zitten!

"Volg je de Olympische Spelen?" vroeg mijn pedicure. 

"Veel te veel" was mijn antwoord.

Tja, het was af en toe zo spannend.

En daarbij was het ook nog best warm.

Dus heerlijk bankhangen ging heel gemakkelijk.

Dat plakken is verder ook heel actueel want 

wat is het vandaag heet!

De Tour de Femmes, de vrouwentour 

komt vanmiddag bijna langs mijn achtertuin.

Op 5 minuutjes lopen.

Maar ik denk niet dat ik ga kijken: veel te warm.

En voor je het weet is zo'n 

wielerkaravaan voorbij. 

Woesjjj.

Ik zat de laatste tijd ook veel al lezend aan de bank geplakt.

Dit stapeltje werkte ik de afgelopen veertien dagen weg.

Eerst maar de tegenvaller: de laatste van Corina Bomann.

Vreselijk: saai, braaf, voorspelbaar.

De hoofdpersonen lijken nog het meest op onzekere pubers.

Ik werd er ongedurig van: doe iets, schiet op!

Ik lees haar boeken graag. 

Maar dit was een afknapper.

Is dit de schrijfster die de fantastische trilogie 

rond Agneta"s erfenis schreef?

Het boek is in Duitsland al in 2016 uitgegeven.

Misschien onervarenheid?

Ik denk dat de Nederlandse uitgever toch iets wilde brengen.

Maar het is tenenkrommend slecht.

Dan "Het Franse geheim" van Karen Swan.

Ontbraken de plotwendingen in het boek van Corina Bomann.

Hier wel spannende verrassingen rondom een 

appartement vol kunst dat al sinds WOII niet meer is betreden.

En het laatste boek:

"De vrouwen van het Grand Hotel"

van Ruth Kvarnström-Jones.

Wat een heerlijk boek, deels op historische grondcn,

deels fictie.

Voor mij een echte pageturner.

Het verhaalt over het Grand Hotel in Stockholm 

aan het begin van de 20 ste eeuw en de rol die vrouwen kregen in 

het reilen en zeilen.

Het hotel bestaat nog steeds.

En ik zocht het even op via Google.

Ik zou het zeker aanraden.

Kijk, daarom ook plakte ik vast aan de bank.

Natuurlijk breide ik ook een steekje en hexte ik voort.

Maar daarover de volgende keer.

Komkommertijd 2.0.

Het is vreselijk!

Het is nog steeds komkommertijd.

 Met het mooie weer is Mevrouw Rafel 

vaak

op het bankje onder de grote boom in de achtertuin te vinden.

Tijdschrift, breiwerkje, hondje op de bank,

hondje onder de bank.

Kijk goed, je ziet nog net een wit stukje poot.

Deed ik dan he-le-maal niks?

Jawel,

ik startte een borduurtje.

Met Candy Floss van Scheepjes.

Dit garen is speciaal ontwikkeld voor fijn haakwerk.

Maar borduren gaat prima.

Het is een  getwijnd gemerceriseerd garen.

Als je niet weet wat dat betekent:

twijnen is draden om elkaar heen draaien.

en 

meceriseren is het garen een glans geven.

Nee, ik heb geen aandelen.

En het is geen reclame.

Eigenlijk is het iets te dik voor het patroontje 

dat ik nu onder handen heb.

Maar het is ook nog maar een probeerseltje.

Natuurlijk groeide de stapel hexjes blokken.

Ik heb bedacht dat de quilt 

De vrolijke heksjes quilt gaat heten.

Aan elkaar gelegd wordt een een chaotisch rommeltje.

waarin de hexjes rozetten niet goed meer zijn te herkennen.

En dat is nu juist de bedoeling.

Er zit wel een patroon achter.

Maar op hert eerste oog lijkt dat niet zo.

Er was ook nog een vrolijk weerzien:

deze 2 borduurtjes vond ik in mijn doos met Aurifil garen.

O, dat doet me denken: dat Candy Floss is erg goedkoop;

2.25 voor 165 meter.

En volgens mij ook ideaal voor het doorrijgen, nou ja,

landelijk quilten van een quilt.

Zo, dan ga ik nu een emmertje heet sop maken om

wat deuren schoon te maken.

De hondjes duwen met hun kleverige snoeten altijd

deuren open en dat moet even gepoetst.

En nee, ik ga geen huishoudtips 

en onderhoudsplannen geven.

Wat idioot is dat!

Instagram wordt overspoeld door poetsende vrouwen,

die ook nog eens totale onderhoudsplannen

lanceren voor huis en gezin.

Mevrouw Rafel heeft een staatsdiploma huishoudkunde 

en vind er wat van! 

Wat voor mij opgeruimd is, is voor de ander een zooitje.

Hou je eigen standaard aan en wees zo voorspelbaar

als waar je comfortabel mee bent.

Al die onzin.

Tot volgende week.

Waar is mijn emmer?