dinsdag 17 november 2020

Het zit...

 


op de bank en het breit! 

Wat een rommelige week was het.

Eigenlijk weet ik niet goed wat ik allemaal 
gedan heb.

In ieder geval wel heerlijk breien bij de tv.


Zo te zien heeft Puck het niet van een vreemde! 

Iedere ochtend gaat hij vol verwachting
op het bankje
achterin de tuin zitten.

Wachten op koffie.

Of in zijn geval: een koekje,

Maar Puck, het is toch veel te koud! 

Eens even door mijn foto's scrollen 
om terug te halen 
wat ik nog meer deed.


Ik begon in een nieuwe journal.

Dit keer wel met een mooi geborduurde kaft.

Vorig jaar was ik niet zo rijk dat er 
wat klaar lag.

Ik ben nu alweer een nieuw portretje gestart.

Natuurlijk zou ik er veel meer aan moeten doen.


Maar ja, momenteel zit ik op de bank
en brei.

Bladjes voor mijn vrolijke gehaakte dekentje. 


Zo iets wil ik.

En dat komt ook wel.

Het lastige is dat ik veel dingen leuk vind.
En dat er altijd veel werk onderweg is. 

Meestal komt het af! 









  
 



dinsdag 10 november 2020

Naar het bos.

 


De boompjes groeien alweer uit tot een heel bos! 



Dit weekend kwamen er weer 

4 boompjes bij.



Er kwam ook een deftig dametje op bezoek.

Hazel.

Een beetje tutten met draadjes en lapjes
is lekker ontspannend.


Ha, die draait op z'n kop.

En met dat nieuwe dashboard weet ik niet 
hoe ik die foto er weer afkrijg...


Kijk, recht draaien lukt dan weer wel.

Gelukkig namen de andere dames het 
nog al kalmpjes op.


En mocht Hazel aansluiten bij het groepje.


De dame moest even wennen.

Maar nu staan ze gezellig met z'n viertjes op de kast
mooi te zijn.

Zo'n middagje spelen met draadjes 
had ik overigens wel hard nodig.

De Nederlandse overheid weet mensen ook 
vakkundig het bos in te sturen.

Zoals je weet had ik bij het CIZ een aanvraag
gedaan voor 
langdurige zorg 
voor mijn moeder.

En dat moest ik toch afzeggen.

Gaat niet door.

Om geld.

Het is ook zo'n rare regeling.

Nu wordt de wijkzorg betaald door
de zorgverzekeraar.

De huishoudelijke hulp loopt 
via de Gemeente, 
via de WMO.

Maar eenmaal op de wachtlijst
en dus nog thuiswonend
wordt deze zorg ineens
overbruggingszorg.

En valt dan onder de WLZ.

Dat is de eerste 3 maanden een heel 
betaalbaar bedrag.

Maar wordt na 3 maanden op de wachtlijst
het volle bedrag dat ook betaald moet worden
als de opname
in een verpleeghuis een feit is.

Dan vind ik het heel terecht.
Dat het grootste deel van het inkomen gaat 
naar die zorg.

Maar nu kom ik elke maand voor
dubbele kosten te staan.

Gezien mijn moeders hoge leeftijd (103)
en de lange wachttijd
voor een plek in een verpleegtehuis
(hier meer dan 12 tot 24 maanden)
is het gewoon niet 
rëeel
om dan op een wachtlijst te gaan staan. 

Dus modder ik maar wat door.

Echt, Nederland op z'n smalst.

O ja, en ik moet ook nog weer achter andere 
huishoudelijke hulp en wijkzorg aan
als ik haar op een wachtlijst plaats...

Het voelt dus gewoon als het bos in gestuurd.

Dit verhaaltje heb ik nu zo vaak gehouden
dat ik het 
uit mijn hoofd kan.

En iedereen staat verbaasd.

Ik wist dit ook niet hoor.
Toen ik begon.
Anders was ik er niet eens aan begonnen.

Nee, eerst dat hele traject en dan pas
eerlijk over de kosten. 

En dat allemaal op:
 
De dag van de mantelzorg.

Ik geloof dat ik mezelf maar eens ga belonen.
Want van de rest moet ik het niet hebben.




















dinsdag 3 november 2020

Een boompje planten.

 Natuurlijk werk ik niet altijd chaotisch.

Uit een hele grote bak met 

allemaal verkreukelde lapjes.



Afgelopen weekend ging ik serieus aan de slag met 

nette stapeltjes maken.


Dat werkt toch wel zo prettig.



Zo'n boompje kan precies bij en kopje thee.

Na een kwartiertje is het wel af.

Zodat ik de hele verdere dag met een

krul in mijn neus 

kan lopen! 


Zo! dat is tenminste af.


Veel werk komt gewoon niet af.


Al dat mantelzorgen en eventueel

beslissingen nemen 

om mijn moeder

in de langdurige zorg te plaatsen 

kosten veel energie.

En het is ook een verdrietig proces.

Zoiets wil je niet voor je moeder.


Maar ik voel me ook met de rug tegen de muur staan. 

Bovendien: mijn moeder is nu

103,

Hoe lang zal ze nu nog leven? 


Maar ja, dat zeiden we verleden jaar ook al.


Door de coronamaatregels is het extra lastig.

Alles gaat via de telefoon.

En die huizen zijn gevaarlijk.

Wil ik mijn moeder nog wel naar de beren in het bos sturen,

denk ik dan. 

Pfft.

Even in mijn foto's neuzen.

Was er verder nog wat leuks?



O ja, het haakwerk! 

Tellen, tellen, tellen.

Bovendien ben ik veel te ongeduldig om 

die beschrijvingen te lezen.

Grr, het lijken de wiskundesommen 

uit mijn middelbare schooltijd wel.

Toch een echte chaoot hoor! 


Ik zie mezelf in staat om het popje met

2 verschillende beentjes af te leveren.

Maar het moet gezegd al dat tellen leidt wel lekker af.



Puckje was echt toe aan een nieuwe mand.


Tjonge jonge wat een eigenheimer is dat! 

Wilde hij er niet in.

Zijn lievelingsknuffel durfde wel.

En allerlei koekjes ook.

Maar hij was niet over te halen.

De mand zit nu in een dekbedhoesje.

En het slaapt heerlijk.

Volgens Lizzy.

Die vond dat Puck haar oude bedje wel kon gebruiken! 


Neem een hond! 

Dan ben je altijd bezig. 





dinsdag 27 oktober 2020

Een boompje opzetten.

Je zou bij de titel bijna denken aan de 

kerstboom opzetten.


Als ik de krant mag geloven 

zijn er al mensen die dat doen! 


Nou, dan heb ik liever een houdbaarder boompje.


Je kunt je afvragen 

"Anny, wat ben je aan het doen?

Er ligt toch nog genoeg om af te maken?"


Oh, zeker.


Maar dat is allemaal zo ingewikkeld.

En dit kan ik doen in een 

kwartiertje! 


Want je weet: zoveel tijd heb ik nou ook weer niet.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan,

af en toe 

een steekje: ik kan het erg missen.


Eigenlijk dacht ik er ook over om mijn 

naam te veranderen

in 

Mevrouw Chaos.


Nou geeft Mevrouw Rafel al aan dat

niet alles vlekkeloos 

verloopt.


Maar ik lees ook blogjes van andere quilters

en 

die zijn altijd zo georganiseerd! 


Voor ieder blokje liggen dan

keurig

gesneden en opgetekende lapjes klaar.


Mevrouw Rafel rommelt wat door

een reusachtige bak 

een diept daar een paar gekreukelde lapjes op

die wel aardig bij elkaar passen.



Verder ben ik begonnen met een poezebeest te haken.

Ik heb nog nooit zoiets gedaan.

Wel kleine dingetjes als cupcakes
en paddestoelen.

En dat is tellen geblazen.

Niks voor Mevrouw Chaos dus.
Een mooi leermoment.

Ik haak zo graag.
Het ligt altijd klaar en al zijn het maar een paar steekjes,
het is heerlijk ontspannend.

Maar zo'n poes kun je toch niet 
2 verschillende armen geven


Ik kocht dit boek.

Zo leuk.
Vol beestjes.
Dus  voorlopig kan ik vooruit! 

Zo, en nu weer op naar een
vergadering
op internet.

Zooooooooom! 





 


 

dinsdag 13 oktober 2020

Broddelen.

 Af en toe vliegt de tijd om.

Ik weet het wel!

Het is al 2 weken geleden dat ik blogde.

Wat  deed ik met de tijd? 



Nou, een beetje haken.



De wollen gehaakte deken die ik op de bank
gebruik 
wil ik iets groter.


Een beetje breien.
Ik heb de sjaal al in het rood en groen.
En nu wilde ik ook graag een blauwe,
want ze zijn zo lekker in het dragen.

Allemaal werkjes die makkelijk op te pakken zijn.

Doordat het aantal covid-19 besmettingen weer
oplopen
is er minder zorg voor de oude mevrouw.

De huishoudelijke zorg is er helemaal niet.

Maar ik moet zeggen dat de 
wijkverpleging 
echt haar best doet.

Altijd bescherming.
Altijd goed navragen.

Daar voel ik me wel veilig bij.

Want zelf ben ik nog erg voorzichtig.

Ik blijf risicogroep.

Door mijn sluimerende auto-immuunziekte
heb ik al een op de drempel van de IC
gestaan.
Ik hoef niet! 

Blijft over dat het wel een heel gedoe is.

Zo was ik al om 7 uur vanochtend
paraat 
in de supermarkt.

Voor een avondmens als ik
een hele prestatie! 

En...ze waren helemaal niet goed aangevuld.

Geen bloemkool, geen spercieboontjes.
Bijna geen andere groenten.


Oh, nee he! 
Er wordt toch niet weer gehamsterd?

Ik herinner me maart nog maar al te goed.
Als onschuldig wezen kwam ik
in een bijna lege supermarkt.

Het kan me nog verbazen.

Ja, ik eet heel traditioneel:
hollandse pot.

De oude mevrouw is niet zo avontuurlijk.

Maar er was gewoon een fout in de levering.

O ja, ik ben ook nog diabeet.

Dankzij de behandeling van die eerder genoemde
auto-immuunziekte.

Gelukkig ben ik ook voedingsdeskundige.

Ja, een slimme meid is op haar toekomst voorbereid! 

Dat was toch altijd de slogan.

Nou. Dat zit wel goed hoor.

Bijna 3 jaar geleden startte ik met een
koolhydraatarm dieet.

En je hoort mij echt niet zeggen dat dat voor
iedereen zaligmakend is.

Het past niet iedereen.
Maar mij past het wel! 
En het heeft me veel goeds gebracht.

Ik pakte alleen de voedingsadviezen.

Want de beweging
"Keer diabetes om"

is ook voor bewegen en voldoende ontspanning en slaap.

En dat was voor mij echt wel in orde.

Een aantal zorgverzekeraars vergoeden het traject.
Maar lang niet allemaal.

Het programma richt zich op mensen met 
diabetes type 2.

Oh, een dikkertje dus, zulk je denken.

En het is waar: 85% van de mensen met type 2diabetes is te zwaar.

Maar obesitas is echt een ziekte.
We weten nu dat vet ook een orgaan is.
Dat het hormonen maakt en invloed heeft op hersenprocessen
die verzadiging beinvloeden.

Nou ben ik maar petite! 

Ik draag maat 36.

Niet iedereen met type 2 diabetes is stevig.

Hoe kom ik ook weer op dit verhaal:
de groenten in de supermarkt.

Ja, die portie is bij koolhydraatarm eten groot.
300 tot 400 gram
Dus wil ik veel varieren.

Gelukkig is er nog diepvries.
Net zo gezond.
Vaak goedkoper en makkelijker.

Tot zover het voedingspraatje.


Om lekker te slapen heb ik trouwens wel een 
gezellig boek nodig.

Ik las van Josephine Rombouts 

De weg naar Cliffrock Castle.

Een echte aanrader, net als haar twee eerdere boeken.

Dit boek verteld de weg naar dat kasteel.

Hoe kom je als huishoudster terecht op een 
kasteel op een dunbevolkt schiereiland
aan de Schotse westkust terecht. 









zondag 27 september 2020

Zit!

 Blijf nou zittuuuuuh! 

Dat klinkt alsof ik de opvoeding 

van de hondjes

aan het bijpunten ben.


In werkelijkheid had ik het tegen mezelf!

Met het heerlijke weer aan het begin van de week
wist ik niet hoe snel ik een 
kop thee 
moest zetten en zalig onder mijn boom op
het bankje moest gaan zitten
als mijn klusjes 
voor die dag erop zaten! 

Maar ik kan niet zitten! 

Altijd is er wel iets te ruimen in de tuin.


Of mijn handen zoeken een werkje om te doen.

Zo buiten kwam mijn theemuts 
ook weer goed van pas.

Zo'n jaar of acht, negen geleden 
breide ik er 
heel wat.
Iedereen wilde er wel eentje.

En wat deden ze als ze hem kregen?

Ze zetten hem allemaal op hun hoofd!


Ik haakte en breide buiten kleine
bloemetjes en blaadjes
voor het "vrolijke dekentje".

De bedoeling is dat daar van alles 
en nog wat 
in komt.

Ooit vertelde ik al over de oude dame 
die ik eens tegen kwam 
op het dorp.

In een rolstoel.
Met een dekentje van allerlei lapjes
en proefjes die ze in haar leven had gemaakt.

Zo leuk!
Je zult maar weg kunnen kruipen in zo'n dekentje.

Ik heb er geen foto van.
Het was ruim voor de tijd dat ik met mijn telefoon
een foto kon maken.

Maar ja, ik heb nauwelijks meer proefjes liggen.


Ik heb geen proefjes meer! 

Maar het moet wel een beetje over de top worden.
Dus mag ik helemaal los.

Ik zie het wel.

Heel wat anders:

Puck is weer beter.
Maar nu moest Lizzy naar de dierenarts

Blaasontsteking.

De dierenarts dacht aan nierstenen.

Dus ze is er nog niet vanaf.

Trouwens: ik moet dan altijd urine opvangen
van Liz.

Dat lukt maar zelden.
Weet ik uit ervaring.

Bovendien is het nogal lachwekkend.
Sta je daar op het gras bij de sloot
(misschien ken je het wel:
de dierenarts zit in dezelfde boerderij
als de oude Quilthoeve.) 

Moet je een bekkentje onder de 
plassende hond schuiven.

O,ooo! 


En verder haakte ik maar door.
De pastel regenboogdeken is bijna af.
Op de draadjes na dan.

Ik merkte dat de oude mevrouw hem erg
leuk vond.
Maar ze wist nog niet of ze de deken echt wilde.
Het moest wel in huis passen! 
We zullen zien.

Pas goed op jezelf! 
Het Covid-19 virus is nog niet weg.

Stay safe! 






















donderdag 17 september 2020

Een hakerig leven.

Ik heb de laatste tijd nogal een

hakerig leven.



Even bij de Tour op tv een blokje.

Het is ook zo gemakkelijk gepakt
zo'n haakwerkje. 

Op de een of andere manier heb ik het gewoon druk.

Terwijl ik de hele dag roep dat ik 
nergens kom.

Kom ik net nog bij de dierenarts vandaan. 



Puck is ergens allergisch voor.

Al voor de derde keer dit jaar 
heeft hij jeukende flaporen.


Je snapt dat zo'n kap niet erg goed is 
voor je 
zelfvertrouwen!

Verder heeft hij ook jeukplekjes op 
zijn lijfje.

Gelukkig heeft hij 
nu 
zalfjes en medicijnen.

Dus kan hij eindelijk lekker even
bijslapen.

Heb ik even mooi tijd om te bloggen.

Dat speelt na zo'n dikke week
echt wel 
door mijn hoofd.

Ik ben er nog hoor.

Was de hele week druk met dingen 
regelen 
voor de oude mevrouw.

Die wordt steeds hulpbehoevender.

Ik vroeg ook 
langdurige zorg aan.

Dat is dus opname
in een 
verpleeghuis.


Daar is echt geen plaats.

Mijn hoop is dat met een toewijzing
het in crisissituaties
makkelijker wordt een plek
te vinden.

Ik deed het eigenlijk
zonder veel emoties.

Had gedacht dat het me moeilijker 
zou vallen.

Maar dat is niet zo.


De laatste weken valt alles me heel zwaar.
Ik merk het ook aan mijn lichaam.
rare ontstekinkjes,
kleine pijntjes.

Het deed me besluiten om toch
de 
huishoudelijke hulp weer terug te vragen.

Juist nu de Covid-19 cijfers weer oplopen.

Ik merk wel dat iedereen voorzichtig is.

Maar we weten allemaal dat het niet
echt 
veilig is. 


Eens even door mijn foto's rommelen.

Er gebeuren ook leuke dingen:
deze lap
"onder de voet gelopen"
was al tijden zoek.


Hij is weer terug.

Zat gewoon in een koffertje 
met 
kant en klare borduurwerkjes.


Ik ging nergens heen,
weet je nog.

Maar was gisteren wel op de 
Woensdagsemarkt.

Mooie bos bloemen mee.

Tja, ik was toch op dorp.

Een mens moet af en toe toch naar de kapper! 

Nee, ik ga echt nergens heen.


Waar ik ook tijd voor maakte: 

een sok breien op een 
superklein
rondbreinaaldje.

Het valt me nog niet mee.
Maar dat kan ook aan het kikkergroen
liggen.

In ieder geval wil ik nieuwe dingen
blijven leren.
Hoe klein ze ook zijn!