Rode rozen.

Red roses for a blue lady.

Er is weer een deel van het "buurmeisjesproject" klaar. 

Ja, ze is nu nog verlegen.

Maar eerlijk gezegd, als ik de kaarten bekijk die nog 

afgemaakt moeten worden heeft ze wel een 

turbulent liefdesleven! 

Hoewel het wel een ouderwets meisje lijkt is 

ze wel helemaal bij de tijd met haar slimme telefoon.

Deze kaart wil ik niet verder meer bewerken. 

Het was eerlijk gezegd zo gepiept met 

die leuke memoblaadjes van de HEMA. 

De rode rozen kaart is nog niet af.

Ik wil nog iets toevoegen. 

Maar dat moet tijd hebben om te rijpen. 

Die poesieplaatjes maken het altijd zo lekker kitscherig.

Nog van de lagere school heb ik dit sigarendoosje.

Ooit heb ik er Franse onregelmatige werkwoorden

op zitten vervoegen.

Maar het gaat natuurlijk om wat er in zit.

Wel, het zit stampvol met poesieplaatjes. 

Als echte babyboomer zat ik in een klas van 56 

ja, zesenvijftig! 

kinderen.

Er viel dus heel wat te schrijven en 

ik was weg van die velletjes met glimmende plaatjes. 

Deze hartjesplaatjes waren een tijdje heel gewild.

Als je die niet plakte, dan hoorde je er echt niet bij.

En zo'n wiegje deed het ook altijd goed.

Zelf was ik helemaal weg van poezebeesten.

En vriendjes en vriendinnetjes deden het ook altijd erg goed. 

Gelukkig heb ik het doosje altijd bewaard en

door een aantal verhuizingen heen geloodst.

En mocht ik ooit nog gaan verhuizen dan moeten ze zeker mee: 

 mijn nieuwe eetkamer stoelen.

Je weet wel, die echte van de  Hollandse klompjes.

Je mag even om een hoekje kijken .

Eindelijk heb ik mijn droomstoelen gekocht.

Ik koos ze niet alleen omdat ik ze zo mooi vind.

Ze zitten zo lekker! 

Een vrije dag.

Eerst wat goed maken uit het vorige blogje:

Het boekje

"Dat is heel wat voor een kat, vind je niet"

van Judith Viorst is nog steeds in druk! 

En is dus nog steeds nieuw te koop. 

Maar nu die vrije dag.

Ik probeer om de vrijdag vrij te houden voor gezellige dingen.

Zoals bijvoorbeeld het "buurmeisjes project".

Je ziet ik heb meer ideetjes dan dat ik kan uitwerken. 

Maar het borduren op papier gaat ook niet snel. 

Zeker afgelopen 10 dagen kwam er niet zoveel handwerk uit

mijn handen.

Wel ander werk! 

De storm van vorige week dinsdag ging aan de haal met een

deel van mijn pergola. 

De paasdagen was ik dan ook druk met het vullen van 

2 groen containers. 

Dag mooie New Dawn rozen,

Dag blauwe regen! 

Dat doet wel even pijn.

Maar het ergste is nog wel dat het voor mijn buurman nooit goed genoeg 

is. De mopperaar.

Hij is geen liefhebber van groen.

En wil alles weg hebben.

Nou mag hij overhangende dingen gewoon wegknippen.

Maar meestal is hij daar te lui voor.

Nu zag hij zijn kans schoon en knipte de laatste 

mooie tak blauwe regen die ik kon redden weg terwijl ik hem keurig 

aan mijn kant had vast gezet en opgebonden.

Nou ja, je snapt het al:

ruzie! 

Nou is het nooit een erg goede relatie geweest.

Maar het is nu weer bar en boos.

Gelukkig ben ik niet de enige in de buurt met wie hij het absoluut 

niet kan vinden. 

Gelukkig staat Tollebol zijn mannetje en hielp hij dapper 

mee bij het opruimen van al die takken

door een deel naar binnen te slepen.

Kijk, daar heb je wat aan aan zo'n hulp. 

Ook binnen denkt hij maar al te graag mee. 

Heb ik eindelijk weer een rechthoek gemaakt van mijn 

vingerhoedjesquilt gaat hij er natuurlijk heerlijk op liggen. 

Dat hoort zo.

Quiltsters met een kat of hond laten hun 

werk meestal zien met hun huisdier erop.

Ook Lizzy kwam even proefliggen.

Maar gisteren was het geen dag om binnen te blijven.

Met de hondjes ging ik lekker lopen in het buitengebied. 

Met het doel een kas kooltje te kopen voor 's avonds.

Zo'n echt Westlands bloemkooltje is de lekkerste bloemkool die er bestaat.

Bovendien kwam ik deze ranonkels tegen.

Met die tere kleurtjes is het toch net snoepgoed? 

Maar verder moeten we heel zuinig zijn de komende tijd. 

Mijn vader zou gezegd hebben:

"We eten alleen brood met suiker"

want  ik heb nieuwe eetkamerstoelen gekocht,

Ze worden geleverd met deze lieve oranje klompjes. 

Nee, ik laat ze niet zien! 

Het is echt Nederlands fabrikaat en ik moest er wel een tijdje 

voor sparen.

Ze zijn er ook nog niet allemaal.

Het lijkt weer beter te gaan in Nederland want de fabriek kan de productie

niet aan. Zo druk is het. 

Zelfs de oude mevrouw, die niet vaak meer van huis gaat 

kwam even kijken. 

Het lijkt wel of de hondjes haar nooit zien (iedere dag!). 

Zo dol waren ze om haar in hun eigen huis te zien. 

En gisteren,

gisteren was rokjesdag! 

Maar niet meer voor Mevrouw Rafel. 

Waar waren haar zwarte maillots? 

Nee, helaas. 

Voor een pittig rokje wordt ze nu toch echt te oud. 

Roodkapje met een boekentip.

Zeg Roodkapje waar ga je hene? 

Schreef een van de deelneemsters aan de verloting 

van het Roodkapjelapje. 

Wel Roodkapje gaat naar Suzanne van 

het suuske-suuske blog.

De oude Mevrouw Rafel deed zoals gewoonlijk de trekking.

Nummer 5 van Suzanne kwam als winnende uit de bus. 

Roodkapje heeft altijd een warm plekje in mijn hart gehad.

Dat komt gewoon door het rood hoor.

Als kleutertje was het beslist mijn lievelingskleur.

Roodkapje mocht daarom ook niet ontbreken in mijn 365 dagen 

beestjes tekenen project.

Samen met grootmoeder en later 

de wolf, de jager en de inmiddels geredde grootmoeder

weer vief achter de rollator, 

zorgden ze voor 4 dagen sprookjesplezier. 

Voor grootmoeder en Roodkapje koos ik 

een poezebeest. 

Ik vind ze zo lief maar ben er zooooooo allergisch voor

HATSJOE! 

In dit kader heb ik nog een leuke boekentip .

 De bewoonster van Villa Zeezicht

schreef afgelopen week op haar blog dat binnen korte tijd een tweede poes was overleden. 

En dit kinderboek vertelt het verhaal van een klein verdrietig jongetje 

wiens kat is overleden om tien goede dingen over zijn poes 

te vinden. 

Ik vind het zelf altijd een heel troostend boekje om

te lezen als een huisdier is overleden.

En heb het al dikwijls gegeven als troostcadeautje.

Ik zie mezelf eind jaren '70 nog door Middelburg lopen op zoek naar het boekje en bij binnenkomst vragen:

"heeft U dat is heel wat voor een kat vind je niet van Judith Viorst?"

En dat wel een keer of 5 voordat ik het echt vond.

 Inmiddels had ik bijna de slappe lach had om die gekke lange titel 

Het is volgens mij alleen nog 2e hands te koop.

Maar laat het niet liggen als je het tegenkomt.

Het is zo'n lief boekje! 

Dat verdient een goed huis  

Stoffige broches 2.

Het vorige blogje stopte bij deze broche waarvoor 

mijn hondje Nikki graag model wilde zijn. 

Het is een foto van Nik als pup.

Och, die arme schooier! 

Hij heeft zoveel pech gehad in zijn korte leventje.

Nikki had een vergrootte slokdarm en kon

slecht eten en drinken binnen houden.

Toen hij ook nog pijn erbij kreeg heb ik hem laten inslapen.

Vijf was hij toen.

Grote broer van kleine Ptolomy. 

Zo kom ik hem toch nog af en toe tegen. 

De Nikki broche komt uit dezelfde tijd als deze 3 dametjes.

Ik moet echt toegeven dat ik deze niet draag.

Ja, een heb ik ooit gedragen om een weddenschap te winnen.

"Dat durf jij niet: naar het dorp met een van die dingen"

werd me gezegd.

"Tuurlijk wel!"

Even de dametjes van dichterbij.

Ik maakte ze voor een wedstrijd van het blad

"Cloth, Paper and Scissors".

Het thema voor mij was:

"Annie hou jij me tassie effe vast".

Dat begrijpen ze daar aan de overkant van de oceaan natuurlijk niet.

Maar als houvast was het wel makkelijk zo'n thema.

Vanmiddag heerlijk in het zonnetje aan  

de vingerhoedjes gewerkt. 

Met een jamkoekje volgens recept van Menno,

de laatste winnaar van "Heel Holland Bakt".

Hij maakt jamkoekjes met havermout in het deeg.

Dat geeft een lekker nootachtige smaak. 

Zelf gebruik ik voor jamkoekjes meestal een gewoon zandtaartdeeg.

Ik kreeg het boek.

Zelf zou ik het niet zo snel kopen.

(Nee, de goede gever vindt het niet erg.) 

Er staan veel Amerikaanse recepten in met smaakjes die wij meestal niet

zo waarderen. Met banaan en pinda bijvoorbeeld. 

Ik maakte een klein receptje pindakaaskoekjes uit het boek.

IECH! 

Al deed ik al wat zuiniger met de suiker, 

het is mijn smaak niet.

Al moet ik toegeven dat ze heerlijk smaakten bij de babi pangang 

die ik die dag at. 

En iedere dag een tekeningetje lukt ook nog.

Af en toe werk ik op een apart velletje papier dat ik naderhand 

inplak. 

Door een gekleurde achtergrond te kiezen blijft het boek 

wat kleurrijker. 

Stoffige broches.

Mevrouw Rafel geeft het direct toe:

ze is een beetje een ekster.

Ze houdt van sieraden.

Draagt dikwijls een ketting of een best opvallende broche.

Dat begon eerlijk gezegd naar haar borstamputaties.

Om medische redenen kan een reconstructie niet.

Daardoor valt een jurkje of een t-shirt dikwijls niet mooi.

Gewoon omdat je met een prothese de borstaanzet mist. 

Om dat een beetje te verbloemen gaat ze dan voor

opvallende sieraden. 

Afgelopen week zocht ze haar paashaasbroche op.

Zoek! 

Nou, dan maak ze toch een nieuwe.

Eerst even tekenen.

Dan overtrekken met een 0.1 pigmapen 

en borduren met 2 draadjes DMC op 

een lapje witte stof.

Met eronder wat 80/20 Hobbs en een 

stoffen achterkant.

Een mini-miniquiltje dus. 

En die mooie eivorm.

Gewoon van een folder van het tuincentrum.

Je moet het nooit erg ver zoeken! 

Rafeltje heeft een flinke collectie stoffige broches.

Dit is wel een bekende op het blog.

Een speelgoedkever op bladeren van vilt. 

Maar een borduurseltje a la Sue Dove doet het 

ook altijd goed. 

Even van dichtbij kijken.

Een heel andere broche is deze.

Met lieve Nikki als fotomodel.

Hij hoort bij een serie die ik ooit maakte 

om mee te doen met een wedstrijd in de VS van het 

blad  "Cloth, Paper and Scissors".

Daar lees je meer over in een volgend blogje. 

Herinneringen.

Een quilt maken kost heel veel tijd.

Vooral als je het met de hand doet. 

En af en toe wil je zo'n werk ook weleens op vakantie sturen! 

Er gaat dus dikwijls een langere tijd overheen voordat je quilt af is. 

In die tijd maak je heel wat mee.

En al die herinneringen stik je mee.

Zo zit in mijn vingerhoedjesquilt een stukje van de allereerste 

quiltstof (rood met kleine gele appeltjes) die ik ooit kocht.

Ik heb nog een heel klein stukje dat ik zuinigjes bewaar! 

Maar de opwinding die erbij hoorde:

eindelijk eens goede stof kopen gewoon in Delft,

die weet ik nog goed. 

Een paar jaar geleden nam mijn overbuurvrouw mijn restjesbak mee.

Als ze weer eens wat uit die bak heeft gemaakt moet ik me 

echt inhouden om niet bij ieder stofje te vertellen

waar en wanneer ik het kocht.

Van heel veel stoffen weet ik het nog.

Zoals deze rode stof met witte hartjes.

Ik kocht een klein lapje op de ochtend van 9/11.

Om te kijken of de stof geschikt was voor de achterkant van een quilt.

Als dat zo was zou ik later op de dag voldoende bijbestellen.

Dus belde ik aan het eind van de middag de winkel om 

een aantal meters te bestellen.

"Moet je dat nu bestellen?"

vroeg de winkelier ontdaan.

Ik snapte er niks van. 

Pas toen ik 's avonds de tv aanzette voor het 8 uur nieuws besefte

ik wat er was gebeurd.

De hele middag was ik druk bezig geweest met 

het verven van de muren van mijn ateliertje.

Natuurlijk zitten er ook geruilde stofjes in.

Het roze Kaffe Fassett ruilde ik voor stipstof.

Ook Roodkapje komt in de quilt.

Gisteren kocht ik de stof in de Quilthoeve.

Met een klein clubje hielden we gezellig Bee aan de grote tafel in de winkel.

Je ziet het wel: op tafel was het al snel een behoorlijke troep.

Het leuke paashazenkussen valt bijna niet meer op! 

Ik kocht trouwens 2 fat quarters van de Roodkapjestof.

Eentje om weg te geven.

Kun je een herinnering aan het blog van Mevrouw Rafel in je quilt vaststikken.

Je kunt reageren tot en met komende vrijdagavond 3 april. 

Gewoon door een reactie achter te laten op het blog

Verder was ik afgelopen week erg uithuizig! 

En tja dan komt er van lapjes prikken niet zoveel.

En als ik er was dan zat ik bij de oude mevrouw op zolder:

de cv ketel heeft weer kuren. 

Bijna, bijna wilde de fabrikant een nieuwe plaatsen maar 

nu heeft de monteur ontdekt dat de trafo 

van de badkamerverlichting op de zolder ligt en

nu zegt hij dat die trafo storing geeft...

Wilde hij de verlichting in de badkamer uitschakelen!

Ik zag de oude mevrouw al 's nacht vallen in dat donkeer hol.

Dat doen we dus niet. 

De vaste elektricien die ik hetvroeg zei trouwens dat 

zo'n trafo geen storing kan geven... 

Wordt vervolgd! 

Verder is het hier verre van saai:

donderdagavond laat na het laatste rondje met de hondjes schoot er 

een PAD mee in huis.

Het was al laat en ik kon alleen zachtjes gillen:

de buurtjes lagen al in bed...

Ook Lizzy was in alle staten. 

Gelukkig wist Ptolomy het beest te verjagen. 

Nu ik het verhaal tik krijg ik weer knikkende knietjes! 

En ik heb natuurlijk geen foto! Haha.