Voor m'n gevoel deed ik niet zoveel met
lapjes en draadjes
afgelopen week.
Buiten was het veel te mooi.
Een beetje grannies haken
met een kop koffie in het zonnetje.
Zo om het hoekje van de keukendeur.
Zo'n gezellig hoekje
dat me doet denken aan een ouderwets
meisjesboek.
Verder las ik en las ik en las ik!
Elk vrij momentje dook ik er weer in:
"De lichte jaren"
van
Elisabeth Jane Howard.
Een regelrechte topper in Engeland.
Daar is het een serie van 5 delen.
Hier worden het vier delen.
Waarvan het laatste deel pas in oktober 2018 verschijnt.
Het verhaal speelt zich af rondom de familie Cazalet.
Ik las een aantal recenties
"Denk Downton Abbey"
wordt er vaak gezegd.
Misschien wel, hoewel ik het niet zo'n
geslaagde vergelijking vind,
alleen al omdat
dit boek begint enkele jaren voor WO II.
Die lichte jaren staan voor het
plezier dat de familie beleeft aan de zomers
in het familiehuis op het platteland.
Vaak ook geschreven vanuit het perspectief van de kinderen.
En daar komt voor mij het meisjesboekengevoel
om de hoek kijken.
Maar ook de volwassen karakters worden goed uitgewerkt:
met een zoon met wat we tegenwoordig PTST
zouden noemen als gevolg van de 1e wereldoorlog,
Een lichtzinnige echtgenote van de andere zoon
en een lesbische dochter.
Het was smullen.
Deel twee van het boek speelt zich dichter
af bij het begin van de 2e wereldoorlog.
En is wat zwaarder van inhoud.
Maar je snapt zeker wel dat ik
niet tot oktober ga wachten op het tweede deel!
Ik lees ze wel in het Engels.
Overigens is de vertaling volgens mij heel goed!
Een echte aanrader dus.
O ja,
de slinger van de vorige week
gaat naar Gre.
Omi deed de trekking.
(met haar schortje nog voor! )
Als ze dat ziet....
