Tussie mussie.

Vandaag is het Moederdag.

Een van die dagen dat veel moeders verwend worden met een boeketje bloemen.

Naast een groot gekocht boeket maakte ik voor de oude Mevrouw Rafel

ook zelf een klein boeketje.

Sinds de Victoriaanse tijd noemen we deze kleine

boeketjes die meestal als gift bedoeld zijn 

tussie mussies. 

Dat is een traditie die al uit de middeleeuwen stamt.

In die tijd heette zo'n klein bosje een 

nosegay.

Nose dat is duidelijk.

Gay wordt hier gebruikt in de betekenis van ornament. 

In Engeland is de term posie 

ook heel gebruikelijk voor dit soort boeketjes.

Omdat ze bedoeld zijn als gift 

worden vaak bloemen verwerkt die een 

bepaalde boodschap uitdragen volgens 

"de taal der bloemen".

Die had ik natuurlijk niet helemaal paraat

voor dit kleine bloemetje. 

Ik gebruikte gewoon wat ik in de tuin had staan. 

Ook voor mezelf maak ik regelmatig een klein boeketje.

Je hebt er maar weinig bloemen voor nodig. 

Dus staat er snel een gezellig kleurtje in huis.  

Voor officiele gelegenheden worden de boeketjes trouwens dikwijls

versierd met linten of kant.

Hulpje.

Lizzy wil maar al te graag helpen bij het patchwork.

Daarvoor houdt zij nauwgezet de vakliteratuur bij! 

Gelukkig maar want Mevrouw Rafel is zo druk met andere dingen.

Komt er toch nog iets terecht van het idee om elke week toch zeker 

40 stukjes (1 rand) aan de vingerhoedjes te zetten. 

Tja, een mens moet zich doelen stellen in het leven toch? :)

Van voor

naar achter,

van links naar rechts.

Van links naar rechts? 

Inbreipatronen voor de fair isle methode lees je van 

rechts naar links! 

En omdat ze meestal gemaakt zijn om  

in het rond te breien hoef je ook

alleen maar van rechts naar links te lezen.

Een beetje vreemd is het wel als je bedenkt dat we 

letters van links naar rechts lezen.

Tja en breien gaat toch echt van rechts naar links! 

 In het begin van een driehoekige sjaal kan ik nog 

helemaal niet in het rond breien.

De averechtse naald moet ik dus van links naar rechts lezen.

En dat kost me toch een moeite! 

Gek want bij kantbreien lees je de teruggaande toer 

ook van links naar rechts en dat lukt dan weer wel! 

Het is dus een heel toer voor Rafeltje om

de punt van de vogelsjaal zover te breien dat 

ze e-i-n-d-e-l-ij-k

in het rond kan gaan breien en 

van rechts naar links kan gaan lezen.

Maar nu genoeg van al de gelinks en gerechts.

Daar ben ik toch al niet goed in.

Leve Mrs. Navi! 

Zoals we de Tomtom in de auto noemen.

Daardoor wordt me gelukkig niet meer zo vaak de weg 

gevraagd.

Veel mensen denken: "we vragen de weg aan een 

mevrouw met een hond, die weet het zeker wel!"

Maar dat verschil tussen links en recht he?

Er zijn al heel wat mensen hier in de omgeving in 

de Bospolder belandt die eigenlijk in 

Plan Opstal helemaal aan de andere kant van het dorp 

moeten zijn!

Dat breien schiet dus niet echt op.

Maar zo in de namiddag met een kopje koffie in het zonnetje 

lukt het wel om wat 

vingerhoedjes aan elkaar te zetten.

  Kijk, daarom is een spijkerbroek zo handig.

Hij doet dienst als speldenkussen en

je kunt er zo heerlijk de naadjes op glad krassen.

 De laatste tulpen van het seizoen staan lekker mooi te wezen

op tafel. 

Het zijn snijtulpen.

Tulpen die gekweekt worden voor de bollen.

Dus hebben ze heel korte steeltjes en

in verhouding grote en hele mooie bloemen. 

Het gaat hard met de lente.

De lyriodendron komt in blad.

En de tuin kleurt blauw van de scilla's.

Ook de judaspenning doet z'n best.

 Op de buurschuur zat een eend een hoop herrie te maken.

Daar moesten de hondjes meer van weten! 

Ze vlogen naar buiten.

Tot grote schrik van buurpoes Kwibus die eens kwam kijken

of dat eendebeest geen lekker hapje zou zijn.

Gelukkig keerde de rust snel terug en 

was het weer lekker rustig in de achtertuin. 

Koningsdag 2015

Dat vieren wij nog ouderwets 

met koekhappen! 

Het spijkerpoepen en zaklopen hebben we maar niet gedaan. 

Maar verder was het een onverwacht zonnige dag.

Uit m'n atelierraam maakte ik deze foto.

De hele kamer kleurt rose. 

999, 1000!

Poeh! Na bijna 4 jaar zitten er 

1000 kleine vingerhoedjes aan elkaar. 

Nu klinkt het net alsof ik er 4 jaar op heb zitten zwoegen! 

Maar dat is natuurlijk niet waar.

Het grootste deel van de tijd is de quilt met vakantie. 

Maar zo besloot ik een paar maanden geleden:

nu moet ie af. 

Hij meet 95 bij 95 cm.

Nog niet voldoende om er een lekker onder te kruipen. 

Lapjes zijn ook niet het enige wat ik doe! 

Het is vooral ook een middel om mijn sociale contacten 

in de quiltwereld (Zo leuk, zulke gezellige mensen!) 

een beetje op peil te houden.

Zonder Bee's zou er helemaal niks van terecht komen. 

Er moet ook tijd overblijven voor een beetje tekenwerk en voor de 

journals.

Zoals het "buurmeisjesproject".

Dat was deze keer een makkie.

Regelmatig kijk ik op journal 52 wat de weekopdracht is.

Een week of wie weet misschien al twee weken terug was het "cards"

Tja en dan is Queen of Hearts wel heel voor de hand liggend. 

Vrijdagavond. Om half tien was het dan 

e-i-n-d-e-l-ij-k

tijd om dit snoepgoed te voorschijn te toveren.

Materiaal en patroon voor mijn Christel Seyfarth 

vogelsjaal.

Het lijkt wel of mijn hele leven wordt bepaald door 

die leuke kalenderspreuken van Flow. 

Maar het kwam net weer mooi uit:

Just start! 

Eerst een proeflapje.

Maar ja, de proef slaagde zo goed 

dat Rafeltje besloot maar door te breien.

Het is weer een project van lange adem! 

Dit inbreien gaat tijd kosten.

Maar dat mag.

De sjaal hoeft niet snel af. 

Het is meer een uitdaging voor mezelf om zo'n toch wel 

ingewikkeld patroon in te breien.

 O, wat is het moeilijk om van het mandje af te blijven.

Fair isle breien doe ik zoooooooo graag.

Mocht je je afvragen hoe het toch met de retrosjaal is..

Wel die is geemigreert.

Dat werd niks. 

Het werk was zo stijf als een plank en veel te breed.

Voorlopig is ie lekker aan het uitrusten in een leuk mandje.

Ik zag me het ding ook niet dragen en...

het lijkt erop dat de oude Mevrouw gelijk had met haar 

museumstuk. 

Rafeltje vind dat je geen energie moet verspillen aan 

nutteloze zaken die toch niks worden. 

Aan dit dode paard blijft ze echt niet trekken! 

Kleine dingen.

Wie weet geinspireerd  door het Flow-kalenderblad van 

vandaag pakte ik wat kleine dingen op 

waarmee ik mensen blij ging maken. 

Eindelijk het decembernummer van Quiltnieuws naar m'n

quiltende overbuurvrouw gebracht.

O,o, hij lag al daaaaaaaaagen op de trap.

En ik had een aantal mensen stekjes van de klokjesbloem

beloofd.

Het was echt tijd dat ik ze wegbracht.

Het werden al hele planten.

Door ervaring wijs geworden doe ik er tegenwoordig altijd een

labeltje aan. 

Dan kan ik de stekjes voor de deur zetten als 

de tuinliefhebber niet thuis is. 

En... nee, hij is niet terug.

Mijn hondje Melvin.

Alweer bijna 30 jaar geleden ving ik het hondje op nadat 

het als puppy was mishandeld en verwaarloosd.

O, wat was dat een portret! 

Anderhalve kilo en een echte terrier.

Wat een kleine duvel.

Om de paar weken probeerde hij de macht over te nemen. 

Als ie lief was noemde wij hem Melletje.

Bij stoute buien was het Vinnetje. 

Voor mij was het een trouwe hond maar 

anderen mochten eigenlijk niet in huis. 

Overigens had hij niet zo'n jasje hoor! 

Wel een haarspeldje af en toe omdat hij anders niet kon zien.

Tegenwoordig kun je ook zelf dit soort jasjes breien

voor de hond leerde ik een paar weken geleden 

in de boekwinkel.

(Brr, ik moet er niet aan denken!) 

Maar het kussentje... tja dat kon ik niet laten liggen. 

Slaapmuts(je).

Hier staat de sjaal nog op de naalden.

Maar inmiddels is hij af: mijn rafelse variatie op 

de sonnensegel sjaal. 

Hij lijkt op een reusachtige slaapmuts! 

Zo'n eenvoudig breiwerkje voor tussendoor voor de tv 

is heerlijk.

Ik mis hem nu al.

Toch wordt het weer tijd voor wat ingewikkelder werk.

Nee, niet de retrosjaal! 

Ik weet nog steeds niet of ik daar wel mee veder ga.

Sinds december ligt er ook een origineel 

Christel Seyfarth patroon en materiaal 

op me te wachten. 

Misschien kies ik die wel.

Een echt slaapmutsje is voor mij de laatste tijd m'n kleurwerk.

Hier ben ik bezig in de nieuwste Flow Weekly.

Heerlijk om 's avonds laat alles even  los te laten en lekker alleen maar bezig te zijn met kleuren.

Daarvoor trek ik niet naar m'n tekenhoekje boven maar neem ik de kleurpotloden 

uit een blik dat ik ooit kocht omdat 

"Het slaapkamertje"van Van Gogh erop staat.

Van alle schilderijen in de wereld is dit mijn absolute favoriet!

Hoewel, mijn dikke dames van Elly van Leersum

hebben natuurlijk ook een warm plekje in mijn hart.

Ik dacht dat het schilderij me snel zou vervelen.

Maar dat is echt niet zo.

Mijn dametjes worden me steeds dierbaarder. 

Een apart tekenhoekje. 

Tja, in werkelijkheid zwerf mijn tekenmateriaal door het hele huis.

Op dit moment staan deze 3 bekers met kleurpotloden in de keuken.

En ligt er een klein doosje aquarelverf met kwasten in de vensterbank van de keuken. 

Het wordt tijd dat ik weer eens alles op een vaste plek ga opruimen. 

Opruimen: dat lukt me altijd wel voor mijn stoffige werkjes.

Donderdag kocht ik dit blik met:

"Today you will have the best day ever, really!"

Nou, pas maar op! 

Rafeltje bleef met haar linkervoet achter haar autoband haken:

gekneusde enkel! 

Gelukkig was ie niet gebroken zoals 5 jaar geleden.

Toen heb ik 8 weken met een breukje in mijn

kuitbeen gelopen.

Maar je wilt natuurlijk weten wat er in het blokje zit.

Mijn borduurwerkje voor een klein tasje. 

Het schiet alleen nog niet erg op! 

Kom, aan de slag!