Eigenwijs.

Mevrouw Rafel is eigenwijs.

Je mag wel zeggen str...eigenwijs! 

Vanmorgen ging ze "even" naar het tuincentrum om

hondenvoer te halen.

Dat doet ze regelmatig en dan neemt ze altijd de zogenaamde 

korte route. 

Maar dit keer niet! 

Zo leuk al die voorbereidingen voor Kerstmis.

En de tuincentrumeigenaar weet zijn klanten

listig door het eindeloze gebouw te leiden.

En nu heeft Mevrouw Rafel pijnlijke knieën! 

Door de autoimmuunziekte is ze heel wat spierweefsel verloren 

en lang lopen zit er niet meer in.

Maar eigenwijs als ze is wilde ze echt alles zien.

En nu zit er een kabouter hamertje tik te spelen 

in haar knieën. 

Maar zonder die reis-om-de-wereld 

had ze ook niet deze leuke kerstman ontmoet.

Het was liefde op het eerste gezicht! 

Ook in de aanpak van sommige Stonefieldsblokjes  is ze 

heel eigenwijs! 

Bij dit roze vierkant moet de cirkel eigenlijk weggeknipt worden 

maar ik apliqueer hem erop. 

Ik denk dat het eindresultaat dan mooier wordt.

  

Niet dat ik niet bekend ben met reverse appliquee.

Deze mola quilt zit vol met deze techniek maar 

ik denk dat in dit geval een cirkel erop toch 

een strakker effect geeft. 

Verder deed ik eigenlijk niet zo heel veel 

afgelopen week.

Oh, wat gaat de tijd toch snel.

Vanmorgen verzuchtte ik:

"oh, alweer vrijdag!"

Wat wel lukte was een beginnetje aan de vingerloze wanten 

uit het Kaffe Fassett boek.

Ze worden niet in het rond gebreid

dus het was even zoeken

hoe je averecht fair isle breit.

Maar gelukkig hebben we You Tube nog! 

Klein geluk.

Vlak voor het weekend viel maand 2 van de

Stonefieldsquilt in de bus.

Naast de witte stof die ik als basis gebruik

wil ik ook de blauwe sterretjes stof 

vaak terug laten komen. 

Maar waar was die stof?

Voor ieder project gebruik ik een aparte bak 

met stoffen zodat niet  al mijn quilts op elkaar 

gaan lijken omdat steeds dezelfde stoffen

terugkeren. 

Nou kan Mevrouw Rafel niet zoeken.

Maar hoe moeilijk kan het zijn

als alle stoffen bij elkaar in een bak zitten?

Zoek, zoek,

maar geen sterretjesstof.

Nu was het afgelopen zaterdagmiddag zo mooi

buiten dat een ritje naar 

de Quilthoeve geen straf was. 

(Ja hoor, Meneer Google doet het weer:

de foto's draaien.

Even het hoofdje draaien!) 

Deze sering stond in de voortuin van de oude Mevrouw in bloei!

Dus dat uitstapje was echt geen straf. 

Ik kocht een halve meter stof.

Die ging in dit lieve zakje. 

Daar word ik toch zo gelukkig van.

Gewoon een bruin papieren zakje.

Maar dan wel opgeleukt.

Dat is toch een cadeautje voor jezelf? 

En de stof?

Die vond ik vanmiddag terug tussen het stapeltje blokken dat 

al klaar is.

Ook zin in een gelukje? 

Een flink aantal jaren geleden borduurde ik deze merklap van 

Permin of Copenhagen. 

En sinds die tijd ligt het patroon er maar.

Ik doe er niks meer mee. 

Maar misschien is er onder de jullie lezers wel 

iemand die het heel graag wil hebben.

Dus maak ik er maar een give-away van.

Wil je kans maken op het patroon laat dan 

een berichtje achter op het blog.

Je kunt reageren tot en met zondagavond 9 november.

Dan loot ik de volgende dag naar wie 

het patroon gaat. 

Zo heerlijk rustig!

Ja, ja! 

%$#@$%^#

Geen internet! Het modem was stuk.

Dus had ik dik 2 dagen geen internet. 

Niet even snel opzoeken of ascorbinezuur 

of vitamine C (E300) 

gebruikt kan worden als bakverbeteraar voor brood.

En hoeveel je dan nodig hebt. 

Niet even kijken of dat leuke jasje 

wel in die kleur in de webwinkel staat.

Niet de buienradar checken zodat de hondjes 

niet helemaal kletsnat worden tijdens hun wandelingetje.

Maar kijk eens, op aanraden van de oude Mevrouw Rafel 

bestelde ik een regenjasje voor Lizzy 

bij het dikke blauwe mannetje.

Ze wil het niet showen.

Bang dat ze uitgelachen wordt.

Vooral nadat een paar weken geleden in "Trouw"

een column stond waarin Cavalier King Charles spaniels 

nichterige Pim Fortuyn hondjes werden genoemd.

Dat kwam hard aan want deze lieve hondjes verdienen 

deze benaming gewoon niet! 

Maar goed: er zit zelfs een zakje op haar rug.

Kan ze haar boterhammen meenemen. ;-) 

Overigens heb ik me niet verveeld de afgelopen dagen. 

Weet je wat de "pijn" lekker verzachtte: 

Lost & Found: 

Deze wolletjes! 

Ze stonden nog in hun originele doos waarin ze verzonden 

waren, ooit eind jaren 70,

in een donker hoekje van de oude mevrouw's linnenkast.

Woensdagochtend stond het doosje bij haar in de gang.

Rafeltje: "ben je nu weer pakjes aan het aanpakken voor

de hele straat!"

En zo ging ze meteen maar voortvarend verder:

"Je doet toch niet 's avonds de deur open he?"

(de oude mevrouw is in het verleden al eens overlopen door 

de plaatselijke drugsverslaafde... ) 

Nee, nee, was het antwoord.

"Er zitten strengetjes wol in.

Van jou!"

????????? 

"Van mij?"

In ieder geval wist ik er niks meer van.

Ook niet wat ik er ooit van wilde maken.

Een paar strengen waren wel tot kloentjes

(echt Westlands voor een bolletje wol) 

gerold. 

Eenmaal thuis pakte ik direct 

dit boek erbij.

Misschien eerst een paar van deze vingerloze wantjes breien? 

Of 

deze leuke gestreepte sjaal? 

Die heb ik al heel lang op het oog en

met zo'n meevaller moet het toch lukken.

Zo meteen eerst wat steken opzetten voor 

de wantjes.

Maar eerst natuurlijk blogjes lezen 

want door dat gedoe met het modem 

loop ik dagen achter. 

Omschakelen.

Nadat alle blokken voor de eerste maand van de 

Stonefieldsquilt klaar waren

wilde ik weer aan de slag met de 

Pockets of Posies.

Dat viel nog niet mee! 

Hoe zat die quilt ook alweer in elkaar? 

De Stonefields is een overzichtelijke quilt 

met de blokken, 

de gansjes:

iedere ochtend onder de koffie maak ik er wel 4 of 5.

Echt een vliegende start dus.

En de bloemetjes van hexagonnen.

De Pockets is veel minder overzichtelijk. Ook omdat ik op dit moment omdat  alle onderdelen  nog los heb

omdat ik eerst overzicht  wil hebben voordat ik 

de quilt in elkaar zet.

Bovendien heb ik nu het door de wintertijd en 

het vroeg donker wordt ineens zin om te borduren.

Gelukkig ligt "Camille" er nog.

En inmiddels heb ik er weer wat letters bijgeborduurd.

Ik hoorde dat het "randje per week" doorgaat.

Oh, wat is Mevrouw Rafel blij dat ze in mei gestopt is met de randjes.

Ze lag toen al dramatisch achter en moest alle 

zeilen bijzetten om bij te blijven! 

Bovendien voelde het zo nutteloos! 

Wat moest ze met zo'n lange lap?

Ze werd er zenuwachtig van. 

Ja, Mevrouw Rafel is een echte rechtlijnige Hollandse 

Calvinist: het moet wel ergens toe dienen! 

Omschakelen geldt ook voor de vroege 

ochtend en de late avond.

Het kan dan al best fris zijn.

Herinner je je deze nog?

Vast niet! 

Want je zag alleen de eerste 12 toeren, ergens in het voorjaar.

Mijn restjessjaal van shetlandwol.

Lekker warm als ik er op uit moet met de hondjes.

Overigens is dat blauw niet zo blauw hoor maar 

prachtig paars. Alleen maakt de foto het veel feller.

Over hondjes gesproken:

we hebben een kleine jarige! 

Tollebol is vandaag 7 jaar geworden. 

Vanmorgen vroeg lagen de slingers al klaar.

Maar dat zal hem worst wezen! 

Zolang hij maar lekkere koekjes krijgt.

Tenslotte nog een foto van de oude mevrouw.

Die draagt 's morgens altijd een schortje.

Een kleintje.

Een cocktailschortje noemt ze het.

Alleen zijn ze nauwelijks meer te koop.

Dus maakte ik in een verloren uurtje even een schortje.

Van 2 theedoeken.

Alle stof die ik voorstelde vond ze te fel of te flodderig! 

De proef is zo goed gelukt dat ik er nog wel eentje mag maken! :-O 

Speelkwartier.

Af en toe hoor ik:

"Zo, overgegaan op kant en klaar patronen?"

De laatste jaren maakte ik bijna alle patronen voor 

quilts en borduurwerk zelf.

Nu het veel drukker is door de zorg voor de oude 

Mevrouw Rafel komt het er dikwijls niet meer van.

Maar ik mis het wel. Dat zelf ontwerpen.

Aangemoedigd door de tekst op de roze kaart 

en 

een vriendin die zei dat ik niet zo moest klagen dat ik niet eens 

een passend hoesje voor mijn fototoestel kon kopen

besloot ik er zelf een  te gaan maken.

Eerst maar eens een borduurtje ervoor maken.

Een abstract werkje zou het moeten worden.

Hier is een leuke 

methode om te komen tot een abstract ontwerp.

Het begint met mooi gekleurde stukje papier scheuren uit 

een glossy.

Daarna plak je verschillende vormen met flink wat tussenruimte

op een blad printerpapier.

De achtergrond kleur ik in met in wateroplosbare oliepastels. 

Maar je zou ook kleurpotlood kunnen gebruiken. 

Het vel ziet er na bewerken met een kwastje water zo uit.

Even laten drogen en 

met de witte kant boven, zodat je het ontwerp niet ziet, in kleinere stukjes knippen.

Sorry, ze lagen nog op een krant... maar het idee is denk ik wel duidelijk.

Uit al die leuke papiertjes is het dan best moeilijk kiezen 

om uiteindelijk tot een uitvoering in borduurwerk te komen! 

En je hebt nog een hele boel leuke ideetjes over! 

Huiswerk.

Het lekkerste heb ik voor het laatst bewaard.

Het bloempotblokje van de Stonefieldsquilt.

Nu is het ook het laatste blokje van de opdracht voor deze maand.

Maar o, wat was het moeilijk om hem echt voor het laatst te bewaren.

Pas las ik over iemand die zei: "het lekkerst eet ik altijd het eerst op,

stel je voor dat je later geen trek meer hebt, dan smaakt het lang zo goed niet!"

Maar volgens mij heb je van deze quilt nooit je buikje vol! 

Zoals je in mijn kopfoto van dit blog ook al kunt zien heb ik

een zwak voor bloempotjes.

Ik weet ook niet waar dat vandaan komt.

Misschien omdat ze in quilts vaak zo aandoenlijk zijn.

Met kleine bloemhoofdjes op te dikke stelen.

En met hier en daar een blaadje. 

Mevrouw Rafel geeft het maar toe:

ze is toch met die lieve quilt begonnen.

Eerst voorzichtig wat gansjes en bloemen van hexjes voor de rand.

Maar al snel lagen er er 4 sterren  klaar.

De volgende blokken waren niet zo ingewikkeld.

Klaar in een avondje.

Nou ja, dat is dan 4 avondjes he! 

De blokken met de rondjes waren wat meer werk.

Voor de perfecte cirkels kocht ik eerst speciale mallen 

want zoals ik in een eerder blogje al vertelde:

alsmaar kartonnetjes knippen voor de

perfecte cirkel is wel erg veel werk als ik zie hoeveel cirkels er wel niet 

in de hele quilt zitten! 

Maar juf, ik heb m'n huiswerk af! 

Je ziet Mevrouw Rafel hoeft niet altijd met heel felle stoffen te werken.

Deze vergrijsde tinten spreken haar ook aan.

De kleurtjes bewaar ik voor de gossip. 

Ja, die is even met vakantie.

En zometeen ga ik eens kijken of de leuke 

Pockets of Posies 

niet erg jaloers geworden is door alle aandacht voor deze quilt.

Mag ik weer aan de bloemenmandjes! 

Bijna net zo leuk als bloempotjes! 

Afgelopen week had ik ook tijd om de bloemensjaal door te knippen.

Nu de rand nog.

Dat is een van de vervelendste werkjes aan een sjaal:

al die rondbreinaalden die van het werk 

een soort egel met stekels maken...

En dan die lange toeren.

Het rondbreien is heel leuk.

Maar die rand... 

Lost & found.

Hij was niet echt kwijt.

Maar hij was wel verloren geraakt op het internet.

Dit borduurwerk kwam ik een paar dagen geleden tegen op het 

internet toen ik zocht naar werk van Sue Dove.

Haar boek "Painting with stitches" was het uitgangspunt om 

dit werk te maken.

Nu kwam ik het tegen onder haar naam.

Mijn eerste gedachte was:

"Oei, dan heb ik wel heel erg haar werk gekopieerd!"

Natuurlijk weet ik wel dat foto's een eigen leven gaan leiden 

op het wereld wijde web. Maar om op elke foto een tekstje 

te plakken met m'n blogtitel, tja daar komt het

het dikwijls niet van. 

Echt zoek is dit werk niet.

Het ligt in mijn rieten mandje met andere niet ingelijste werkjes.

Samen met dit wel ingelijste boeket trouwens ;-) 

 En er is zelfs nog een derde vaas met blommen.

Die heb ik op het boekje geplakt waarin ik aantekeningen bewaar 

over vrij borduurwerk. 

En over vinden gesproken:

Deze stofjes vond ik op de vanmorgen deurmat.

Mensen die me goed kennen weten daarna dat mijn dag daarna niet meer 

stuk kon! 

Een dag met een sterretje!

Als in een ouderwets meisjesboek:

stofjes van de stoffenclub van Birdblocks.

In geelgroen.

Alleen noemen de quiltsters in mijn omgeving het allemaal 

Annygroen.

Lang voordat het een modekleur werd net na het milenium 

was het mijn favoriete kleur.

En zo makkelijk:

iedereen weet wat ze moet pakken bij

"neem maar Annygroen!"