Alleen op Maandag!

Alleen op Maandag vechten de hondjes

om een plekje 

in het atelier.

Ze willen allebei eerste rang zitten 

om naar buiten te kijken.

Dus staat Keesje bovenaan de trap

Puck op te wachten.

Om hem eerst een beetje te plagen.

Verderop in de week doen ze het nooit.

Ze kunnen overal vrij lopen als ik boven ben.

Misschien is het omdat we allemaal

tegelijk naar boven gaan.

 

De "lieve Lita" quilt groeide maar met 1 blokje. 

Het is echt zomer en komkommertijd.

Verleden week kon ik ook niet meer rekenen: 

24 min 16 was ineens 6.

Waar komt dat vandaan.

Diëtisten rekenen zich over het algemeen ongans de hele dag.

Dus dat kan beter.

Nou, nu nog 7 te gaan.

 

Eindelijk kon ik aan de eerste mouw van het vestje beginnen.

Het is maar goed dat het mooi weer is.

Want het jurkje waar het vestje bij moet is best wel warm.

Dat komt vast wel goed.

Zomertijd: tijd om te lezen in de tuin onder de boom.

Twee aanraders.

Een ouwetje: De Lelievallei van Tracey Rees.

Eind 19e eeuws drama. 

Leest lekker weg.

En "Als scheuren in de aarde."

Ik liep er eerst een beetje omheen.

Het werd aangeprezen als een boek dat zich zou kunnen meten met 

"Daar waar de rivierkreeften zingen".

Een boek waarin ik verdwaalde.

En dus nooit uitlas.

Dat boek speelde in de VS.

En daar lees ik gewoon niet graag over.

Dit speelt in  het VK. In Dorset.

Kijk, dan heb je me al.

Maar dat Dorset speelt helemaal geen rol.

Mooie plotwendingen.

Maar ook een beetje voorspelbaar.

 

Dak.

Een spreekwoord zegt:

"Je moet het dak repareren als de zon schijnt is"

Nou, dat deed Mevrouw Rafel ook.

Maar dan met haar wantjes.

Sinds februari lag er al een halfaffe want in een breimandje.

Dus het werd tijd om die eens op te pakken.

Dat ging nog best vlot.

Alleen die duimpjes.

Dat is een vreselijk pruts werk met ieniemienie naaldjes.

Die eigenlijk ook net te dun zijn voor het garen.

Hoeps, weer een naaldje eruit.

Nee, dat is geen werk om naar uit te zien.

Verder werkte ik aan de 

 

"Lieve Lita" blokjes.

Dat gaat niet hard meer.

Ik wil naar 12 x 16 blokken.

Er moeten nog 2 x 12 blokken aan.

Maar het dichterbij het einde in zicht komt,

hoe langzamer ik ga werken.

Van de 24 zijn er nu 16 af.

Nog 8 blokjes.

Ik ga het nog missen! 

 

Proef.

Op de een of andere manier is werken op 

een nieuwe laptop

net hondjes dresseren.

Hij is nog niet zo ingesteld zoals ik dat graag zie.

"Wat doet ie nu?"

Maar kijk ik ben er weer.

Ha, ik had het nog niet geschreven of er popte iets op.

O,o,o!

Ik wilde alleen een foto invoegen.

Kijk, deze dame wilde ik laten zien.

Ze is nog niet helemaal af.

Zo meteen ga ik ermee aan de slag.

Wantjes afbreien misschien kon dat.

Het was een van de dingen die wel lukte met het 

warme weer.

Met een waaier die ik in de Hema vond was het te doen.

Nu nog de duimpjes afbreien.

Voor het vestje was het veel te warm.

Al die wol op mijn schoot.

Toch ben ik bijna bij de boord onderaan.

En .. kan het niet laten:

Ik breide een proefje van de 

Northeasterly deken.

Het patroon is te koop op Ravelry.

Ik wilde kijken of het me zo lukte.

De deken wordt gebreid van sokkenwol.

Maar zo zei ik tegen mezelf: begin er niet aan! 

Ik heb  nog een sokkenwol dekentje van 

kleine vierkantjes.

En dat is een vreselijke klus geweest.

Nooit aan beginnen dus.

Hallo Allemaal!

Gewoon even een paar woordjes.

Weet je nog dat de nieuwe laptop was besteld.

Nou, hij was er al een paar dagen.

En behalve dat het heet was is zo'n laptop overzetten 

nou geen super gemakkelijk klusje voor

Mevrouw Rafel.

 Ha, zelfs mijn foto's kan ik vinden.

Maar dit is echt niet goed voor mijn bloeddruk.

Behalve dat ik nodig deze laptop in gebruik wilde nemen

is ook de huishouding in kleverige toestand.

Wat een warmte.

Met twee hondjes en natte snoeten heb ik het idee 

dat het overal smoezelig is.

Dus moet er eerst vandaag en morgen gepoetst worden.

De afgelopen dagen waren echt om te lummelen.

Wat een prachtig woord is dat toch,

lummelen.

Eerdaags komt er een echt blogje.

Tot dan!  

Hansje in "t Bessenland.

Het is wel een klassieker:

Hansje in 't Bessenland van Elsa Beskow

 En we gebruiken de titel ook om aan te geven

dat we ergens in verdwaald zijn geraakt waar 

geen touw aan vast te knopen is.

Of geen hond met een staart uit te trekken valt.

Pfft.

Ik had bedacht dat een nieuwe laptop geen luxe was.

Op naar de computerboer.

"Nee!"

Daar zetten ze wel alles over.

Maar...

Ik moet maar hopen dat het goed komt.

ik dacht steeds: "waar heb je het over?"

Je weet een Mevrouw Rafel en een computer:

dat zijn geen dikke vriendjes.

Nu kun je me altijd nog volgen via Instagram

op 

@rafelsenrozen

Mocht het zijn dat je niks meer hoort:

dan is er iets mis gegaan.

Die arme Hansje. Hij gaat bessen plukken voor de 

verjaardag van zijn moeder.

Kan ze niet vinden.

En a la Alice in Wonderland tovert 

de bessenkoning hem tot een klein mensje.

Komt het helemaal goed met de bessenplukkerij.

Dat zal nu ook wel gebeuren.

 Ik heb er nooit veel vertrouwen in.

Dat computergedoe.

Ik hoorde ook op de radio dat studenten geen scriptie

meer zouden hoeven schrijven.

Dat kan AI beter.

Oei, denk ik dan: en wat nu in je werkzame leven? 

Ik heb vaak wetenschappelijk onderzoek begeleidt en

dan is het wel handig als je een goed 

lopend verslag kunt schrijven.

En nee, dat zijn nieuwe bevindingen,

dus AI weet het nog niet.

Ha! 

Wat een taaie kost.

Dit was toch een handwerkblog zal je denken.

Nou, vooruit.

Ik zat ijverig witte hexjes te rijgen voor 

de bloemetjes hexagon.

Eest wilde ik hem zo maken.

Dat werd pas echte chaos! 

En nu net zag ik een leuke hexagonbloemen quilt

@stinsplace

op Insta.

De maakster deed om de bloem nog een ring hexjes.

Dat ga ik ook proberen.

Want zelfs de bovenste versie is nog niet naar mijn zin.

Nog even een boekentip: 

het vierde deel van de serie over St.Kilda

van Karen Swan is uit.

Ik ben fan van Karen.

Heerlijk plotwendingen.

En ineens valt alles uit de vorige drie boeken,

die ik eerst allemaal herlas, 

op zijn plaats.

Doperwtjesgroen.

Deze week probeerde ik iedere dag wat naalden te breien

aan mijn vestje.

 Mijn kerrie kleurige vestje.

De draad heet ook kerrie.

Alleen: al breiend krijg ik zo'n trek in 

kerriesoep.

Lekkere fluweelzachte kerriesoep.

Het is dat de oude mevrouw niet meer leeft,

want dan had het allang het kerriesoepvest geheten.

De oude Mevrouw Rafel was goed in bijnamen verzinnen.

Zo had ik eens mijn boerenkoolvestje.

Ik werkte toendertijd in een ziekenhuis als

diëtiste.

En was ook verantwoordelijk voor de voedingsassitenten

op de afdelingen.

Nu droeg iedereen die niet onder de 

verpleegkundigedienst viel een 

groen uniform.

Doperwtjesgroen.

Vreselijk!

Het flatteerde werkelijk niemand.

Dus breide ik een vestje met allerlei

kleurtjes groen in de draad.

Het breisel leek inderdaad wel een  beetje op

boerenkoolstamppot.

Dus brei ik nu een kerriesoepvestje.

Om in het groen te blijven: 

eind mei was ik jarig en verwende mezelf met.

hoe kan het ook anders: een stapeltje lime-groene 

stofjes.

Kijk, perfect bij mijn koelkast....

Maar gelukkig is niet alles groen vandaag.

De voorraad "Lieve Lita -blokjes" groeide ook weer,

Uit de voorraad.

Soms

Soms is het wel gemakkelijk om terug te vallen

op iets wat je al gemaakt hebt.

 Dat deed ik met de collage die ik gebruik op mijn nieuwe 

dagboek.

De laatste jaren plakte ik daar 

meestal

een geborduurd portretje op,

zoiets als dit.

Maar ... ik heb nog niks af.

Dus nam ik mijn toevlucht tot een map met oude

 

collages en atc"s.

Het is een beetje uit de aandacht verdwenen.

Atc"s zijn kleine visitekaartjes waarmee 

ook geruild werd.

Deze maakte ik zelf.

Een uit de bovenste rij werd ook gepubliceerd in het boek

1000 ATC's

Moet je wel zoeken op mijn geboortenaam: Antje.

en onder de V van van.

Dat doen die Amerikanen nou eenmaal.

Deze week verschoot het breimandje weer van kleur.

De pinwheelsjaal schiet al op.

Nog 10 kleurblokjes te gaan.