vrijdag 12 augustus 2016

Poetswoede.

Ik heb een ernstige 
vorm van 

poetswoede! 


Dus ga ik maar even 
wat 
tekenen 
op mijn atelier.

en wacht tot het weer over is.


En dat op mijn vrije dag. 

woensdag 10 augustus 2016

Komkommertijd.

Oh, ik moet nog wel even laten weten dat ik nog besta!

Maar dankzij allerlei 
zomerdingen 
kom ik nauwelijks toe aan serieus werk! 


Ik haakte af en toe een blokje.
Het dekentje is nu zover dat ik 
Lizzy 
het kan laten showen.


Maakte nog wat zakjes voor stokrozenzaad.


Je ziet: gelukkig ben ik niet voor een gat te vangen! 

Als de brievenbus kleppert 
(en dat gebeurt tegenwoordig maar heel weinig!) 
ren ik om de enveloppe te redden.

Daarom plakte ik 


ook zelf wat zakjes in elkaar. 


Omdat ikzelf niet met mijn adres op 
de zakjes wil 
ga ik er van uit 
dat de afzender dat ook niet zo leuk vind.

Daarom zoek ik voor de achterkant 
een lief poezieplaatje. 


En... ik ben duidelijk niet van het 
needlepointturning appliceren! 

De vlindertjes 


heb ik stevig vastgeregen.

Oh, waar is mijn pincet! 
Want al die draadjes moeten
er ook weer uit. 

maandag 1 augustus 2016

Meester Prikkebeen.

Het liedje speelt de hele dag al 
door mijn hoofd.

"Meester Prikkebeheheen!"


Jeugdsentiment. 

En kijk ik heb hem zowaar nog op de plaat.
Hier op 5 jaar greatest hits.

Maar origineel staat op het album Picknick.

Ergens in mijn achterhoofd heeft die Prikkebeen 
iets te maken met 
vlinders vangen. 


En dat deed ik afgelopen week.

Niet in het echt.
Maar vlinders voor m'n quilt.


Groen, rood , paars,
alle kleuren van de regenboog.


En al dat lekkers prikte ik op een blad.

Klaar om op de quilt genaaid te worden.


Die is ook weer een stukje gegroeid
want alle dresden plates zitten nu vast. 

Goed, maar we hadden het over Prikkebeen.

In mijn geheugen ving die man vlinders.

In het liedje dus echt niet!

Welnee, hij had een pluchen kat. 
Dat dier preekte tegen de vissen...
Prikkebeen had last van muizenissen in z'n baard.
en de hele tekst, die ik niet meer uit 
m'n hoofd ken 
is natuurlijk te vinden op
de songteksten site. 

Maar verder weet ik geen verbinding met vlinders vangen.

Hoewel,  Prikkebeen is veel ouder.
De eerste Nederlandse strip.

Naar een oorspronkelijk Zwitsers verhaal.
En ja, daar werden kapellen in gevangen.

Zat ik toch niet zo heel erg fout. 

Voorlopig ben ik erg in mijn nopjes met de 
gevangen sorry, geregen exemplaren. 

   

zondag 24 juli 2016

Klein geluk.

De zomer is alweer zover dat de 
planten zaad maken.

Meestal doe ik dat in een
koffiefilter.
Even de naam erop.
En ik kan weer iemand blij maken.


Maar toen viel vrijdagochtend 
het vierde deel van de nieuwe quilt van Susan Smith,
je weet wel die met die lange naam
in de bus.

Daar zitten altijd bijpassende postzegels op.

Tja en die gaan niet zomaar de oud papierbak in. 


Laat ik nu net akeleizaad verzameld hebben! 


Een beetje knip- en plakwerk.

Zo'n envelop heeft meer hoeken...
en met de printer maak ik van eigen werk 
eigen "postzegels".

Zulke zegels die geen frankeerwaarde hebben 
heten officieel cinderella's.

Dus even wat opgezocht.
Stempeltje erop.


Draadje door het open onderkantje.


Zo is een nieuwe "zaadzakjeslijn" geboren! 

Klein geluk voor mezelf 
en ik denk ook wel voor degene die 
het zakje ontvangt! 

dinsdag 19 juli 2016

Proefje.

Even een proefje.

Ik heb een andere printer/scanner.
Alles gaat net weer even anders...



En ja hoor! Het lukt.

Een dagboekje met een geborduurd portretje. 

Heet, heter, heetst.

Ach, het is ook nooit goed 
of het  deugd niet! 

Maar op dit moment is het eerlijk gezegd 
wat te warm voor Rafeltje.

Terwijl het Nationaal Hitteplan 
hier nog niet eens van kracht is.

Misschien komt er wel zeewind.

En zeewind brengt af en toe 
ook de 
overbuurvrouw-van-de-quilts
naar deze kant van de straat.

Zou ze nog iets hebben om met ons te delen? 

Wie weet leest ze dit 
en waait ze aan met iets moois. 


Voorlopig zoek ik een koel hoekje op.

In een hoekje met een boekje. 

Deze stapel is van afgelopen maand.

De laatste van Gerbrand Bakker.
Wereldberoemd werd hij met 
"Boven is het stil"
En nu schrijft hij niet meer - zegt hij.

Maar dit dagboek was zeker weer de moeite waard.
Ik herlas 
Perenbomen bloeien wit.
Zat in Frankrijk tijdens de 2e wereldoorlog 
met "De nachtegaal"

Las af en toe een 
gedichtje van Jaap Robben.


Maar een echte aanrader is toch wel
"De stilte van The"
van Marie de Meister.

Ik vind het niet  eens zo bijster goed geschreven.
Veel algemeenheden of vergezocht 
literair zinsgebruik.

Maar het verhaal pakt direct. 

De achterflap belooft een 
indringend en meeslepend verhaal 
over een dochter die haar moeder nooit heeft gekend. 

En meeslepend is het zeker.
Het moest uit.

En toen het uit was 
begon ik gewoon weer bij het begin. 

Een bekend journaliste gaat na een 
reportage over adoptiekinderen
op zoek naar haar eigen afkomst. 

Dit zet haar leven behoorlijk op z'n kop
en moet leren accepteren dat haar moeder 
geen plaats in haar leven ziet voor de dochter.  

woensdag 13 juli 2016

Een bloemetje.


Het is vandaag echt een dag voor 
een bloemetje! 

Eerst maar eens beginnen met het
middenblok van 
"ontploft".

Een beetje kreukerig.
Maar alles zit eindelijk vast. 


Er gaat niets boven een 
echt boeketje. 

Of het nu een duur ding 
is uit de winkel 


of 
een boeketje uit de tuin! 

En er is een reden voor al die feestelijkheid. 


De oude Mevrouw Rafel viert 
vandaag haar 99ste verjaardag. 

Bijna 100 jaar in foto's.

Er zijn er niet zoveel.

Eentje als klein meisje van 4 
met een beertje en een broertje bij de 
achterdeur.

Die foto ligt linksboven en 
is helemaal vervaagd.


Tot de meest bijzondere foto.

Tweeentwintig is mijn moeder daar.
Ze zou gaan trouwen.

De uitzet was klaar.
Het huis gehuurd. 

Totdat de oorlog roet in het eten gooide.
Mijn vader zat in september 1939
toen Engeland Duitsland de oorlog 
verklaarde in Engeland.

En hij bleef daar.
Meer dan 6 lange jaren zagen ze elkaar niet.

Deze foto had mijn vader altijd 
boven zijn bed.
Van een briefkaartformaat 
van 
10 bij 15 cm.
was na de oorlog nog een 
kaartje van 8 bij 8 over.
Zoveel punaisegaten zaten erin
dat hij door bijknippen steeds kleiner werd.

Je snapt nu ook wel dat ik weinig tijd 
heb om te bloggen.

Alle zorg doe ik alleen.
Ik doe het graag... maar er blijft heel weinig
tijd over voor leuke dingen. 

  
Af en toe een kwartiertje...
Maar wel even snel een 
"halffabrikaatje' maken.

Voor het volgende boeket!