Huisjes..huisjes..huisjes...

Eigenlijk is zaterdag huisjesdag maar door de problemen bij de KPN vond ik het verstandiger om even te wachten tot de boel weer goed dicht getimmerd zat...

Met het slechte weer van de afgelopen twee weken verhuisde ik mijn atelier naar de woonkamer. Mijn studio ligt op het noordoosten en het was er koud, koud, brr...  Gelukkig gaat het dooien. Het sneeuwt hier nu een klein beetje...  Al die kou is zo slecht voor m'n spierziekte... het lijkt wel of ik 2 weken door dikke stroop heb gezwommen. Maar... aan alles komt een eind... En of die verhuizing nou zo goed was voor m'n productiviteit?

Voorlopig zitten er 12 huisjes met randjes aan elkaar... Het begint al op een quilttop te lijken ;-) Gelukkig heb ik geen last van bouw-en woningtoezicht want er zit een fout in de dakopbouw... ja, dom, dom, dom! De komende huisjes hebben dat niet meer. Maar deze weg doen, dat kon ik ook niet. De quiltpolitie bestaat niet! Toch?
Mooie zondag!

Familie Muis.

Het heeft even geduurd maar uiteindelijk is de familie Muis toch gearriveerd voor een logeerpartij. Eerst pa en ma met de kleinste in de kinderwagen.

Daarna de kindertjes Muis met Josje en haar poppenwagen... ja, die moest echt mee... Maar waar is Keesje... Keesje, Keesje, waar ben je...?

Aaa, daar is Keesje... op z'n stepje is hij veel sneller dan de anderen. Nu nog een plaatje van de hele familie

Ik hoop niet dat ze net als de andere diertjes willen gaan schaatsen... heb je die dunne pootjes gezien... kan niet goed gaan... maar daarover later meer!

Een hele klus!

Eindelijk ben ik dan begonnen met m'n nieuwste borduurlap: The houses of Hawk, Run, Hollow. Hij ligt er al een tijdje... Iedereen weet dat ik gek ben op huisjes... En dit patroon heeft er lekker veel. Maar nadat ik het als blok van de maand bij elkaar gespaard had duurde het tot afgelopen zondag voordat ik echt van start ging. Natuurlijk verwacht ik niet het werk achterelkaar af te maken...
Die liefde voor huisjes op merklappen ontstond al jaren terug. Ik bezocht een kasteel in Kent, Engeland. Lympne Castle heette het. Het ligt net boven Romney Marsh, in de buurt van Ashford. En tijdens de rondleiding kwam ik op een trap ergens een klein merklapje tegen, - een hele oude uit 1820 ofzo- en daar stond een huisje op. Ik heb er niet eens een foto van... en toen begon m'n liefde voor huisjes op merklappen.
Heb even gekeken hoe het nu met het Kasteel is. Op You Tube zag ik dat het een geliefde trouwlocatie is... en er is ook een filmpje met rondleiding, maar volgens mij is dat gemaakt door het huisspook, zo slecht is het.

Bij het pakket hoort een heerlijke selectie handgeverfde garens... En... ik moet toegeven... de tekst op de lap is nogal sinister... "when all my bones are rotten"... als al mijn botten verrot zijn... en de andere toespelingen op de dood maken hem een beetje "spooky"maar dat trekt me ook wel een beetje aan... Misschien ga ik er wel vanuit dat na mijn dood de nabestaanden de lap dan niet zullen durven weggooien... ;-) Nou ja, voorlopig is ie nog niet af! 

Mailart Maandag

Vandaag ga ik verder met 4 mailart enveloppen uit mei van het vorige jaar. Als ik ze weer terug zie moet ik er aan denken dat dat niet de gemakkelijkste tijd in m'n leven was... op deze dag dacht men dat mijn borstkanker weer terug was... Je snapt dat deze enveloppe 's morgens vroeg al gemaakt was...

Maar juist in rare spannende tijden zijn m'n werkjes ook een houvast...

Ik deed het wel gemakkelijk. Deze tekening gebruikte ik al eerder... De faux stamps (neppostzegels) maakte ik wel nieuw.

Maar deze griezel tekende ik speciaal voor de enveloppe. Toen wist ik dat de plekjes waarschijnlijk geen kanker waren... maar zekerheid had ik pas eind juni na de uitslagen van de patholoog-anatoom. Want eerder durfde ik niet te vieren dat het goed was... Gelukkig ligt deze tijd weer achter me...

Halverwege...

Vandaag is het een beetje een bijzondere dag: ik ben een half jaar bezig met het tekenen van de beestjes!
En... kijk maar ze passen nog steeds in een kleine koelkastdoosje. Maar morgen begin ik wel met een leeg doosje want het wordt nu wel krap. Ik weet echt niet of ik het jaar vol ga maken, maar voorlopig gaat het nog goed.

Het allereerste beestje zit trouwens niet in het doosje. Die zit stevig op een boekje geplakt... en je kunt het niet op de foto zien, maar op de kaft staat ook nog optimistisch: 365 beestjes. Ik dacht eerst om de tekening iedere dag in een boekje te maken. Maar dat werkt niet. Vorige week waren we in afwachting van de familie Muis, maar die is nog niet helemaal compleet. Ik denk dat er nog wat muizen hier en daar door het slechte weer ergens op een station in Nederland staan...
Wie er wel is is een van de kleine bakstertjes van vorige week:

Met een heerlijke schaal zandkoekjes om het halve jaar te vieren. We zullen de koekjes eens wat dichterbij bekijken:

 Oei, die zien er  uit of ze in de maan gebakken zijn... in werkelijkheid zullen ze er wat lekkerder uitgezien hebben. Dat weet ik zeker. Maar voedselfotografie is een vak op zich...
Het zijn mijn favoriete koekjes voor alledag. Ik gebruik een heel eenvoudig basisrecept met de verhouding bloem:boter:suiker als 4:3:2. Je gebruikt dus 4 delen bloem op 3 delen boter of margarine en 2 delen basterdsuiker.
Een eenvoudig recept ziet er dan alsvolgt uit:
240 gram bloem,
180 gram boter,
120 gram witte basterdsuiker,
1 zakje vanillesuiker,
eventueel wat zout.
Zandtaartdeeg moet znaderig blijven. Daarom moet je zo kort mogelijk kneden. Ik snij de boter altijd met 2 messen heel klein. Dat leerde ik mijn huishoudschoolleerlingen (wordfeud!!!) al.
Daarna snel doorkneden en eventueel uitrollen.
Voor deze eenvoudige koekjes rol ik balletjes die ik met in in heet water gedoopte vork even plat druk.
Bakken: 20 minuten in een oven van 170 o C.
Je ziet een kinderlijk eenvoudig recept, maar nog altijd in mijn huis een succesnummer.

De laatste mode

Dames en heren,
Hier ziet U onze Lizzy. Lizzy is onze eigen polletje-piekhaar en ze houdt niet van koud weer. Lizzy draagt een gewaagde creatie van turquoise fleece... (zo gewassen, zo droog). Het jasje sluit met 3 strikken op de rug. En U ziet: ze is trots op haar jasje. Zo blijft ze lekker warm buiten.
Mocht uw hond na het lezen van dit blogje ook zo'n mieterse (ja, ik ben een fan van "Het Bureau" van Voskuil...) jas willen: hier is het patroon...

Lizzy is een echte koukleum. En... ze heeft bijna geen haar op haar buikje. Dat is vreemd, want de meeste Cavaliers zitten dik in het haar. Maar zo komt ze de winter wel door! We hebben hier een weeralarm voor veel sneeuw.... Voor wat een weeralarm nog waard is... weeralarmen krijgen we de laatste tijd om de haverklap!

Maar ik hoop deze sneeuwvrouw toch vanmiddag weer niet aan te treffen bij de buren... brr.

Vingerhoedjes

Dit najaar begon ik voor het eerst in jaren weer aan een quilt. Het begin was nog erg aarzelend... Het viel me bijvoorbeeld niet mee om al die kleine stukjes weer aan elkaar te naaien. Ja, ik doe het met de hand want met de naaimachine krijg ik altijd het gevoel of ik meedoe aan een Formule 1 race. Op de een of andere manier gaat het steeds harder en wordt m'n werk steeds onnauwkeuriger...

Ik werd geinspireerd door het pakketje voor een poppendekentje in onze plaatselijke quiltwinkel...
Ineens bedacht ik me dat ik al jaren een leeg poppenbedje heb staan:

Een echt antiek ding en een reuze sta-in-de-weg met die schommelpootjes. Als ik nou eens begon met een dekentje... Vol goede moed schafte ik een pakje aan. Oei, dat viel tegen... ik had lang niet met de hand gewerkt en m'n oedeemarm vindt het niet leuk als ik dingen tussen duim en wijsvinger pak: dan zwelt ie op! En... die kleurtjes waren och echt niet mijn kleuren. O, wat somber... (Hoewel, ik zag het dekentje vorige week met een donkerrode rand en toen vond ik het ineens wel weer heel mooi!) Zou ik niet eens met rood en wit beginnen. Natuurlijk ben ik een trouwe bezoekster van haar site en werd ik erdoor beinvloed. Maar zo groot als die van haar wordt de mijn niet hoor!

Inmiddels doe ik regelmatig een steekje en groeit m'n rood-witte werk gestaag. Ook m'n arm lijkt eraan te gaan wennen! En... het poppendekentje moet ook af... maar dat komt wel. Wacht maar!