Men neme...

en dan volgt er meestal een recept.

Nu moet ik zeggen dat het verdraaid 

moeilijk

is geworden om een kilo bloem te bemachtigen! 

Nu iedereen thuisbakt.

Nee, in dit geval is het:

men neme een laken.

Op Instagram zong het al een tijdje

rond:

een projectje om iedere dag iets te borduren

om zo het thuisblijven leuker te maken.

Nou ben ik wel van de 

meerdaagse projecten.

Ooit deed ik 365 beestjes.

En in 2011 een mailart project.

Dat herinner ik me nog goed 

omdat 

mijn arm toen gezwachteld was 

en ik grootste moeite had 

met slapen en de gewone dingen.

Maar nu was het dus 

op zoek naar stof.

Meestal koop ik de allerkleinste hoeveelheid 

stof.

Ik heb wel veel. 

Veel kleine stukjes.

En ik wilde er niks voor kopen.

Ik hang de halve dag al achter de pc.

Vanwege mijn leeftijd mag ik niet naar winkels etc.

Omdat ik omi verzorg doe ik het ook niet.

Alles gaat online.

Ik bestelde net nog 15 kg hondenvoer.

De winkel zit op 3 minuutjes lopen! 

(Niks tegen de hondjes zeggen 

hoor van dat eten,

Want ze vinden dat ze veel te weinig krijgen!

En met zo'n grote zak kan er toch wel

een extra brokje af!)

O ja, ik was op zoek naar stof.

Kijk, dat is gelukt.

En de eerste borduurtjes komen ook tevoorschijn.

Het project is van 

Sara van a little happy place

Op Instagram @sarahedgarprettyfabrics

en 

het project vindt je op 

Instagram @sewalittlehappinesseveryday

Het gaat uit van een raster van 20 bij 20 inches.

Daarna kun je de blokgrootte zelf bepalen.

En ik kreeg de smaak echt te pakken!

Zo'n wit werkje is natuurlijk niks voor buiten.

Daar haak ik bloemetjes en spijker ik mijn

tuinkennis bij.

Marja van "De Pluktuin"

was zo lief om behalve mijn bestelde

bos bloemen

ook  bloemenzaad mee te nemen.

Door de nieuwe schutting is het hier en daar nogal

kaal.

Af en toe moet ik de auto uitlaten

anders raakt de accu leeg of krijg ik bobbelbanden,

Dat uitlaten is zoleuk.

Ineens merk je dat er naast het rondje om de kerk

met de hond 

nog een wereld bestaat.

Ikzou het bijna vergeten. 

 Gelukkig staan er onderweg

stalletjes met planten

waar ik ook wel koop.

Maar deze soorten moet je toch zelf zaaien.

Nu nog potgrond! 

Het mag ...

"Het mag van je grote zus!"

Wat heb ik dat zinnetje vaak gehoord in mijn leven.

En ik heb helemaal geen grote zus!

Geen kleintje trouwens ook.

Nee, het komt van een vriendinnetje

toen ik nog heel klein was.

Als kleuter liep ik dikwijls op klompen.

Dat was nog best gewoon.

Ik herinner me ook dat op school de kinderen 

hun klompjes uit moesten doen.

Anders was het zo'n lawaai.

Maar goed, Emmy had mijn klompjes gepikt en 

liep er heerlijk op te klossen.

"Het mag van je grote zus!"

zei ze toen ik ze terug wilde.

Grote zus???

Dat was mijn moeder.

Dus later als ik iets deed zonder de instemming van mijn ouders

kreeg ik vaak de vraag:

"Mag het wel van je grote zus?

Maar nu mag het van Ingrid.

Van supergoof.

Ik heb de "ontploft"quilt weer opgepakt

en  er moeten nog borders opzij aan.

Daar wilde ik vogeltjes in.

Vogeltjes getekend.

Dat werden ingewikkelde constructies!

Dat kan eenvoudiger.

De allerliefste gezelligste vogeltjes die ik ken

zijn die van

"Foep en het vogelhoedje"

Een quilt van supergoof.

En dat patroon heb ik.

Ik denk niet dat ik hem direct ga maken.

Ooit..,

Maar ik vond hem zo leuk.

En ik vroeg toestemming om die vogeltjes te gebruiken.

Ik betaal altijd voor mijn patronen.

Dat is een principe kwestie.

Mensen die deze patronen ontwikkelen

leven ervan.

En er niks zo vervelend als werk van jezelf 

tegenkomen

waar iemand niet voor betaald heeft.

Ik heb het zelf ooit ervaren

met maar een heel klein patroontje

dat ik ontwierp voor een Bee-werkje.

Opeen gegeven moment kwam ik het als 

pakketje tegen 

in een heel ander deel van het land.

Met mijn eigen patroon gewoon gekopieerd.

Ook toen ik als zzp er werkte als dietist

kwam ik soms letterlijk 

overgenomen 

programma's tegen.

Dus doe het gewoon niet! 

Herinner je je deze nog?

Ooit heette hij:

"het crisisdekentje van Rutte".

Nou de nood is nu echt pas groot.

Dus past het dekentje ook weer bij deze tijd

En ik pakte het dekentje weer uit de kast.

Restjes sokkenwol gebreid

als dominosquares.

Zo leuk om te doen.

Heerlijk om gedachteloos weg te breien. 

Vanuit huis.

Vanuit huis met eerst voor iedereen

een bloemetje.

Ik denk dat we dat allemaal

wel

kunnen gebruiken.

Ik heb een hele 

jaren 50 

doorzonwoning voor mezelf.

Woon in een rustige buurt.

Geen lawaai.

Dus ik zit er gemakkelijk bij.

Bovendien heb ik wel talent voor

het kluizenaarschap.

Natuurlijk,

het zijn onzekere tijden.

Maar is dat niet altijd?

En hebben we ons dat veilige gevoel

niet gewoon aangepraat?

Een ongeluk zit in een klein hoekje.

Ik haalde de quilt met de

werktitel

"Ontploft"

uit de mottenballen.

Even mezelf een foto sturen,

ha, daar is ie!

Want mocht je je nu nog afvragen 

hoe

al die groene blaadjes toch ineens aan de bomen komen?

Nou, hier in mijn atelier 

wordt hard gewerkt

om het in orde te krijgen.

Natuurlijk is er tijd 

voor de tuin.

O, wat zou ik graag naar het 

tuincentrum gaan.

Maar vanwege omi zie ik er vanaf.

Door de nieuwe schutting 

moeten er wel wat nieuwe planten komen.

Nou zetten wat rosemarijnstekjes

geen zoden aan de dijk.

Maar het is leuk dat we

weer kunnen:

zo heerlijk in de tuin.

Geniet van het mooie weer 

komend weekend.

Maar blijf thuis.

Of zoals onze zuiderburen zeggen:

Blijf in uw kot! 

Ooit werkte ik in Zeeland.

Daar werken ook veel Vlamingen.

En die taal he?

Zo mooi!

Tegen de hondjes zeg ik het nog weleens:

"blijf op uwen poepgat zitten!"

De dag der kleine dingen.

Een een snel blogje.

In deze rare tijd valt er nog wel heel wat te regelen.

Ik heb een weigerachtige computer.

Weet wel wat er loos is maar niet precies hoe ik het oplos. 

Dat "die dag der kleine dingen" is

geloof ik uit de Bijbel.

Heb net een hele lange

boodschappenlijst

gemailed naar lieve mensen die me helpen.

Dat kost meer tijd dan 

zelf 

een rondje te doen.

Natuurlijk doen we mee aan de "berenjacht"

die is losgebroken 

bij de kleuters.

Dit naar aanleiding van het 

bekende kinderboek.

Het maakt het gezellig voor omi!

Zelf pakte ik mijn

ontploft

quilt weer op.

Nee, de mandjes zijn nog niet klaar.

Maar hij is het waard om afgemaakt te worden.

Er is ook tijd om dingen te doen

die al jaren 

in mijn hoofd zitten is plaats.

Kleuteren met stokjes,

draadjes en inkt.

En  eerlijk gezegd is het hardstikke

leuk

omdat je toch hele leuke effecten mee kunt krijgen.

Gewoon lekker knoeien.

De Nieuw Zeelandse premier zei het zo mooi:

"your job is staying at home

and break the chain.

be calm,

be kind

we break the chain.".

blijf gezond! 

Langzaam aan!

Het land remt langzaam af.

Terwijl anderen juist keihard aan het werk moeten.

Ik wilde het niet zeggen,

maar het is een rare tijd.

Gisteren hing een van mijn buurvrouwen 

een tasje met zuivel 

aan de voordeur.

Het  was er weer.

Eerlijk gezegd heb ik het drukker 

dan ooit.

De thuiszorg is afgezegd

dus doe ik ook 

de hele huishouding bij de oude mevrouw.

Heel lief:

veel mensen bellen of appen

hoe het gaat...

De hondjes even wat korter uitlaten

is een must.

Ondertussen kan ik mooi gaan zwaaien

bij de 

overbuurvrouw-van-de quilts.

Herinner je je nog die leuke quilt

met de gele sashings?

Helemaal af! 

En zo zie ik overal 

handwerksters

UFO's uit de kast trekken

en

afmaken.

Ik probeer nu foto's 

binnen  te harken van mijn slow stitch project.

Maar sinds de laatste update van

mijn laptop

heeft ie kuren.

Ik kan het zelf niet verhelpen 

en 

computerboer is ook terughoudend in 

zijn contacten.

Hoe los ik dat nou weer op?

Ha, daar zijn ze.

Er was wat kunst en vliegwerk voor nodig,
maar daar zijn ze hoor! 

Rafelig.

Afgelopen dagen waren nogal rommelig! 

Dagen met afspraken die telkens veranderden

waardoor 

alles ineens weer op losse schroeven 

kwam te staan.

Bijvoorbeeld in de zorg om de oude mevrouw.

Na 1 jaar wachten 

kwam

toch nog onze nieuwe schutting.

Sinds storm Dennis 

klapperden de delen alle kanten op.

Ineens ging het had.

"Morgen komen we!"

appten ze woensdag enthousiast.

Dus zat ik ineens met 2 hardwerkend mannen

in de achtertuin

die koffie wilden en de koekjespot leegaten.

Maar het resultaat mag er zijn.

Buurman en ik zeiden het  tegen elkaar:

zo'n mooie schutting hebben we in 40 jaar niet gehad.

Nu wil je het natuurlijk ook zien.

Even kijken of dat gaat lukken.

Mezelf een foto sturen.

Kijk, daar is ie! 

Kan ik eindelijk de tuin gaan opruimen.

Dat het gisteren een hele rare dag was

hoef ik natuurlijk niet uit te leggen.

Eerlijk gezegd wilde ik niks missen van het 

coronavirus.

Met mijn nu wel sluimerende

autoimmuunziekte

hoor ik zeker tot een risicogroep.

Gelukkig ben ik gewend om daarvoor 

mezelf op te hokken.

Jaren moest ik heel terughoudend zijn in contacten

met buiten.

Zo mocht ik ook niet naar de bieb.

En grote mensenmassa"s .

Nu moet ik wel zorgen voor nog 

een kwetsbaar iemand.

De oude mevrouw volgt het hele

proces op de tv.

Maar ze is er vrij laconiek onder.

Ik vond troost in mijn

slowstitch project.

Kan het iedereen aanraden.

Het is natuurlijk voer voor psychologen,

maar kijk eens naar die dikke

rode cirkel rechts.

Die maakte ik 2 weken geleden.

Heel ontspannen? bij de radio met 

ook toen al een uitzending over het virus.

Het mindful borduren
bevalt zelfs zo goed dat ik mijn lap moest
verlengen.

Op de echte rafeltjesmanier!

Je bent mevrouw Rafel of je bent het niet!

Al dat gezit bij de tv heeft nog een
gunstige uitwerking:

De babydeken in wafelpatroon
is bijna af.

Het is zo'n patroontje
dat een beetje klassiek is
en altijd wordt gewaardeerd.

Ik kom weinig aan bloggen toe.
Maar probeer iedere dag wat te posten
op instagram.

@rafelsenrozen

Stay strong!

Bruin.

Vaste lezers weten het wel:

Mevrouw Rafel is geen aanhanger van bruin en beige! 

Toch ligt er een bruine bol Whirl van Scheepjes op tafel.

Nou ja, de fabrikant noemt het 

caramel.

Kijk dat is gewoon veel sympatieker.

Samen met een bol blauw

moet het een sjaal worden.

Een gehaakte between the lines sjaal.

Ja, ik deed ooit een poging er eentje te breien.

Met heel andere kleurtjes.

Dat wel.

Maar het werd niks. 

Ik vond de kleuren niet mooi mengen.

Had er helemaal geen tijd voor.

Met Puck als pup.

Het project bloedde dood.

Maar het bleef een beetje schuren.

En nu ga ik voor poging 2.

Ik vind het haakpatroon gemakkelijker dan

het gebreide patroon.

Al ben ik voorlopig nog wel heel erg aan het tellen.

Het duurt even voordat 

ik een patroon uit het hoofd kan maken.

Ben wel erg hakerig de laatste tijd.

Ik zag bij ingthings zulke leuke boodschappennetjes.

En ik wist dat ze in een van haar boeken een

patroontje had staan.

Een heerlijk werkje om mee te nemen.

Het babydekentje,

oh, ook al haakwerk groeit ook mooi door. 

Al met al is dit wel een 

hakerig blogje geworden!