Oei, er moet een nieuwe batterij in mijn muis.
Hij wil niet erg luisteren.
Maar eerst dit blogje maken.
Oei, er moet een nieuwe batterij in mijn muis.
Hij wil niet erg luisteren.
Maar eerst dit blogje maken.
Molly.
Nee, geen nieuw huisdier.
Hoewel ik ben opgeleid tot huishoudlerares
en diëtist
ben ik geen culinair wonder.
Huishoudleraressen waren er in de 60er jaren
vooral om zuinige huisvrouwen op te leiden.
Dat was toen nog officieel regeringsbeleid.
En als diëtist probeer je vooral om leuke
omweggetjes te bedenken.
En ik ben echt geen goede broodbakster.
Maar kom dacht ik,
ik probeer het nog een keer.
Het resultaat viel niet tegen maar of het nu een
nieuwe passie wordt?
Ik was afgelopen week heel veel in de keuken.
Een soort Mina Bakgraag zullen we maar zeggen.
Ik toverde van alles uit de keuken.
Mijn granola bak ik altijd zelf.
Ik lust eigenlijk geen kant en klaar gekochte meer.
Er kwamen pannen soep te voorschijn.
Lekker voor in de vriezer.
Een aardappelschotel, macaronischotel, ook deels om in te vriezen.
Blijkbaar had het koude weer en de
mogelijkheid om misschien geen
boodschappen te kunnen doen erin gehakt.
Natuurlijk was er tijd om te handwerken.
En zo vroeger velen zich af:
dat lieve elfje hoeft toch niet met de kerstspullen
naar zolder.
Nee hoor, ze hangt nu nog eventjes aan de lamp
in de huiskamer, maar komt eerdaags een
lief plekje zoeken in het atelier.
Je kunt hem onmogelijk over het hoofd zien.
Een knalroze emmer.
De laatste dagen heeft hij een vaste plaats in de keuken.
Eerst vanwege de sneeuwtroep in de gang.
Daarna pakten de hondjes een vies virusje op.
En lag hun maaltijd ergens in huis.
Puckje was snel beter.
Maar Keesje heeft het goed te pakken.
Daar was ik net nog mee naar de dierenarts.
Die arme hond spuugde alleen nog maar bloed.
Hij moet zichzelf echt forceren om te spugen.
Nu maar hopen dat de medicijnen helpen.
Wat een week hebben we achter de rug.
En dan zijn wij hier aan de kust er nog goed van afgekomen.
Het lijkt wel alsof ik creatief ook een beetje
ondergesneeuwd was.
Zoveel kwam er niet uit m'n handen.
Pas vrijdag haalde ik de kerstboom af.
Ja, dat is laat!
Maar niet zo laat als een van mijn buurvrouwen,
die deed het pas gisteren.
Het land ligt stil vanwege de sneeuw!
Zo! Dat is een mooie dag om
je quiltwerk op te pakken
las ik her en der.
Nou, hier zit er geen beweging in.
Ik ploegde met de hondjes door de sneeuw.
En kwam thuis met doornatte wantjes.
Ik leek wel een kleuter.
Gelukkig liggen er er nu weer 2 paar klaar.
Precies op tijd.
Eigenlijk zou ik de kerstboom afhalen.
Maar binnen is het zo gezellig.
Die mag nog eventjes blijven.
Ik ben geen fan van de winterperiode.
Maar zo aan het eind van de middag heb ik er
altijd wel vrede mee.
De granny deken groeit elke week een stukje.
Zo blij dat ik toch nog eens een wollen heb gestart.
En nu met het nieuwe jaar duiken allerlei jaarprojecten op.
Zo vond ik op eddna de bloemetjes van een
temperatuurdeken.
Ik maak er geen 365 dagen project van.
Maar maak af en toe een bloem om later aan
elkaar te zetten.
Ik zie wel wat er van komt.
Het patroontje kun je downloaden van hun website.
Ik hoop dat het linkje werkt.
En mocht je nog iets te lezen zoeken,
dan is dit boek misschien iets voor jou.
Het wonder van het Noorden
van
Annemarie Ros.
Een historische roman over een
kluizenaarster
in de 12e eeuw.
Ik zeg het zo vaak, ik ben geschikt als kluizenaarster,
ik zou wel in zo'n kluisje bij de kerk kunnen.
Waarop er dan iemand zegt:
Ja, maar die werden ingemetseld.
Ik leerde uit dit boek dat dat wel zo is,
maar dat deze racluses ook dikwijls bij elkaar
op bezoek gingen en reisden.
Het waren vrouwen die in een tijd dat de vrouw
erin de kerk niet aan te pas kwam
zich konden meten met de pastoor van zo'n kerk.
Echt een aanrader.
O, en ik leerde toch zoiets geks zonet:
ik vertelde al dat ik foto's vanaf mijn telefoon
naar de laptop stuur via mijn Gmail.
En weet je wat: een foto met als onderwerp
"want"
stuurt Meneer Google niet door.
Ongepaste inhoud.
Heel gek...
Nou ja, dan niet.
Oeps, bijna vergeten:
nog een Gelukkig Nieuwjaar!