Even kennis maken met...

Molly.

Nee, geen nieuw huisdier.

 Mijn zuurdesemstarter.

Hoewel ik ben opgeleid tot huishoudlerares 

en diëtist 

ben ik geen culinair wonder.

Huishoudleraressen waren er in de 60er jaren 

vooral om zuinige huisvrouwen op te leiden.

Dat was toen nog officieel regeringsbeleid.

En als diëtist probeer je vooral om leuke

omweggetjes te bedenken.

En ik ben echt geen goede broodbakster.

Maar kom dacht ik,

ik probeer het nog een keer.

Het resultaat viel niet tegen maar of het nu een 

nieuwe passie wordt?

Ik was afgelopen week heel veel in de keuken.

Een soort Mina Bakgraag zullen we maar zeggen.

Ik toverde van alles uit de keuken.

Mijn granola bak ik altijd zelf.

Ik lust eigenlijk geen kant en klaar gekochte meer.

Er kwamen pannen soep te voorschijn.

Lekker voor in de vriezer.

Een aardappelschotel, macaronischotel, ook deels om in te vriezen.

Blijkbaar had het koude weer en de 

mogelijkheid om misschien geen 

boodschappen te kunnen doen erin gehakt.

Natuurlijk was er tijd om te handwerken.

En zo vroeger velen zich af:

dat lieve elfje hoeft toch niet met de kerstspullen

naar zolder.

Nee hoor, ze hangt nu nog eventjes aan de lamp 

in de huiskamer, maar komt eerdaags een 

lief plekje zoeken in het atelier.

Waar is de emmer!

Je kunt hem onmogelijk over het hoofd zien.

Een knalroze emmer.

De laatste dagen heeft hij een vaste plaats in de keuken.

Eerst vanwege de sneeuwtroep in de gang.

Daarna pakten de hondjes een vies virusje op.

En lag hun maaltijd ergens in huis.

Puckje was snel beter.

Maar Keesje heeft het goed te pakken.

Daar was ik net nog mee naar de dierenarts.

Die arme hond spuugde alleen nog maar bloed.

Hij moet zichzelf echt forceren om te spugen.

Nu maar hopen dat de medicijnen helpen.

Wat een week hebben we achter de rug.

En dan zijn wij hier aan de kust er nog goed van afgekomen.

Het lijkt wel alsof ik creatief ook een beetje

ondergesneeuwd was.

Zoveel kwam er niet uit m'n handen.

Pas vrijdag haalde ik de kerstboom af.

Ja, dat is laat! 

Maar niet zo laat als een van mijn buurvrouwen,

die deed het pas gisteren.

Kan ik eindelijk mijn elfje laten zien .

Ik maakte het speciaal voor de kerstboom.

Want ik heb geen piek.

Even dichterbij.

En verder ziet het kleine snijmatje op tafel er indrukwekkend uit.

Maar er gebeurde niet zoveel.

Beetje grannies haken, een stukje breien,

een beetje tekenen.

En gezellig lezen.

Een lekker dik boek met columns van Sylvia Wittemen.

Hele oude, maar ook recentere.

 

Code oranje!

Het land ligt stil vanwege de sneeuw!

Zo! Dat is een mooie dag om 

je quiltwerk op te pakken 

las ik her en der.

Nou, hier zit er geen beweging in.

Ik ploegde met de hondjes door de sneeuw.

En kwam thuis met doornatte wantjes.

Ik leek wel een kleuter.

Gelukkig liggen er er nu weer 2 paar klaar.

Precies op tijd.

Eigenlijk zou ik de kerstboom afhalen.

Maar binnen is het zo gezellig.

Die mag nog eventjes blijven.

Ik ben geen fan van de winterperiode.

Maar zo aan het eind van de middag heb ik er 

altijd wel vrede mee.

De granny deken groeit elke week een stukje.

Zo blij dat ik toch nog eens een wollen heb gestart.

En nu met het nieuwe jaar duiken allerlei jaarprojecten op.

Zo vond ik op eddna de bloemetjes van een 

temperatuurdeken.

Ik maak er geen 365 dagen project van.

Maar maak af en toe een bloem om later aan 

elkaar te zetten.

Ik zie wel wat er van komt.

Het patroontje kun je downloaden van hun website.

www.eddna.nl

Ik hoop dat het linkje werkt.

En mocht je nog iets te lezen zoeken,

dan is dit boek misschien iets voor jou.

Het wonder van het Noorden

van 

Annemarie Ros.

Een historische roman over een 

kluizenaarster 

in de 12e eeuw.

Ik zeg het zo vaak, ik ben geschikt als kluizenaarster,

ik zou wel in zo'n kluisje bij de kerk kunnen.

Waarop er dan iemand zegt:

Ja, maar die werden ingemetseld.

Ik leerde uit dit boek dat dat wel zo is,

maar dat deze racluses ook dikwijls bij elkaar

op bezoek gingen en reisden.

Het waren vrouwen die in een tijd dat de vrouw

erin de kerk niet aan te pas kwam 

zich konden meten met de pastoor van zo'n kerk.

Echt een aanrader.

O, en ik leerde toch zoiets geks zonet: 

ik vertelde al dat ik foto's vanaf mijn telefoon 

naar de laptop stuur via mijn Gmail.

En weet je wat: een foto met als onderwerp 

"want"

stuurt Meneer Google niet door.

Ongepaste inhoud.

Heel gek...

Nou ja, dan niet.

Oeps, bijna vergeten:

nog een Gelukkig Nieuwjaar! 

 

Rommelig.

Zo aan het einde van het jaar is het vaak 

een beetje rommelig.

Al die feestdagen, de boodschappen eromheen en

allerlei visite en op visite.

En wat was het koud beide Kerstdagen.

De hondjes vinden het heerlijk.

En blijkbaar blijven allerlei lekkere geurtjes ook

beter bewaard.

Ze blijven overal treuzelen.

Dan moet ik echt echte wanten aan.

Niet die waar mijn vingertjes nog uitpiepen.

Dus op zoek naar een paar echte wanten.

Hier naar een patroon uit Estland.

Uit het boekje "Warme handen".

Veel tijd om te breien bleef er niet over.

Het patroon tekende ik wel over op ruitjespapier.

Vorige week wilde Meneer Google foto's met dit patroontje

niet doorsturen.

Niet lachen: de inhoud van mijn mailtje met een iets andere 

inhoud, werd als onbehoorlijk beoordeeld.

Computer says No! 

Idioot.

Nu lukte het wel.

Voor lezen blijft altijd wel een momentje op een dag over.

Een familielid schreef zijn levensverhaal en nam meteen 

de geschiedenis van het familiebedrijf mee.

Ik vond het facinerend om te lezen.

Maar: er is een grote maar: er wordt verteld dat mijn oma

(van vaderskant) en mijn tante stierven aan lympheklierkanker.

Dat is pertinent onwaar.

Ze overleden aan borstkanker.

Mijn oma bracht het BRCA1 gen in de familie.

Een gen dat de kans op borst- en eierstokkanker heel groot maakt.

Dat raakt me wel.

Want meer dan 25 jaar geleden liet ik dat uitzoeken.

Bijna iedereen weet wel dat ik al 35 jaar na de kankerdiagnose nog steeds leef.

En ja, dat is voor mij ook een wonder.

Maar goed, ik vind dit zo pijnlijk.

Want door screening kan veel leed worden voorkomen.

En wat iedereen vergeet is dat mannen ook borstkanker 

kunnen krijgen als ze gendrager zijn.

En het zeker kunnen overdragen aan hun kinderen.

Ik heb 25 jaar geleden iedereen zelf dat hele verhaal moeten vertellen.

Ik ging iedereen langs.

Soms was het alsof ik met een mandje eieren langs de deuren ging.

Soms werd ik bij familie niet eens binnengelaten 

en deed ik het verhaal in de gang.

Tegenwoordig worden mensen daar goed in begeleid.

Maar daar was eind 2000 nog geen sprake van.

Gelukkig had ik mijn ervaring als dietist in het voeren van 

lastige gesprekken.

Maar het was wel pijnlijk.

Je ziet het:

Zo'n boek haalt ook nogal wat oude koeien uit de sloot! 

Ik moest dit gewoon even kwijt.

En dat andere boek dan? Zul je je afvragen.

Iemand met dezelfde achternaam?

Nee, geen familie.

Wel een goed leesbaar boek over allerlei  gebeurtenissen

waardoor we zelfredzaam moeten zijn 

en waarom al dat gedoe er is over noodpakketten.

Het lijkt heel eng.

A; die mogelijke oorzaken.

Maar ik vond het een gerustellend boek.

We zien het wel! 

In ieder geval is 2025 bijna voorbij.

Een veilige en gezellige jaar wisseling.

 

Terwijl de was droogt.

Het valt me op dat ik creatieve dingen

heel vaak tussen de bedrijven door doe.

Zo wachtte ik gisteren op de droger.

Nog 10 minuutjes.

Tja, precies genoeg tijd om de 

granny blokjes af te hechten.

Of ergens halverwege de week

Even tijd om hoofdjes te schilderen en het gezichtje te tekenen.

Die hoofdjes zijn voor wat de meeste 

mensen kennen als 

flower fairy"s.

Ik wil de er eentje maken voor de top van mijn 

kerstboom.

Maar och, het schiet niet op.

Ik had pijpenragers nodig.

Nou moest er nog een aardige voorraad zijn.

Want ooit maakte ik met dezelfde techniek 

heksjes.

Dus naar zolder.

Niks.

Naar de winkel: 

Hema: alleen knalkleuren.

Xenos: alleen pastelkleuren.

Dus naar de sigarenboer.

Wat een gedoe, het lijkt wel of je een 

verboden gebied betreedt! 

Hebben ze niet.

Nou, dan maar via internet.

Dat is op de telefoon zo gepiept.

Maar dan: voordat de ragers in huis zijn zijn er 8 mailtjes nodig.

Van het bedrijf, post NL.

De verzendkosten zijn bijna 2 keer zo duur als 

de pijpenragers.

Ze krijgen een track & trace.

Er komt een busje.

De bezorger belt aan...

Jongens! Wat een gedoe.

Maat ik heb mijn best gedaan. toch,

Voorlopig is er nog helemaal niks.

En zocht ik op tafel zonet een plekje voor mijn laptop.

O, dat schiet zo lekker op.

Ik besloot om een andere want te starten.

Die van vorige week is niet naar mijn zin.

De kleuren komen niet mooi uit.

Ik haal deze uit tot de boord.

De kerstwant groeit maar langzaam.

Ik had een leuke foto.

Die stuur ik via de telefoon naar mijn laptop.

Dat is het snelst.

Maar wat er nu mee is weet ik niet:

google wil hem niet doorsturen.

Volgende week beter.

Als de cursus doorgaat ga ik in de lente 

natuurtekenen.

Het duurt nog wel even.

Maar tekenen is gewoon meters maken.

Dus haalde ik dit boek van stal om 

mijn roestige kennis een beetje op te vijzelen.

Je ziet voorlopig ben ik echt wel zoet.

En nu op zoek naar de stofzuiger want 

vooral Keesje heeft heel veel haar en dat ligt overal..

Een mooi en gezellig Kerstfeest.

 

Van wanten weten.

Dut wordt een heel blogje vol wanten.

In ieder geval was het er vanmorgen vroeg

best weer voor.

Ik voer oorlog op veel fronten,

dat wil zeggen:

 ik brei aan verschillende wanten tegelijk.

Allereerst de want van de tweed wol.

De eerste is bijna klaar.

De tweede want staat op de pennen.

Het kan natuurlijk altijd beter.

De lichte rand met de licht groene motiefjes kan beter.

Dat groen valt gewoon weg.

En je kunt ook goed zien dat ik de laatste 2 roze motiefjes

fout breide.

Ik brei met 2 handen.

En het maakt uit welke kleur je met welke hand breit.

Blijkbaar heb ik dat hier verwisseld.

Maar:

aan 1 paar wanten heb ik niet genoeg.

Ik besloot om de kerstwanten van Eddna te gaan breien.

Daar moest een Letse vlechtje in.

Dat had ik zeker 10 jaar niet meer gedaan.

Dus eerst een proefje.

Het ziet er ingewikkeld uit.

Maar dat valt heel erg mee.

Dus aan de slag.

Nu heb ik erg stugge wol gekozen en

dat breit wat lastiger.

Ik ga er dan ook niet vanuit dat de wanten 

deze Kerst al  klaar zullen zijn.

Het wordt vast en zeker weer een lange weg.

Net als bij mijn eekhoornwanten.

Maar het voordeel van deze stugge draden is 

dat de wanten goed droog blijven in de sneeuw.

Zo, nu gaat Mevrouw Rafel eerst de watermeterstand

opnemen.

Een jaarlijkse klus die ze met veel tegenzin 

gaat doen.

Dat gedoe in de meterput.

Eerst de put open, dan hopen dat er gen laagje water in staat.

En dan op hoop van zegen aflezen.

Iech!

Niks voor haar. 

Gelukt!

En niet in de put gevallen!

Gemene Kat!

 Op Internet volg ik een aantal 

creatieve mensen 

die net als ik een update geven van hun 

afgelopen week.

En wat roept iedereen?

O, het was zo druk!

Ik heb niet veel gedaan.

En:

Ik was nogal uithuizig.

Dat is precies wat de hondjes ook vinden.

Ze vragen nog net niet het nummer van de 

dierenbescherming.

Maar ze vinden wel dat ze heel veel op 

het huis moesten passen de afgelopen week.

Zo erg, dat jarige Puck alleen met uitgestoken tong 

op de foto wilde.

Een soort opgestoken middelvingertje zeg maar.

Wat heeft een gemene kat daar nou weer mee te maken 

vraag je je vast en zeker af.

Nou, kijk, ik heb in de jaren 80 heel veel katten getekend.

En zou dat graag weer oppakken.

Dat deed ik.

Met als resultaat deze gemeen kijkende kat.

Nee, het is nog niet goed. Oogjes te groot en 

te dicht  bij elkaar.

Maar elke morgen kijkt hij me vuil aan vanaf de eettafel.

Goedemorgen!

Dar vraagt nog wat studie.

De kerstboom mocht weer op.

Dit jaar een bonte boom.

Natuurlijk mocht mijn grote vriend Takkie er ook weer in.

Vorig jaar gebeurde er iets rampzaligs volgens een klein 

meisje dat de boom kwam bewonderen:

Takkie had zijn staart verloren.

Gelukkig woonden er bij de HEMA heel veel nieuwe Takkies.

Sint bracht werk met zich mee.

Bollen felted tweed voor wantjes.

Dank U Sinterklaasje.

Een Secret Sint feestje bracht een gezellige

"bejaarden"kaars.

En natuurlijk was er tijd om te lezen.

Lex Paleaux:

Liften naar de hemel.

Een prachtige page-turner.

Een coming-of-age roman.

Met een autobiografische achtergrond.

Een ontroerend boek, rauw maar ook humoristisch.

De jonge Quintin gaat naar Canada om te proberen zijn leven 

weer op de rit te krijgen.

Daar valt het niet mee om zich te handhaven.

Maar uiteindelijk komt het toch nog goed.