Op de vraag: "wat deed je de afgelopen week
is het antwoord eigenlijk:
"kleuteren voor gevorderden!
Eieren verven om straks verder te beschilderen
voor Pasen.
Ja, dat kan een kleuter ook.
En ja, waar laat je die geverfde, nog natte eieren dan?
Nou, aan de lamp in mijn atelier.
Ze hangen nu recht boven mijn hoofd.
Elke dag een kleurtje.
Wat is dat lang geleden dat ik dat deed.
Toen ik voor een nieuwe pollepel
naar de Xenos ging kwam ik zakjes met
te beschilderen eieren tegen.
Die kon ik niet laten liggen.
Kom, we kleuteren verder.
Een werkje voor bij de koffie:
het vest.
De mouwen.
Dat is makkelijk breien.
Lekker alleen recht in het rond.
Alleen schiet het nog niet erg op.
Maar ik ben echt geen snelle breister.
Ook breien, maar dan wat moeilijker:
een want.
Met Letse vlechtjes.
Ik kocht op internet 2 schattige pakketjes bij bregina.
Met de kerstwanten ben ik even gestopt.
De wol waarmee ik brei is gewoon veel te stug.
Ik zou er een breiarm van krijgen.
Eerdaags ga ik eens kijken voor soepeler wol.
Dat werk rust even uit.
Dan nog een proeflapje.
Ze noemen het geloof ik mozaïk borduren.
Aansluitende kleine stopjes.
Dat wilde ik heel graag proberen.
En nam verschillende soorten draad.
Blijkt een restje sokkenwol het beste resultaat te geven.
Of het ooit echt iets wordt?
Geen idee.
En dan nog een boekentip.
Dit boek mag in de boekenkast.
De meeste boeken die ik koop en lees krijgen een
tweede leven.
Ze gaan naar mijn nichtjes, de kringloop
of sinds kort ook onze quiltgroep.
Maar deze niet.
Het was een verhaal dat me nog lang bij blijft.
Er spoelt een kindje aan in een dorpje aan zee in
Schotland.
En door de koude winter kan er niet gezocht worden waar het jongetje
vandaan komt.
Het is het begin van de 20ste eeuw.
De verzorging van het kind
terecht bij de plaatselijke schooljuf, die ooit
een zoontje van ongeveer dezelfde leeftijd verloor
door verdrinking.
De emoties die dan loskomen worden zo
prachtig omschreven.
Dit boek wil ik nog weleens lezen.
