Snoepje van de week.

Even nadenken: wat was dat ook alweer

het "snoepje van de week"

Oorspronkelijk was het een klein snoeperijtje dat je voor 10 cent kon kopen bij

De Gruyter,

een kruidenier, die nu niet meer bestaat, maar die de leukste winkels van het land had.

Koffie werd in de winkel gebrand.

In hele grote glimmend rode branders.

En het rook er altijd zo lekker!

Op m'n oude blog was "het snoepje"een vast thema.

Meestal een klein werkje.

Gezellig om te doen.

Leuk om te hebben.

 Dat is ook dit kleine machinaal geborduurde cupcakeje.

Hier en daar is het met de hand wat opgeleukt.

En... zo groot is het niet hoor. Ongeveer 3 bij 2 en halve cm.

Maar waar gebruik ik deze borduurtjes voor?

Ze zijn heel geschikt om een kaft om op te leuken...

Aan een label... of gewoon in een lijstje.

Deze handgeborduurde familie hangt hier in een lijstje op m´n atelier.

Ook dit werkje is maar klein:  4 x 4 cm. 

Acht toeren.

Of misschien wel 10 toeren moesten de klasgenoten van de lagere school van mijn moeder elke

dag aan een sok breien als ze uit school kwamen! 

Nou, dat lukte mij afgelopen week ook aardig. Toeren maken.

Niet dat ik nog naar school ga...

maar lekker toeren maken, dat lukte zeker met m'n 2e pinwheelsjaal.

Hij wordt heel anders dan de eerste. 

Ter vergelijking heb ik hem even gefotografeerd op de eerste sjaal.

Mijn moeder, hier op een foto uit 1927 (ze is het eerste meisje in de middelste rij links, met het korte haar) hoefde geen sokken te breien. Zij hielp haar vader na schooltijd op het land. 

Speciebonen plukken of bollen poten...

Op deze foto was het juist sperciebonentijd en oude Mevrouw Rafel herinnert het zich nog als de dag van gisteren:

ze had die week haar haar laten afknippen. 

Alle grotere meisjes droegen dikke, zware vlechten.

En ze wilde zo graag een kort koppie!

Niet meer zo warm onder het werk.

Van haar moeder mocht het niet maar haar vader zei: Ja, ga maar toen ze nat en vies na het werk erom vroeg.

Even was er ruzie... haar moeder was er niet blij mee.

Maar 't was toch wel heel praktisch en al snel hadden de andere meisjes ook kort haar.

Op bovenstaande studiofoto was er een hele club op weg naar het strand.

Onderweg werd halt gehouden bij de fotograaf. 

Elk jaar kwam er een tante + kroost uit Leeuwarden en dan werd er vakantie gevierd.

Naast mijn moeder zit een zusje en ook achter haar staat een grotere zus. 

De rest is visite.

Maar toeren maken, verplichte toeren dat zou ik eigenlijk moeten doen voor m'n want.

Dat fair isle breien is zoooooo verslavend dat ik m'n wanten helemaal vergeet en tja, het moet gezegd: ook dat is fair isle breien, alleen de pinwheel is zo veel leuker! 

Pinwheel 2

Precies een jaar geleden maakte ik deze foto van de wol die ik gekocht had om de
pinwheelsjaal van Wieke van Keulen (klik) te breien.

Op deze foto van eind oktober ik bij na klaar was... alleen de rand nog!
Maar er bleef nog heel wat wol over.

En... er lag ook nog een klein puntje met geel erin.
En dat wilde ik niet... ik draag nooit geel.
Maar nu heb ik de punt weer opgepakt en ga ik de restjes opbreien.
Er is vast wel iemand die hem wil hebben als ie af is.
Ook weer een pinwheelpatroon.
Daarin kan ik, denk ik, alle restjes kwijt en het breit lekker makkelijk want het patroon is erg eenvoudig.
Een echt zomerwerkje! 

Labels

Voor een persoonlijk tintje aan een cadeautje is het leuk om zelf

een label te maken.

Dat hoeft helemaal niet zo ingewikkeld.

Hier nam ik een kopie van een foto van mijn overgrootmoeder.

Een stukje washitape... heerlijk spul dat makkelijk scheurbare tape

en een poezieplaatje...

Voort deze label nam ik een bladzijde uit een oud boek en gebruikte een 

stempel met bruine inkt. Weer wat tape en een poezieplaatje.

Eenvoudiger kan niet!

Dit is de achterkant van het kaartje: hergebruik... misschien herken je het:

het zat op de Flow.

Het is trouwens al even geleden dat ik de labels maakte.

Ik gebruikte ze om gehaakte kroontjes aan te hangen om weg te geven.

Wantjes en mandjes.

Het voelt wel een beetje ongemakkelijk om juist nu 

over WANTEN

te gaan bloggen.

Is het eindelijk eens lekker weer om het prieel op te zoeken

komt Mevrouw Rafel met wanten aangesjouwd! 

En niet zomaar wanten, nee, 2 linkerwanten.

En ze passen ook nog eens niet bij elkaar! 

O,oo wat ben ik toch een chaoot.

De wanten met de kussende eekhoorns,tja, daar moet ik heel geconcentreerd aan breien

daarvoor neem ik echt de tijd

en die andere want

de roodbruine begon ik te breien omdat de winter zolang duurde dat ik

wel nieuwe moest maken want m'n stevige wanten

voor-het-hondjes-uitlaten

hadden het eind van de winter niet gehaald!

Dus begon ik optimistisch aan dit patroon uit Estlandse wanten van de Dutch Knitters.

En ja wie kent het niet...

andere dingen kwamen ertussen!

Het werd blijkbaar ook beter weer want de wanten raakten in het vergeetboek.

Dus moest ik van mezelf deze week in ieder geval de eerste roodbruine want afbreien.

Dat lukte wonderwel.

Regeren is vooruitzien, niet waar?

Voor deze wanten gebruik ik Estlandse wol van Aade

De twee donkere kleurtjes zijn met opzet zo gekozen omdat hondenuitlaatwanten

nogal snel vuil worden! 

Het lukte me zelfs nog om weer wat mandjes aan elkaar te zetten

Op dit wat saaie plaatje zitten er 64 aan elkaar.

Kaften

Ze liggen al zolang klaar deze 3 bij elkaar passende kaften voor een A5 dummy.

Het is bijna een tastbaar schuldgevoel.

Was ik afgelopen week zover dat ik e-i-n-d-e-l-i-j-k  

 m'n oude naaimachine, die ik alleen gebruik voor vrij stikken, schoongemaakt

en helemaal klaar had staan voor het werk

kwam er weer wat tussen.

De geborduurde ruggen ( dubbele stof geborduurd met stersteken of gewoon een rijgsteekje) zijn al helemaal klaar.

Ik moet nog even beslissen of ik dit voorop dit boek doe 

of toch

deze bloemetjes...

 Het mag maar niet lukken. 

Maar ik ruim ze nog niet op! 

Wie weet morgen...

Vanavond in ieder geval niet... 

dan is er Heel Holland bakt op de tv, de Nederlandse versie van The Great Brittish Bake-off.

Wil je er alles over weten?

Zij schreef er vanmorgen een gezellig blog over! 

Bericht van Keesje.

Nou, van Keesje... Mevrouw Rafel neemt het graag van hem over:

Hij is een beetje brak, zegt hij! 

Volgens mij is ie op z'n verjaardag

-gek genoeg dezelfde dag als ik-

verschrikkelijk aan de boemel geweest.

Z'n muts staat op een oor,

hij moet steun zoeken bij een stapel boeken

en

hij zit nog te duimen ook! 

Kom op Kees: 

's avonds een vent... 's morgens een vent.

Rafeltje neemt het er even van:

Er hangt nog genoeg te doen over het hekje op de overloop! 

Lekker in het zonnetje, achter glas.