zondag 22 februari 2015

Sudderen.

Vrij borduurwerk heeft wel wat weg van
draadjesvlees.

Het heeft af en toe tijd nodig om "gaar" te worden.
Nog eventjes sudderen dus.


Herinner je je dit journalblad nog?

Half november vorig jaar maakte ik het om het om te 
zetten in stof voor mijn nieuwe dagboek.

Maar op een gegeven moment sloeg de twijfel toe.

Tijd om het werk neer te leggen 
en het even laten sudderen.


Wel borduurde ik het vogeltje van de stempel er nog op.

Dat stempel is natuurlijk van mijn hofleverancier 
"de HEMA"

Kijk zo werkt inspiratie.


Het lastige van zo'n onaf werk is dat het altijd een
beetje in je achterhoofd blijft zeuren.

Ik moet er iets mee!
Maar wat?

Gewoon beginnen en kijken hoe het wordt. 
Langzaam komt het werk dan weer op gang.


Delen van het papieren origineel probeer ik om
te zetten in stof en borduurwerk.


Het lapje is nog niet af. 

Ik weet dat sommigen het erg nutteloos werk vinden.

"Wat moet je er toch mee?"is dikwijls de vraag.

Mevrouw Rafel zou niet zonder dit nutteloze werk kunnen.
Dit maakt het leven leuk! 

Toch kies ik dikwijls voor de gebaande paden.
Al was het alleen maar omdat het zo makkelijk is.
Ik hoef niet te denken.
Alles ligt klaar! 

Maar zonder m'n gepruts... nee nooit! 



donderdag 19 februari 2015

Draad.

Langzamerhand ga ik de draad weer opnemen.

Maar allereerst wil ik iedereen bedanken voor alle 
beterschapswensen.


Als quiltster neem ik ook letterlijk de draad weer op. 


De vingerhoedjes krijgen er weer wat randjes bij. 

Ik zet telkens een nieuwe reep van 12 blokjes aan het bestaande deel.
Hoe anderen dat doen weet ik eigenlijk niet.

Ik vermoed dat sommigen eerst een wat groter blok maken en 
dat aan elkaar zetten. 
Het lastige bij die kleine stukjes stof is om op den duur een 
goede verdeling van de stof aan te houden.

Door de tijd ( ik ben er al eeuwen mee bezig) komen 
er nieuwe stoffen bij en raken oude stofjes op.
Om dan nog een evenwichtige verdeling te krijgen is 
lastig.

Tot nu toe ben ik ben tevreden over het resultaat.

De draad weer opnemen betekent ook het 
breiwerk weer opzoeken. 


Gezellig streepjes breien aan de retrosjaal 
door de oude Mevrouw Rafel hardnekkig 
"het museumstuk" genoemd. 


Bij een van de laatste "Mollie Makes" zaten lieve bamboenaaldjes.
Natuurlijk moest ik eventjes proberen hoe ze werkten.

Sweet memories!
Op dit soort naaldjes leerde ik als vierjarige breien.

Nadat ik stampvoetend verklaarde dat ik nooooit breien zou leren,
(niet zo gek als je een tunische haaknaald gebruikt
en daar de wol om gaat zitten winden!)
vroeg mijn moeder aan mijn tante in Engeland of ze 
bamboenaaldjes wilde sturen.
En daarop leerde ik mezelf breien.

Ik pluk er nu de vruchten van want ik leerde 
mezelf met de linkerhand breien en
op school leerde ik het met rechts.

Daarom brei ik heel gemakkelijk fair isle met 2 draden! 

Op de foto ook de laatste lapjes van de stoffenclub van 
Birdblocks.
Het jaar zit er voor me op en ik moet eerst maar eens 
een bestemming vinden voor al die stofjes. 

  
Voor Valentijn had ik dit fluwelen hart opgezocht.
Ooit gemaakt met onze onvergetelijke quiltgroep.


Ik versierde het fluweel met kraaltjes en een gelmediumafdruk
van een krantenfoto.


Voor de achtergrond koos ik uit mijn borduurkoffertje de
geboortelap van mijn hondje Nikki.


Klein stoute Nikki had een vergrote slokdarm en 
hij is maar 5 jaar geworden.
Maar door deze lap waarvan ik het patroon in een 
Amerikaans borduurblad vond 


leeft hij toch nog een beetje voort.



donderdag 12 februari 2015

Sprookjesweg.

Het is allemaal grijs wat de klok slaat.

Tjonge wat is het somber buiten.
Maar ja, ik mag toch niet in het zonnetje vanwege mijn antibioticakuur.

Het hoesten is overgegaan in een heuse gemene bronchitis. 


Daarom kom ik veel te weinig in deze lappenmand.
Gewoon geen zin meer 's avonds.

Wel is het heerlijk om met een dekentje


en wat leesvoer op de bank bij de hondjes te kruipen. 

"Stilstaan langs de sprookjesweg" heet het in mijn favoriete 
kinderboek.


Een  boek voor het eerst verschenen in 1936.
En dus al redelijk oud toen onze juf het voorlas in 
de klas onder de handwerkles. 

Hoofdpersoon in het boek is Noortje.
Ze heeft een verlamming aan haar been en draagt daarom
een beugel.
"Beugeltje" wordt ze liefdevol genoemd. 

Ze heeft het moeilijk in het drukke doktersgezin waar ze 
nog 2 oudere en 2 jongere zusjes heeft die veel met elkaar optrekken.

Letterlijk en figuurlijk ziet zij meer wat er in het leven speelt.
De aanstaande scheiding van haar ouders beleeft ze heel intens.

Haar moeder raakte verliefd op de hele grote broer van een 
medepatientje toen Beugeltje in het ziekenhuis lag.


Wie weet was het net zo'n zaal als deze.
Een foto van de kinderafdeling van het Bethel ziekenhuis in Delft
aan het Bagijnhof rond 1915.

Ik moest even iets opzoeken over het ziekenhuis toen ik een herdenkingsboekje vond.

En tussen haakjes:
wat een prachtige spreien hebben de patienten! 


Ook te zien op deze foto.
Uit ongeveer dezelfde tijd.
Kijk ook op zaal werd er ijverig gewerkt.

Het doet me denken aan de brief die ooit kreeg van een vriendin die
rond 1970 een jaar in een Noors ziekenhuis werkte:
zij moest in verloren tijd nog washandjes breien. Iech!

  
Zelfs in het trappenhuis werd gehandwerkt. 
Kom daar nu maar eens om.

Maar goed, we waren bij Beugeltje gebleven. 

Zij moest het rustig aandoen vanwege haar handicap en
wist altijd te vertellen dat er jonge eendjes waren of dat de bollen al met de 
neusjes boven de grond kwamen. 
En dat was ook stilstaan op de sprookjesweg.

Natuurlijk kwam alles uiteindelijk goed en 
leefden ze nog lag en gelukkig.

Want er is een vervolg:
"Beugeljong getrouwd".
Ik heb het nog nooit gelezen en wil het ook 
niet lezen hoewel het tweedehands goed te koop is.
Het verhaal moet zo blijven zoals ik het me herinner.


Voorlopig haal ik de lente en de zon zelf in huis 
met takken en bollen. 


Kijk eens: ook nog een kerstkaart.
Niks te laat hoor.
Gewoon een bedankje van een oude mevrouw van 94 die 
er voor de afgelopen kerst maar liefst 70 ,
ja, zeventig! borduurde.
En waarvoor ik wat patroontjes opstuurde.

Lief he?










vrijdag 6 februari 2015

Uche, uche.

Al de hele week is Mevrouw Rafel stik verkouden. 

Met een hoofd vol watten doet ze alleen die dingen die
ECHT moeten.
Koken, met de hondjes om.
Maar verder laat ze de boel maar zo zo.

Hoewel?
Een eenvoudig blok van de Stonefieldsquilt moest toch wel lukken?

Het grappige van die blokken is dat ze heel verschillend zijn qua niveau.

De een is zo gepiept.
De ander vraagt uren zweten op allerlei vervelende hoekjes.


Maar dit eenvoudige bloemenblok moest toch wel lukken.
Ook met een hoofd vol watten! 

Eigenlijk moeten er van stof 2 zigzagbandjes op.

Dus niks naar de winkel voor een meter zigzagband.
Nee, zelf doen. Van stof! 
Dus zo eenvoudig is het niet.


Gezien het wattenhoofd vond ik dat ik de boel wel een 
beetje voor de gek mocht houden.
En zocht een restje band op.

Maar toen sloeg ook de twijfel toe.
Eerlijk gezegd is het blok zonder bandjes leuker.

Her rood is een beetje hard.
Maar daar zou ik een andere kleur voor kunnen
gebruiken. 
Wat denken jullie daar nou van? 


Wel prikte ik aan het begin van de week ijverig door aan de 
vingerhoedjes.
Eerlijk gezegd mag ie nou weleens af voordat 
het een ouderwets communistisch 10-jaren plan dreigt te worden. 

Jammer dat het niet zo opvalt dat ie echt groeit. 
In mijn hoofd ben ik al bezig met quilten.

Hoe ga ik dat doen?
Al die kleine naadjes. 
Nou ja voorlopig is de top nog niet af dus kan ik nog even puzzelen.


De retrosjaal groeide maar een klein stukje.
Vaste lezers weten het wel:
Mevrouw Rafel doet 's middags een slaapje.
(Vaak slaapt ze niet echt hoor meestal ligt ze heerlijk te lezen.
Maar ze moet wel even plat omdat ze anders 
's avonds niet meer kan lopen door de spierziekte.

Het ergste van zo'n rustmomentje is het weer op gang komen daarna.

Even bijkomen met een kop koffie, en werkje en de radio.

Als kleutertje bij moeder thuis stond altijd de radio aan 
zo aan het eind van de middag.
En altijd was er wel een gezellig kinderprogramma.

Op maandag was er het hoorspel van Saskia en Jeroen.
Daarvoor zat het programma "Onder de groene linden", 
waarin oude mensjes met piepstemmetjes meestal min of meer scabreuze liedjes zongen.
Nadat ik "Het bureau"van Voskuil las waarin het wel en wee van 
het Instituut waart de maker van dat programma werkte 
op de korrel genomen werd kijk ik er heel anders tegenaan. 
Op dinsdag Avro's kinderkoor.

De woensdag was voor de Vara.
Die deden cultureel en hadden rond de klok van half 5 
een muziekclub met klassieke muziek.

Van de donderdag en vrijdag herinner ik me niet veel meer.
Wel was er iedere avond om 7 uur.
"Het klokje van zeven uur" (en nu naar bed).
Wat dan ook gebeurde,

Later was er op donderdagavond
"Koek en ei"
(How do you like your eggs in the morning...) 
En op zondagavond het hoorpel
"Wel Annemarieke"

Radio luisteren is dus voor mij heel erg verbonden 
met knusheid en veiligheid.
Daarom kom ik altijd bij met een kop koffie en de radio. 


vrijdag 30 januari 2015

Museumstuk.

"Zo, heb je je museumstuk weer bij je?"

Mantelzorgen is niet alleen poetsen en boenen,
de administratie op orde houden
en medicijnen delen.

Het is natuurlijk ook gezellig zitten en 
koffie drinken. 

Meestal zorg ik dan voor een werkje.


Afgelopen week was dat de retrosjaal van Wieke.
De oude mevrouw vindt het maar een vreemd ding! 

Al die verschillende strepen en die kleuren.
Nee, zij vindt er niks aan.


Af en toe, zoals vanmorgen maken we de koffie wat feestelijker.

En met een goede reden:
Het is vandaag mijn vaders verjaardag! 

En hoewel het dit jaar alweer 33 jaar geleden is dat 
hij overleed, eten we we altijd taart op zijn verjaardag.


Ik denk dat hij dat wel mooi gevonden zou hebben! 

"Goed gedaan meisjes!'
was het compliment dat hij meestal uitdeelde.

Het is jammer dat hij deze tijd van allerlei nieuwe 
technologische snufjes niet heeft meegemaakt.
Oh, wat zou hij ervan genoten hebben.

Email, smsjes, Facebook en Twitter.
Oh,  wat zou hij vaak zijn telefoon zijn kwijt geweest verzucht 
de oude mevrouw nogal eens.

Zo'n verjaardag eind januari was in de jaren 50 en vroege jaren 60
een zalige gebeurtenis.

Na de decemberfeestdagen werd het leven een beetje saai.
Er werd eenvoudig gegeten 
en er gebeurde weinig leuks.

En dan ineens zo'n echte Westlandse verjaardag! 

De hele familie komt 's avonds langs.
Het hele huis zit vol met visite.
De mannen voor bij elkaar, de vrouwen in de achterkamer.

Op tafel staan glazen met sigaretten en sigaren...

Er is gebak dat de bakker brengt in houten dozen.
En er zijn hapjes:
blokjes kaas met een augurk of zilverui
en rolletjes ham. 
Ook al met een augurk erin verstopt.

Hoe later het wordt, hoe luidruchtiger!
De mannen praten over voetbal, zaken en de politiek.

De vrouwen kletsen over van alles en nog wat.
Nadat de bessen- en citroenjenever is rond gegaan 
worden de roddeltjes steeds pittiger! 

Oh, dat waren nog eens verjaardagen.

Er zal ook best weleens wat servies zijn gesneuveld.

Zoals mij afgelopen week gebeurde.
Ik liet een stapel mokken stuiteren.

Natuurlijk mijn dure Bunzlau's! 
Dat gebeurt me nou nooit met het keukenservies.


Ik heb de mokken maar meteen aangevuld.
En ja, die mok met de poes en de poezenpootjes mocht ook mee naar huis.

Gezellig ´s middags even koffiedrinken om half vijf.
Radio aan en een lapje erbij.


Deze week groeide de vingerhoedjes weer een stukje.


De stofjes van januari van Birdblocks waren roze.
Dus wordt deze quilt nog rozer dan hij al was vermoedt ik! 


Natuurlijk kon ik het niet laten om er vast een lapje van vast te stikken! 
Ik ben benieuwd hoe het gaat lopen met de quilt want 
de lapjes die ik 2 jaar geleden gebruikte zijn allang op.
En andere stofjes hebben natuurlijk invloed op het 
patroon van de quilt.


Hoewel ik dacht dat het tijdschrift geen lang leven beschoren was
koop ik toch regelmatig de "Flow Weekly" .


Dit keer was er een leuke opdracht om iedere dag een postzegel te tekenen.

Ooit heb ik dat gedaan met in het achterhoofd 
het werk van Hundertwasser.


En in die trant maakte ik dan ook de eerste kleine tekening. 


Natuurlijk kon ik niet wachten op elke dag 1 tekening.
Mevrouw Rafel maakte ze lekker in een verloren half uurtje allemaal af. 

zaterdag 24 januari 2015

Afspraakje.

Afgelopen week had ik een afspraakje met Rocco.

Rocco? Ja, Rocco.

Nee, ik kende hem nog niet zo goed.
Dus mag je het gerust een blind date noemen. 

Rocco dus.
Nou kende ik tot voor kort maar een Rocco.
Rocco Granata.
Een zanger die midden 50er jaren een hit had met 
het liedje "Marina".
En die ervoor zorgde dat ik ooit een klas had 
waar 3 Marina"s in zaten.
Tot grote hilariteit van de leerlingen haalde ik ze altijd
door elkaar! 

Nee, die Rocco zou het niet zijn. 

Stel je voor dat deze Rocco zou lijken op 
de hoofdpersoon 


uit "Het Rosie Project"! 

Een boek waar ik al maanden omheen liep omdat ik dacht 
dat het niet leuk zou zijn om te lezen en 
dat nu een waren page turner blijkt! 

Maar waarin de autistische hoofdpersoon
alles extreem op tijd doet. 
En op zoek is naar de Ware.
Een hilarisch en vooral heel lief boek.

Maar niks van dat alles! 
Blijkt Rocco een konijn te zijn.

Een Stonefieldskonijn.
Maar vooral een blij konijn.

Maar geen type als het witte konijn uit 
Alice in Wonderland 
die constant "te laat, te laat!' riep.

Nee hoor deze Rocco vond het helemaal niet erg 
dat het al bij half twaalf was toen
hij eindelijk op zijn lapje heen en weer sprong.


Het was een heerlijk productief weekje! 


Ik zette de laatste steekjes aan de bloemensjaal! 

En wat was ie heerlijk warm afgelopen koude week.


Het project had ook niet veel langer moeten duren want ik hield 
deze twee ieniemienie bolletjes wol over.


Mevrouw Rafel is bij het begin van een nieuw breiwerk altijd 
bezorgd dat ze niet voldoende materiaal heeft!
Het is maar goed dat ik niet wist hoe krap het zou worden.


Het schijnt dat voor het nieuwste project, 
de retrosjaal van Wieke van Keulen ook nog 
wat wol moet worden bijgekocht.

Ach dat zie ik wel als het zover is.


Naast het breien ben ik weer helemaal in de ban van de vingerhoedjes.
Oh, wat is ie roze! 
En dat is niet alleen op de foto.
Hij is echt zo roze. 

Maar zo verslavend om te doen! 
Straks gezellig weer wat blokjes aanzetten.

Jammer dat de koude over is.


Het was zo gezellig binnen met een dikke bos 
tulpen op het kastje.
Ik denk dat ik in het voorjaar om blog maar omdoop.

Rafels en tulpen...
Nee, dat klinkt niet he?  

zondag 18 januari 2015

Pleisters plakken.

Misschien gebeurt er morgen wel iets leuks! 


Waarom dat op mijn blikje pleisters van m'n Hofleverancier (Hema) staat
weet ik ook niet.
Wel dat ik er heel wat heb weggeplakt afgelopen week.
Ik heb stevig gepoetst in huis. 

Er waren nog wat losse eindjes (rafeltjes!) 
nadat ik dit voorjaar de woonkamer had aangepakt.

Nog niet alle cd's waren uitgezocht.

En er lag ook nog een stapel boeken.


Waaronder dit boek "Binnen en Buiten" van Franny Stolk.

Ze bracht het in eigen beheer uit.

Mooie foto's van haar huis en tuin.
En van haar etsen.

Jaren geleden kocht ik zo'n ets van haar.


Een slapende baby onder een boom.
Om af te sluiten dat ik nooit kinderen zou krijgen.

Ik had wel een kinderwens. 
Maar ja, soms lopen dingen niet zoals je het graag zou zien.
Om een mooie afsluiting te maken kocht ik toen deze ets bij Franny 
die toendertijd nog in het Westland woonde.


Later kocht ik nog meerdere kleine etsen.
Toevallig is dit er ook eentje met een baby.
Ruim voordat iedereen Pampers gebruikte! :-) 

De foto's zijn een beetje onscherp omdat ik ze door het 
glas heb genomen.


Ook de oude Mevrouw heeft een prachtige ets hangen.
Die blauwgroene kleuren komen veel voor in Franny's werk.

Haar tuin heeft ook veel in de bladen gestaan.


En zo'n blauw-wit hoekje wil iedereen wel! 
Er staan leuke inspirerende voorbeelden in het boek 
dat ze zelf uitgaf.

Het is alweer een tijdje uit.
Najaar 2013 kwam ik haar tegen en bestelde ik het boek bij haar.

Hier is het te koop in verschillende tuincentra,
en ik zag het ook bij Ingrid in de Quilthoeve.

Daar was ik afgelopen week een ochtendje voor de applicatieclub.
Gelukkig maar want anders was er geen blokje afgekomen deze 
week met al dat geruim.


En nu staat de teller toch mooi op drie! 

Heb ik al verteld dat ik vanaf deze maand de blokken allemaal
nog maar 1 keer maak?
Ik hoef geen quilt van 2,5 bij 2,5 meter!
Die past niet in mijn wasmachine en ik maak 
een langwerpige versie! 
Wie weet komen alle blokken er niet eens in. 


Toch blijft zelf iets maken goed voor een tevreden gevoel.


Heerlijk 's avonds op de bank met de retrosjaal van Wieke! 
Ik kocht de dure Rowan tweed.
Oh, wat breit dat mooi op! 

En wil je meer weten over Franny?
Hier is haar website.