vrijdag 19 oktober 2018

Wie heeft de appeltaart gezien?


Af en toe liggen er weken restjes papier
van een ander project weeeeeeeeken
op mijn werktafe,.

Ik zag er iets in.
En ik hoefde het alleen maar even op te plakken! 

Maar dat blijft soms heel lang een heel
goed voornemen. 

Toch ligt er ook altijd een klein boekje op tafel.


In dat boekje zijn altijd heel veel 
collages en journalpages onderweg. 

Bij een kop koffie ‘s middags pak ik 
het vaak om even te tekenen
of te plakken.

Nou ja, om lekker te kliederen.


Niet alle bladzijden worden meesterwerken.

Ha,Ha! 

Dat hoeft ook niet.
Het is een leuke manier om toch even 
20 minuutjes of zo
bezig te zijn. 
En lekker op te laden. 



vrijdag 12 oktober 2018

Vooruit denken.

Maar voordat we dat gaan doen
wil ik terugkomen op alle
reacties
die ik kreeg op mijn mantelzorgblog.

Niet alleen als reactie op dit blog.
Er waren ook mensen die me op straat aanspraken.
Of mailden. 

Dank je wel voor alle lieve 
steunende reacties. 

En dan dat vooruit denken.
Vanmorgen had ik een uurtje over
en wilde echt iets anders.
Meestal kies ik op mijn vrije dag voor schilderen.
Daar wil ik wel wat meer tijd voor.

Weet je wat? 
Ik ga even werken met m’n gelli plate.

Monoprinten. 


Om meerdere afdrukken en kleuren over elkaar 
te printen moet je goed nadenken. 

En daar ben ik gewoon niet goed in.




Er bleven echt wel wat aardige prints over
die ik weer verder kan gaan bewerken! 

En het was een heerlijk ontspannen uurtje
waarbij ik helemaal in het hier en nu was.

Geen tijd voor muizenissen. 
Heerlijk! 

maandag 8 oktober 2018

2 Doc.


Vanavond om 9.00 uur is op NPO 2 
de documentaire 
"Moeder aan de lijn"
te zien.

In de film worden 3 vrouwen gevolgd die 
de mantelzorg voor hun moeder op zich hebben genomen.

Deze documentaire geeft een inkijkje in de levens
van 3 vrouwen 
wiens leven stilstaat door die zorg.

Zorg die ze verlenen uit liefde maar ook wel uit 
plichtsbesef.

Omdat ikzelf in zo'n situatie verkeer 
wil ik er graag aandacht voor vragen.

Want hoewel iedereen in mijn situatie 
beaamd dat deze niet wenselijk is,
komt niemand in actie.

De thuiszorgorganisatie,
de wijkverpleging,
de huisarts,
ze walsen gewoon over de grenzen die je als 
mantelzorger aangeeft heen.
Zij weten ook geen raad! 


Deze journal is van augustus 2012!

Zes jaar geleden dus! 
Maar er is niks veranderd.

De tekst komt trouwens uit een gedicht van 
Toon Tellegen.

Ik vind het best om te helpen,
maar er zijn grenzen.

En dat is zo jammer,
niemand luistert,
niemand neemt actie.

Ik modder al jaren door.

En schrijf er af en toe wat over.
Maar het is hemelschrijend
hoe er in dit land wordt omgegaan met mantelzorgers.
Want ik ben niet de enige. 

Ik schrijf dit in gestolen tijd.
Ik hoor hier niet te zitten,
zo op de laptop,
op mijn atelier.

Ik hoor te staan koken.

Van wie? van mezelf.
Plichtsbesef.

Het allermooiste zou zijn als we de verzorgingshuizen
weer terug krijgen.

Nee, we zijn geen verzorgingsstaat meer,
nee, we laten die mantelzorgers het lekker allemaal zelf opknappen! 

Ten koste van zichzelf.

Inmiddels heb ik diabetes van de stress.
En ik ben niet de enige mantelzorger
die de eigen gezondheid mag inleveren voor ?
Ja, voor wat?
Het voorkomen van een schuldgevoel?

Zeg het maar.

Mijn moeder is van een generatie die grote offers
bracht voor het land.

Ze wachtte 6 jaar op mijn vader die in Engeland in het 
Nederlandse leger zat.
Na de oorlog trouwde ze.
Daarna had ze 3 jaar geen huis en zwierf het 
pasgetrouwde stel
van onderdak naar onderdak,
Daarna 6 jaar gedwongen inwonen
en nauwelijks geduld worden.

En nu:
nu zegt de politiek:
"zoek het lekker zelf uit!"
Tjaa, dat is wel er makkelijk.

Zo dat lucht op! 




donderdag 4 oktober 2018

Draadjes.

Maandagmorgen vroeg mocht hij voor 
het eerst mee naar buiten:


Mijn nieuwe zigzagsjaal.

Ik moest de draadjes nog afhechten 
maar kon de verleiding niet weerstaan.
‘s Morgensvroeg kan het best al koud zijn. 

En soms is het ook nog niet helemaal licht. 

Mevrouw Rafel is geen liefhebster
van herfst en winter.

Opde radio hoor ik al reclame over kerstpakketten.
Er wordt alweer over Zwarte Pieten 
gesproken.

Nee, Rafeltjes kerstspullen passen tegenwoordig 
in een schoenendoos. 

Het wordt tijd om het binnen weer gezellig 
te maken.



Koffie, chocolade wat gezelligs te lezen 
maken het binnen gezellig.


De achterkant van The Simple Things
is deze maand speciaal voor mij gemaakt lijkt het wel! 


In ieder geval kan ik genieten
van mijn nieuwe sjaal
gebreid van 3 verschillende kleuren Lang wol.

vrijdag 28 september 2018

Naar het Vossenlaantje.

Op vrijdag ga ik vaste prik altijd
naar het Vossenlaantje. 

Nee, het is geen bijzondere wandeling op 
mijn vaste vrije dag.

Ik lees eventjes het blog van Kate 
van foxlane. 

Onze levens verschillen nogal van elkaar.


Maar een paar dingen hebben we gemeen.
Net als ik breit ze al jaaaaaaaaren
een dekentje van sokkenwol
in diamond squares. 


En net als bij mij lijkt hij maar niet af te komen.
(let op de oude dweil op de achtergrond)

Ik begon ergens in 2011.
Het dekentje heette 
“het crisisdekentje van Rutte”

De crisis is voorbij, 
Rutte zit er nog wel...

En net als ik houdt Kate van het Vossenlaantje 
van breien. 

Ik deed niet zoveel afgelopen week.


Ik rommelde wat met draadjes en lapjes.

Puckje gaat over op voeding voor volwassen honden.
Maar zijn darmen protesteren.
Vandaar die dweilūüź∂
Vannacht stond ik 9 keer in de achtertuin
omdat hij zijn buikje wilde legen.

Al heel vroeg was ik de gang, keuken en achtertuin
aan het schrobben.
En dat op mijn zogenaamde vrije dag.

Schilderen stond in de planning.
Met zo’n slaperig hoofd wordt dat niks.

Trouwens, ik moet altijd een beetje lachen om dat vrije dag! 
Eentje? Ik heb recht op 2 dagen hoor ik van iedereen bij 
bijvoorbeeld de Gemeente of huisarts.

Tja, dat klinkt leuk.
Maar de oude mevrouw kan niet meer voor zichzelf zorgen
en drieenhalfuur hulp per week 
is onvoldoende voor 2 vrije dagen.

Dus ga ik er vandaag gewoon koken.
Net als alle andere dagen.

Ik doe het graag hoor,
zeg ik altijd.
Dat is ook zo.
Maar het is oneindig zwaar.

Zonder mijn gepruts op lapjes zou ik het niet volhouden. 

Genoeg leuke dingen dus.

En ook even gezellig naar het Vossenlaantje? 

Je vindt het via het blog van myrosevalley.
In de favorietenlijst. 

zaterdag 22 september 2018

Proefjes.

Heeft iedereen zijn veiligheidsbril op?

Goed!

Dan gaan we een wat proefjes doen. 

Witte jassen aan.
Brandblusser klaar?


Nee hoor, zo’n vaart loopt het niet.

Mevrouw Rafel is begonnen met het breien
van een sok vanaf de teen. 
Na 55 jaarsokken breien 
vanaf de boord 
lijkt dit gemakkelijker.

Hoe het afloopt? 
Geen idee want ze struint nog steeds
You Tube af voor een mooi patroon
voor de hiel.

Ook 2 sokken tegelijk met een magic loop
is nog even te hoog gegrepen.


Ook met schilderen is het proefjes maken 
geblazen.

Een vriendin-met-kunstacademie noemt dat
materiaalonderzoek.
Mevrouw Rafel is meer van
Anny-rommelt-maar-wat-aan. 

Dat kan natuurlijk niet voor die hiel....

maandag 17 september 2018

Een creatief dagje.

Afgelopen vrijdag een creatief dagje.
Een vrije dag.








Eerst een half ochtendje schilderen.

Lekker vrij werken en kliederen mag.

Puck vindt het niks.
Om te voorkomen dat hij een blauwe neus haalt
zit hij op mijn atelier in de bench. 

Nee, een meesterwerk is het nog niet geworden.
Wie weet. 

Meteen maar wat journalbladen in de verf gezet.
Vaak zijn er heel wat onderweg.


Ook de warme maaltijd was creatief.

Bloemkoolnasi.

Ik vervang de rijst dan door gemalen bloemkool.
Proef je niks van.
En zo kom ik ook nog van een reuzengrote bloemkool 
af die ik anders in mijn eentje moet opeten!