woensdag 17 december 2014

Nix!

Mevrouw Rafel heeft last van huishoudstress.


Gelukkig borduurde ze alweer 5 jaar geleden, toen dat helemaal 
in was een AH theedoek.


Als basis diende een tekening van de hondjes waarin ze zich afvragen 
of we ooit nog gaan theedrinken. 

Was het in het vorige blogje nog een rommel, 
de chaos heeft nu compleet toegeslagen.

Gisterochtend, het was nog donker,
stonden er 3 werklieden op de stoep.

Eerlijk gezegd was ik wel blij om ze te zien want mijn schuur was hard 
aan een nieuw dakje toe! 
Al 8 weken loop ik de loodgieter
"achterna".
Inmiddels was het dakje ook nog gaan lekken en dat deed
het nog niet toen ik de opdracht gaf om het te maken. 

Vaste lezers weten nu al:
met mannen in-en-om-het-huis aan het werk valt
Mevrouw Rafel stil. 

"Ze houden mijn handen vast"
klaagde een van mijn tantes altijd.

Zie je wel: het is gewoon erfelijk bepaald.
Het zit in de genen! 

Mevrouw Rafel deed dus nix! 
Nou ja bijna niks.


Gelukkig heeft de Stonefieldsopdracht deze keer twee hele
eenvoudige blokjes en kijk, het lukte zowaar om die 
het afgelopen weekend in elkaar te zetten.
Ik wilde flansen tikken.
Maar dat was het niet hoor: flansen.

Ten einde raad ging ik gistermorgen maar 


toverbollen 
rollen van alle restjes shetlandwol die er nog liggen.

Een toverbol maak je met kleine stukjes (8 tot 10 meter) verschillend gekleurd draad
uit een kleurgroep aan elkaar te knopen
en op te rollen.
Zo kom ik misschien ooit van de restjes af.


Maar zelfs mijn breinaalden doen aan de chaos mee.
Ik heb niet eens meer een behoorlijk paar.


Kom, ik ga eerst maar eens aan een kopje thee.
Dan een proeflapje maken met de bollen.


Eerst nog een inpakideetje. 
(Oei wat een gek woord, dat kan vast niet in het 
Groot Dictee de Nederlandse taal) 

In ieder geval rijg voor een feestelijk pakje 
kraaltjes en pailletten aan een 
stukje dun ijzerdraad dat gebruikt wordt voor bloemschikken.


Dat staat heel feestelijk om een eenvoudig doosje 
of pakje in effen papier. 
En als je het lekker dik windt, dus meerdere keren om een 
pakje dan duurt het ook lekker lang voordat het is uitgepakt... 

O ja, dat dakje.
Nou dat is af.
Net voordat het gistermiddag begon te regenen.
Maar toen was Mevrouw Rafel al zo afgepeigerd dat ze de hele 
avond onder een quilt op de bank voor de tv 
heeft gelegen. 
En dat doet ze nooit! 
Echt niet! 

zaterdag 13 december 2014

Rommelig.

Als ik de liedjes op de radio moet geloven is dit 

"the most wonderful time of the year ".

Het is natuurlijk ook wel heel feestelijk met alle lichtjes
en versiering.
Maar volgens mij is het toch echt de meest rommelige tijd van het jaar.

Alles moet nog even gauw, gauw.


Ik zocht mijn Scandinavian Christmas quilt op.
Natuurlijk wist ik in een hoekje van mijn hoofd
best wel dat hij nog gesandwiched en gequilt moest worden! 

Tja, dat is een van de werkjes die niet gauw, gauw geregeld zijn!
Zo over de schommelstoel gedrapeerd lijkt het net alsof
ie al helemaal klaar is! 

De oude Mevrouw zou het allerliefste haar hele huis
schoongemaakt zien voor Kerstmis! 
Dat lukt natuurlijk nooit! 
Trouwens het is er hardstikke opgeruimd
dus zie ik het nut er niet van in. 


Het lukte wel om tussen al werkjes door deze kerstman op 
een lapje te toveren.


Een kerstboompje te kopen en
op te zetten.
Ik ga dit jaar voor klein en aandoenlijke kitsch! 
Zo'n echt kinderkerstboompje.

En zelfs een Stonefieldsblokje kwam van de naald.


Makkelijk hoor zo'n kleine lapje.

Even in een plastic zakje met wat garen een naald en 
een klein schaartje en ik kan overal aan de slag! 

En dat zie je.

Nou ja, ik zag het eerst niet.


 Maar dacht wel wat ziet dat blokje er anders uit dan op het voorbeeld! 

Ja, dat krijg je ervan als je zonder patroon op stap gaat,
De deeltjes worden niet op de horizontale, verticale 
en diagonale lijntjes geplaatst maar 
ertussen! 

Oei, ik maak het niet over hoor! 
Zo wordt mijn quilt toch net iets exclusiever! 

maandag 8 december 2014

Atelierdagje.

Daar moet je je nou ook weer niet te veel 
van voorstellen! 

Voordat ik aan de slag kan moeten de hondjes uit,
de oude Mevrouw en ik drinken samen gezellig koffie
en ondertussen flans ik een aardappelschotel in elkaar.  

Effectief bleef er anderhalf uur over om
op mijn kamertje te spelen. 

Geen minuut te verliezen dus.


Eerst het blikje met de kerstroodborduurtjes
(onthou dit woord voor een partijtje scabble!) 
opgezocht .
Oh, deze is nog niet helemaal af.


Maar de andere twee wel.
Ieder jaar borduur ik in de tijd naar Kerstmis 
wat aan een rood kerstachtig werkje.


Het patroontje voor dit jaar overgenomen op stof.


En uit dat leuke "Tilda"boek het lammetjespatroon geknipt 
zodat ik het in een verloren kwartiertje kan stikken. 

Iemand vroeg welk boek het precies was.

"Homemade & Happy.
van Tone Finnager.
Het is een vrij nieuw boek uit 2014. 


De meeste tijd besteedde ik aan het ontwerpen van een
nieuwe kaft voor het dagboek van 2015.


Een beginnetje met borduren was snel gemaakt.

Mocht dit patroontje je bekend voorkomen.
Dat klopt.


 Dit is een deel van een journalblad dat Mevrouw Rafel 
afgelopen maand maakte.

Het papieren blad is niet sterk genoeg om een heel jaar 
te overleven op een boek.
Dus zet ik het min of meer om
in stof. 

Toen was de ochtend om.


En was de aardappelschotel was ook nog prima gelukt!

Mocht je nu denken  dat ik de Stonefieldsblokjes verwaarloos?


Nee hoor, de eerste 2 blokjes zijn klaar.
(Sorry voor de slechte foto: het is ook zo snel donker! ) 

vrijdag 5 december 2014

Schooltje.

Nou, 't is mooi! 
Laat ik zomaar 4 dagen geleden een klein
meisje met een rood hoedje naar school lopen
zonder  te weten of het wel goed af zou lopen! 

Misschien was het wel een modern Roodkapje! 
Wie weet moet "Vermist"
worden ingeschakeld.


Maar geen zorgen meer:
ze is goed op haar school aangekomen.

Naar zo'n schooltje wil iedereen wel! 

Mocht je nu door deze twee blogjes de smaak 
van roodborduren te pakken gekregen hebben:

op Lynette Andersons' blog is een 
klein patroontje voor de Kerst
gratis te downloaden.

Hier is het patroontje te vinden. 

Langzamerhand kruipt Kerstmis dichterbij.


Vanmorgen haalde ik de boomversiering alvast van zolder.


En in de woonkamer komt ook meer kerstsfeer.

Voordat ik het weet is het jaar om en ik moet nog een nieuw
dagboek maken. 


Dat wil zeggen een kaft maken voor een bestaande dummie.
(Een dummie is een  leeg boek). 
Op de foto vooraan mijn adresboekje.
Daarachter een dagboek van een aantal jaren terug.


Inmiddels heb ik een flinke stapel verzameld.
Het is niet alleen mijn dagboek, maar ook mijn agenda,
tekenboek en receptenboek.

Maar er is ook een blad met de titel:
Waar is? 

Ik heb zoveel troep, lapjes en rommeltjes dat ik 
af en toe niet weet waar iets is.
Dus ligt de halfaffe CALhaakdeken in het kleine kastje.
En zitten de stempels in het groene kastje van het rommelkamertje...
Het kerstservies  zit in de rieten mand onder de radio...   

Kortom: zonder boek ben ik nergens.


Dit keer wilde ik een krantenstofje gebruiken.
Dat vond ik bij de Quilthoeve.

Nooit gedacht dat ze er ook krantenstofjes hadden! 

Maar het was ook hogere economie.

Dit leuke Tildaboek ging ook mee naar huis.


En sinds die tijd spoken deze lieve lammetjes door m'n hoofd! 

Gelukkig heb ik morgen een atelierdagje gepland.
Lekker doen waar ik zin in heb en kijken waar ik uitkom.
Het is mijn manier van de accu weer opladen! 
En kijk er de hele week al naar uit. 


maandag 1 december 2014

Duimen 2.

Geholpen door wat "doping",


een fikse regenbui gistermiddag en 
niet te vergeten alle virtuele opgestoken duimpjes van 
jullie lezers wist ik de duimpjes van de 
wanten e-i-n-d-e-l-i-j-k af te breien. 


Dit keer geen chocoladetherapie 
maar een flink stuk gemberplaatkoek volgens Engels recept. 
Het recept is als je goed zoekt vast nog wel te vonden bij de BBC. 


Toch nog op tijd af voor de kou. 

In mijn vorige blogje kwam ik erachter dat de verhaaltjesquilt 
niet goed terug te vinden is op het blog.
Vandaar deze herhaling. 


Dus ga ik even een verhaaltje vertellen en
duimen mag! 


Er ging eens een klein meisje met een rood hoedje op weg naar school.


Haar broertje was nog te klein.
Hij moet thuis blijven.


Bij zijn teddybeer.


Zo meteen gaat hij de kippen 


en de haan voeren.


De weg naar school is lang...
gelukkig heeft het meisje warme wantjes.


Was het maar zomer. 
Lekkere rode aardbeien. Jammie.


Bloeiende rozen.


Bezorgd vraagt ze zich af of de eekhoorn wel voldoende 
noten heeft verzameld afgelopen herfst.


Oh, mocht ze maar op de fiets naar school! 
dan zou ze er veel eerder zijn. 


Gelukkig is de lente in aantocht!
De neuzen van de tulpen  komen al boven de grond. 

Maar of het meisje ooit bij school aankomt...
tja daar zullen we toch even op moeten wachten! 
Mevrouw Rafel heeft in haar map geen foto van het schooltje! 

Schande! 

Dus moet de quilt uit de opslag komen om die op de foto te zetten.
Het was niet mijn bedoeling om 
het sprookje zo wreed te verstoren.
Maar in ieder geval is iedereen waarschijnlijk nu weer 
goed wakker! 

vrijdag 28 november 2014

Duimen.

Van lanterfanteren in het weekend naar lummelen
in de week is geen grote stap.

Dat lukt Mevrouw Rafel moeiteloos! 

Er kwam dus niet  zoveel uit mijn handen.

Het weerbericht verwachtte kou aan het eind van de week. 
Dus ging ik op zoek naar mijn wanten. 

  
Kijk, die rechtse hebben nog geen duimen! 
Da's koud! 

Maar duimen breien vraagt oneindig veel doorzettingsvermogen!
Dat gepriegel en gewriemel op de vierkante centimeter! 

Voor zo'n duim moet je eigenlijk even een uurtje gaan zitten.
Dan kom je in het ritme en lukt het wel.
Maar dat ongestoorde uurtje was er maar niet.
Dus lijkt het breien eindeloos te duren. 


Nu ben ik nog maar een halve duim verder. 
Ik zocht er even mijn verhaaltjesquiltje bij.

Dat quiltje is uit 2001 en er is geen goede foto van in mijn archief. 
Ik zal er eerdaags even eentje maken.
Die eenvoudige geborduurde quiltjes zijn zo lief.

Deze maakte ik als lesvoorbeeld.
Op dat moment werden ze hier in de omgeving nog niet 
veel gemaakt.
Ik weet nog dat ik de mevrouw van de bibliotheek
van het Quiltersgilde schreef:  stuur maar een boek.
Maakt niet uit wat!"
En alle borduurtjes maakte ik uit dat boek. 

Naast lummelen speelde ik met m'n nieuwe speelgoed.


Deze malletjes voor enveloppen vond ik bij mijn 
Holeverancier. (Hema) 
Voor 95 eurocent.


Ik genoot van het eenvoudige werkje om een voorraadje 
envelopjes te maken.


En er was ook klein geluk: 
een volle speldendoos maakt me altijd heel erg blij.



Wat dat is weet ik niet,
gewoon een gevoel van overdaad! 
Al die lieve kleurtjes! 
Jammer dat ze zo weer verdwenen zijn.

Er moet hier wel zeker een spookje wonen 
die spelden eet.
Toch spijtig dat ie geen duimen breit,

Nou ja, dan ga ik zelf wel weer aan de slag.
"Zucht!"