vrijdag 12 oktober 2018

Vooruit denken.

Maar voordat we dat gaan doen
wil ik terugkomen op alle
reacties
die ik kreeg op mijn mantelzorgblog.

Niet alleen als reactie op dit blog.
Er waren ook mensen die me op straat aanspraken.
Of mailden. 

Dank je wel voor alle lieve 
steunende reacties. 

En dan dat vooruit denken.
Vanmorgen had ik een uurtje over
en wilde echt iets anders.
Meestal kies ik op mijn vrije dag voor schilderen.
Daar wil ik wel wat meer tijd voor.

Weet je wat? 
Ik ga even werken met m’n gelli plate.

Monoprinten. 


Om meerdere afdrukken en kleuren over elkaar 
te printen moet je goed nadenken. 

En daar ben ik gewoon niet goed in.




Er bleven echt wel wat aardige prints over
die ik weer verder kan gaan bewerken! 

En het was een heerlijk ontspannen uurtje
waarbij ik helemaal in het hier en nu was.

Geen tijd voor muizenissen. 
Heerlijk! 

maandag 8 oktober 2018

2 Doc.


Vanavond om 9.00 uur is op NPO 2 
de documentaire 
"Moeder aan de lijn"
te zien.

In de film worden 3 vrouwen gevolgd die 
de mantelzorg voor hun moeder op zich hebben genomen.

Deze documentaire geeft een inkijkje in de levens
van 3 vrouwen 
wiens leven stilstaat door die zorg.

Zorg die ze verlenen uit liefde maar ook wel uit 
plichtsbesef.

Omdat ikzelf in zo'n situatie verkeer 
wil ik er graag aandacht voor vragen.

Want hoewel iedereen in mijn situatie 
beaamd dat deze niet wenselijk is,
komt niemand in actie.

De thuiszorgorganisatie,
de wijkverpleging,
de huisarts,
ze walsen gewoon over de grenzen die je als 
mantelzorger aangeeft heen.
Zij weten ook geen raad! 


Deze journal is van augustus 2012!

Zes jaar geleden dus! 
Maar er is niks veranderd.

De tekst komt trouwens uit een gedicht van 
Toon Tellegen.

Ik vind het best om te helpen,
maar er zijn grenzen.

En dat is zo jammer,
niemand luistert,
niemand neemt actie.

Ik modder al jaren door.

En schrijf er af en toe wat over.
Maar het is hemelschrijend
hoe er in dit land wordt omgegaan met mantelzorgers.
Want ik ben niet de enige. 

Ik schrijf dit in gestolen tijd.
Ik hoor hier niet te zitten,
zo op de laptop,
op mijn atelier.

Ik hoor te staan koken.

Van wie? van mezelf.
Plichtsbesef.

Het allermooiste zou zijn als we de verzorgingshuizen
weer terug krijgen.

Nee, we zijn geen verzorgingsstaat meer,
nee, we laten die mantelzorgers het lekker allemaal zelf opknappen! 

Ten koste van zichzelf.

Inmiddels heb ik diabetes van de stress.
En ik ben niet de enige mantelzorger
die de eigen gezondheid mag inleveren voor ?
Ja, voor wat?
Het voorkomen van een schuldgevoel?

Zeg het maar.

Mijn moeder is van een generatie die grote offers
bracht voor het land.

Ze wachtte 6 jaar op mijn vader die in Engeland in het 
Nederlandse leger zat.
Na de oorlog trouwde ze.
Daarna had ze 3 jaar geen huis en zwierf het 
pasgetrouwde stel
van onderdak naar onderdak,
Daarna 6 jaar gedwongen inwonen
en nauwelijks geduld worden.

En nu:
nu zegt de politiek:
"zoek het lekker zelf uit!"
Tjaa, dat is wel er makkelijk.

Zo dat lucht op! 




donderdag 4 oktober 2018

Draadjes.

Maandagmorgen vroeg mocht hij voor 
het eerst mee naar buiten:


Mijn nieuwe zigzagsjaal.

Ik moest de draadjes nog afhechten 
maar kon de verleiding niet weerstaan.
‘s Morgensvroeg kan het best al koud zijn. 

En soms is het ook nog niet helemaal licht. 

Mevrouw Rafel is geen liefhebster
van herfst en winter.

Opde radio hoor ik al reclame over kerstpakketten.
Er wordt alweer over Zwarte Pieten 
gesproken.

Nee, Rafeltjes kerstspullen passen tegenwoordig 
in een schoenendoos. 

Het wordt tijd om het binnen weer gezellig 
te maken.



Koffie, chocolade wat gezelligs te lezen 
maken het binnen gezellig.


De achterkant van The Simple Things
is deze maand speciaal voor mij gemaakt lijkt het wel! 


In ieder geval kan ik genieten
van mijn nieuwe sjaal
gebreid van 3 verschillende kleuren Lang wol.

vrijdag 28 september 2018

Naar het Vossenlaantje.

Op vrijdag ga ik vaste prik altijd
naar het Vossenlaantje. 

Nee, het is geen bijzondere wandeling op 
mijn vaste vrije dag.

Ik lees eventjes het blog van Kate 
van foxlane. 

Onze levens verschillen nogal van elkaar.


Maar een paar dingen hebben we gemeen.
Net als ik breit ze al jaaaaaaaaren
een dekentje van sokkenwol
in diamond squares. 


En net als bij mij lijkt hij maar niet af te komen.
(let op de oude dweil op de achtergrond)

Ik begon ergens in 2011.
Het dekentje heette 
“het crisisdekentje van Rutte”

De crisis is voorbij, 
Rutte zit er nog wel...

En net als ik houdt Kate van het Vossenlaantje 
van breien. 

Ik deed niet zoveel afgelopen week.


Ik rommelde wat met draadjes en lapjes.

Puckje gaat over op voeding voor volwassen honden.
Maar zijn darmen protesteren.
Vandaar die dweil🐶
Vannacht stond ik 9 keer in de achtertuin
omdat hij zijn buikje wilde legen.

Al heel vroeg was ik de gang, keuken en achtertuin
aan het schrobben.
En dat op mijn zogenaamde vrije dag.

Schilderen stond in de planning.
Met zo’n slaperig hoofd wordt dat niks.

Trouwens, ik moet altijd een beetje lachen om dat vrije dag! 
Eentje? Ik heb recht op 2 dagen hoor ik van iedereen bij 
bijvoorbeeld de Gemeente of huisarts.

Tja, dat klinkt leuk.
Maar de oude mevrouw kan niet meer voor zichzelf zorgen
en drieenhalfuur hulp per week 
is onvoldoende voor 2 vrije dagen.

Dus ga ik er vandaag gewoon koken.
Net als alle andere dagen.

Ik doe het graag hoor,
zeg ik altijd.
Dat is ook zo.
Maar het is oneindig zwaar.

Zonder mijn gepruts op lapjes zou ik het niet volhouden. 

Genoeg leuke dingen dus.

En ook even gezellig naar het Vossenlaantje? 

Je vindt het via het blog van myrosevalley.
In de favorietenlijst. 

zaterdag 22 september 2018

Proefjes.

Heeft iedereen zijn veiligheidsbril op?

Goed!

Dan gaan we een wat proefjes doen. 

Witte jassen aan.
Brandblusser klaar?


Nee hoor, zo’n vaart loopt het niet.

Mevrouw Rafel is begonnen met het breien
van een sok vanaf de teen. 
Na 55 jaarsokken breien 
vanaf de boord 
lijkt dit gemakkelijker.

Hoe het afloopt? 
Geen idee want ze struint nog steeds
You Tube af voor een mooi patroon
voor de hiel.

Ook 2 sokken tegelijk met een magic loop
is nog even te hoog gegrepen.


Ook met schilderen is het proefjes maken 
geblazen.

Een vriendin-met-kunstacademie noemt dat
materiaalonderzoek.
Mevrouw Rafel is meer van
Anny-rommelt-maar-wat-aan. 

Dat kan natuurlijk niet voor die hiel....

maandag 17 september 2018

Een creatief dagje.

Afgelopen vrijdag een creatief dagje.
Een vrije dag.








Eerst een half ochtendje schilderen.

Lekker vrij werken en kliederen mag.

Puck vindt het niks.
Om te voorkomen dat hij een blauwe neus haalt
zit hij op mijn atelier in de bench. 

Nee, een meesterwerk is het nog niet geworden.
Wie weet. 

Meteen maar wat journalbladen in de verf gezet.
Vaak zijn er heel wat onderweg.


Ook de warme maaltijd was creatief.

Bloemkoolnasi.

Ik vervang de rijst dan door gemalen bloemkool.
Proef je niks van.
En zo kom ik ook nog van een reuzengrote bloemkool 
af die ik anders in mijn eentje moet opeten! 


dinsdag 11 september 2018

Uit de weck.


Meestal kan ik precies een jaar toe met 
mijn dagboek. 

Maar nu niet.
Ik koos voor duurder en sterker papier
want het boek van 2017 
hing van washitape en later ook 
ducktape aan elkaar.

Tijd om iets nieuws voor de kaft te maken
heb ik eerlijk gezegd niet.


Dit borduurwerkje hing nog op het prikbord.

Al jaren! 


Oorspronkelijk was het een journal.

Met de hondjes naar de geitenberg.

Ik zou het me nu niet herinneren zonder dit plaatje.

Dat is het leuke van visual journalen:
de herinnering blijft goed bewaard.
Zonder dit blad had ik nooit geweten dat ik 6 jaar
geleden met de hondjes 
naar de geitenberg was gegaan.


Verde was ik op de zomerbloemententoonstelling.

Die was behalve bloemig 
ook lekker 
stoffig. 

Met een reusachtig haakwerkje en rafelige stroken stof. 







dinsdag 4 september 2018

Klein geluk.

Code geel.
Tenminste, volgens het weerbericht.

Dus vroeg in de middag 
de lange wandeling 
met de hondjes gepland.

Het vroeg wat organisatie:
vroeg koken bij de oude mevrouw.
(Ja, de echte Westlanders eten tussen de middag warm!)

O ja, en ze zeggen niet tussen de middag 
maar onder de middag! 


Er bleef tijd over om even op het tuinbankje
een beetje te dromen,
een beetje te schrijven,
te genieten van de nazomertuin.



Kopje muntthee erbij met een passend labeltje.

Stevige schoenen uit,
afgetrapte ballerina’s aan.

Puck stout in de tuin:
allerlei stokjes en takjes werden naar binnen gesjouwd
terwijl Lizzy haar mandje opzocht.
Ze wordt ook een dagje ouder! 


De tuin is nog steeds mooi.

Dat doet me denken aan de zomerbloemententoonstelling
(zo dat is nog eens een scrabblewoord!)

Even kijken of ik de website
kan vinden
want die is eind deze week hier op dorp.

vrijdag 31 augustus 2018

Blauwe spetters.


Terwijl de was, eh, nee, de onderlaag 
van mijn schilderij droogt 
schrijf ik alvast dit blogje in het klad.

Dat schreef ik precies een week geleden. 

Het is zo lang geleden dat ik schilderde. 
En ik mis het.
Regelmatig dacht ik:
“ik moet het schilderen weer oppakken”.

Maar dan komen de gewone smoezen:
omi, puppy Puck.

Nou ja je kent het wel.

Tot vorige week donderdag.
Het was feest op het dorp.
En door die mensenmassa wurmde 
mevrouw Rafel zich met een doek van 60 bij 80.

Thuisgekomen besefte ze dat voor de onderschildering 
toch wel een grote kwast nodig was.

Dus vertrok ze weer de 
appelflap/worst/friet etende massa in naar de Hema.

Inmiddels zijn we een week verder 
en
komt er vorm in het werk.

Ik gebruik een boek van Lynn Whipple als inspiratie.

Overigens 
zijn die lessen ook online te volgen.
Details staan op de site van Carla Sonheim.


Voor mezelf ook weer gestart met regelmatig 
art journalen.

Da’s altijd wel een ding!
Ik wil het hele boekje perfect.

Tja Miss Perfect
dat hoeft helemaal niet.
Want eerlijk gezegd is dat iets voor mezelf.
En knoeien mag.
Maar blijkbaar niet te veel.


dinsdag 21 augustus 2018

Weemoed.


Het einde van de zomer nadert.

Dat stemt me altijd weer weemoedig.
Deze week kocht ik een kilo
zomerappeltjes.
Die nieuwe oogst herinnert me eraan dat 
het eerdaags toch echt herfs wordt.

Overal beginnen ook de open dagen weer. 


Vandaag kwam ik zo een oude bekende tegen.

Het is dik twintig jaar geleden dat ik deze crazy quilt maakte. 


Moest even op zoek naar de beertjes!

Deze week is het 28 jaar geleden dat ik 
een borstamputatie onderging.

Zolang is het al geleden dat ik kanker had.

Tijdens het bestralen borduurde ik een rand beertjes.
En ik hoef ze nooit meer te zien.
Zo dacht ik lange tijd.
Het quiltje mocht ook wel weg.


Een crazy maken is heel leuk.
Ik kon helemaal los gaan met rare stoffen
en borduren.

Opde terugweg naar huis kocht ik een bos asters.

De herfst is onontkoombaar. 


donderdag 16 augustus 2018

Weekoverzicht.


Oh, dat klinkt wel heel erg serieus!

Zo’n week is zo voorbij.

Ergens in een blog las ik dat iemand haar 
week zag als een pie.
En die deelde ze in negen stukjes. 

Als ik mijn week zie als een taart
dan gaat daar tweederde van op aan de 
zorg voor de oude mevrouw.

En op her resterende derde deel is iemand gaan zitten!

De restjes zijn behoorlijk 
rommelig en kleverig.

Natuurlijk blijft er tijd of liever gezegd 
maak ik tijd voor gezellige dingen.

Zoals zelf een pan tomatensoep koken.
Ik rooster de tomaten altijd eventjes een half uurtje
op 200 graden.
En doe er rode ui bij.
Dan is de soep lekker zoet. 


Ook maak ik tijd voor een breiwerkje:
een zigzagsjaal.
Voor de winter.
Een slimme meid is immers voor haar toekomst voorbereid! 




Ik brei met Viva van Lang.
Omdat ik allergisch ben voor acryl moet ik altijd 
op zoek naar een wolletje waar ik wel tegen kan.

WOEF!!!

Liz is boos.

Puckje heeft haar knabbel gestolen.

Even de vrede herstellen.
Ik ben zo terug.


Puck wordt groot.
Hij zit nog steeds graag voor het raam.
De foto linksboven is van gisteren.

Rechtmiddden toen hij nog puppy Puck was...


donderdag 9 augustus 2018

Throwback thursday.


Er gebeurd hier niet zoveel
op het gebied van handwerken.

Eerst was het veel te warm. 

Nu regent het pijpenstelen.

En zijn we in afwachting van de 
zomerstorm. 

Even een oude foto. 

Rafeltje als achtjarige aan het werk
in de tuin.
Samen met haar vader.

Een sigaretje kon toen nog....

vrijdag 3 augustus 2018

Eenvoudig.

Met dit warme weer 
zocht ik iets eenvoudigs om te doen. 

Zo’n werkje dat niet veel 
telwerk vraagt.
Maar ook iets dat 
ook een leuk resultaat geeft. 


Deze ketting breide ik alweer 
tien jaar geleden 
naar een patroon 
van Berthi. 

Elke winter draag ik hem regelmatig.

Maar nu is de room er wel af.
Zo zegt de oude mevrouw dat altijd.


Dus koos ik wat kleurtjes katoen
en kan ik weer lekker 
verder buurten, 
met busjes reizen,
naar Santiago lopen. 

Alles zonder mijn luie stoel te verlaten! 

Ook aan de slag? 

Het patroon staat op Berthi’s weblog
even zoeken bij patronen,
ketting 1. 





zondag 29 juli 2018

Plakken.

Afgelopen week zat ik 
min of meer
aan de bank geplakt! 

Aan het begin van de week 
lukte het nog wel om een klein 
werkje
in handen te hebben. 



 


Een klein borduurwerkje,
een haakblokje
of 
een klein blokje a la Teesa Moore.

Nog nooit keek ik zoveel tv. 

De Tour is natuurlijk altijd gezellig. 

Verder ontdekte ik de regionale tv. 

En zo liep ik bij AT5 door de 
straten van Amsterdam. 

Reisde ik door Brabant en Groningen 
met een busje. 

En ging ik Buurten in Noord Holland. 

Omroep Zeeland 
deed aan Trugkieke.
Zo hield ik m’n geschiedeniskennis op peil.

Had de zender in Overijssel 
 beelden van kou.

Voor het weerbericht ging ik 
naar 
Piet Paulusma bij Omroep Friesland
en verbaasde ik me over
de bijzondere namen 
voor zaterdag en zondag in het Fries. 

Tenslotte was er de Zwarte Cross 
in Gelderland.

Ik was dus heerlijk op reis 
zo in het hoekje van de bank! 

Maar ik ga nu toch wel weer verlangen naar mijn 
ateliertje.
Waar het veel te heet was om even te zitten. 


zondag 22 juli 2018

Kikker gaat zwemmen.


Met dat hele warme weer op komst 
ging ik op zoek 
naar het hondenzwembadje. 

Ja, ze hebben een eigen zwembad! 

Dat badje was er slecht aan toe. 

Bovendien is Puck geen waterrat. 

Neem een lekbak voor een wasmachine 
kreeg ik als goed idee doorgespeeld.

Dus mevrouw Rafel was zo gek niet 
of ze reisde af naar de Gamma. 

Ging nog even langs de Hema 
voor een badeend.
Ja, ze weet wel dat die dingen
vol met bacteriën en schimmels komen.
Maar zo kan de kleine meneer Rafel 
misschien overgehaald worden 
om toch maar een duik te nemen! 

Waren er alleen piepkleine badeendjes.
En deze kikker. 

Maar zelfs die kan onze Puck niet verleiden. 


Nee, dan Lizzy,
Die rende lekker kletsnat de woonkamer in! 
Die heeft geen kikker nodig. 

zaterdag 14 juli 2018

Bezem.

Zelfs de bezem hebben we weer terug gevonden.

Ook de gieter staat weer op 
zijn vertrouwde plekje. 

De jongste visite op 
de 101e verjaardag van de oude mevrouw
was helemaal losgegaan in de tuin.


De meeste spulletjes vonden we terug 
in “het bos”,
bij de bomen achterin de tuin. 


Bij een feest horen slingers! 




Deze uit een van de laatste nieuwe 
Engelse Mollie Makes 
maakte ik niet voor omi’s verjaardag. 

Die was om weg te geven.
En hij viel gelukkig goed in de smaak. 


Verder doe ik niet zo bar veel.

Summertime and the Living is easy!


Nou, het leven is niet helemaal zo gemakkelijk 
als de songtekst suggereert. 

Mantelzorg kost veel tijd en
hulp vanuit de WMO 
is er gewoon te weinig.

Maar ja, ouderen moeten nu eenmaal zo lang mogelijk 
thuis blijven wonen.
Maar hoe dat eigenlijk moet,
ja, daar is nooit goed over nagedacht.